“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 104

Irrationeler kan het niet. Ophef over het ‘org chart’, waarna Gary de Belg te hulp roept.

Onderweg naar huis bel ik Ed Niskanen en nodig hem en partner Jay uit voor “drinks and snacks at the Laanen compound”. Kan ik gelijk het CFO varkentje wassen. Ed stemt gretig in, hij weet dat hij ‘forever’ de eretitel CBO zal dragen: Chief Beancounting Officer. Over Gary maak ik me weinig zorgen, die is na het weekend wel weer bijgedraaid. Maandag hebben we na het werk in ‘The Townhouse’ een jubileum borrelafspraak met een paar blokhoofden, zoals ik ze voor het gemak maar noem. Ik vertrouw erop dat Gary zich daar weer van z’n beste kant laat zien. Zodra ik thuis ben, probeer ik alles van me af te gooien, hetgeen redelijk goed lukt, we hebben heviger stormen doorstaan. Family time! Zondagmiddag rond vier uur melden Ed en Jay zich, waarna we ons de chardonnay goed laten smaken.

Ed Niskanen en Jay Hooker

Ze weten ook dat Astrids snacks halve maaltijden van klasse zijn, waar ze zich dan ook vol overgave aan tegoed doen. Ed vindt de nieuwe CFO, Espi Sanjana, streng en kundig, maar wel is hij blij van Bram verlost te zijn. Hij kreeg al de rillingen wanneer Bram vroeg om een sigaretje met hem te roken. ”That man scared me, Peter,” zegt hij met oplaaiende angst in z’n ogen, om eraan toe te voegen dat het meer op een ondervraging leek dan een sociaal rookpraatje. Dus ja, liever Espi, ondanks dat hij soms moeilijk te verstaan is. Dat laatste begrijp ik, hoewel al vele tientallen jaren in de Verenigde Staten, heeft Espi zich toch niet kunnen ontdoen van z’n Idiase accent. Zo herkenbaar omdat vele grote maatschappijen, als bijvoorbeeld AT&T, gebruik maken van ondersteuning via India. Die zitten daar in Bangalore je te vertellen hoe het weer bij jou is, en hoe je de telefooncentrale moet herstarten. Voor mij is het van belang dat Ed met de kennis die hij bij Ex’pression heeft opgedaan, Espi van dienst is. Dat krijg ik, en de rest van de middag en vroege avond brengen we door met ‘small talk’. De jongens vertellen vol trots dat ze komende zaterdag gedoopt worden, hetgeen bij de katholiek opgevoede Jay in goede aarde valt. Astrid en ik willen de jongens toch iets van geloof meegeven, wat ze er later mee doen is hun zaak. Goedgehumeurd nemen Ed en Jay met een “see ya tomorrow” afscheid. Ed is een positieve factor bij Ex’pression, hetgeen gezien de recente ontwikkelingen van enorm belang is. Nadat de jongens luidruchtig ons welterusten hebben gewenst, bespreken Astrid en ik de laatste ontwikkelingen. We komen tot dezelfde conclusie, onderhandelingen weliswaar op het scherpst van de snede, maar ook leidend tot duidelijkheid. Daarnaast werken we aan een bevrijdende groene kaart. Krijgen we dat voor elkaar, dan zijn alle opties weer open. Daarnaast werkt Astrid inmiddels voor een ambulance company, Pro Transport geheten.

Na haar opleiding zag ze een ambulance van die maatschappij, reed er achteraan en noteerde alle contactgegevens. Vervolgens een open sollicitatie ingediend, uitgenodigd, aangenomen. ‘The American way’, zou je kunnen zeggen. Respect. En, tata, over twee weken een heerlijke week helemaal weg naar Hawaii. Met z’n tweetjes. We verkneukelen ons over dat vooruitzicht en gaan goedgemutst de nacht in. Maandagmorgen heb ik me voorgenomen om m’n gewicht in de gaten te houden, ook vanwege Hawaii, en schrik me de pest wanneer ik op de weegschaal sta: 96,1 kilo, schoon aan de haak. Ik reken snel uit dat dit een BMI (Body Mass Index) betekent van 29,66. Boven de 30 ben je obese! M’n levensstijl is de afgelopen maanden niet bepaald van ‘de gezonde’ geweest. Werk aan de winkel om die pens weg te werken. Met dat vaste voornemen ga ik op pad, wetend dat de weg naar de hel geplaveid is met goede voornemens. We beginnen de dag met de ‘big MT meeting’ oftewel met alle verzamelde blokhoofden. We nemen nogmaals door wie welke afdeling leidt en waar de verantwoordelijkheden liggen. Na een enthousiaste discussie en wat aanpassingen, gaat ieder zijns weegs, en dat kan een kantoor zijn, een klaslokaal, of een opnamestudio. Gary heeft, zéér opvallend, totaal niet deelgenomen aan de discussies. Zeer opvallend voor iemand met meestal de grootste mond, en soms ook (te) grootse ideeën. Komt goed, maak ik mezelf wijs, even laten betijen. De dag raast als elke maandag voorbij en even na vijf neem ik Yee Ju Riddell, Director of Admissions en Chris Coan, nu VP of Education, mee in mjn auto naar ‘The Townhouse’. Opzettelijk, moet ik zeggen. Yee Ju rapporteert nu rechtstreeks aan Gary, en Chris heeft ‘education’ overgenomen. Daarnaast heeft Gary Chris pissig laten weten niet bij de borrel aanwezig te zijn. Op mijn vraag wat de reden was, zegt Chris; “nothing to celebrate at this point”. Het kind is dus nog steeds gebelgd. Yee Ju klaagt erover dat Gary de ‘salesreps’ intimideert en zelf te laat verschijnt op door hem uitgeroepen vergaderingen. Ik parkeer m’n Chrysler, geef de sleutels aan de ‘valet guy’ en vraag hen het onder de pet te houden voor de anderen, hoewel die ook niet gek zijn. Uiteindelijk zijn we met z’n zessen en praten geanimeerd over de afgelopen vijf jaar, en welke studenten we getalenteerd genoeg achten om een Grammy of Oscar te winnen. Met pijn in m’n hart laat ik menig chicken wing en calamari aan me voorbijgaan, de weegschaal zit in m’n hoofd. Vol enthousiasme nemen we afscheid van elkaar en togen huiswaarts. Voordat ik dinsdag naar Ex’pression vertrek, doe ik de weegschaal ‘aan’. Mmmmm….. ‘n pondje afgevallen, “let the games begin”. Die ochtend is de rust van korte duur. Even na negenen komt een geagiteerde Yee Ju m’n kantoor in. Struikelend over haar woorden vertelt ze me dat Gary aan haar adem was gaan ruiken, als ware het een drankcontrole. Ik stel haar op haar gemak en beloof het bij Kelly Backens aan te kaarten. Nadat ze niet erg gerustgesteld m’n kantoor uitgaat, besluit ik allereerst een simpele ‘org chart’ te maken, ook om te laten zien hoe de verhoudingen liggen. Gary is nu een brug te ver gegaan. Na m’n ‘send’ aan ‘all staff’, weet ik dat Gary dit niet ongemerkt voorbij zal laten gaan. En heel eerlijk; ’t zal me aan m’n reet roesten. Gewoon professioneel, zonder emoties dus, behandelen. Half tien heb ik m’n wekelijkse bijeenkomst met Kelly Backens, die gewapend met de nodige mappen tegenover me gaat zitten. Oh, wat zou ik graag tegen haar willen zeggen “mens trek toch eens ’n grotere bh aan”. Maar ja, dat is vragen om een ‘lawsuit’. Ze vindt de ‘org chart’ duidelijk, zij het wat beperkt. Ik knik, waarna ik vervolgens de initialen van alle blokhoofden erbij kalk.

Beduusd vraagt ze of Gary al gereageerd heeft. Merkwaardig. Op mijn “why” komt er een stotterend antwoord in de trant van dat hij nu gelijkstaat aan Espi en Chris. Ik hou even de ‘power of silence’ aan, hetgeen haar verwart. Vervolgen vertel ik haar wat Yee Ju me mededeelde over de ademtest. Kelly bevriest. Dit is zó’n inbreuk op privacy dat het eigenlijk in Gary’s personeelsfile aangetekend zou moeten worden. “I’ll adress it,” besluit ze. Mooi, nu even bezien uit welk hout ze gesneden is, en of ze Gary echt aanpakt. Ik wuif haar de deur uit en ben benieuwd of ze het rechtstreeks aan Gary door gaat brieven. ’s Avonds laat word ik gebeld door Chris Coan. Gary heeft hem even na tien uur gebeld met de mededeling dat Astrid Debbie gebeld had en haar vertelde dat iedereen bij Ex’pression boos op hem is. Ik sta paf. Astrid eveneens, die heeft Debbie al weken niet gesproken. Hij klonk hyper, volgens Chris. “I’ll deal with that tomorrow, Chris,” sluit ik het gesprek af. Je gaat naar bed met zo’n gevoel van meewarigheid, je kunt niet eens meer boos worden. Woensdagmorgen vult zich met meetings, waarbij Gary niet aanwezig is. Vroeg in de middag stuurt Gary me een e-mail over de ‘org chart’. Hij schrijft me omdat hij bang is dat een persoonlijk treffen onplezierig zal worden. Hij beklaagt zich over het gegeven dat hij op gelijk niveau zit als de CFO en de VP, en de grote afstand tussen hem en mij. En zo had hij het ook niet genoteerd in z’n board notities. Of ik het wil herbezien. Over een redelijk antwoord kauw ik even. Helaas komt het bezoek van Frank Monstrey morgen inzake onze arbeidsovereenkomsten net iets te vroeg. M’n humeur wordt er niet beter op nadat ik verneem dat Gary de ‘org chart’ morgen op de agenda heeft gezet, alsmede het verzoek om de uitwisseling van onze verantwoordelijkheden ongedaan te maken. Desondanks pers ik er een beheerst antwoord uit:

Gary komt er per kerende e-mail op terug dat hij het klaarblijkelijk verkeerd begrepen heeft. Hij sluit af met ‘dat hij naar huis gaat en er over na gaat denken’. En met de volgende afscheidsgroet: “Your friend and I guess former partner”. “What a fucking drama queen,” ontsnapt aan m’n lippen. Nog geen tien minuten later volgt een e-mail dat hij geen antwoord meer van me zal lezen, alleen maar één op één met me wil praten. Gaat voor morgen niet gebeuren. Wanneer Frank Monstrey de zijde van Gary kiest, dan verandert dat het scenario dramatisch omdat vrijdag een ‘all staff’ meeting gepland is. Daar wordt alles tot in detail gepresenteerd, gevolgd door een vragenuurtje. Ik vraag me in alle eerlijkheid af of ik de handdoek in de ring moet gooien wanneer alle beslissingen ongedaan worden gemaakt. Ook omdat ik niet weet in hoeverre Gary achter m’n rug met Eckart heeft gecommuniceerd.

Volgende week: De Belg als scherprechter op donderdag. Vrijdag vangt aan met onverwachte mededelingen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *