“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 100

Een toer en lunch die m’n positie versterkt. Gesteggel met de Belg over de prijs die we voor een CFO moeten betalen. De boardmeeting van 2003 werpt z’n schaduw vooruit.

Maandag 2 december. Ons kleine management team, bestaand uit Gary Platt, President, Chris Coan, COO, Ed Niskanen CFO en ik, de CEO, werkt koortsachtig aan het budget dat in januari aan de boardmembers gepresenteerd dient te worden. Financiële tegenvallers die ons door de strot gewrongen zijn door de Belg, zoals onder andere de peperdure accountants van Ernst & Young en headhunter Russell Reynolds, bezorgen ons de rillingen op het lijf, om maar niet te spreken van het gemor in mijn kantoor. “You are a lucky man, Ed, within a month or so no more board issues for you,” spreekt Chris Ed aan. Ed kijkt timide op en buigt zich vervolgens weer over de spreadsheets voor hem. “We’re $30.000 down for E&Y this year, and $30K more next year.” Hij haalt eens diep adem, en vervolgt; “add also $60K for Russel Reynolds plus the overage for the new CFO.” Even snel uit het hoofd gerekend betekent dat een negatieve cashflow aanslag van grofweg $180.000. En dat alles voor het goede doel, meent onze Belgische plaag. Het goede doel? De memorychip in m’n hoofd zingt; “ik heb getwijfeld over België”. Soms verbaas ik mezelf met dit soort kronkels. Moet zelfbehoud zijn. Gary gooit er nog een negatief schepje bovenop; “because of E&Y’s fucking lack of knowledge about the schoolbusiness, it might cost us our accreditation next year.” Hij heeft een punt, Ernst & Young berekent ons een fortuin en leert de schoolbusiness kennen over onze rug. Daardoor zijn ze te laat. Bovendien zijn ze momenteel weigerachtig, op basis van onze huidige cijfers, om een ‘on going concern’ verklaring af te geven. We sluiten de sessie af met een sluitend budget, puur vanwege het gegeven dat voorzichtigheidshalve amper inkomsten gecalculeerd zijn wegens te verlenen accreditatie, oftewel overheidssubsidies. “Guys,” probeer ik de mannen op te monteren, “Friday graduation class 17, let’s celebrate this one like we always do.” Het werkt, goed voorbeeld doet goed volgen. De studenten die afstuderen, inclusief aanhang, verdienen het om een gemotiveerd Ex’pression team ‘on stage’ aan te treffen. Dave Pauldine, de grote vis van The Art Institute, meldt te laat te zijn voor de lunch en het liefst gelijk met de toer te beginnen. Gary neemt de ‘lead’ met de toer, waarna ik het ‘over all’ beleid en het cijfermateriaal toe zal lichten. We beginnen met een kop koffie in onze cafetaria, nonchalant, om hem de studentensfeer van Ex’pression op te laten snuiven.

Een hit. Zoals altijd groeten de studenten ons enthousiast en Dave is onder de indruk van het feit dat we de namen van de studenten kennen. Ex’pression zoemt als een goed geoliede naaimachine. De instructeurs en studenten, in elk klaslokaal en studio die we onaangekondigd binnenlopen, getuigen van inspiratie en passie. Maar ook respect voor de bezoeker. Gary is daadwerkelijk ‘on top of his game’. Helaas is hij te duur om alleen toertjes te doen. Mochten we groot genoeg worden, dan zou hij een super evangelist zijn. Pauldine is duidelijk meer dan geïnteresseerd, ook vanwege de interactie tussen Gary en mij. Hij moest eens weten. In mijn kantoor aanbeland strooit hij met complimenten en na mijn uitleg over organisatie en intake, stelt hij een duidelijke vraag; “are your investors interested in selling Ex’pression.” Naar waarheid leg ik uit dat men in Nederland vindt dat er pas sprake kan zijn van externe financiers wanneer er zwarte cijfers geschreven worden. Dave glimlacht minzaam; “typical Europeans, “ is zijn behoedzame commentaar. Hij vervolgt. “for us it is about the future and scalability.” Manna valt naar beneden, wanneer ik dit hoor. “Ex’pression is a gem,” besluit hij, “arrange a get together with your partners.” Het afscheid is warm en geeft weer heel veel hoop voor de toekomst. Gary licht bijna op, “as I always said, it is about what we have in our hands, and what we can do with it with the right investor.” Hij verdwijnt naar z’n aanpalende kantoor. Zo simpel is het, we hebben het juiste concept, hebben tractie en zijn schaalbaar. Nu nog de fondsen om dat te realiseren. Nog geen half uur later stormt Gary m’n kamer in met een e-mail van Jan-Ru Muller, de rechterhand van de Belg. Gary had het onzalige idee om de ‘outline’ van onze presentatie van de boardmeeting naar Jan-Ru te sturen, om hem een indruk te geven. Daar ligt nu een e-mail op mijn bureau met maar liefst 39 op- en aanmerkingen. Sommige echt ridicuul. Ik kan er wel om lachen, hetgeen Gary nog meer doet stomen. “I will give the little motherfucker something to chew on,” briest hij. Ik weet hem te kalmeren, en vraag simpelweg om een “thank you, but no thanks” e-mail te sturen. En die komt er:

Keurig met ingehouden woede. Hij meldt nog even koeltjes dat hij niet zit te wachten op permissie van Jan-Ru. Pijnlijk wordt het in de loop van de week wanneer de Belg plotseling over financiële zaken uitsluitend met Gary communiceert. Exact hét onderdeel dat Gary het minst beheerst. Het is duidelijk dat Frank probeert een wig tussen Gary en mij te drijven. Ook nu weer sluit hij z’n e-mails af met ‘Your friend Frank’. De slijmbal. Gary houdt me op de hoogte omdat hij weet dat we gezamenlijk op dit moment het succes van Ex’pression belichamen. Daarom accepteert hij, zij het soms mokkend, het feit dat ik de facto zijn ‘baas’ ben, en ik tot op zekere hoogte zijn nukken en grillen. Weer zo’n bewijs dat we op de goede weg zijn, is het bezoek van Pixar op donderdag. Om bij deze Oscar winnaar en ‘biggest fish’ in Emeryville stagiaires te plaatsen, hebben we een tekenprogramma toegevoegd aan ons animatie curriculum. Kun je niet tekenen, dan heeft Pixar geen plaats voor je. Het moge duidelijk zijn dat we na deze ‘highlights’ de vrijdag met ‘graduating class 17’ ingaan met gevoelens van grote trots. Na de ceremonie voegen we ons tussen trotse ouders en geliefden, die allemaal vol bewondering zijn voor ‘hun graduate’, die soms niet wilde deugen maar nu pronkt met een ‘bachelor’s degree of applied science’. Halverwege ons bestaan hebben we het Ex’pression jack, dat we bij de ceremonie aan elke ‘graduate’ uitreiken, van kleur veranderd.

Het is zo goed om te aanschouwen dat de ‘graduates’ van het eerste uur in hun groene jack rond paraderen. Ze zijn er trots op de ‘ouwe stomp’ te zijn, de digitale pioniers. Zo breekt het weekend aan, een weekend waarin we een christmas party op zaterdag bij de buren hebben en zondag met de hele buurt van Chrystyl Ranch, boven op onze heuvel. Normaal gesproken zijn de laatste weken van het jaar feestelijk in de V.S. Weken die zich langzaam en prettig voortslepen naar het eind van het jaar. Daar denkt de Belg anders over, maandagmiddag ligt er alweer een klaag e-mail bij Gary, die onmiddellijk met mij overleg pleegt.

Ach, de arme ziel zit maandagavond laat nog steeds achter z’n computer. Het gaat dit keer over de cashflow, en dat de ‘bleeding’ in dit tempo niet door kan gaan. Plus nog wat kleinere klachten over de notulen. Een groot deel van gemiste cashflow zal ontstaan omdat we vanwege accreditatie ons lesrooster uit moeten breiden, dat komt later dubbel en dwars terug. Daarnaast heeft de door Frank aangestelde analist een ‘foutje’ van $500.000 gemaakt. Gary maakt er nog “much to Peter’s dismay” van, hetgeen nog een understatement is omdat de betreffende berekening zonder mijn goedkeuring naar Frank gestuurd was. Gary kan het niet nalaten om af te sluiten met de wens te uiten dat Frank aan zijn schoonheidsslaapje toekomt. Tegelijkertijd spijker ik Eckart bij die er inmiddels niets meer van snapt. Hij schrijft me dat hij, nu Frank het weet, hem wel zal raadplegen. Het probleem blijft dat we met mensen omringd zijn die geen sikkepit verstand hebben van de school business. Moeizaam. Gary probeert nog om Frank te overreden de CFO search, die zo kostbaar is, te annuleren, ook al omdat met zoveel bedrijven die dit jaar failliet zijn gegaan, er ook heel wat CFO’s beschikbaar moeten zijn. Frank houdt voet bij stuk en geeft tevens aan, en daarbij ons vermoeden bevestigend, dat hij al meerdere ‘searches’ met Russell Reynolds heeft gedaan. Klaarblijkelijk doet hier de cashflow niet toe. Merkwaardig! Thuis heeft Astrid in de dagen dat de boys van alles en nog wat te doen hebben, de zaken gelukkig helemaal onder controle.

Bo-Peter wordt geprepareerd voor een school kerstconcert.

Zelf word ik als CEO geacht de aanstellingsbrief van Russell Reynolds te tekenen. Het doorbladeren alleen al bezorgt me een woede aanval.

Volgende week: van de kerstgedachte is in de rest van december weinig te merken. Russel Reynolds presenteert een ‘cut and paste’ document. Accreditatie sores.