“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 117

Het beladen board diner. Eckart probeert met z’n ‘make love not war’ e-mail vrede te stichten, hetgeen totaal averechts uitpakt.

The morning after. Deze woensdagmorgen brengt kopzorgen, vrees ik. De Nederlandse boarddelegatie heeft zich onder leiding van Eckart teruggetrokken in de vergaderruimte. Het diner was niet als voorheen de afsluiting van een boardmeeting met optimisme en spirit, ondanks dat vorige boardmeetings ook niet altijd even soepel verliepen. De stemming was bedrukt en onze aanwezige stafmedewerkers gaven alleen antwoord als hen iets gevraagd werd, maar hielden zich voor de rest koest. De enige die de tafel bewerkte door al dwarrelend deze en gene aan te spreken was Kelly Backens. Haar irritante lachje bij elk gesprekje hinderde me meer dan ooit. Gary deelde me na afloop, onderweg naar huis, mede dat hij op z’n tandend bijtend van boosheid en rugpijn in ieder geval van Kelly tijdens een cocktail aan de bar een opkikker had gekregen. M’n zwijgen negerend zei hij dat Kelly niet begreep waarom Eckart tijdens een boardmeeting, die helemaal niet zo slecht liep, juist hem had uitgepikt om aan te pakken. “Eckart has an axe to grind with you, Gary, and nobody else”, had ze vol sympathie gezegd. Hij weet hoe ik over Kelly denk en drong verder niet aan. Ik vraag me af hoe dit verder moet gaan omdat Eckart, Bram en Frank om half twee vertrekken voor een zeer belangrijke meeting in New York. Met wie die meeting is willen ze me niet vertellen, maar ik durf er een honderdje op te zetten dat het met Quad Ventures is. Gary wordt geacht in de vergadering van onze Nederlandse ‘hot shots’ te verschijnen, maar op een of andere manier wordt zijn aanwezigheid niet op prijs gesteld. Rond half twaalf gooit Eckart de deur van ons gezamenlijke entree halletje open en roept kwaad naar Gary, “man you sure know how to piss me off.” Het ontaardt in een heen en weer geschreeuw van “fuck you’s” die ik onderbreek door Gary te herinneren aan onze plotseling verzonnen lunchafspraak. Gary begrijpt het, pakt z’n Ex’pression jack, loopt met een strak gezicht langs Eckart heen en zegt, “let’s go Pete.”

Gary tegen Eckart: “talk to the hand”

In ‘The Townhouse’ bied ik Gary een ‘Manhattan’ aan en neem zelf een chardonnay. “What to do, Pete,” zegt hij na onze toast. Het voor wie dan ook opnemen is op dit moment onmogelijk, dus deel ik mijn vermoeden met hem inzake de trip naar Quad Ventures, voor wie wij cruciale elementen zijn wanneer ze financiering offreren. Gary is het daarmee eens en zegt, “when that happens, we’ll strike and have them at the balls.” Daar ben ik het, zeker voor het moment, volledig mee eens en we rijden terug naar Ex’pression in het geloof dat het nobele trio onderweg zou zijn naar New York. Niets is minder waar. Vanuit Gary’s kantoor hoor ik een heftig “fucking hell” van Gary en nadat ik Eckarts e-mail open begrijp ik het ‘waarom’.

The ‘subject’ regel ‘make love not war’, moet hem reeds razend hebben gemaakt. Typisch Eckart, zoete broodjes bakken na eerst roekeloos met gestrekt been erin te gaan. Maar zeker één ding moet ik hem nageven, een Amerikaanse baas had ons er waarschijnlijk al lang uitgeflikkerd. Aan de andere kant waren dan miesgassers als de Belg en Bram niet ten tonele verschenen. Ik voel me nu voor iedereen verantwoordelijk, maar het meest nog voor mijn familie. Opstappen betekent inpakken; oftewel terug naar Nederland. “Never, nooit,” mompel ik. Ik lees verder dat ook Bram en Frank vonden dat z’n toon wat milder had kunnen zijn, maar zeker niet beledigend was. Eckart meent dat een controverse als deze bij ons ‘a storm in a glass of water’ wordt genoemd. Tja….. Hij besluit door te zeggen dat hij niet de intentie had om Gary af te zeiken maar dat het bedoeld was om bepaalde verbeteringen aan te geven. Als een p.s. voegt hij eraan toe dat ze de vlucht naar morgen hebben uitgesteld. In het kantoor naast me hoor ik Gary al nijdig op het toetsenbord tekeer gaan. Ik loop even over en smeek hem als het ware om het beschaafd te houden. Gary bromt wat en tikt voort. Klaarblijkelijk heeft hij toch gehoord wat ik gezegd heb want ook na mijn meeting met CFO Espi Sanjana over studentenfinancieringen, heb ik nog geen antwoord gezien. Te vroeg gejuicht, rond kwart voor vijf komt zijn antwoord, waar ik blind op gekopieerd word. De eerste regel vertoont al niet veel goeds: ‘YOU who must start looking at your own ego’. Hij heeft erover nagedacht, want het is nu geschreven in een soort kille woede waarbij hij bijna van minuut tot minuut het onrecht beschrijft wat hem is aangedaan. Jammer is dat hij uitdrukkelijk Kelly Backens erbij haalt als een objectieve outsider die niet begrijpt waarom Eckart het zo op hem gemunt heeft. Hij besluit met ‘You can’t just say oh let’s be friends, make love not war. The war is not with me – it is with Eckart himself’. Goed geschreven, ook als een mogelijk exit bericht. Dat vraag ik dan ook aan Gary, die dat beslist afwijst. “Pete, I heard what you said about us as sitting management. For now they need us, that’s for sure,” zegt hij vastberaden. Juist op dat moment meldt Eckart zich, die een op een met Gary wil spreken. “Fine with me,” is mijn response, ik ga lekker naar huis, die twee komen er vast wel uit. Een joint is nooit ver weg, en zolang ze maar niet binnen Ex’pression ‘blowen’ zal het me worst zijn. En ik zat er niet ver naast, de volgende dag leek het wel of die lelijke scenes nimmer hadden plaatsgevonden. Ik noem het maar even ‘the magic of Eckart’ en kan me nu concentreren op de personeelspicnic van aanstaande zondag, die georganiseerd wordt door onze duizendpoot Kappi Hommert. Uiteraard besef ik dat hoewel de kou uit de lucht is, het probleem niet verdwenen is, maar nu gaat het erom om onze staf en hun familieleden een superzondag te bezorgen. Dankzij hen draait onze briljante 24/7 school met tevreden studenten op volle toeren.

Tilden Park, Berkeley, 7 september 2003: een tevreden Kappi Hommert overziet met Gary, Peter en de immer nieuwsgierige Kaj Laanen de gecreëerde ‘happy valley’.

Volgende week: de Emeryville Chamber of Commerce installeert een buitenlandse chairman. Gouverneur Gray Davis politieke leven hangt aan een zijden draad.