Pension Elena: fata morgana of nachtmerrie? Slot.

Even nadat ik in de groezelige WC m’n handen ontdaan had van de kleverige resten van de cornetto, zag ik Joop van D. in de zinderende hitte naar z’n huurauto lopen. Hij stapte in en voordat ik ook maar iets kon vragen riep hij me toe dat hij de meiden ging ophalen. Zonder me aan te kijken reed hij vervolgens langs me heen. Hem nastarend leek het wel of ik een groot pak op de achterbank zag liggen. Was dit echt of werd het veroorzaakt door een luchtspiegeling? Speelde de warmte me parten? Schouderophalend betrad ik weer het lege pension annex minimarkt.

Beetje desolaat zo, het leek me beter om onze kamer op te zoeken om daar Astrid op te wachten. Gewoontegetrouw pakte ik de leuning beet om m’n kunstknieën te ondersteunen op de weg naar boven. Nou dat viel niet mee, de metalen pijp was inmiddels gloeiend heet geworden. Ik ben niet zo van de vloekerige, maar nu floepte er een flinke uit. De eerste handeling op de kamer aanbeland betrof de airco, het best functionerende deel. Na een uur of twee diende Astrid zich aan. Ze vond het merkwaardig dat Joop van D. hen op moest halen van Mary de K., taxi’s genoeg. Ik vroeg alleen maar of er een pak op de achterbank lag. Ze begreep de vraag niet, en ik liet het erbij. ’s Avonds gingen we met z’n vieren uit dineren, alcoholvrije Joop van D. reed, en alras vonden we tussen de talloze restaurants aan de Ionische Zee er één die ons aanstond: Riverside geheten. Het was prima voedsel, zeker weten, zij het dat de aantrekkelijk geprijsde zeetong (€20) gold voor twee personen per tong. Toegegeven, toen ze ons de hele tong lieten zien, kon men spreken van een knoeperd, dus die €40 was welbesteed. De muzikanten die vervolgens ongevraagd het restaurant van muziek gingen voorzien (‘Nooit op zondag’) deden Astrid verzuchten dat ze in de laatste 35 jaar hun repertoire niet echt vernieuwd hadden. Tijdens het afrekenen kwamen we er tot onze verbazing achter dat we gade werden geslagen door cyberexpert Lex B. en diens vrouw Rolina. Reden zij in de auto die ons steeds hinderlijk volgde? Terwijl Astrid later op de avond de slaap der rechtvaardigen sliep, bracht ik de nacht al woelend door. Er klopte iets niet. Het werd er niet beter op toen Ana B. tijdens het ontbijt koeltjes mededeelde dat haar man tijdelijk uitgeschakeld was en hij ’s avonds helaas ook niet deel kon nemen aan het feestdiner. Met een rilling over m’n rug moest ik weer denken aan dat imaginaire pak op de achterbank, en hoe ik dat, zonder reden overigens, koppelde aan Rudi H. Inmiddels hadden internationaal uitgewaaierde Griekse familieleden van pensionhouder Mixalis zich vrij luid ingecheckt. Er werd een mengelmoes van Schots, Duits en Grieks gesproken. Heel verwarrend. Na een dag of wat leken er twee vrij kleine mannen te zijn die een luidruchtige hoofdrol speelden; een bebrilde ‘Duitse’ Griek die me aan de intrigant van Asterix en Obelix deed denken, en een kleine ‘Schotse’ gifkikker met een slechte dronk. Een giftige mix. Inmiddels werden we uitgenodigd om ons bij het groepje te voegen aan het strandje bij Elektra. Ik begaf me daar wat later heen, uitgerust met wat leesmateriaal. Na me moeizaam (gevaarlijk) naar beneden gewerkt te hebben, zag ik de meute liggen. Echter, een levensgevaarlijke trap zonder leuning, bestaande uit ongelijke mega brokken steen, met hier en daar een ontbrekend stuk, werd me teveel. Astrid bevestigde het gevaar. Ik besloot het daarbij te laten en van mijn boek te genieten bij een glaasje wijn, uitzicht op de baai en me gedachten te maken over de merkwaardige situatie die ontstaan was.

Er zijn mindere plekken om de balans op te maken! Met Astrid klauterde ik wat later weer naar boven om ons voor te bereiden op een maaltijd ‘ergens’ langs de kust. Inmiddels brak zaterdag aan en vernamen we dat Ana B. met haar man, Rudi H. dus, met Mixalis aan het stuur, onderweg was naar het vliegveld. Geen enkele kans gekregen om afscheid te nemen. Merkwaardig. ’s Middags verwachtten we oude vrienden die zich op Corfu gevestigd hadden, en vanwege de ‘oude koeien’ hadden we om 14.00 een tafel gereserveerd aan het water bij restaurant Panorama. Ze waren iets later en Astrid toog alvast onderweg om de tafel vast te houden. Ze was nog maar net weg toen Mixalis en Ana B. voor kwamen rijden. Mixalis begon allerlei pakken uit te laden die volgens Ana B., die zich op afstand aan mijn tafeltje nestelde, afkomstig waren van de groothandel die ze op de terugweg aangedaan hadden. Uitbundig vertelde ze hoe ze Rudi H. ingecheckt had en dat ze zich eigenlijk niet zo lekker voelde. We werden onderbroken door de komst van onze vrienden, waarna ze zich naar haar kamer begaf. Ook Ana B. zouden we gedurende ons verblijf op Corfu niet meer zien. Zondagavond besloten we samen met Lex en Rolina B. het afscheidsdiner van Joop van D. en Mary de K. op te luisteren. Op de keuze van de wijn na en het missen van wat bestellingen door de kelner, was het goed toeven aan de kust. Uiteraard kwam een en ander wel ter sprake, zij het beschaafd. De band met Lex en Rolina B. was inmiddels dermate kameraadschappelijk geworden dat we maandagavond bij ‘Elena’ besloten nog een afscheidsflesje te nuttigen, alsmede wat ouzo. De stemming bij het groepje internationale Grieken was gespannen, mede veroorzaakt door de kleine gifkikker, die te pas en te onpas het woord ‘fucking’ aan z’n zinnen verbond. Enigszins geamuseerd bekeken we het schouwspel, tot de bebrilde Griek ten tonele verscheen en de gifkikker hem aan wilde vliegen. Mixalis kwam tussenbeide en nam de bebrilde Griek mee naar de straat terwijl de vrouwen inpraatten op de gifkikker. De zaak leek gesust totdat Mixalis met de bebrilde Griek terugkwam en men met moeite de twee kemphanen van elkaar kon scheiden. Dat werd het moment waarop een vrouw van formaat, letterlijk en figuurlijk, uitgedost in een felgroene outfit het woord nam. Het woord, wat heet, alsof ze sprak via een megafoon. Ze ‘beloofde’ als dit zo door zou gaan om brillemans naar Duitsland te schoppen en gifkikker naar Schotland. Vervolgens sommeerde ze gifkikker, haar man, naar z’n kamer te verdwijnen. Tot onze verbazing gehoorzaamde hij schaapachtig, maar niet zonder brillemans nog even ‘fucking asshole’ toe te bijten. Ook gifkikker werd niet meer gesignaleerd. Ofschoon we af en toe ons lachen niet in konden houden, hielden we ons gezicht op stand ‘beleefd’. Rolina B. kwam met de suggestie dat ze wellicht onenigheid hadden gekregen over de verdeling van de opbrengst van een klus. Mixalis had met brillemans gesproken, schoot het door m’n hoofd, en Mixalis had Rudi H. samen met Ana B. naar het vliegveld vervoerd. Toeval? Hartelijk namen we afscheid van Lex en Rolina B., die gaan we zeker weer zien. Na de ‘horror’ rit met Mixalis en een vlotte check in op het vliegveld van Kerkyra, stapten we in een KLM kist met een Transavia bemanning, waarbij we ook geboekt hadden.

Alles ging naar wens en ik doezelde wat weg. Plotsklaps zat ik rechtop in m’n stoel, veroorzaakt door een hevige klap. De gezagvoerder heette ons van harte welkom in Rotterdam, het was dus een heftige landing. Zou die Transavia piloot gedacht hebben dat het toch maar een KLM leasebak was?! Wel schoot plotseling alles op z’n plek, ik was eruit. Normaal gesproken is dit het punt waarop ik naar volgende week verwijs, echter, om af te zijn van de vele mensen die me anders als het ware willen dwingen (soms met geld) om het vervolg te melden, bij deze de epiloog. Het was een bijzondere vakantie, dat moge duidelijk zijn. Een vakantie die vele interpretaties had qua gebeurtenissen, waarvan er een behoorlijk aantal ook daadwerkelijk plaats hebben gevonden. Een aantal heb ik met behulp van met name Astrid en Lex en Rolina B., bulderend van het lachen, nadere invulling gegeven. Even rechtzetten: Rudi H. zat in een vlucht naar Madrid, daarna hebben we hem niet meer getraceerd. Ana B. meldde zich bij haar broer na een uitgebreide yogasessie, en heeft zich inmiddels bij Rudi H. in Spanje gevoegd. Mixalis rijdt nog steeds alsof de duivel hem op de hielen zit, en eigenlijk is gifkikker de enige die spoorloos is. Inmiddels heeft Joop van D. zich gemeld als advocaat van brillemans. Stop, m’n fantasie gaat weer met me aan de haal. Moet ik zeggen dat een paar weken in een hoekje bij Pension Elena veel inspiratie oplevert. Eigenlijk is de moraal van dit verhaal dat wanneer je fantasie met je op de loop gaat, dit soort verhalen kunnen ontstaan. Hoewel, het had waar kunnen zijn. Griezelig toch?!