“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 122

Gary reageert uitbundig op Eckarts e-mail. De faktuur van White & Case veroorzaakt maagzuur.

Wat Eckart in gedachten heeft, is om met elke medewerker van het marketing- en ‘admission’ team één op één ‘n sessie te beleggen en ze zodoende te laten profiteren van zijn expertise. En dat niet alleen, hij wil ze ook inspireren en infecteren met zijn enthousiasme. Wellicht is dat het wat Gary raakt, een soort indirecte hint dat hij daartoe niet in staat is. Natuurlijk lullig van Eckart, maar niet iets om hoog van de toren te gaan blazen. Ik overtuig Gary om Eckarts punten rustig te analyseren en aan te geven waarom het ‘not done’ is om als zodanig te handelen. En dat kan je aan hem overlaten. Allereerst geeft hij aan dat dit volledig tegen Eckarts eigen filosofie is om zo te handelen, volgens een recent interview dat hij gaf. “Bingo,” roep ik luid. Vervolgens geeft hij in negen punten aan waarom dit een team inspanning is, zonder het individu tekort te doen. Slim besluit hij met ‘as majority owner I suppose it is your right to do whatever you want to do’. Hij weet dat Eckart hier gevoelig voor is omdat hij niet als een ‘boss’ gezien wil worden. En dat schrijft Eckart letterlijk twee dagen later; ‘ Americans feel me as a boss…..that I can fire them any minute, I do not feel that way’. Uiteindelijk laat hij het aan Gary over om te bepalen hoe de diverse meetings samengesteld gaan worden. Gary viert deze capitulatie door voor de eerste de beste meeting die middag 25 minuten te laat te komen. Voordat ik hem op z’n kloten kan geven, vereist de volgende meeting m’n aandacht. “Morgen ben je aan de beurt, eikel,” brom ik in mezelf. Niet elke morgen is dezelfde, voordat ik een praatje met Gary kan beginnen, komt CFO Espi Sanjana binnen met de factuur van White & Case, de door Frank Monstrey ingehuurde advocaten uit Brussel. “Peter,” begint Espi met z’n onmiskenbare Indiase tongval, “here is the invoice from the Belgian bankrobbers.” Verbluft kijk ik ernaar terwijl Espi nog even benadrukt, met zijn vinger op die regel, dat voor één lid van hun team maar liefst $774 per uur in rekening wordt gebracht.

In totaal hebben ze inmiddels meer dan $60.000 in rekening gebracht voor iets waar we met Femke vier jaar geleden al voor 98% overeenstemming hadden bereikt. In het begeleidend schrijven hebben ze het over ‘corporate matters’, waarbij ze in eerste instantie Ex’tent voor belast hebben. Op aanwijzing van Jan-Ru Muller, de onderknuppel van de Belg, hebben ze Ex’pression gefactureerd. “Have fun, Peter,” spot Espi terwijl hij m’n kantoor verlaat. Ze geven dus een opdracht, zonder ons erin te kennen, zonder budgetplafond, om de rekening vervolgens in onze mik te schuiven. “Wat een stelletje ongeregeld tuig,” is het beschaafdste dat ik uit kan brengen. Ik besluit geen fiat voor betaling te geven, pissig als ik ben. Er kan nog wel een robbertje bij. Over robbertjes gesproken, ik moet niet paranoïde worden wanneer Kelly zich ziek meldt en Gary onverwacht afwezig is wegens een ‘family picture day’. Het is de 11e van de 11e, carnavalesker kan het niet. Ter afleiding doet het me goed om mijn eerste ‘message’ als Chairman van de Chamber onder ogen te krijgen.

Het heeft me altijd goed gedaan om dingen van me af te schrijven, of ‘mijn’ mensen te informeren over de gang van zaken. Nadat ik bericht heb gekregen van de accreditatie commissie dat we definitief mei 2004 op de rol staan, besluit ik een maandelijks bericht te produceren voor alle Ex’pression medewerkers. Zonder te aarzelen ga ik aan de slag en binnen ‘no time’ komt het bij iedereen in de e-mail postbus.

En dat niet alleen, ook Ex’tent, inclusief de Belg en Bram, wordt deelgenoot gemaakt. Openheid wordt de ‘name of the game’, inclusief leuke privé gebeurtenissen. Omdat wij absoluut anders willen zijn dan de traditionele scholen, besluit ik om daar waar mogelijk met een passende quote af te sluiten. Deze geeft me veel voldoening: ‘It has been said that a traditional college education is nothing but a four year plan of confusing young minds methodically’. Even kijken hoe dit ontvangen wordt, omdat het vast uitlekt. Het voelt goed, evenals de trip die we met de familie naar Disney in L.A. gaan maken. We verblijven daar in het Sheraton en gedurende vier dagen hebben de kinderen en Astrid voor het eerst sinds lange tijd mijn volledige aandacht. We genieten, en met name Astrid voelt zich sinds maanden weer lekker ontspannen.

En dat straalt ze ook uit. ‘Happy wife, happy life’, bezigen ze hier nogal eens. Korreltje zout, maar toch. Natuurlijk vliegt de tijd en zijn we op de terugweg voor we er erg in hebben. Maar wel met een rugzak vol mooie verhalen. Na terugkeer bij Ex’pression maak ik me op voor december, bijna het einde van een woelig jaar. Morgen de eerste kerstparty en zondag treed ik op als Sinterklaas voor de Nederlandse gemeenschap in Berkeley. Maar eerst vandaag een e-mail van Lincoln Frank van Quad Ventures verwerken. Het is vijf december, maar dit pakje is leeg. Hij meldt dat zowel Wells Fargo als General Electric niet bereid zijn om een hypotheek van $6 miljoen te verstrekken op het gebouw op basis van de prognoses van Ex’pression. Lincoln stelt voor om eerst de aandelendeal te doen van $4 miljoen om daarna met een beter gekapitaliseerd Ex’pression wederom hypotheek aan te vragen. Onze Belgische ‘vriend’ Frank reageert onmiddellijk met een arrogant ‘dat hij dat wel verwacht had’, maar dat de $4 miljoen deal onlosmakelijk gekoppeld wordt aan de $6 miljoen voor het onroerend goed. “Motherfucker,” roep ik zo luid dat P.A. Pat misprijzend mijn deur sluit. Snapt die stomme Belg niet dat hij ons naar de rand van de afgrond schuift?

Volgende week: de response van Lincoln Frank van Quad Ventures. Sarcasme bij Ex’tent hoofdkwartier ‘De Bosschuur’ inzake de Belg.