“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 133

De housewarming party bij ons thuis krijgt een merkwaardige wending. Pittige gesprekken zijn onontkoombaar.

Zondag 2 mei; Astrid heeft alle voorbereidingen minutieus uitgevoerd, het ziet er ‘spick and span’ uit, de ‘Ex’pression only’ housewarming party kan beginnen.

Rond half twee druppelen de eerste collega’s, al dan niet vergezeld door hun partner, binnen. Rond een uur of twee is iedereen binnen, de muziek schalt, er wordt enthousiast ingenomen, waarbij de zon er lustig op los schijnt. Waar het door komt is ongewis, maar plotseling ligt Kelly pardoes, volledig gekleed, in ons zwembad. Gary is er als de kippen bij om haar eruit te halen en troostend toe te spreken. Vrouw Debbie ziet het met argusogen knarsetandend aan. Na een kleine zucht van schrik, keert iedereen lacherig terug naar de conversatie die ze aan het voeren waren. Debbie zet zich op het betonnen zitnijlpaard en kijkt beteuterd naar de zwembad scene. Die is niet blij. Het werpt toch wel een schaduw over de party, zeker ook met het oog op de geruchten die rondgaan en de treurige aanblik van Debbie. Tegen vijven heeft zo’n beetje iedereen Maplegate verlaten en kan het opruimen beginnen, hetgeen we enigszins hoofdschuddend doen. Eén ding is zeker, het is afgelopen met gezamenlijke Kelly/Gary meetings. 31 juli 2004, SFO: de KL606 staat op het punt om te vertrekken naar Schiphol. De kinderen en Astrid zijn eerder deze week vertrokken, met als uitgangspunt een onbezorgde vakantie in Nederland. Met bloedend hart herlees ik de A4’tjes aan aantekeningen die ik gemaakt heb om met Bram te bespreken. Gaat dit het begin van het einde worden? Een paar dagen geleden was ik het zo zat met Gary’s gedrag, en alle tot niets leidende gesprekken die we daarover gevoerd hebben, dat ik uit pure frustratie alles wat in me opkwam neerkalkte. Zonder enige pauze werd het een diarree aan woorden:

Ook zijn jojo gedrag ten aanzien van Kelly hangt me de keel uit. Dat moet gekomen zijn nadat ze een soort van ‘verkering’ kreeg met ene Matt, uit de aandelenstal van Eckart. Wat ik ook geprobeerd heb, een lang gesprek bijvoorbeeld tijdens onze New Mexico trip begin juni, waar ze Ex’pression aan boord willen halen, het is allemaal paarlen voor de zwijnen. Het lijkt wel of z’n ‘pot’ afhankelijkheid groter en groter wordt. Na elk eyecatcher gesprek met Eckart barst hij in woede uit en bezigt uitspraken als “I will ruin Ex’pression and start a school next door”. Hij flipt wanneer in de juli uitgave van Emerce zijn foto ontbreekt naast die van Eckart en mij, alhoewel die in postzegelformaat zijn.

Het ontgaat hem dat we streven naar goede publiciteit en dat hier gezocht is naar de Nederlandse ‘touch’. Mensen als Kelly Backens brengt hij in problemen wegens zijn schaamteloze gedrag. Erger nog, gedurende een ‘Open House’ heb ik hem uit mijn kamer moeten vloeken omdat hij niet pikte dat ik hem ‘on stage’ corrigeerde voor de zoveelste verkeerde uitspraak. Vandaar dat mensen mij toevertrouwen dat ze doodsbang zijn om kritiek te uiten wanneer hij aan het woord is. De maat is vol, iemand van onze boardmensen zal in moeten grijpen, vandaar dat ik met Bram ga praten, zij het met tegenzin. Frank is überhaupt geen optie en Jane Metcalfe brieft gelijk alles aan Eckart door. Voor de zekerheid zal ik Astrid meenemen, zodat ze me tot rust kan manen wanneer Bram weer een van z’n schampere, schofferende uitspraken doet. Had ik liever niet gedaan, de hele situatie begint toch al op haar zenuwen te werken. Maar ja, om met Van Kooten en de Bie te spreken; ‘ook aan mijn pik komt een end’. Eckart laten we erbuiten, die beschermt Gary links en rechts, hoewel ze interessante ‘oorlogs’ e-mails uitwisselen. Merkwaardig koppel. Eckart stuurde me wel een lieve verjaardagwens; buiten het gebruikelijke schrijft hij ‘gelukkig blijf jij eeuwig jong’. Zoals ik me nu voel, is eeuwig vrij tijdelijk. Ik maak het moment van opstijgen amper mee, ik doezel weg, maar niet voor lang. De stewardess reikt me glimlachend een glas witte wijn aan en wat macadamia nootjes. Lekker. Tijdens het knabbelen overdenk ik de ‘rollercoaster’ maanden achter me. Eckart die achter m’n rug een afspraak maakte met Kelly. De hartverwarmende brieven die ik ontving ter ondersteuning van mijn ‘green card’. De binnenkomende ‘newbies’ en de overweldigende ‘open houses’. En dan weer een naargeestige boardmeeting tussen alle inspanningen door ter verkrijging van onze accreditatie. En dan nog een uitgebreide e-mail van Gary, klagend over het gegeven dat Kelly niet mee mocht naar het golftoernooi van de chamber of commerce. En dat ik haar waarschijnlijk niet mocht. Oh ja, en mocht ik denken dat er iets was tussen hem en haar, dan zat ik ernaast. Waarom bracht hij dat op? Schuldig? Op redelijke wijze heb ik hem getracht te beantwoorden, met name dat ik niet Kelly’s vader ben, of zoiets:

Zinloos natuurlijk. Na mijn response stuurt hij dezelfde dag nog een e-mail naar Frank Monstrey, plotsklaps zijn vriend, om zijn beklag over mij te doen, waarbij hij aantekent dat Kelly erover denkt Ex’pression te verlaten omdat ik haar niet mag. Wat een ‘backstabber’! Dat we in de tussentijd ook nog aan normale werkzaamheden toekomen mag een wonder heten. Tussen wat drankjes en hapjes door doe ik wat hazenslaapjes, maal nog wat over de meeting met Bram, waarna Schiphol opdoemt en het off boarding proces kan beginnen. Astrid wacht me op met een brede lach, en zegt me dat alles bij haar ouders in gereedheid is om Kaj’s 12e verjaardag te vieren. Onderweg naar Vinkeveen praat ik haar bij over de laatste ontwikkelingen en het belang van de meeting bij Bram, waarbij diens vrouw Lidy-Ann ook aanwezig zal zijn. Astrid zwijgt, ze ziet er duidelijk tegenop.

Volgende week: de beladen meeting bij Bram. Gary leest Kelly de les.