“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 106

Een woelige week vóór onze trip naar Hawaii. De Belg spreekt één op één met de nieuwe CFO, hetgeen Peter niet ten goede komt.

Zondagmorgen stap ik op de weegschaal: 94,9 kilo, schoon aan de haak. 29,29 op de BMI index. Niet obees, dat is een ‘waardering’ van 30, maar ook niet bepaald zwembroek aanbevelenswaardig. Deze paasdag, met een brunch en een A’s game in het vooruitzicht, kan bepaald niet gekenmerkt worden als een vastendag. Morgen beter, omdat tweede paasdag hier niet bestaat. Astrids uitgebreide luxe brunch is gezellig met de grootouders, ‘tik nog een eitje’, en druk gesnater van de jongens. De dag dobbert door tot het moment dat we naar het ‘Coliseum’ vertrekken, thuishaven van de A’s en football team Oakland Raiders. De game is ‘so-so’, na één run in de eerste inning scoren de A’s niet meer.

Uiteindelijk winnen de Texas Rangers met 2-1. Dat noemen ze dan een pitchers game, maar wij zien het liefst veel homeruns! De jongens genieten toch wel, dankzij het hele circus rond de game. De hotdogs en ‘garlic’ patatten vervolmaken de middagwedstrijd die doorloopt tot acht uur ‘s avonds. Bij elkaar zo’n drie uur, valt dus mee. Die hele dag van innemen komt als een boomerang terug wanneer ik maandagmorgen op de weegschaal stap. Zoals ze hier zeggen; ‘in your face’: 95,6 kilo, omgerekend 29,51 op de BMI index. Dat wordt hongerlijden van de week, neem ik mezelf voor. De zogenaamde ‘small MT meeting’ heeft duidelijk een ander karakter gekregen na de ontwikkelingen van afgelopen week. Gary zit er als een lammetje bij, terwijl Chris Coan en Espi Sanjana ontspannen en levendig deelnemen aan de conversatie. Echter, de weergave van het onderhoud dat CFO Espi had met Frank Monstrey brengt weer de nodige onrust. Zonder mij erin te betrekken, heeft de Belg besloten om mijn tekenbevoegdheid terug te brengen van $100.000 naar $10.000. Gary wordt alle tekenbevoegdheid ontnomen. Ik ontplof; “that fucking hypocrite,” waarna ik in een stroom van woorden uitleg hoe vriendelijk hij was in m’n gezicht en dat die gluiperd dit dus achter m’n rug probeert te regelen. Het raakt Gary op een of andere manier niet. Espi overhandigt me het verslag met het verzoek om aan te merken waar ik het niet mee eens ben. “This is a shareholders decision, Espi,” zijn m’n slotwoorden voor deze meeting. Alleen tijdens een aandeelhoudersvergadering kunnen mijn bevoegdheden aangepast worden, tot dat moment blijft alles zoals het is. Basta! Nu Frank besloten heeft Espi als boodschapper te gebruiken, doe ik hetzelfde. Laat Espi hem maar mededelen dat hij dat document met beslissingen in z’n Belgische reet kan steken. Chris steekt nog even z’n hoofd om de deur; “Peter, there are some Woody posters outside, he’ll be here this afternoon for some hemp background stories for the students.” Shit, helemaal door m’n hoofd gegaan. ‘Movie Star’ Woody Harrelson, tevens lid van ons ‘advisory board’, komt vanmiddag een lezing geven over de achtergrond en nuttig gebruik van hennep. Zoals het er nu uitziet, hebben zowat alle studenten opgetekend. “Show me the posters, Chris.” Chris gaat me voor naar de wand waar de geluidsstudio’s beginnen. Ik vraag hem de poster van ‘Natural Born Killers’ te verwijderen en die van Woody’s opkomst in ’Cheers’ centraal te positioneren.

“Sure Peter,” antwoordt Chris laconiek. Ik leg hem uit dat ouders er al genoeg problemen mee hebben dat we zo dicht bij Oakland zitten. De gewapende overval op het door ons beheerde studentenhuis op 59th Street, net over de grens in Oakland, staat me nog vers in het geheugen. En ja, de studenten hadden de deur gastvrij opengelaten, en ja, er schalde luide dance muziek, maar geen reden tot een overval. Echter, in Oakland weet je ’t nooit. Gelukkig raakte niemand gewond, alleen materiële schade, zoals afgenomen laptops en mobiele telefoons, maar wel traumatisch. We hopen binnen afzienbare tijd afscheid van het studentenhuis te nemen, te veel verantwoordelijkheid. Trouwens, Frank wil het gebouw ook ten gelde maken om de kas te spekken. Welke kas is onduidelijk. Ik hobbel terug naar m’n kantoor, m’n rechterknie speelt weer eens op. Volgens een MRI een versleten ‘football’ knie. Maar een cortisone injectie doet wonderen, en daar zijn ze hier niet moeilijk mee. Even voor half vijf komt Woody met z’n ‘posse’ aan en veroorzaakt, als verwacht, een storm van opwinding onder de studenten die zich verzameld hebben bij de receptie. Het moet gezegd, Woody heeft absoluut geen sterallures en gedraagt zich als student onder de studenten. Z’n lezing over wat je allemaal met hennep kunt doen, gaat erin als Gods woord in een ouderling. Geduldig beantwoordt hij ook de talloze vragen aan het einde. Daarna wordt het tijd voor hem om met Gary onder het uitwisselen van cowboy verhalen van een alternatief hennep product te gaan genieten. Die tijd gebruik ik om met Woody’s woordvoerder, Joe Hickey, een plan uit te stippelen in hoeverre de ‘visual’ studenten hen kunnen ondersteunen bij hun ‘Hemp America’ toer. Uiteraard eindigen we voor een snel drankje en wat snacks in ‘The Townhouse’. Iedereen is ‘happy’, en zo nemen we ook afscheid van elkaar, Gary inbegrepen. Dinsdag praat Espi me bij over financiering van ons gebouw, hetgeen $2 miljoen zou moeten opleveren. Geld dat aangewend gaat worden om Ex’tent terug te betalen. Espi verzucht dat de ratio laag is vanwege de slechte onroerend goed markt. Aangezien het geld toch niet voor Ex’pression bedoeld is, boeit het me niet al te zeer. “Just inform Frank, Espi,” zeg ik voordat ik de deur achter me sluit. Ofschoon ik redelijk bij ben, wil ik Frank informeren over de laatste details van onze onderhandelingen, maar daar heb ik de juridische ondersteuning van James Topinka bij nodig. Woensdag krijg ik het groene licht voor een juridische versie van mijn opzetje. Voor de zekerheid fax ik dat naar Frank, zodat ik een ‘receipt’ heb.

Vrijdag breekt aan en uiteraard nul response. Voordat ik naar huis ga, besluit ik om nog een en ander met Espi door te nemen, maar ook om hem op het hart te drukken dat ik komende week absoluut niet gestoord wens te worden. Zo kom ik erachter dat ze inmiddels Ex’pression ook belast hebben voor rente en startup kosten van voor mijn tijd van ruim $1 miljoen. Even vergeten mij te vertellen. Frank heeft in New York Quad Ventures bezocht, aangedragen door ons, zonder dat melden. De Quad mensen gaven dat vriendelijk zelf door. M’n afkeer van de Belg groeit met de minuut. Normaal gesproken krijg je verbeteringen aan het gebouw gratis, evenals drie maanden huur. ‘Moeder’ Ex’tent belast nu alles gretig aan ons door. Inmiddels weet Espi ook wel hoe de vlag ervoor staat, hij belooft een oogje in het zeil te houden de komende week en wenst me “Bon voyage”. Ook Gary wenst me een “terrific week on the rock-a-hula island”, en weg ben ik. Zaterdagmorgen, voor vertrek, stap ik op de weegschaal, 95,2 kilo, toe maar, wel 400 gram afgevallen. Hopelijk zakt de zwembroek niet van m’n kont, steek ik de draak met mezelf. Het afscheid van schoonouders en kinderen is, als te verwachten, rommelig. De jongens zien opgewonden uit naar een week van verwenning en daarna souvenirs uit Hawaii. Southwest gaat ons via Phoenix naar Kauai brengen, weer eens wat anders dan het drukke Maui, veronderstellen we. En dat klopt, zo rustig hadden we het ons ook niet voorgesteld. Het resort is ook niet echt om over naar huis te schrijven, en…..het regent. Zorgen voor niets gemaakt over die zwembroek! Met één volle dag hebben we het hele eiland doorgekruist. En af en toe schijnt de zon tussen de wolken door. Aangekomen bij het hippiedorp Hanalei, begin ik spontaan “Puff the magic dragon” te zingen. Ik beantwoord Astrids verbaasde blik met de uitleg dat Puff hier gewoond heeft. Het vraagteken verdwijnt van haar gezicht wanneer ik meld dat het een liedje is van Peter, Paul en Mary. Uitdrukking is nu meer van ‘niet lekker, die man van me’.

Astrid poseert op een van de mooiste dagen voor Hawaii Valley

Natuurlijk bezoeken we de fameuze ‘wedding chapel’ uit de film ‘Blue Hawaii’, waarin Elvis Presley de hoofdrol speelt. Astrid wil daar nog wel een keertje hertrouwen. Niet dus, dat hebben we drie jaar daarvoor al in Las Vegas gedaan. We lezen wel veel en doen ons tegoed aan zowel lunch- als dinergerechten. Sores over m’n gewicht heb ik even laten varen. Dat we op enig moment tijdens een ritje een prachtig kerkhof bezoeken, spreekt boekdelen. Het gemis aan ‘night life’, zoals op Maui, doet zich gelden. In ieder geval zijn we zeer uitgerust wanneer we zaterdag 3 mei de terugreis aanvaarden. Net na de tussenlanding op de luchthaven van Phoenix zet ik mijn mobiele telefoon aan, die gelijk overgaat. Espi Sanjana meldt me dat Jan-Ru Muller, de rechterhand van de Belg, dinsdag arriveert. “So you can prepare,” moedigt hij me aan. Ik bedank hem en bedenk me dat het ook de dag is dat we klas 29 verwelkomen. “Slecht nieuws,” vraagt Astrid bedeesd. “Nah, Jan-Ru komt Espi controleren,” stel ik haar gerust. “Kom, nog even een wijntje scoren voordat we naar Oakland vliegen.”

Volgende week: zelfs financiering van Eckarts huis in Berkeley komt ter sprake. De Belg ligt dwars in de onderhandelingen over mijn overeenkomsten.