“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 113

‘War of words’ tussen Gary en Eckart vlak voor de alles beheersende accreditatie beroepsbehandeling in Washington, D.C.

Waar blijft de tijd, Bo-Peter viert veertien dagen na mij voor de vijfde keer z’n verjaardag in Californië. Twaalf jaar alweer, en een hele kerel. Met grote letters kalk ik in m’n agenda dat ik 17.00 aan de kuierlatten trek: ‘weg -> Bo-Peter’. M’n geweten in één regeltje. En zowaar, rond kwart voor zes meld ik me thuis. Daar verras ik daadwerkelijk iedereen mee. Best wel gênant.

Maar gezellig wordt het, hoewel Bo-Peter enigszins beduusd poseert naast het zo gewenste cadeau waar hij niet op gerekend heeft. We gaan met z’n allen lekker smikkelen, zeker voor de boys, bij Applebee’s in Walnut Creek. De party voor de vriendjes is zaterdag, dan is het voor de ouders ‘buckle up’ tijd. Eerst nog even de vrijdag doorkomen met onder andere een beoordelingsgesprek met Kelly Backens. Kwart voor twaalf staat ze voor m’n deur, ze kan niet wachten om zo snel mogelijk aan tafel te gaan in ‘The Town House’. Voor mij is het moment gekomen om de situatie met Gary Platt te bespreken. Ook om te lachen is….. Het is zo van belang omdat zij HR vertegenwoordigt; een personeelszakenafdeling waar niemand heen wil of durft wegens haar vermeende verhouding met de president. Gary ontkent en dat zal zij ook wel doen, maar misschien blijft iets van de waarschuwing, die ik dadelijk ga geven, hangen. Kelly babbelt aan een stuk door, afgewisseld door zo’n hinnikend lachje, waar Amerikaanse jonge vrouwen patent op lijken te hebben. Het irriteert me, maar dat ligt ook aan mij, moet ik bekennen. In ‘The Town House’ brandt altijd licht. Direct achter de bovenlichten staat een gemetselde muur waar amper licht doorkomt. Mooie zone planning. Na onze lunch besteld te hebben, vang ik aan met de positieve zaken, met name hoe ze de documentatie op orde heeft weten te krijgen. Kelly straalt. Terwijl ze haar eerste hap neemt vraag ik, “what about Gary.” Haar gezicht verstrakt. “What about him,” kaatst ze de vraag terug. Ik leg haar uit wat ik ervaar, en hoe dat samenkomt met de verhalen van stafleden. Ook dat Gary soms langdurig in haar kantoor verblijft, waarbij alles afgesloten is. Furieus gaat Kelly in de aanval, waarbij ze erop hamert dat Gary de meeste mensen onder zich heeft en derhalve de meeste tijd nodig heeft. “We’re just good friends,” besluit ze, “it’s all gossip.” Op dat moment meldt een goede vriendin van Ex’pression zich aan onze tafel. Nora Davis is burgemeester van Emeryville en daadwerkelijk een Ex’pression fan. Ze heeft een lunchafspraak met ‘Chamber of Commerce’ president Bob Canter, die gelijk een en ander vastlegt. Kelly gooit haar breedste lach eruit en nestelt zich naast mij en Nora Davis.

Ook ik pers er een grimlach uit, best een beetje beschamend na mijn preek van vijf minuten geleden, zeker ook omdat dit prentje in een of ander blad zal verschijnen. “Good PR, Peter,” glimlacht Bob Canter. Voordat Nora vertrekt belooft ze aandacht te besteden aan de parkeerproblemen die ons dwars zitten. Bob, die met haar meegaat, fluistert me nog toe dat in het najaar, wanneer ik chairman van de chamber word, ik aanzit met alle hoofden van gemeentelijke afdelingen die ertoe doen. Al met al een lunch die beter uitpakt dan gedacht. Kelly lijkt alles alweer vergeten en verheugt zich dat er een artikel gaat verschijnen waarin zij met haar baas en de burgemeester geassocieerd wordt. “Oh well,” verzucht ik en stuur m’n auto naar Ex’pression. Wel druk ik Kelly op het hart om serieus over mijn opmerkingen na te denken. Kelly weet als geen ander dat Californië een staat is waar je zonder opgaaf van reden op straat gezet kan worden, dus zucht ze, en gooit er een gesmoord “sure” uit alvorens naar haar kantoor te drentelen. Ik laat het achter me en verheug me op de pokeravond die vanavond bij ons thuis zal plaatsvinden. Vooruitlopend op de vakantie van de familie naar Nederland gaan Bo-Peter en Kaj in hun uppie vooruit vliegen.

Bo-Peter (12) en Kaj (10) hebben hun bagage afgeleverd. Spannend!

En hoewel alles goed geregeld is met KLM personeel en ontvangst op Schiphol, best wel iets om een beetje zenuwachtig over te zijn. Astrid vertrekt volgende week met Ivar, ik weer een week later. Lekker vooruitzicht, maar wel volgepakt met ‘things to do’. Ter voorbereiding van onze mondelinge behandeling van ons accreditatieberoep, dient een en ander qua documentatie aangepast te worden, zonder dat wij onze identiteit verliezen. We zijn daadwerkelijk anders! En het moet gezegd, het eerste wervingsboekje mag er zijn!

Vrijdag voer ik nog een gesprek met Jim Topinka inzake onze contracten. Vreemd, het lijkt wel of de man in het kamp van de Belg is aanbeland, terwijl ik hem betaal. Die knoop hak ik zelf wel door. Het afscheid van Birgitta en familie is een beetje emotioneel, het lijkt wel of er onheil in de lucht hangt. Birgitta fluistert nog wel in m’n oor dat ze Eckart zal vertellen wat voor juweeltje hij met Ex’pression in handen heeft. “Oh ja, voordat ik het vergeet,” gaat ze verder, “Eckart is van plan ‘Burning Man’ te bezoeken voor de september boardmeeting.” “Ervoor,” herhaal ik bezorgd. Ik beantwoord het vraagteken op Birgittas gezicht door uit te leggen wat voor festival ‘Burning Man’ is: “een vrije society in de woestijn, waar alles geoorloofd is. Wanneer Eckart teveel snoept van de hallucinerende lekkernijen, dan weet ik niet in welke persoonlijkheid hij bij de boardmeeting aan gaat zitten.” Birgitta haalt haar schouders op; “Eckart is een volwassen kerel, die weet heus wel wat hij doet,” waarna ze met een laatste zwaai ons huis verlaat. Daar reageert Gary iets anders op; “Pete, this is going to be a disaster, he’ll be shitfaced by the time he returns.” Gary gaat hem schrijven, waarschuwen voor de gevaren die daar op de loer liggen qua drugs. Ik verzoek hem er een nachtje over te slapen en vooral niet badinerend over te komen. “Promise chief,” reageert Gary niet al te overtuigend. Zondag 3 augustus besluit ik lekker solo thuis door te brengen en de zaken op rij te zetten. Na dinsdag Astrid en Ivar uitgezwaaid te hebben, kan er teruggekeken worden op een geslaagde grafische show in San Diego, waarbij we wederom veel bedrijven hebben geïnteresseerd voor onze ‘graduates’. ‘Graduates’ die weer vers aangevoerd konden worden omdat afgelopen vrijdag klas 20 feestelijk afzwaaide. Gisteren met buren Gibson lekker naar de A’s geweest, die het in Oakland opnamen tegen de New York Yankees. Helaas, het werd een runrijke wedstrijd, maar de Yankees wonnen uiteindelijk met 10-7. Vrijdag wonnen de A’s met 2-1 dus vandaag wordt bepaald wie de serie wint. Is een kwestie van prestige om van de Yankees te winnen. Op het hele seizoen van 162 wedstrijden maakt het niet zoveel uit. Vanmiddag met de beentjes op tafel in m’n eentje genieten. Ik sudder de zondag door, zie de A’s met 3-2 winnen terwijl het publiek scandeert “Yankees go home”. Maar, in afwijking van ‘ons’ voetbal gebeurt er niets en zitten A’s en Yankee fans door en naast elkaar. Maandag, voordat ik naar Ex’pression vertrek, word ik opgeschrikt door het bericht dat mijn oudere broer Aad een bypass operatie moet ondergaan. Ik noteer gelijk in m’n vakantie agenda een bezoekmoment in de loop van de week. Een shitmoment. Zo’n laatste dag op kantoor is altijd rommelig en deze vormt geen uitzondering. Het Digital Film Mediaprogramma wordt door iedereen omhelsd en kan voorbereid worden voor keuring door de betreffende instanties. Net voordat ik aan het afsluiten ben, komt even na half vijf een e-mail van Espi binnen over zijn toegezegde ‘stock options’. Vol met technische jargon zinsneden, maar in het kort komt het erop neer dat hij het opgelost wil zien voordat de boardmembers begin september vertrekken. Zoals hij stelt; ‘het gaat om significante bedragen’. Aangezien Astrid en ik vrijdagavond een soort van ‘ontboden’ zijn bij Bram Zwagemaker thuis, neem ik het mee in m’n pakket bespreek- en klachtenmateriaal. Gezellig! Een soort van uitgeput neem ik de volgende dag plaats in een ‘aisle seat’ in de KL606 en denk aan de boodschap die Gary me meegaf; “stop Eckart from going to ‘Burning Man’”. Eitje.

Volgende week: stormachtige bijeenkomst bij Bram Zwagemaker. De brief die ervoor moet zorgen dat ik te allen tijde naar Washington kan. E-mail uitwisseling tussen Eckart en Gary bereikt ‘asshole’ niveau.