“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 121

‘Where do we go from here’, dat is de vraag. Management en board staan lijnrecht tegenover elkaar. Veranderend politiek klimaat in Californië.

Onderweg naar Ex’pression order ik m’n gedachten. In m’n hoofd ga ik over de 22 participaties in de portefeuille van Ex’tent, waaronder The Plant en Silent Planet. Het lijkt me goed om aan het handjevol waar we mee te maken hebben, Ex’ovision toe te voegen. Gary knikt instemmend, waarna ik samen met hem de belangrijkste meetings van de komende dagen doorneem; vanmiddag freelance journalist Tom Sanders, die onder andere voor de Automatisering Gids en het Financieele Dagblad schrijft, en morgen investeringsmaatschappij Great Hill Partners. We gaan onszelf en Ex’pression meer profileren dan de ‘miljardair’ Wintzen, dat is onze uitgangspositie. ‘Against all odds’, zo lijkt het, maar het is duidelijk dat in het veld de successen behaald worden en niet op het tekenbord van de Belg, of dankzij een continu morrende Bram. Zodra Gary en ik onze krachten bundelen, is één plus één daadwerkelijk drie. En dat merken we ook bij het interview met Tom Sanders; “I guess we dazzled him,” merkt Gary na afloop terecht op. “If only,” mompel ik binnensmonds. Gary kijkt verbaasd, hetgeen ik wegwuif, eigenlijk bedoelde ik te zeggen dat onze ‘hoogtepunten’ niet incidenteel zouden moeten zijn. Donderdagmorgen begint met de ontvangst van Gene Yoon, partner van Great Hill Partners. Gary is nog steeds in de ‘spirit’ van onze duo inspanning en toert ons gebouw zoals hij alleen dat kan. ‘If only’, komt weer in me op wanneer ik het aanschouw. Hoe kan ik Gary zo aansturen dat het wispelturige wat vermindert, dat is de vraag. Terwijl ik onze cijfers en de prognose toelicht, excuseert Gary zich om na een half uur weer z’n gezicht te vertonen. “Excuse me, I had something to discuss with the HR Director,” verklaart hij z’n afwezigheid. Voor Gene Yoon klinkt het volkomen plausibel, ik heb moeite om m’n ergernis te verbergen. Het afscheid is desondanks warm, maar dat nu de condities afgewacht moeten worden, als geschilderd gaat worden door Ex’tent, bewijst eens te meer dat we weliswaar een belangrijke viool spelen, maar niet de eerste. Alvorens met Gary een appeltje te schillen, loop ik even over naar hoofdtechneut Eli Novin om te bezien of we Ex’ovision aan één van onze snelle lijnen kunnen koppelen. Grappig is dat Eli, net als een behoorlijk aantal voor hem, de liefde heeft gevonden bij Ex’pression. In zijn geval een voormalige studente, Renee Ting, die een treurig vioolstukje speelde tijdens onze eerste boardmeeting. Eli is serieus en kijkt bedenkelijk bij elke gestelde vraag. Maar wanneer hij instemt, zoals nu, dan komt het ook dik in orde. “Yes, I’m sure they can use one of our existing T1 lines,” zegt hij met een frons in z’n voorhoofd. Dat geeft me de ammunitie om Ex’ovision aan te schrijven en deze storm in een glas water te ontkrachten.

Tevreden gestemd ga ik op zoek naar Gary, die nergens te vinden is. “Oh well,” mopper ik tegen onze P.A. Pat, “I’ll find the little bugger.” Pat moet er wel om lachen en wuift me uit. Eigenlijk loopt de maand oktober tot volle tevredenheid, zonder stoorzenders als de Belg of Bram, maar wel met hoogtepunten als een wederom geslaagd ‘Open House’ en ‘graduation’ van klas 21. Vrijdag 24 oktober is het weer bal. Zowel Gary als Kelly zijn nergens te bekennen. Los van de geruchten, die als een uit de hand gelopen bosbrand rond gaan, getuigt het dermate van onprofessioneel gedrag dat ik Gary officieel op het matje roep. Gary meldt zich om drie uur en verkondigt, in de ‘attack mode’, dat hij alle recht van de wereld heeft om met wie dan ook te gaan lunchen. “Gary,” zeg ik me tot het uiterste beheersend, “this is the last time I warn you. As President of this company you should be an example of good behavior, and having sneaky lunches with the HR Director demonstrates the opposite.” Gary is enigszins bleek geworden, staat op en loopt de deur uit met een sarcastisch “enjoy your weekend.” Het weekend lonkt, maar voor de zekerheid maak ik een aantekening in mijn agenda. Met een klopje op de deur meldt Marketing Director Karen Wertman zich. Haar boodschap is simpel, voor de komende werving campagne wil ze om geld te besparen wederom gebruik maken van de advertentiefoto die we met twee studenten opgenomen hebben in ‘The Townhouse’.

De boodschap spreekt voor zich, is ‘catchy’ en heeft daarnaast de juiste mix van jong en oud. Ze vraagt ook nog wat er aan de hand is met Gary, die met een wolk boven z’n hoofd bozig het pand verliet. “Kelly,” is het enige woord dat nodig is voor het antwoord. Hoofdschuddend verlaat ze m’n kantoor, daarmee aangevend dat het roddelcircuit haar werk gedaan heeft. Weekend lonkt meer dan ooit. Zonder Ex’pression sores en Halloween voorpret, meer dan geslaagd. Ook zeer interessant was de analyse op KTVU van de nieuwe beoogde gouverneur; filmster Arnold Schwarzenegger. Uiteraard is het van belang om te weten wat het betekent voor de private educatiesector. Maandagmorgen wacht ik bij aanvang van de ‘operational’ managers meeting vijf minuten op Gary, en besluit vervolgens te starten. Het duurt nog een kwartier voordat hij aansluit, met z’n lippen stijf op elkaar. Na afloop van de bijeenkomst vraag ik alleen maar “why”. Gary zegt niets, maar legt een e-mail van Eckart op tafel. Een typische Eckart e-mail, dat wel, maar om nou zó ontzet te zijn.

Volgende week: Gary reageert uitbundig op Eckarts e-mail. De faktuur van White & Case veroorzaakt maagzuur.