“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 115

De trip naar Washington. De met spanning tegemoet geziene accreditatie hoorzitting. Onverwachte omweg naar Providence.

“Peter, Lincoln Frank on line one,” geeft onze assistente Pat aan mij door. De grote man van Quad Ventures, wat zou die willen? “So you guys meet the accreditation folks in Washington Wednesday,” begint hij. Dat moet Frank de Belg hem verteld hebben om de prijs op te jagen. “Yes,” antwoord ik vragend. “Well, that’s pretty close to Rhode Island, where I live,” vervolgt hij, “good time to pay me a visit.” Lincoln legt vervolgens uit dat het voor hem belangrijk is om te weten hoe het topmanagement denkt over de ontstane situatie. Indien we de United Express nemen van Washington naar Providence, dan zijn we er binnen een uur. Omdat we United ook vliegen naar Oakland, kunnen we onze thuisvlucht kosteloos omboeken. En een hotel heeft hij inmiddels ook voor ons geboekt. Het lijkt me de moeite waard. “Cool Lincoln, we’ll see you Thursday morning in the hotel lobby,” verbreek ik de verbinding. Dit is net de ‘boost’ die Gary nodig heeft, z’n gezicht klaart helemaal op. “Who knows, this might be our pass to freedom,” roept hij overmoedig.

Gary Platt: “pass to freedom!”

Ja, wie weet, Lincoln Frank moet met deze zet iets in gedachten hebben. Leep als hij is, zal hij zeker benieuwd zijn hoe de hoorzitting verlopen is, om zo z’n positie te bepalen. Is natuurlijk zijn goed recht. “See ya tomorrow six a.m. sharp, Gary,” laat ik hem nog even voor de zekerheid weten. Astrid is niet echt blij met deze nieuwe omweg want het betekent dat ik de 28e, onze 16e huwelijksdag, pas tegen tien uur ’s avonds terug ben. Maar gezien de gebeurtenissen van de laatste tijd, ziet ze de ‘upside’. En zaterdag, na mijn scheidsrechtertraining, gaan we uitbundig dineren. Vrede gesloten. Om vijf uur ’s ochtends uit bed valt niet mee, maar ik wil coûte que coûte bij Gary voor zes op de stoep staan, dan heb ik ook nog eventueel tijd om hem uit z’n bed te rossen. In de half schemering rijden heeft iets magisch, zeker ook bij een temperatuur die het aangenaam ‘crispy’ maakt. En wonder boven wonder, Gary staat al aan de stoeprand op me te wachten. “Got you,” roept hij uitdagend. Het half uur naar Oakland Airport gebruiken we om het laatste nieuws tot ons te nemen via KCBS. De ‘recall’ van gouverneur Gray Davis schijnt nu echt serieuze vormen aan te nemen. Gary bromt, “take the bastard out.” Ja, ja, Gary de republikein. Alles loopt op rolletjes en voor we het weten zijn we ‘in the air’ en begint Gary aan z’n betoog over Eckarts ‘Burning Man’ trip. “Believe me Pete, he will be out of his fucking mind at the boardmeeting,” is het laatste wat ik hoor voordat ik wegdoezel. Na een kleine vijf uur vliegen wordt de landing ingezet en we arriveren ruim op tijd voordat we met ‘lawyer’ Stan Freeman een voorbereidingssessie ingaan. Stan is vriendelijk maar tegelijkertijd ‘hardnosed’, mild uitgedrukt. Elk aspect komt aan de orde, van curriculum tot catalogus en van de diploma’s van de staf tot ervaring van het topmanagement. Na een paar uur ‘ondervragen’ is Stan tevreden. Nogmaals legt hij uit dat ik het algemene plaatje moet schetsen en Gary zich moet beperken tot inhoudelijke zaken voor wat betreft het curriculum. Bijna verdwaasd knikken we ten teken dat we het begrepen hebben. “This is your one and only chance, do you get that,” waarschuwt Stan nogmaals terwijl hij z’n trolley afsluit. Gary en ik zeggen tegelijktijdig schaapachtig, “we get it.” Stan pikt ons morgen op, zodat we eventueel in de auto nog bij kunnen praten. We wuiven hem uit en begeven ons naar de hotelbar. Zelden heeft een ‘Jack on the rocks’ beter gesmaakt. Na nog een ‘snelle’ zoeken we ons mandje op om morgen bij het panel een frisse, montere indruk te maken. Game time! Stilzwijgend zitten we aan het ontbijt, wetend wat ons te doen staat. Met onze ‘travelling light’ bagage wachten we daarna in de lobby op Stan, die prompt om kwart over negen ons op komt halen. Goedkeurend monstert hij onze uitmonstering, ik zelfs met stropdas, Gary netjes in vrijetijdskleding. “Ready to rumble, gentlemen,” vraagt hij naar de bekende weg. We zijn gespannen als voor een belangrijke wedstrijd, maar wel onder controle. “Let’s do it Stan,” zeg ik, waarna we onderweg gaan. Binnen een half uur van stilte komen we aan bij een eenvoudig gebouw waar de ACCSCT (Accrediting Commission of Career Schools and Colleges) gevestigd is. Voordat we ons aanmelden geeft Stan ons nog een bemoedigend klopje op de schouders. Na enige minuten worden we opgehaald om voor de commissie van vijf te verschijnen. Ik voel me gezegend dat op zulke momenten een merkwaardige kalmte over me komt. We worden verzocht om plaats te nemen, waarna de Executive Director van de ACCSCT, Elise Scanlon, ons welkom heet.

Archieffoto Elise Scanlon

De warme persoonlijkheid van deze vrouw doet goed aan, een fijn begin van deze sessie. Ze verzoekt ons om een presentatie te geven over het ontstaan van Ex’pression, om daarna in te gaan op de geconstateerde problemen die haar team geconstateerd heeft. Na haar en het panel bedankt te hebben, conform instructies van Stan, stel ik ons voor en geef het woord aan Gary om uit te leggen hoe hij Eckart ontmoette, tot het punt waar ik erbij betrokken raakte. Gary is bloemrijk in z’n taalgebruik, en breedsprakig. Wanneer hij verder uit wil wijden over de miljardair Wintzen, snijd ik hem af en leg kort en bondig uit waarom ik er als businessman bij ben gehaald. Onder andere ook vanwege mijn kennis van de Amerikaanse cultuur en dat maakte me ook de ideale schakel tussen Ex’pression en het Nederlandse hoofdkantoor, zijnde Ex’tent. Ze moesten eens weten wat er in de tussentijd heeft plaatsgevonden! De ‘ondervraging’ kan beginnen. Een barrage, mag ik wel stellen. “Why only 24 months education for a bachelor’s degree”, is een vraag die we qua antwoord uitbundig met Stan Freeman hebben doorgenomen. We leggen uit dat het soort student dat naar Ex’pression komt daadwerkelijk zijn of haar passie nastreeft en geen tijdslimiet kent. Grappig, het ene panellid knikt instemmend, een ander afwijzend. “But why 24/7,” vuurt een ander panellid af. Ook dat is voor ons een a,b,c’tje. Omdat de industrie zo werkt, we stomen ze klaar voor een baan, niet alleen een diploma papiertje. En hoe we omgaan met hun instructie dat ons ‘degree’, inclusief verplichte algemene vakken, nu 30 maanden in beslag moet nemen. Dat hebben ze gedaan om die arme studenten in bescherming te nemen, die daar overigens helemaal niet van gediend zijn. Maar ja, geduldig leg ik uit dat we daardoor het budget bij moesten bijstellen, maar ook onze documentatie moesten aanpassen. ”Well,” roept een muisachtig panellid, “nothing yet in your documentation or enrollment agreement.” Stan Freeman komt naar voren en geeft ieder der panelleden van alle documenten een proefdruk die bij hen ligt ter juridische controle. Daar scoren we mee. Wel is duidelijk dat alles daadwerkelijk in orde moet zijn alvorens er een definitief ‘okay’ zou kunnen komen. De muis laat nog wel fijntjes van zich horen, “first things first,” waarmee hij aangeeft dat eerst het beroep van ons gegrond verklaard dient te worden. Na nog wat simpele vragen en een compliment over hoe Ex’pression uitgerust is en de toewijding van de staf voor de studenten, sluit Elise Scanlon de bijeenkomst. “Gentlemen, thank you for appearing before this panel, you can expect the verdict within four weeks.” Persoonlijk laat ze vervolgens ons uit, waarbij ze in de deuropening plotsklaps loslaat dat ze “very impressed was, and so are most of the others.” Dat hoeft ze niet te zeggen, schiet het door m’n hoofd, hoewel…. We nemen warm afscheid en pas in de auto zegt Stan, “gents, you really did a great job, let me get you to the airport and enjoy the moment.” Wachtend op onze vlucht naar Providence, voelen Gary en ik voor het eerst weer de band die we bij aanvang van ons avontuur voelden, zij het fragiel.

En ondanks het gegeven dat ik inmiddels de ‘many moods’ van Gary ken, voelt het goed om er nu van te genieten. Een ‘bloody mary’ lijkt op z’n plaats.

Volgende week: het verhelderende gesprek met Lincoln Frank over de investeringsgesprekken tussen hem en de Belg. De verbijsterende houding van Eckart na ‘Burning Man’ verziekt de boardmeeting.