“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 105

De Belg als scherprechter op donderdag. Vrijdag vangt aan met onverwachte mededelingen.

Donderdag 17 april 2003: onder het scheren bedenk ik me dat het weer zo’n dag van uitersten wordt. De dag vangt aan met een executive meeting van de Emeryville Chamber, waarna er een nadere kennismaking volgt met het ons opgedrongen boardmember Judy Hamilton, begeleid door publiekslieveling Frank Monstrey. Daarna gaat ieder zijns weegs tot laat in de middag; het moment dat beslist wordt of we van de koers afwijken die we nog niet zo lang geleden ingeslagen zijn. En dat alleen omdat Gary is gaan janken bij Frank. Ter verhoging van de feestvreugde komen ook mijn schoonouders vandaag aan. Maar goed, die passen op de jongens wanneer wij in Hawaii bivakkeren. Ik ben in een gemoedstoestand die me dankbaar stemt. Zoals ze hier zeggen; ‘when the going gets tough……’. Astrid verbaast zich erover dat ik zo ijzig kalm ben, nee het verontrust haar. Ik kus haar zorgen weg en ga onderweg naar m’n eerste afspraak. Eigenlijk leer ik het ‘vak’ een beetje bij de ‘Chamber’ omdat ik later dit jaar als Chairman het bedrijvencluster mag aanvoeren. Het indienen van een ‘motion ’en ‘second the motion’ moet ik me nog eigen maken, maar ik kom het uur goed door. Ook beloof ik Chairman John Gooding te vergezellen naar de volgende raadsvergadering, waar we op de rol staan met als onderwerp ‘closer ties’. Lekker tegen het stadsbestuur aanschurken.

‘One down’. Ik haast me naar Ex’pression en ben net op tijd om Judy en Frank bij de receptie welkom te heten. Frank is weer op z’n Belgische paasbest. Het is duidelijk dat hij indruk wil maken op deze Judy Hamilton. Om een of andere duistere reden is Gary er niet bij. Merkwaardig. Judy stelt vragen die meer het karakter hebben van een ondervraging. Of, zou je kunnen zeggen, het karakter hebben van iemand die graag bereid is mijn plek in te nemen. Frank zit er glimmend bij, alsof hij een konijn uit z’n hoge hoed heeft getoverd. Zoals afgesproken klopt Pat, de P.A. die Gary en ik delen, na een uur op de deur om mede te delen dat de volgende afspraak op me wacht. Met alle vriendelijkheid die ik uit me kan persen dank ik haar voor haar bezoek, en wens hen beiden een goede lunch. Frank en Gary tref ik om vijf uur vanmiddag. Pat weet ook niet waar Gary uithangt, hij heeft niets gemeld in onze gezamenlijke kalender. Op dat moment geef ik gehoor aan de bemoedigende honkbaltekst van een catcher die z’n pitcher opbeurt net na het incasseren van een homerun: “shake it off”. Dat helpt soms, maar het wordt toch een hele ruk naar vijf uur. Gary is zowaar op tijd, groet me met een hoofdknikje en neemt plaats. De stilte wordt doorbroken met de binnenkomst van Frank, die zo te zien alle benodigde documenten bij zich heeft. Met een vette glimlach neemt hij plaats aan het hoofd van de tafel. “So, it’s good to have both chiefs at the table,” opent hij. Dat brengt bij Gary een grijns op z’n gezicht die lijkt te zeggen; “zo de eerste ronde is voor mij”. Methodisch gaat Frank door alle stukken, haalt vervolgens de notulen aan over het deel waarin de veranderingen besproken zijn, en komt tot de conclusie dat alles is uitgevoerd als besproken. Het kost me grote moeite om m’n gezicht in de plooi te houden. Bij Gary druipt de teleurstelling ervan af. “I see,” zegt hij, terwijl hij opstaat, “I guess that settles that.” Hij mompelt nog wat, pakt z’n spullen, en verlaat het pand. Je kunt zeggen van de Belg wat je wil, maar wanneer er afspraken zijn gemaakt in een boardmeeting, dan zijn die heilig voor hem. En, heel eerlijk gezegd, het is makkelijk beslissen over zaken die zo duidelijk genotuleerd zijn. Frank wenst me nog een ‘schone’ avond, waarna ik in een soort van jubelstemming naar huis rij. Beetje vreemd natuurlijk om zo blij te zijn over iets dat simpelweg afgesproken is. Ik bel Astrid vanuit de auto om haar het heugelijke nieuws mede te delen, ook al omdat m’n schoonouders inmiddels gearriveerd zijn, die we er niet mee gaan belasten. Astrid is zeer verheugd, mild uitgedrukt, de vakantie naar Hawaii kan nu zonder zorgen tegemoet worden gezien. Thuisgekomen wacht me een drukke, gezellige boel, waar ik ook onbezorgd aan mee kan doen. Nu maar hopen dat Gary morgen een positief aandeel heeft in de ‘All Staff’ meeting. Vrijdagmorgen sluip ik het huis uit, hoewel ik m’n schoonouders in de gastenkamer hoor rommelen. Normaal met een jetlag, dat wel, maar ze zijn toch weer te vroeg naar bed gegaan. M’n stemming is daadwerkelijk nog niets veranderd sinds gisteren, ik vlieg over de weg. De studenten bij Ex’pression, die de nacht daar hebben doorgebracht, zien lacherig toe hoe ik ze op de schouders klop en vraag of ze een fijne nacht achter de rug hebben. Met name de sound studenten nemen ’s nachts voor hun ‘live’ opnames getalenteerde amateurbands op, die immers overdag werken. Ach, de weg naar roem, zong Queen reeds, is bepaald ‘no bed of roses’. Rond negen komt Kelly Backens binnen en deelt me mede dat ze gebeld is door Debbie Platt. Gary is ziek en kan helaas niet deelnemen aan de ‘All Staff’ meeting. Verbaasd antwoord ik, ”you’ve got to be kidding me.” Nee hoor, geen grap, Gary heeft een zere keel, “and you’ve got to respect that, Peter,” zegt ze beslist. Ik heb geen zin om haar te vragen waarom hij mij niet belt, of Pat, en wuif haar de deur uit. Even voor de ‘All Staff’ meeting komt een privé e-mail van Gary binnen:

Duidelijke taal. Excuses, had een e-mail niet gelezen, en het lijkt hem niet goed om met mij zondag naar de A’s game te gaan. Maar, heel belangrijk, hij is het volledig met me eens. Z’n slotzin luidt dat hij zich sowieso niet lekker voelt. Hoeveel waarde ik eraan kan hechten, en hoe lang het duurt, is onzeker, maar voor nu voldoende. Zeker ook omdat ik nu de staf toe ga spreken en kan mededelen dat Gary er ook achter staat. Vandaag hebben we gekozen voor Meyer Sound Hall omdat we veel stafmensen verwachten. Wanneer ik samen met Chris Coan voor het toneel plaatsneem, zodat we niet een niveau hoger staan, verstomt het geroezemoes. Nogmaals leg ik uit waarom de veranderingen nieuwe frisheid zullen aanbrengen, noodzakelijk na vijf jaar, en dat Gary helaas niet aanwezig kan zijn, maar er volledig achterstaat. Nadat Chris zijn ‘song and dance’ gedaan heeft, bestaat de mogelijkheid om vragen te stellen. Opmerkelijk feit is dat bij afwezigheid van Gary de vragenstellers zich frank en vrij voelen in hun aanpak. Wellicht ook omdat ze niet halverwege hun vraag afgekapt worden. Het duurt allemaal wat langer, maar het is het waard. De enige die er wat beteuterd bijzit is Yee Ju Riddell, zij is na de laatste aanvaring met Gary’s ademtest niet zo gelukkig met de nieuwe koers.

Archieffoto met Yee Ju vóór de nieuwe indeling

In losse groepjes wordt nog wat nagepraat, waarna de zaal langzaam leegloopt, afhankelijk van de verplichting die men heeft. Het voelt bevrijdend. Voor het eerst sinds lange tijd heb ik het gevoel de situatie volledig meester te zijn, en dat voelt goed. Morgen, zaterdag, ga ik thuis m’n eisen en wensen voor wat betreft arbeidsovereenkomst en stock option agreement aan ‘lawyer’ James Topinka voorleggen. In alle rust omdat Astrid met m’n schoonouders en de kinderen een dag pretpark ‘Six Flags’ aandoet. Het wordt een heerlijke, zorgenvrije avond. Zaterdagmorgen feliciteer ik Eckart met z’n 64e verjaardag, waarna ik me met een forse beker koffie aan hopelijk het laatste document voor het onderhandelingspakket zet. Dat duurt niet lang omdat de jongens, uiteraard met zicht op ‘Six Flags’, vroeg hun bed uitgerold zijn en iedereen wakker gemaakt hebben die met hen mee gaat. Het ontbijt wordt erin gerost en rond half tien zwaai ik ze uit. Na alle stukken nogmaals bestudeerd te hebben, kom ik tot de volgende voorwaarden in mijn schrijven naar James Topinka: allereerst benoem ik het belastingprobleem dat waarschijnlijk ontstaat met de stockoptions wanneer we dat recht uitoefenen. Bij ‘exit strategy’ geef ik aan dat ze me niet meer willen geven dan een opzegtermijn van zes maanden, dus, ontslaan ze me, dan eis ik minstens één miljoen en naar rato meer wanneer de waarde van Ex’pression de veertig miljoen overschrijdt. Daarnaast eis ik dat indien er vijf jaar na het sluiten van de definitieve overeenkomst niets gebeurd is, ik het recht heb om een ‘outside’ koper te vinden. Tevens dient er een stock option plan per begin 2003 geactiveerd te worden. Ik herlees het nogmaals, maak wat kleine correcties en verstuur de e-mail. Nu pas merk ik dat ik nog steeds in m’n badjas zit, snel opfrissen voordat de meute thuiskomt. Nadat ik gebadderd heb, vul ik de koelkast dranktechnisch aan, kijk wat honkbal op TV en wacht op wilde verhalen van de gebeurtenissen bij ‘Six Flags’. En die komen volop binnenrollen, met name de achtbaan heeft indruk gemaakt. Opa en oma zijn tevreden, hetgeen ook uit de ‘verplichte’ foto blijkt.

De jongens worden door de grootouders naar de badkamer gejaagd, hetgeen Astrid en mij de tijd geeft om even bij te praten. Astrid bekijkt de e-mail en vindt het enigszins gewaagd, maar, bezweer ik haar “wie niet waagt, wie niet wint.” De luidruchtige binnenkomst van de jongens maakt een einde aan het gesprek.

Volgende week: een woelige week vóór onze trip naar Hawaii. De Belg spreekt één op één met de nieuwe CFO, hetgeen Peter niet ten goede komt.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *