“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 130

Boven ons hangt de donkere wolk die boardmeeting heet.

Er ontstaat intensief faxverkeer tussen CFO Espi Sanjana en de rechterhand van de Belg, Jan-Ru Muller, over financiële ‘technicalities’, waarbij de ABN-Amro een cruciale rol speelt. Het bevalt me niets, er zit een addertje onder het gras. Na een fabelachtig zondag ‘Open House’ beginnen we maandag 22 maart vol goede moed aan de boardmeeting. Op zich worden alle agendapunten erin ‘no time’ doorheen gejast en is de concentratie volledig op versterking van het vermogen met $4 miljoen. En dan komt de lelijke waarheid op tafel; hier is sprake van een fantoom investering van Ex’tent. Het opwindende gekakel eindigt wanneer het document waarover men positief oordeelt ter tafel komt. Het verplicht ons onder anderen om maar liefst een kleine $1,5 miljoen vooruit te betalen aan 2005 huur. M’n bloed begint te koken, dit betekent dat de uitbreiding niet gefinancierd kan worden, al het geld dat op papier binnenkomt, gaat er even rap weer uit!

En, aankomend als een mokerslag, we moeten tevens een behoorlijk aantal preferente aandelen uitgeven. “Highway robbery,” fluistert Gary me toe. De lening die Eckart me verstrekt heeft voor ons huis zit ook in het pakket. Dadelijk ben ik overgeleverd aan de genade van de Belg wanneer het op aflossen aankomt. Alles wat eventueel risico met zich meebrengt hebben ze op het bordje van Ex’pression gelegd. En wat wanneer de ACCSCT, het orgaan van de accreditatie, hier achter komt? Frank Monstrey leunt als een spinnende kat achterover, hij moet immers de ABN-Amro zo ver hebben gekregen om aan dit potje 360 graden monopoly geld mee te doen? Om maar niet te spreken van de accountants. Het duizelt me. De dagen die volgen, met zalvende woorden van Eckart, een door hen georganiseerde aangeklede borrel en een lunch voor het management team, gaan als een slechte droom aan me voorbij. Ik voel me verneukt, totaal verraden. Twee zaken beheersen m’n gedachten; financiering van de uitbreiding en verkrijging van mijn groene kaart. Oh ja, nu nog even een dapper gezicht opzetten voor de ‘graduates’ van klas 24. En hun ouders en andere geliefden. En wonderwel lukt dit weer, zoals Queen zong; “no time for losers”. Inmiddels komen de brieven ter ondersteuning van mijn ‘geen card’ aanvraag binnen. Ook Anton Geesink doet als IOC lid een duit in het zakje, maar enorm trots ben ik over de ondersteuning van Alan Parsons:

Wanneer je de Beatles kunt aanhalen als een van je projecten, dan ben je een grote! Amerikanen houden van ‘name calling’, dus dit helpt zeker! Het is nu een kwestie van doorbijten, de financiering van de uitbreiding, een ‘must’, moeten we als management regelen met of zonder steun van onze meerderheid aandeelhouder. Uiteindelijk wordt dat ‘the road to profitability’, houd ik mezelf voor. Donderdag om 9 uur verwacht ik Kelly Backens voor onze wekelijkse update bijeenkomst. Helaas. Na een kwartier word ik ongeduldig en vraag Aline, de receptionist, of Kelly al ingecheckt is. En ja hoor, gezien in de ‘slipstream’ van Gary. Ik besluit om haar reactie af te wachten, want hier moet ze wel een zeer dringende reden voor hebben. Ruim na elf uur komt er een ‘can you forgive me’ e-mail van haar binnen. Haar initieel korte meeting met Gary was uit de hand gelopen, maar ze had daarmee wel wat bespreekpunten opgedaan. Kort antwoord ik haar dat het niet om vergeving gaat maar om het gebrek aan respect. Ik krijg later op de middag een waslijst aan punten terug, maar eigenlijk heb ik genoeg van dat mens. Er kan nog wel een hoofdpijn dossier bij. Op het moment dat het woord ‘teringzooi’ m’n mond ontglipt, komt er een artikel binnen van een der leden van de pers- en mediagroep die ons onlangs bezocht. Dit keer van het Dagblad Tubantia, editie Enschede.

Het kon niet op een beter moment komen, zalf voor de gepijnigde ziel. Het inspireert me om m’n maandelijkse update voor de staf te schrijven, waarbij de ‘O’ van CEO staat voor ‘Optimistic’, alsmede mijn ‘Message from the Chair’ voor emeryville.news. De OBM meeting, als gewoonlijk op maandagmorgen, waarvan key managers Gary Platt, Chris Coan en Espi Sanjana de ruggengraat vormen, heeft een meer dan serieuze ondertoon. Vanwege de fantoom investering van $4 miljoen ziet onze balans er weliswaar een stuk beter uit, maar het cashgebrek blijft even groot. Aangezien de salarissen weer uitgekeerd dienen te worden, nemen we het besluit om de salarissen van de OBM leden ‘on hold’ te zetten, hetgeen precies voldoende is om de rest van de staf uit te betalen. Aangezien we al met al hier de hele ochtend over discussiëren, besluiten we de financiering van de uitbreiding bij de lunch te bespreken. Een soort van vastberaden gestemd togen we naar The Townhouse, alwaar we in ‘onze’ hoek plaatsnemen. Na intense discussies nemen we het moedige besluit om de helft van de totale uitbreiding, geschat op $800 duizend, voor onze rekening te nemen, op voorwaarde dat Ex’tent de resterende $400 duizend financiert, en gunstige voorwaarden voor ons. En ja, daar zullen garanties voor gesteld dienen te worden, denk daarbij aan extra hypotheek of borgstelling in de vorm van onze aandelen. Met z’n vieren staan we sterk, en in die stemming rijden we terug naar Ex’pression. Stante pede besluit ik de OBM notulen te maken met onze besluiten, die voor het sluiten van de dag in de digitale postbussen van de heertjes in Nederland en België belanden.

Volgende week: per kerende mail response van de Belg. De planning commission van de City of Emeryville beslist over onze uitbreidingsplannen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *