“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 132

Frank reageert uitgebreid op ons voorstel. Verloop bijeenkomst ‘planning commission’ en de uit de hand gelopen lunch van Kelly Backens.

Voor ik met Gary en Chris op pad ga, neem ik nogmaals de e-mail van Frank Monstrey door. Grappig genoeg gaat hij bijna met alles akkoord en besteedt hij meer aandacht aan het verdedigen van de ‘phantom shares’. Merkwaardige man, meer ‘food for thought’. Als de sodemieter nu naar het stadhuis van Emeryville. Via Shellmound, over het spoor is een te verwaarlozen afstand, tenzij er zo’n kilometers lange vrachttrein uit de haven van Oakland komt. Een parkeerplek op Park Avenue is snel gevonden en binnen een mum van tijd zijn we aanbeland bij het nieuwbouwgedeelte van onze Town Hall.

Jammer, bedenk ik me steeds, dat ze het niet méér in de stijl van de oorspronkelijke Town Hall gehouden hebben. Beter dat ik me nu niet laat afleiden door affaires die me eigenlijk niets aangaan. Chris, Gary en ik zijn ruim op tijd, er zijn nog twee zaken die behandeld worden voordat wij aan de beurt zijn. Best wel spannend, we hebben de ruimte, waarschijnlijk het geld, nu de vergunning nog. Wanneer onze zaak aangekondigd wordt; “hearing to decide about the conditional use permit for the build out of the Ex’pression Center”, krijg ik ondanks alle hoepels waar we al door zijn gegaan, een knoop in m’n maag. Wat een warme douche kwam over ons toen het college in prijzende bewoordingen een opstap nam naar de beslissing. Men maakte zelfs nog een verontschuldiging over het oponthoud in 1998, hetgeen ons een maand vertraging opleverde. We buigen het hoofd als teken van vergiffenis, en ik kan een schreeuw van enthousiasme nauwelijks onderdrukken nadat we na telling van alle ‘ayes’ de vergunning voor het pakken hebben. Impliciet betekent het dat we 1 juni met de bouw van de uitbreiding kunnen beginnen. Omstandig bedanken we de leden van het college, en buiten slaan we elkaar enthousiast op de schouders. Wanneer we dit aan Ex’tent melden kunnen ze onmogelijk hun keutel intrekken. “What great news for the all staff meeting tomorrow, you guys,” roep ik Gary en Chris achterna, die huiswaarts gaan. Zelf heb ik nog een chamber functie af te werken bij een Chrysler dealer opening. In de auto meld ik Astrid het heuglijke nieuws, waarna ze opgelucht verzucht dat onze Maplegate housewarming party voor Ex’pression staf, zondag 2 mei, nu nog feestelijker wordt. Hoe eenvoudig is het om ‘een all staff’ meeting in te gaan met goed nieuws, vreugde alom, ook over het bezoek van Ray Harryhausen volgende week. Ik glij de pokeravond bij Crystyl Ranch buurman Nick met een gevoel van ‘ik kan niet verliezen’, maar dat was een vergissing. “Tough shit,” proost ik op m’n poker buddy’s, “life is good”. Beetje houten koppie zaterdagmorgen, maar Ivar en Kaj hebben honkbal op het programma staan, aan de bak dus. Ivar heeft een flip up zonnebril, afgekeken van de ‘big leaguers’, die hij omhoog flipt wanneer hij aan slag komt. Bijnaam Ivar: Hollywood!

Maar flair heeft-ie! Op naar de volgende wedstrijd, waar Kaj als catcher goede sier maakt door pop ups te vangen, maar niet voordat hij met veel ‘hoepla’ z’n beschermingsmasker afgegooid heeft. Ook voor hem is ‘showtime’ inherent aan honkbal. Daarna lekker met de boys en wat ouders een afzakkertje gehaald bij Ed’s Mudville Grill in Clayton. ‘Life is good’. Dat vindt Astrid ook, met Bo-Peter goed bezig bij de boy scouts, heeft ook zij een verdiende vrije dag. En dan is het weer maandag voor je het weet. M’n belangrijkste meeting die dag is met Steve Breitbart, eigenaar van studentenlening bedrijf TFC. Sinds 1999 doen we zaken, althans de studenten, met hen, maar dit keer wil ik persoonlijk $100.000 lenen ter aanbetaling voor de financiering van het management. Steve is een gezette New Yorker, en aan dat knauw dialect is dat nog goed te horen. Aandachtig luistert hij naar m’n betoog, mompelt “I thought the guy was a billionaire,” wanneer Eckart ter sprake komt, maar verrassend snel stemt hij toe. Dat is te zeggen, met m’n aandelen als onderpand, nog net niet onze eerst geborene. Als interest krijgt hij een percentage van de stock options die wij bij Ex’tent bedongen hebben. Steve onderkent de waarde van Ex’pression, hij kent de educatie industrie als zijn broekzak. Opgelucht dat ook deze klus weer geklaard is, maak ik me op voor de komst van de legendarische Ray Harryhausen, ‘father of animation’. Allereerst opent de 84-jarige Harryhausen het naar hem vernoemde lab, waarna er een ‘booksigning’ volgt. Tijdens de cocktailparty die tot slot volgt kunnen de Digital Visual Media studenten en Emeryville notabelen de oude meester hun waardering betuigen.

V.l.n.r. Karen Wertman, Director of Marketing, Ray Harryhausen, Peter Laanen

Wat een week, verzucht ik vrijdagmorgen, ook omdat de binnenkomende klas 38 het totaal aantal studenten sinds 1999 tegen de 1400 bracht! Buiten de aanval van Gary op Frank, die hij via Eckart van oneerlijkheid beticht, kan deze week niet meer kapot. Vanavond viering van Koninginnedag met de Nederlandse gemeenschap in San Francisco bij de prestigieuze Presidio Golf Course om de week feestelijk af te sluiten. Melissa meldt Marine Dominguez aan, President van de Hispanic Education and Media Group. Gary en ik zijn met haar in gesprek om een betere diversiteit in onze studenten populatie te krijgen, en met name in de Latino sfeer. Helaas, Gary is er niet, dus voer ik het positieve gesprek met Marine, afsluitend met de belofte om te trachten eens per kwartaal een studiebeurs ter beschikking te stellen aan een getalenteerde Latino of Latina. Ik probeer Kelly te pakken te krijgen om te weten te komen of zij weet waar Gary uithangt. Geen gehoor. Aline bij de receptie is uiteindelijk degene die het raadsel oplost, ze is met Gary op pad. Nu begint m’n bloed te koken, het is nog geen maand geleden dat ze me een ‘can you forgive me’ e-mail stuurde naar aanleiding van een identiek akkefietje. Ben benieuwd hoe lang ze nu wegblijft. Opbeurend nieuws komt met de uitgave van Computable die dag. Wederom als gevolg van de pers- en mediagroep die ons eerder dit jaar bezocht.

Zowel Eckart als Chris moeten hier toch wel ‘high’ van worden; mooi artikel over twee pagina’s. M’n irritatie over de afwezigheid van Kelly en Gary neemt hand over hand toe, temeer ook omdat de geruchtenmachine over die twee ook hand over hand toeneemt. Even voor drie komt een excuse e-mail van Kelly binnen:

Ze heeft dus niet het lef om persoonlijk binnen te vallen! “Son of a bitch,” is het enige dat ik uit kan brengen wanneer ik Gary’s rol bezie. Neemt als president dat 26-jarige wicht mee voor een lunch in San Francisco op een vrijdagmiddag. Althans, wanneer ik dat moet geloven. Stel dat het waar is, wat is er mis met al onze restaurants in Emeryville?! Wat valt er te verbergen?

Volgende week: de housewarming party bij ons thuis krijgt een merkwaardige wending. Pittige gesprekken zijn onontkoombaar.