“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 111

Opgedrongen boardmember Judy Hamilton stuurt een e-mail dat ze eraan komt. Nog steeds gekibbel over de afronding van onze contracten.

Even over half vijf komen we in Oakland aan, waarna ik Gary naar huis breng. In de auto spreken we nog even de komende week door. Niet alleen wordt het een drukke week qua bezoekers, maar ook vieren we donderdag mijn verjaardag en daags erna viert Amerika op grote schaal haar onafhankelijkheidsdag, uitgeroepen in 1776, oftewel ‘4th of July’. Mooi ook om onze gasten te entertainen omdat het onder andere met parades uitbundig gevierd wordt. Gary neemt het op zich om belangrijke gast Birgitta van Loon met haar familie dinsdag een VIP Ex’pression toer te geven, terwijl ik ze zal onthalen op speciale viering van ‘4th of July’ in het authentieke plaatsje Clayton, zowat bij ons om de hoek. Bij Gary’s huis in Walnut Creek aangekomen, geeft hij me een ‘hug’, mompelt nog wat ontkennends over Kelly, en verdwijnt in z’n grote tuin. Ik spoed me naar huis voor het afscheidsdiner met broer Rob en schoonzus Mariette. 3 juli 2003; ik word vroeg wakker op m’n 57e verjaardag. In ons huis is iedereen nog in volle slaap, inclusief gasten Yvon en Martin Corsten. In de keuken zet ik een zeer benodigd kopje koffie, waarna ik aan de rand van het zwembad afwacht tot de stroopwafel op het randje van m’n mok lekker zompig wordt. Het belooft een geweldige dag te worden qua temperatuur. Voor de vijfde keer vier ik mijn verjaardag als CEO van Ex’pression en ondanks alle hindernissen hebben we toch maar een prachtige school opgebouwd, mijmer ik. Mocht ons beroep inzake afwijzing accreditatie 27 augustus in Washington positief beoordeeld worden, dan is ons kostje gekocht. Ook ben ik ervan overtuigd dat Birgitta, na een inspirerende Ex’pression toer met Gary, een zeer positief rapport aan Eckart heeft uitgebracht. M’n rooskleurige gedachten worden ruw onderbroken door een tweetal lichamen die langs me flitsen en onder het gejoel van ‘cannonball’ met een enorme plons in het zwembad verdwijnen. Twee natte koppies komen boven water en zingen “happy birthday to you, cha, cha, cha,” waarna Bo-Peter en Kaj me een kletsnatte verjaardag ‘hug’ geven. De dag is begonnen, en iedereen is inmiddels wakker. Lekker opgefrist, genieten van een gezamenlijk ontbijt, en me vervolgens op weg begeven voor een paar uur Ex’pression, wetend dat Astrid de organisatie op zich genomen heeft voor een lekker feessie vanavond. Bij Ex’pression aangekomen, bleek het moeilijk om m’n bureaustoel te vinden, zo feestelijk hadden ze m’n kantoor versierd.

Het voelt aan als een warm bad. Helaas wordt dat gevoel teniet gedaan wanneer blijkt dat de vragen en wijzigingen met betrekking tot onze arbeidsovereenkomsten, die we drie weken geleden ingediend hebben, nog steeds onbeantwoord zijn. Gary werkt per 1 augustus precies vijf jaar zonder. Belachelijk. Ook over de voortgang met Quad Ventures inzake de zo broodnodige financiering wordt met geen woord gerept. Zorgwekkend. Ik besluit om me daar volgende week over te bekommeren en vertrek naar huis, halverwege de middag. Over problemen gesproken; wanneer ik zo het nieuws beluister op KCBS, schijnt de ‘recall’ van gouverneur Gray Davis op volle stoom te komen. Dat is nog nimmer in Californië gebeurd, een gouverneur die binnen z’n ambtstermijn tracht af te zetten via de stembus. Een democraat nog wel. En z’n beoogde opvolger zou filmster en republikein Arnold Schwarzenegger zijn! De wereld op z’n kop. In oktober wordt er gestemd, ik ben reuze benieuwd. Hoewel ik democratisch voel, kan Davis me niet bekoren. Twijfelkont. Maar of macho man Schwarzenegger de oplossing is, mag zeer betwijfeld worden. De opkomst aan de stembus van de jeugd, die het veelal af laat weten, geeft wellicht de doorslag. Thuis aangekomen is de tuin al volledig versierd en gaan we genieten van een pre party borrel. Martin en Yvon gloeien van trots wanneer ze het hebben over hun beroemde zoon Ferry Corsten, de internationaal beroemde DJ. De jongens vinden het ook allemaal machtig interessant. Voordat we het weten staan de eerste gasten aan de poort. Het is Birgitta van Loon met haar familie, die een huiswisseling hebben gedaan met bevriende buren van ons. De toer van Gary heeft z’n doel bereikt, Birgitta is vol van alles wat te maken heeft met Ex’pression instructeurs, studenten en de inrichting. Daarnaast draagt ze een aantal prima suggesties aan. Suggesties die volgens de net gearriveerde Gary ‘heaps of dollars’ gaan kosten. “Never mind Gary,” grap ik, “Frank will take care of it.” Het feest is begonnen!

Ik zou echt niet weten wanneer de laatste vertrokken is, maar het was wel laat, of vroeg? In ieder geval riep hij of zij nog “Happy 4th of July”. Weinig uren later, in mijn beleving, ben ik bezig de tuin te ontdoen van lege flessen, omvergevallen glazen en bordjes met etensresten. Het tempo is laag, maar het vordert gestaag. Dan wordt het tijd om de troepen te verzamelen en ons naar Clayton te verplaatsen. Met twee auto’s begeven we ons op pad, die we nog net ergens in de drukte kunnen parkeren, waarna we ons vergasten aan het optocht spektakel.

V.l.n.r. Peter, Martin en Harry. Inzet Birgitta en Astrid

Het hele circus trekt aan ons voorbij; de Clayton firefighters, de boyscouts, de lokale baseball league, de army veterans, de oldtimers, en nog veel meer. En dat alles in een tempo dat verraadt dat het nog vele uren gaat duren. Maar daar heb ik het volgende op gevonden; schuin aan de overkant is Ed’s Mudville Grill gevestigd, en die hebben alles voor de dorstige kelen. Dat is niet aan dovemans oren voorgesteld, binnen no time zitten we daar binnen, heerlijk in de schaduw. Het weekend vliegt voorbij. Maandagmorgen, gezeten aan m’n bureau, met nog wat confetti hier en daar, bedenk ik me dat met onze zesde golfles, vervolgens met de gasten naar de A’s game en BBQ bij Birgitta en familie, het weekend zeer goed besteed was, met name ook voor onze gasten. En nu weer aan de bak. Allereerst, wederom, met de voorbereiding van ons accreditatie beroep. Onze ‘lawyers’ Stan en Sherry overhoren ons genadeloos, ons voorhoudend dat wanneer dit niet goed uitpakt, we het voorlopig kunnen schudden. Dinsdagmiddag nemen we dit door met de verantwoordelijke stafmensen, nee, peperen we het in. ‘No time for mercy’! Ze begrijpen het, de toekomst staat op het spel. In de loop van de avond krijg ik een e-mail van opgedrongen boardmember Judy Hamilton, beginnend met ‘greetings from Gdanzk’. Ze had daar onder andere een bijeenkomst met Frank Monstrey en in het kader van fundraising leek het hun goed dat ze onze managementteam meeting van komende maandag bij komt wonen. Daggut niet, is het eerst wat in me opkomt. Wat doet ze trouwens met die maffe Belg in Gdansk? Maar, niet gelijk van de heup schieten, even ademhalen, en morgen pas reageren.

Volgende week: Judy Hamilton krijgt een gepast antwoord. De Belg geeft nog steeds niet het groene licht voor onze contracten en houdt ook Quad Ventures aan het lijntje.