“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 120

Bram gaat zich nu overal mee bemoeien. Overleeft gouverneur Gray Davis de stemming? De Belg is terug en overhandigt ons een forse rekening.

Er zijn van die dagen bij Ex’pression waar zowel de staf als de studenten naar uitzien, één daarvan is ‘Insider Day’. Maandag 6 oktober is zo’n dag. De dag wordt doorgebracht met keien uit de industrie die hun ‘story’ vertellen hoe ze zo ver gekomen zijn, inclusief het ‘blood, sweat and tears’ deel. De studenten kunnen alles vragen en daar wordt geduldig antwoord op gegeven, of daar komen ze persoonlijk op terug. ‘Giving back’ is een mooi en rijk onderdeel van wat meegegeven wordt aan mensen die iets bereikt hebben. Er zijn van die dagen dat het openen van de eerste de beste e-mail al maagzuur veroorzaakt. Dinsdag 7 oktober is zo’n dag. Natuurlijk van Bram. Het heeft te maken met de Eyecatcher, de beeldtelefoon die ‘gratis’ bij ons geïnstalleerd is. Eén van Eckarts paradepaardjes, waarbij je elkaar tijdens een gesprek recht in de ogen kunt kijken.

Archieffoto Mperiod Magazine

Even los van de bruikbaarheid, kost het apparaat circa €50.000 en dien je er een speciale telefoonlijn aan toe te wijzen die duizenden per maand kost. En daar hebben we nou net geen trek meer in. Dat hebben we ze laten weten bij Ex’ovision, de ontwikkel- en verkoopmaatschappij van de Eyecatcher. En wie reageert er? Niet Eckart, niet de Belg, maar fucking Bram. Iedereen staat bij de geadresseerden en de ‘subject line’ leest ‘minor details big frustration’. Bram begint met te schrijven dat hij op de hoogte is gesteld van een ‘gevecht’ tussen Ex’ovision en Ex’pression over de kosten van de Eyecatcher. En dan breekt hij los over het gegeven dat we de Eyecatcher gratis gekregen hebben. Vragen volgen onder andere over al dan niet betaalde importbelasting, gevolgd door de conclusie dat het duidelijk is dat we de Eyecatcher geen stuiver waard vinden. “Waar haalt die windbuil dat vandaan,” vraag ik mezelf hardop af op het moment dat Gary komt binnenvallen. Gary gaat met verwilderde ogen aan m’n bureau zitten terwijl ik met stijgende verbazing lees over de kosten die we, volgens Bram, dankzij de Eyecatcher bespaard hebben. Espi kon op afstand geïnterviewd worden voor de CFO rol, alsmede belangrijke gesprekken met Eckart waar hij niet voor over hoefde te vliegen. Vervolgens draaft hij door met de stelling dat buitenlandse participaties normaal gesproken zouden moeten betalen voor alle kosten van de boardmembers. Het lijkt wel of Gary m’n gedachten kan lezen want hij verwoordt wat ik denk: “no way we would have picked those bozos as boardmembers.” En dat is natuurlijk zo, welke Amerikaanse maatschappij zou boardmembers gekozen hebben uit Europa, die ook nog eens geen verstand hebben van de school business. Bram ratelt nog wat door en besluit door heel arrogant te stellen dat, hoe dan ook, hij argumenten heeft dat wij Ex’ovision moeten helpen zoals Ex’tent ons geholpen heeft. “Gary,” stop ik een woede uitbarsting van Gary, “we’ll pay this one MCI bill, shut the account, and have Espi answer this arrogant bastard.” We hebben haast omdat we een vlucht naar Salt Lake City geboekt hebben voor een tegenbezoek aan Northface University, die ons als voorbeeld gebruikt hebben. Gary mokt omdat hij gereed was voor een potje knokken, maar ik overtuig hem door te stellen dat middels het laten beantwoorden door Espi, wij Bram indirect laten weten dat hij onze aandacht niet waard is. Dat kan Gary wel waarderen. Ik informeer Espi, die met plezier een e-mail gaat concipiëren die enerzijds ‘to the point’ is en anderzijds toont wie hier aan de teugels trekt. En laat dat maar aan Espi over. Nog voordat we ingechecked zijn op Oakland airport ligt er al een concept e-mail. Geweldig. Hij stelt dat uit ‘good sportmanship’ Peter de openstaande rekeningen betaalt, maar dat het daarmee eindigt, en dat de MCI lijn geannuleerd wordt. Mooie slotzin ook: ‘This should put the matter to bed’. Gary glimt en roept, “put it in your pipe and smoke it, Bram.” In opperste beste stemming komen we in Salt Lake City aan, waar we als vorsten worden onthaald door Scott McKinley, de beoogde CEO van Northface University. De eerste zin die volgt is nogal shockerend, “I guess you’ll have a new governor.” Ofschoon nog niet officieel, wijzen de polls uit dat zittend gouverneur Gray Davis ruim verslagen is en dat spierbundel Arnold Schwarzenegger op de troon gehesen gaat worden. Een republikeinse overwinning in Californië, ongelooflijk. Gary gniffelt, maar zegt niets. Scott leidt ons naar het in aanbouw zijnde gebouw van Northface University en vertelt enthousiast over het aantal studenten dat al ingeschreven heeft voor het eerste kwartaal van 2004. En dan, na het passeren van de grote witte mormonen tempel, arriveren we bij een gebouw waar kosten overduidelijk geen rol hebben gespeeld. “These guys have deep pockets,” fluistert Gary me toe. Mooi. Vervolgens worden we getrakteerd op een uitstekend diner, waar alcohol overduidelijk afwezig is. Voordat we naar ons hotel getransporteerd worden, spreken we af om bij het ontbijt mogelijke samenwerkingsvormen te inventariseren. Aangezien de hotelbar uitsluitend non alcoholische dranken serveert, tenzij we erbij eten, lijkt het ons een goed idee om vroeg in de veren te gaan. Is wel eens goed, zo’n alcoholvrije dag. ’s Ochtends, voor het ontbijt, ontvang ik een ‘dankjewel’ e-mail van Pieter Pelletier, CEO sinds januari van Ex’ovision en de opvolger als zodanig van pionier Fred Kappetein, hoewel die niet de laan is uitgestuurd. Pieter bedankt voor het betalen van de MCI rekening, ook namens Ex’tent, en of we nog een lijn over hebben. Ook vraagt hij of we zo teleurgesteld zijn in de Eyecatcher dat we het apparaat nimmer meer willen gebruiken. Dat beantwoord ik morgen wel, in ieder geval behandelt hij ons als een klant, dat noem ik vooruitgang. Tijdens het ontbijt gaan we over elementen die elkaar overlappen en geografische toewijzingen. Voordat we een taxi nemen naar het vliegveld worden we ook uitgenodigd voor de ‘grand opening’ door de gouverneur. Volgens goed mormoons gebruik heeft ze veel kinderen, zeven om precies te zijn. In de taxi kan Gary het niet laten, “these mormons fuck, Pete,” merkt hij op gedempte toon op. Hij ontlokt een lach aan me, dat kan ik niet ontkennen. Na ‘security’ gepasseerd te hebben gaat Gary op zoek naar wat drinkbaars en komt zowaar terug met twee bloody mary’s, en omdat we erbij ook wat moeten eten, twee volwassen pizza’s. Met een vette lach zegt hij, “one doesn’t go without the other.” Ondanks het goede ontbijt hakken we toch nog een halve pizza naar binnen. Met een ferme boer laat Gary weten dat het hem goed gesmaakt heeft, alvorens hij er hartgrondig “goddamn” uitgooit. “Wassup man,” is mijn korte vraag. Gary schuift z’n laptop naar me toe waarop ik lees dat Ex’tent een ‘non-binding’ voorstel heeft gedaan aan Quad Ventures. “Save it Gary, so we can check it out during our flight.” Interessant, met behoorlijk wat pagina’s. Leesvoer over onze toekomst. Nadat we het signaal gekregen hebben dat we weer electronica mogen gebruiken, overhandigt Gary mij z’n laptop; “check it out, big guy,” grijnst hij. Gary houdt niet zo van ambtelijke taal. Dus daar was onze Frank mee bezig tijdens z’n afwezigheid, stel ik vast. In het kort leg ik Gary uit dat Quad Ventures voor een investering van $4 miljoen 17% van ‘preferred’ Ex’pression aandelen verwerft.

Tevens krijgt Quad Ventures een boardmembership. Daarna volgt een hoop ‘mumbo jumbo’ over rechten en verplichtingen, en heel belangrijk; het gebouw maakt geen onderdeel van de transactie uit. “Pocketmoney for Wintzen,” sneert Gary. “Wait, there is more,” imiteer ik een goedkope reclame. Gary kijkt me verbluft aan. Ik vertel hem dat de deadline om deze deal te sluiten eind deze maand is, met de conditie dat er een hypotheek van $6 miljoen op het gebouw komt. Dat bedrag gaat direct terug naar de eigenaar, lees Wintzen. “Fucking hell,” stoot Gary uit, “Quad will never accept that.” Precies, Lincoln Frank heeft gesteld daarbij te willen helpen, maar niet als conditie te accepteren. Op dat moment wordt ‘closing of all electronic equipment’ aangekondigd en dalen we met de wetenschap dat ook deze deal grondig door de Belg verknald wordt. Eenmaal aan de grond vernemen we van Espi dat er een rekening onderweg is van het Brusselse advocatenkantoor White & Case van ruim $45.000. “Thank you fucking Frank,” knarsetand ik woedend, iets dat Gary duidelijk niet van mij gewend is, “we’ll fight this till the bitter end.”

Volgende week: ‘Where do we go from here’, dat is de vraag. Management en board staan lijnrecht tegenover elkaar. Veranderend politiek klimaat in Californië.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *