“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 119

Full Sail komt met een response op ons afkoop bod. Goedkeuring voor onze accreditatie is verplaatst naar 2004, dus meent Bram zich er mee te moeten bemoeien.

Mocht voor mij persoonlijk dinsdag 23 september 2003 als kersverse ‘chairman’ van de ‘Chamber’ een hoogtepunt in Californië zijn, dan is niet voor te stellen wat voor vreugde het telefoontje van Washington ‘lawyer’ Stan Freeman teweeg brengt. “Congratulations my friend,” begint hij, “Ex’pression is one of the very few schools that are granted an appeal.” Stan laat weten dat ze alle ins en outs nog bestuderen en dat hij dat morgen met me wil bespreken, met name of we alles gereed kunnen hebben voor de november beoordeling. Dat laatste hoor ik niet eens, ik hang op en ben in staat het uit te schreeuwen van geluk. Na met Gary een klein overwinningsdansje gemaakt te hebben, begin ik aan een e-mail om iedereen die ertoe doet te informeren. Met een zucht van pure opwinding druk ik op de ‘send’ knop. Wat een hobbel die we genomen hebben!

Uiteraard wordt de euforie mee naar huis genomen, huize Laanen geniet mee. De conference call met Stan Freeman, woensdagmorgen in alle vroegte, tempert de vreugde enigszins. Hij is de mening toegedaan dat de zaken die opnieuw afgedrukt dienen te worden de minste problemen zullen geven, maar dat uitbreiding van ons programma naar dertig maanden fysiek aangetoond moet worden, hetgeen tot dusver niet kon. Ook cijfermatig. “Peter, let’s take the safe route and defer to February 2004,” besluit hij z’n beredenering. Na wat heen en weer discussie, moet ik toegeven dat hij gelijk heeft, met onze onstuimige groei kraakt onze organisatie sowieso in z’n voegen. De eerste reactie die we vanuit Nederland binnenkrijgen is van Bram, ik lees sarcasme: “Never doubted a moment (sic)”. En de vraag wat we voor dienen te leggen en wanneer. Ik besluit hem, en daarmee de overige geadresseerden, onmiddellijk te beantwoorden en gelijktijdig de februari verschuiving aan te kaarten:

Tot mijn verbazing, teleurstelling moet ik zeggen, geen piep van Eckart of de Belg, laat staan van de overige boardmembers. Deze overwinning is redelijk uniek, zijn ze wellicht teleurgesteld dat ze weer geen stok hebben om me de laan uit te sturen? Het vervolg van donderdag 25 september mag er overigens ook zijn, onze Florida ‘lawyer’ Mayanne Downs meldt triomfantelijk aan de telefoon dat de deal met Full Sail is ‘signed, sealed and delivered’. “Peter,” zegt ze, “for a miserable $5K you got rid of all your Full Sail crap.” Om de euforie niet te verstoren, laat ik even achterwege dat we over deze finale afronding maar liefst anderhalf jaar gehakketakt hebben, nog even los van de ‘genereuze’ facturen die we in de tussentijd mochten ontvangen. Ik dank haar en ben blij; weer een horde genomen. Gefrustreerd door het uitblijven van positieve geluiden van mijn ‘superieuren’, besluit ik het niet te melden, ze bekijken het maar. Te midden van dit alles vergeet ik de kwestie ‘Kelly’ bij Gary en Kelly aan te kaarten, ik was er waarschijnlijk niet in de stemming voor. Nou ja, om eerlijk te zijn, ik wilde m’n goede humeur in stand houden. Na anderhalve week informatie over en weer te hebben uitgewisseld met Bram – geen Belg te bekennen – komt Eckart vrijdag 3 oktober, de dag dat klas 33 binnenmarcheert, ook van z’n poef. Geen woord van appreciatie, slechts de opmerking dat het eerder printen van een catalogus honderdduizenden of zelfs miljoenen dollars verschil kan maken. Hij gaat volkomen voorbij aan de gepresenteerde informatie, en haalt er de makkelijkste brok uit. De recente, door marketing gemaakte, foto op m’n bureau herinnert me qua pose hoe ongemakkelijk we tegenwoordig tegenover elkaar staan:

Geen schim meer van de voormalige automatiseringskameraden. Niet eens meer boos wordend, schrijf ik licht sarcastisch dat wanneer het zo eenvoudig zou zijn, we de catalogus desnoods met de hand geschreven zouden hebben. De ‘go ahead’ ligt bij de accreditatie commissie en bij onze ‘lawyers’, laat ik weten. Wat is er mis met de ‘mensen’ mensch Eckart, vraag ik me af. En heeft die stomme Belg zich plotseling verstopt? M’n aandacht wordt gevraagd voor het vragenuurtje met de ‘newbies’, de nieuwe studenten die op dag één altijd nieuwe vragen hebben. Daar neem ik graag aan deel. Goed om iedere student te leren kennen, en zij mij. Fris en leergierig, zoals het hoort aan het begin van een studierichting die wellicht leidt naar een Emmy, Grammy of zelfs een Oscar. Dat doet me denken aan onze eigen jongens die zich morgen voetballend presenteren in Clayton. Daar verheug ik me nu al op, die hebben nog een heel leven voor zich. Na een laatste vraag beantwoord te hebben en met de belofte er altijd voor hen te zijn, besluit ik m’n bureau leeg te maken en huiswaarts te gaan. Op KCBS gaat het alleen nog maar over een mogelijke ‘recall’ van gouverneur Gray Davis, over wiens politieke toekomst aanstaande dinsdag gestemd wordt. En, sensationeler, gaat hij opgevolgd worden door acteur en republikein Arnold Schwarzenegger. ‘Only in America’, gniffel ik terwijl ik voor ons huis parkeer. Zaterdag begeef ik me met de jongens op pad naar de voetbalvelden achter Clayton Valley High School. Voor de fotosessies zijn de jongens allemaal uniform AYSO gekleed. Astrid wacht inmiddels thuis op de komst van haar vriendinnen Maaike en Odile, studiemaatjes uit Leiden, waar ze een medische O.K. opleiding volgde. De jongens dollen, maar zien toch nog kans voor hun buddyfoto ‘netjes’ glimlachend op de foto te komen:

V.l.n.r. Bo-Peter, Ivar en Kaj

Het voorstel om daarna Ed’s Mudville Grill aan te doen, wordt door de jongens met gejuich begroet. Ook een aantal andere vaders en medespelers begeven zich op weg naar dit populaire sportcafé. Een mooie zaterdag na een uiteindelijk beste week, met hier en daar een donderwolk!

Volgende week: Bram gaat zich nu overal mee bemoeien. Overleeft gouverneur Gray Davis de stemming? De Belg is terug en overhandigt ons een forse rekening.