“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 101

Volgende week: van de kerstgedachte is in de rest van december weinig te merken. Russel Reynolds presenteert een ‘cut and paste’ document. Accreditatie sores.

Ondanks dat ik het gros van de inhoud van de Russell Reynolds brief inzake een CFO ‘search’ ken, doet hun onzorgvuldigheid m’n bloed koken. Die lieden gaan dadelijk ruim $65.000 van onze spaarzame cash opslokken en hebben in hun gehaaste ‘cut and paste’ acties vergeten de naam van onze zuster onderneming ‘Silent Planet’, te vervangen door de onze. Zum kotzen. Dus dat bedoelde de Belg met “we hebben eerder met ze gewerkt”. Maar liefst vier keer komt de naam ‘Silent Planet’ voor waar Ex’pression hoort te staan. Wellicht is dit m’n kans om nog van die makketakkers af te komen. In die stemming begin ik een e-mail te vervaardigen voor het hoofdbestuur. Allereerst laat ik ze weten dat ik degene was die in januari meldde behoefte te hebben aan een CFO. En nog steeds, met name omdat Ed boven z’n macht werkt, hetgeen ik maar niet vermeld omdat Bram anders, na een trek aan z’n sigaret, Ed de laan uitstuurt. Er is plaats voor hem in ons groeipad, en loyaliteit dient beloond te worden.

Vervolgens leg ik ten overvloede uit dat in het huidige economische klimaat CFO’s te kust en te keur te krijgen zijn. En ook nog voor $60.000 minder dan Russell Reynolds voorstelt. Tegen het eind van januari, wanneer Bram en Frank hun opwachting maken, kunnen zij, nadat Gary en ik een Ex’pression cultuurcheck hebben gedaan, de kandidaten toetsen op hun kunde. Kost niets. Vals voeg ik eraan toe dat Bram en Frank toch experts zijn, “for crying out loud”. Uiteraard kan ik het niet nalaten om er een aantal ‘Silent Planet’ voorbeelden aan toe te voegen, ook al omdat Russell Reynolds claimt dat hun kwaliteit de verwachtingen van hun cliënten overtreft!

Ja, ja, om ook maar niet te vergeten dat het gerucht over een CEO ‘search’ voor Ex’pression ook uit hun koker kwam. Overigens eis ik dat de board me opdracht geeft om Russell Reynolds in te huren. Ik wens de heerschappen veel wijsheid en verzend de e-mail. Verwacht ik er veel van? Nah, de Belg heeft rücksichtslos een pad uitgestippeld, en de ervaring leert dat hij daar niet van afwijkt. In ieder geval niet gehinderd door Eckart of Bram, dat is zeker. Ik word niet teleurgesteld; onze Belgisch vriend Frank stuurt vrijdag een ‘Dear Peter’ e-mail met budget aanwijzingen, terwijl Eckart zaterdag een klagerige e-mail naar Ed stuurt, met een kopie naar mij, over lagere omzet en hogere kosten. Zoals we hier zeggen, “duh”. Echter geen woord over het slordige, zachtjes uitgedrukt, Russell Reynolds voorstel. Zondagmiddag schrijf ik Frank en Jan-Ru maar weer eens aan, met name over budget georiënteerde zaken. Accreditatie is de sleutel naar winstgevendheid, maar daar mogen we in 2003 nog niet op hopen, ook al omdat de langverwachte brief van het accreditatiebureau, de ACCSCT, nog steeds niet binnen is. Heel duidelijk stel ik dat tot dat moment we er in ieder geval op moeten rekenen dat in 2003 de broekriem nog aangehaald moet worden. Dinsdag 17 december, de laatste dag van de wettelijke limiet, komt de brief van de ACCSCT binnen, en het nieuws is niet goed. Zaken die we aan moeten passen, hebben we al uitgevoerd, maar konden we pas indienen na deze officiële brief. Dat is nog tot daar aan toe, maar ze hebben ons pas op de agenda ter goedkeuring gezet in mei 2003. Worden we dan geaccrediteerd, dan zal het effect op het resultaat van 2003 minimaal zijn. Uiteraard informeer ik onmiddellijk HQ ‘De Bosschuur’ in Nederland. Nog geen minuut later ploft Gary op een van mijn bureaustoelen met de woorden “they (ACCSCT) are fucking with us because we’re a special school. They can’t wrap their peanut brains around the concept.” Klopt, tijdens de inspectie moesten we zoveel uitleggen over het ‘twenty-four-seven’ concept dat je er moedeloos van werd. Ik leg Gary uit dat op zich het niet al teveel de cijfers voor 2013 beïnvloedt, maar wel de stemming in Nederland. “Fuck ‘em,” zegt Gary en baant zich een weg naar z’n aanpalende kantoor. De eerste die vanuit Nederland erop terugkomt is Eckart:

Mijn antwoord gaat er per kerende mail uit:

Fijntjes voeg ik eraan toe dat in de resterende tien procent Ernst & Young ook een kwalijke rol speelt. Gary reageert er op zijn manier op en noemt het bureaucratische ‘bullshit’, hetgeen klopt. Hij legt de procedure uit waarbij hij hoopt dat iedereen het begrijpt. Vervolgens schrijft hij Eckart, Bram en Frank aan met de boodschap dat Ernst & Young ‘overpriced’ is en Ex’pression gebruiken als proefkonijn. Ik begrijp het, maar verwacht er niets van. Eerste kerstdag 2002, 06.15. Ik ben klaarwakker en draai me voorzichtig om. Astrid ligt nog rustig te slapen in afwachting van een mooie party vandaag, op haar 37e verjaardag. Vrouw, moeder, steun en toeverlaat, dat staat als een paal boven water. En volgend jaar kan ze als EMT aan het werk in de ambulance business. De laatste dagen zijn voorbij gevlogen. Vrij rustig, hoewel we niet echt meer weten wat dat is. Onze Ex’pression Xmas party afgelopen vrijdag was een groot succes. Onze eigen Ex’pression band, makkelijk samen te stellen uit zoveel begenadigde musici, was een ongelooflijke hit. De lichtspecialisten hadden ons theater omgebouwd tot een nachtclub. Aangezien niemand, op de ‘inner circle’ na, enig idee had van problemen, was de stemming uitgelaten en na de ‘Gary & Peter’ speech vol goede moed voor het komende jaar. Heerlijk! Vannacht met de familie de kerstmis bezocht. Een avontuurlijk bezoek voor de jongens. Was voor mij ook een tijd geleden. Vreemd hoor, als ex misdienaar. Ik glip het bed uit om een en ander voor te bereiden, met als laatste gedachte dat Frank en Jan-Ru me overmorgen wensen te spreken over ‘financials’. Wrang bedenk ik, ‘ook om te lachen is…..’. Beneden de kerstboom aan, de kado’s onder de boom rangschikken en de dinertafel dekken. Het feest kan beginnen. En feestelijk wordt het. Na de opwinding van het uitpakken van de kado’s en het daaropvolgende kerstontbijt, gaat iedereen zich omkleden om er voor mama’s feest ‘spic and span’ uit te zien. Buren, vrienden en enkele Ex’pression getrouwen vinden het heerlijk om de reguliere kerstsores te ontvluchten en ontspannen feest te vieren.

V.l.n.r. Peter, Astrid, CFO Ed Niskanen en vriendinnen/buren Sue en Nydia

Astrid is echt en verdiend jarig, daar is iedereen het over eens. Kortom; het was een heerlijke kerstdag. En dan zit je niet te wachten op een 9 uur vrijdagmorgen conference call met Frank en Jan-Ru. En dat liegt er niet om. Oh, oh, wat staan ze sterk met z’n tweetjes. Nadat de rook van felle discussies is opgetrokken, stel ik het volgende vast: allereerst moeten we budgettair niet scheren, maar snijden, zodat we de huur van ons pand aan Wintzen kunnen betalen. We hoeven op geen enkele geldinfusie te rekenen van Ex’tent in 2003. De honderdduizend dollar voorschot voor de salarissen moeten we voor mid januari terugbetaald hebben. Frank schreeuwde bijna over de telefoon dat wij als management met de oplossing moeten komen. Gezien al het cijfermateriaal dat door ons gepresenteerd is; zottenpraat. Ze smeren ons van alles en nog wat aan qua onnodige kosten, om ons vervolgens dit scenario te presenteren. “Okay,” probeer ik af te sluiten, “laten we geen spelletjes spelen, wanneer jullie geen geld hebben en van Ex’pression, lees Gary en Peter, af willen, zeg dat dan, dan regelen we dat.” Dit natuurlijk met The Art Institute in gedachten. Ik kan het niet zien, maar het lijkt wel of Frank een aanval krijgt, zo krijst hij. Ik laat het voor wat het is en wens ze een voorspoedig 2003. Waarschijnlijk hoopt de Belg dat ik het bijltje erbij neergooi, maar daar zijn we te ver voor gekomen. Om met Gary te spreken; “fuck him”. Monter zeg ik tegen Astrid dat we lekker het jaar uit gaan dobberen. Zondagavond de verjaardagparty bij onze pittige admission director Yee Ju Riddell en het oude jaar luiden we uit bij de Platts. Om mezelf aan te moedigen schrijf ik het volgende in mijn agenda: “do you think my mother ever thought that her son would be signing degrees in the USA?” Als een soort waarschuwing aan Ex’tent, roep ik luid “Let’s play ball!” Astrid kijkt niet eens op, ze kent me.

Volgende week: Of de uitdrukking ‘Hell freezes over’ slaat op het eerste kwartaal van 2003 is een kwestie van interpretatie, maar met name Bram en de Belg maken het er wel naar.