“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 102

Of de uitdrukking ‘Hell freezes over’ slaat op het eerste kwartaal van 2003 is een kwestie van interpretatie, maar met name Bram en de Belg maken het er wel naar.

17 maart 2003. Het is even na zeven en de ijle lucht die ik inadem, voordat ik in m’n auto stap, voelt weldadig aan. ‘Crispy,’ is het juiste woord. Moet ik zeggen dat het weekje skiën eind februari bij Lake Tahoe’s Boreal me ook goed heeft gedaan. Ik vertrek wat eerder van huis om Gary om kwart over zeven op te pikken bij de VW dealer in Walnut Creek, waar z’n kever gerepareerd wordt. Om negen uur hebben we onze ‘small management team’ meeting, en ik wil er zeker van zijn dat iedereen acte de présence geeft. De afgelopen maanden is er teveel gebeurd, en we moeten vooral zorgen om de rijen gesloten te houden. Gary staat al aan de stoeprand te wachten en begroet me joviaal; “Yo my man Pete, who doesn’t smoke weed.” Net wanneer Gary begint te praten over de kandidaat CFO die we 7 maart geïnterviewd hebben, onderbreekt KCBS het nieuwsprogramma voor ‘breaking news’. Er schijnen genoeg handtekeningen verzameld te zijn om te stemmen over de ‘recall’ van gouverneur Gray Davis. Eigenlijk het afzetten van de huidige gouverneur dus, wanneer het lukt, waarna een nieuwe gouverneur gekozen dient te worden. Is nog nooit in Californië voorgekomen, en zou de tweede keer zijn in de hele geschiedenis van de V.S. “Would be great if we get a republican,” verzucht Gary tevreden. Die zijn volgens hem soepeler voor privé scholen en dan zouden we dat gezeik met accreditatie ook niet gehad hebben. Lijkt me moeilijk in een democratische staat, maar “who knows.” Bijna bij Ex’pression aangekomen, vraagt Gary me, “you know who the republicans got in the wings.” Na mijn ontkennende blik laat hij de naam vol pathos vallen; “Arnold Schwarzenegger.” “No shit,” is het enige dat ik uit kan brengen terwijl ik de auto parkeer. “Mark my words buddy,” zegt Gary in de gang naar ons kantoor. Nou, ’t zal wel, denk ik tijdens m’n routine van mok koffie klaarmaken en opstarten van m’n computer. Ah, een e-mail van m’n ‘favoriete’ Belg. Frank Monstrey adresseert de e-mail aan alle leden van het ‘small management team’, onder het kopje ‘Bad News’.

Al lezend val ik bijna van m’n stoel, van de elf hoofdkantoormedewerkers worden er maar liefst zeven de laan uitgestuurd vanwege het gereduceerde aantal deelnemingen in de Ex’tent portefeuille. Alle geruchten uit de ‘Bosschuur’ berustten dus op waarheid, maar het verklaart ook de gebeurtenissen van de afgelopen maanden.

Archieffoto uit gelukkiger tijden bij HQ de ‘Bosschuur’

Terwijl m’n gedachten op hol slaan met vragen of Eckart daarom de Belg zodanig de organisatie heeft laten optuigen dat hij zelf niet het vuile werk hoeft op te knappen, maar ook of Bram dit georkestreerd heeft, komt Gary opgewonden m’n kantoor binnen. “Perhaps this is our chance to get rid of those bozos, Pete,” floept hij eruit. Ik ben bang dat ze ons niet los willen laten gezien de mededeling in dezelfde e-mail over veelbelovende ‘exits’ van hun investeringen. Aangezien we momenteel tientallen miljoenen waard zijn, zetten ze mijns inziens ons wanneer de tijd rijp is in de etalage. Ook haal ik de gebeurtenissen van de afgelopen maanden erbij, en hoe onplezierig het jaar begon met de Ex’tent conference call van 7 januari, die ik als volgt bevestigde:

Uiteraard gaf ik weerwoord en besluit als volgt:

Duidelijke taal, vindt Gary nog steeds. Ik denk dat ze pas echt wakker zijn geworden nadat Gary en ik een gereputeerde ‘lawyer’ in de hand namen om onze contracten te regelen. James Topinka is een expert op het gebied van ‘labor agreements’, en ondanks de persoonlijke kosten kunnen wij ons nu beter op ons werk concentreren. Het gehuil vanuit de ‘Bosschuur’ was niet van de lucht. Ze begrepen niet dat we hun niet vertrouwden, duh, daar waren toch geen Amerikaanse toestanden voor nodig. En dat terwijl we al ruim vier jaar contractloos aan het werk zijn! De boardmeeting was rommelig en daar ging nog een relletje aan vooraf omdat Wired coryfee Jane Metcafe beweerde niets van een 19 februari boardmeeting af te weten en Gary daarmee gelijktijdig te kakken zette. Die pikte dat niet en klom in de pen. Eckart moest weer eens een brandje blussen, waarbij hij wederom de kool en de geit spaarde. “Anyhow Gary,” besluit ik de terugblik, “we are the goose with valuable eggs.” Het leek me wat te ver gaan om ons de gans met de gouden eieren te noemen, maar zilver was het dit moment zeker, met uitzicht op goud. En mochten ze snel cash nodig hebben, dan kunnen ze wellicht ook collecteren bij Quad Ventures, die zich vorige week bij ons meldde. “Bottom line,” druk ik Gary op het hart, “they need us for all these scenarios.” En zo is het, het moet voor Ex’tent van belang zijn dat het rustig is aan de top. De overige twee leden van het ‘small management team’ staan te trappelen om binnen te komen en hun mening te geven over de e-mail van de Belg. Wat ik voor me heb gehouden is mijn Nederlandse e-mail uitwisseling met Eckart over mijn toekomst. Acht weken na mijn verzoek om helderheid over mijn toekomst bij Ex’pression, kwam Eckart vier februari met een zeer uitgebreid antwoord van maar liefst twee pagina’s. Op z’n minst gecorrigeerd door een Neerlandicus, Eckart is zeer dyslectisch, maar hoogst waarschijnlijk geïnspireerd door de Belg en Bram. Al lezend werd ik niet eens boos meer, eerder verdrietig. Na wat lieve en opbeurende woorden komt hij vervolgens met een zestal aandachtspunten die een leider kenmerken:

Lijkt rechtstreeks overgenomen uit het praktijkdiploma boekhouden-1 boek van Praehep. Moet een sarcastisch opzetje van Bram zijn. Hoe vernederend. Zeker met het oog op de ‘Bad News’ e-mail van de Belg van vandaag, wat zegt dat over Eckart? Na wat oppijpen over z’n BSO succes komt Eckart met het grandioze voorstel om me enkele weken, desnoods maanden, in Emeryville te ondersteunen. Het enige wat ik op dat moment dacht, is dat ik zo snel mogelijk aan een ‘green card’ moet werken, zodat ik onafhankelijk word qua werkvisum. Twee dagen later bedank ik Eckart voor z’n duidelijke, zij het badinerende e-mail, die de waarheid nogal eens geweld aandoet. Na wat feiten de revue te laten passeren, sluit ik als volgt af; “Eck, je kunt toch niet serieus zijn om weken of maanden hier te willen bivakkeren ter ondersteuning. Je kent jezelf goed genoeg om je tot Hoofd Chaos te kronen”. Om hem te laten weten dat ik lokaal wel serieus genomen word, stuur ik het bericht mee waarin vermeld staat dat ik later dit jaar m’n aanstelling als Chairman van de Emeryville Chamber of Commerce tegemoet kan zien.

Beetje kinderachtig, maar wel lekker. ‘Send’, en uit m’n systeem. Eckarts antwoord komt zes dagen later, waarbij hij stelt dat hij waarschijnlijk de e-mail anders had moeten verwoorden, kennelijk had hij me pijn gedaan. Warme Eckart komt weer boven, zonder invloed van Bram of de Belg. Ik laat hem weten dat praten geen kwaad kan. Ik heb deze correspondentie voor me gehouden om geen onrust in het management team te kweken. Voor wat het waard is. COO Chris en CFO (nog) Ed sluiten aan bij Gary en mij. Hun vragende blikken beantwoord ik met “Hell freezes over.” Dat is een duidelijk antwoord voor mensen in onze business. In 1994 brachten de Eagles dit live album uit nadat ze 14 jaar daarvoor met veel kabaal uit elkaar waren gegaan. Ze beweerden standvastig dat de hel eerst zou bevriezen voordat zij weer samen zouden optreden. Het kwam er uiteindelijk toch van. “Money, money, money,” neuriet Gary. In ons geval heeft niemand ooit kunnen bevroeden dat het imperium van ‘billionaire’ Eckart een reus op lemen voeten in wording is. Na informatie van Gary en mij over mogelijk zelfstandige scenario’s, heerst er een soort van optimisme, zeker bij Chris Coan, de opportunist. Ed Niskanen daarentegen kijkt wat sombertjes, hij weet dat zijn plek binnenkort ingenomen wordt door een nieuwe CFO, en dat kan en wil ik niet voorkomen.

Volgende week: het wordt er in het tweede kwartaal niet rustiger op. De nieuwe CFO maakt z’n opwachting.