“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 112

Judy Hamilton krijgt een gepast antwoord. De Belg geeft nog steeds niet het groene licht voor onze contracten en houdt ook Quad Ventures aan het lijntje.

Na m’n tweede mok sterke koffie voel ik dat de tijd rijp is om een ‘Hamilton’ schrijven te concipiëren dat zowel de geit als de kool spaart. In m’n ‘dear Judy’ e-mail leg ik uit dat onze meetings zeer compact zijn en vol met schooljargon. Om de snelheid niet te vertragen, vooral op maandag, lijkt het me beter dat ze niet bij onze ‘small MT meeting’ aan komt zitten. Uiteraard stellen we onze notulen ter beschikking en ben ik bereid alle vragen daaromtrent te beantwoorden. Fijntjes voeg ik eraan toe dat we graag nog sneller zouden willen gaan, en dat het ook mogelijk is zonder al het micro management gedoe vanuit Nederland en België. Ik had bijna geschreven zonder al dat mierengeneuk, maar ik denk niet dat ze die uitdrukking beheerst. Zoetjes besluit ik met m’n respect voor haar te uiten en tegelijkertijd spreek ik de wens uit dat ze begrijpt waar ik vandaan kom. ‘Send’. Aannemend dat ze een en ander wel met Frank zal bespreken, wacht ik in alle rust haar response af. Vrijdag, met een lekker weekend voor de boeg, besluit ik onze Belgische ‘vriend’ weer eens erop te wijzen dat alles weer eens tijdmatig uit de klauwen loopt, tenzij we het eens zijn. Dus, wanneer ik komende maandag niets vernomen heb, dan neem ik aan dat we het eens zijn.

Nou, zowat per kerende ‘post’ komt Franks response. Natuurlijk weer met allerlei, hem van pas komende onjuiste informatie, Eckart, Bram en Jan-Ru lezen immers mee. In een barrage van antwoorden corrigeer ik hem. Ik begin maar gelijk pittig met ‘laat me jouw geheugen corrigeren’. ‘Nee’, reageert Frank in eerste instantie, ‘alle commentaren waren pas bij ons binnen per 1 juli’. Ik informeer hem, en de anderen, over de dagen die hij voorbij heeft laten gaan zonder te reageren, en dat de tijdlimiet ook te maken heeft met belastingnadeel voor ons. Over Franks mening dat de versies van 15 mei in hun ogen de finale versies waren, kan ik alleen nog maar wijzen op de expliciete fouten die onze ‘lawyer’ gevonden en gecorrigeerd heeft. In z’n slotzin belooft Frank ‘quite soon’ te reageren. Na het voorbij trekken van zoveel jaar kan ik het niet nalaten om hem sarcastisch te vragen of hij ons kan informeren wat ‘quite soon’ voor hem betekent. Inmiddels gooit Gary wat olie op het vuur door te vragen wat de status is met betrekking tot Quad Ventures, en dat wij, als ‘senior management’, recht hebben om geïnformeerd te worden. Ook daar reageert Frank op alsof hij op z’n staart getrapt wordt. Na wat ingewikkelde formules gespuid te hebben, komt hij met het te verwachten antwoord aan. Quad Ventures stopte de onderhandelingen nadat in Las Vegas de extra $6 miljoen aan te verkopen aandelen op de tafel kwam. Daarnaast, mochten ze het toch doen, eisten ze 56% van de aandelen. Welnu, dat was einde oefening met Quad Ventures, en nu waren ze koortsig aan het zoeken naar alternatieven. “See Gary,” zeg ik, “as foreseen, the six million Ex’tent wanted for themselves demonstrated weakness.” Gary knikt en voegt eraan toe, “in the meantime we don’t get our badly needed four million.” En zo is het maar net, wij zijn weer de klos. Frank schrijft ook nog dat hij in Gdansk Judy ontmoet heeft om met haar te bespreken wat voor presentatiemateriaal en documentatie benodigd is voor potentiële investeerders. Daar komt die gluiperd nu mee! “Why the fuck in Poland,” vraagt Gary aan niemand in het bijzonder. We besluiten om de ‘vijand’ aan de borst te houden en nodigen Judy uit voor de ‘Operational’ Boardmeeting, aanstaande maandag om 9 uur. Veilige meeting, waarbij alle blokhoofden verslag doen van activiteiten binnen hun stukje Ex’pression. Een bijeenkomst die niet langer duurt dan een uur omdat iedereen daarna ingeroosterd is. Zaterdagmorgen stap ik tevreden van de weegschaal af: 90,1 kilo, schoon aan de haak. BMI is gezakt naar 27,81. Het regime van de afgelopen weken heeft resultaat opgeleverd, en ook de vele malen dat ik likkebaardend naar lekkere hapjes keek die aan me voorbij gingen. Nu eerst een sterke mok koffie, waarna ik aanval op wederom een uitgebreide e-mail van Frank. Dit naar aanleiding van een puntige e-mail van Gary die erop wijst dat hij uit alle eerdere informatie distilleert dat de geplande uitbreiding niet doorgaat. Sterker nog, dat we in het laatste kwartaal 2003 moeten stoppen met het innemen van studenten wegens ruimtegebrek. Frank geeft Gary ten dele gelijk, betoogt dat het investeringsklimaat voor ons soort onderwijs zeer gunstig is, en dat Judy Hamilton ter ondersteuning van het grootste belang is. En nu, de grote verrassing, wanneer de cijfers uitkomen als begroot, dan kan Frank teruggaan naar Quad Ventures om alsnog de deal over de streep te trekken. ‘Alsof wij degenen waren die $6 miljoen extra gevraagd hebben’, mompel ik. “In jezelf aan het praten, Mr. CEO,” hoor ik achter me. “Vergeet even die e-mail bagger en concentreer je op het ‘neighborhood’ diner laat op de middag,” dringt Astrid aan. “Ook leuk voor de jongens,” voegt ze er nog toe, hetgeen ik schuldbewust aanvaard. Uitgesteld ‘4th of July’ diner, met veel leuke mensen in de open lucht, bij een heerlijke temperatuur. Even het kompas verzetten, ‘family time’. Voordat je het weet hobbel je weer maandagmorgen naar Ex’pression, met een heerlijk weekend op zak. Om negen uur neemt Judy Hamilton plaats bij de ‘operational’ boardmeeting. De blokhoofden ratelen hun activiteitenlijstje af, zeer bewust van de aanwezigheid van Judy, die driftig aantekeningen maakt. Je merkt dat bij iedereen de handrem erop zit, de spontaniteit is verdwenen. Iedereen voelt als het ware dat ‘big brother’ (sister?) zich in de meeting gewrongen heeft. Maar, zoals gezegd, stipt om tien uur gaat iedereen opgelucht het vertrek uit om zich aan zijn of haar taken te kwijten. Daar waar ze voor aangenomen zijn. Judy heeft een afspraak met CFO Espi Sanjana en vertrekt met stille trom. Later op de dag meldt Espi, in z’n typische Anglo/Indian dialect, dat Judy ‘a pain in the butt is’, en duidelijk aangestuurd door Frank. Tevens meldt hij me dat hij problemen heeft met het ‘stock option plan’ dat hij eind mei van Frank ontving. “Join the gang,” lach ik sarcastisch. Espi kijkt me niet begrijpend aan, waarna ik hem wat aantekeningen dienaangaande laat zien. Hij slaat bijna achterover wanneer hij verneemt dat Gary bijna een vijfjarig jubileum kan vieren zonder overeenkomsten. “Espi, let’s solve this as a unit,” neem ik afscheid van hem, met een klopje op z’n schouder.

Hoog overleg tussen Espi Sanjana (staand) en Chris Coan.

Er volgt nog een conference call met Washington ‘lawyers’ Sherry Gray en Stan Freeman, die ten overvloede benadrukken dat de meeting op 27 augustus ‘our chance in a lifetime’ is om accreditatie mogelijk te maken. Ze zijn een brief aan het concipiëren die het voor mij mogelijk maakt onder alle omstandigheden hieraan deel te nemen, zeker ook omdat ik de woordvoerder ben. Het heeft nog allemaal te maken met de nasleep van 9/11. Incognito airmarshalls en ’no fly’ buitenlanderlijsten maken hier ook onderdeel van uit.

Volgende week: ‘war of words’ tussen Gary en Eckart vlak voor de alles beheersende accreditatie beroepsbehandeling in Washington, D.C.