“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 123

De response van Lincoln Frank van Quad Ventures. Sarcasme bij Ex’tent hoofdkwartier ‘De Bosschuur’ inzake de Belg.

Het is zo’n maandagmorgen dat je stem klinkt als een rasp, zonder dat het drank gerelateerd is. Uren pratend als Sint Nicolaas in het weekend eist z’n tol. Bo-Peter en Kaj, m’n trouwe Zwarte Pieten, verkondigden gisteren na drie schrobbeurten en zwart nog steeds in hun oren, dat dit de laatste keer was, en dat ‘black face’ eigenlijk niet kan. Daar hebben ze een punt. Volgend jaar zien we wel weer. Eckart en Bram zijn inmiddels ‘in town’ en hebben via m’n trouwe assistente om vijf uur een afspraak gepland. Zonder Gary, ze willen even in het Nederlands met me praten. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig wat ze me te melden hebben, maar van angst is geen sprake. Halverwege de ochtend komt de response van Lincoln Frank op de vrij arrogante e-mail van Frank Monstrey. Voor de zekerheid heeft hij me er blind op gekopieerd, de slimmerd. Hij stelt met genoegen, na de Quad Ventures investering, samen te willen werken om een hypotheek te verkrijgen. Maar, nu wordt het interessant, ook zijn ze bereid om samen met Great Hill Partners een groter belang in Ex’pression te verwerven. Dat betekent dat ze aandelen van Ex’tent kopen om zo aan de gewenste extra $6 miljoen te komen. Even snel omgerekend zouden ze dan gezamenlijk grofweg 40 á 45% van Ex’pression in handen hebben. En op z’n minst één, maar waarschijnlijk twee boardseats eisen. Dit zou wel eens de gewenste doorbraak kunnen betekenen. Wanneer de vijf in de klok is dan……komen Eckart en Bram mijn kantoor binnenmarcheren. “Zo pik,” vangt Eckart aan, “laten we als Hollanders die ‘out of the box’ denken een aantal zaken aankaarten voordat we aanstaande donderdag aan de boardmeeting gaan beginnen.” Zuinigjes antwoord ik “okay”, waarna hij onderwerp nummer 1 aankaart: “Frank Monstrey.” Stilzwijgend hoor ik een heel betoog aan waarbij Frank opgehemeld wordt als de strateeg die Ex’tent gezond maakt en bedrijven met potentie, als Ex’pression, de weg naar succes zal wijzen. Zonder commentaar hoor ik het emotieloos aan. Terwijl Bram als een snorrende kater met een brede grijns het aanhoort, doorbreekt Eckart de stilte met een kort “geef de man het respect dat hij verdient.” Ik leg uit dat in onze ogen het nog niet zo ver is, maar dat we ‘open minded’ blijven. Dat schijnt voor het moment voldoende te zijn omdat hij onmiddellijk het onderwerp investering aankaart. Bram neemt het hier over en na een wollig betoog hoor ik, “kijk Peet, met de huidige cijfers halen we niet meer op dan wat Quad biedt, dus geduld is hier op z’n plaats.” Geduldig leg ik uit dat alleen uitbreiding betere cijfers brengt en dat in Amerika bedrijven op toekomstverwachtingen gefinancierd worden. “Weten wij ook, Peet,” snijdt Bram me af, “maar dat laten we aan Frank over en niet aan de lokale mensen.” Dat zijn van die momenten dat je een flinke opdoffer zou willen uitdelen, maar beter van niet. Bram weet dat, en geniet ervan. Vreemd genoeg komt de aanbieding van Quad Ventures om samen met Great Hill Partners het probleem te tackelen niet ter tafel. Eckart neemt over en verzoekt me om Gary niet als een ondergeschikte te behandelen. Na wat voorbeelden begrijp ik dat Gary achter m’n rug klaagt omdat sommige van die zaken niet in verslagen voorkomen. “En, bovenbaas,” vervolgt Eckart, “de pen mag dan wel machtiger zijn dan het zwaard, maar jij maakt het soms wel erg bont.” Ik bedwing een scherp antwoord en zeg slechts, “ik neem aan dat jullie ook zo’n gesprek met Gary hebben.” Stilzwijgend begrijp ik dat dit niet het geval is. Het zij zo. “En nou iets leuks pik,” sluit Eckart af, “we doen het boarddiner lekker woensdag bij mij thuis in Berkeley.” Alsof we over koetjes en kalfjes gesproken hebben, trakteert Bram me met een klopje op m’n schouder en geeft Eckart me een soort van warme glimlach, waarna ze me niet echt verbaasd, maar wel redelijk geïrriteerd achterlaten. Ik schud het van me af, morgenochtend om half acht is er een chamber mixer bij Skates-on-the-Bay in Berkeley en dan dien ik als chairman fris en fruitig over te komen. En bovendien niet vergeten deze foto van de silent auction van vorige maand aan supermakelaar Jason Crouch te overhandigen:

Ons Ex’pression graduation jack bracht maar liefst $250 op voor de Emeryville Education Foundation. Het is niet dat Jason het lachen verging, maar hij kijkt er wat zuinigjes bij toen hij z’n checkboek moest trekken. Thuis breng ik Astrid verslag uit van m’n gesprek met Eckart en Bram, zonder te vertellen dat Gary soms vreemde spelletjes speelt. Het Quad verhaal doet haar goed, het betekent immers dat Ex’pression in het spotlicht staat. Nog een paar drukke dagen en dan laten we ons vrijdag verwennen gedurende de ‘Red and White’ Christmas party bij Shirley Nelson, de eigenares van de Summit Bank. Altijd een mooie happening. En hoe Ex’pression in het spotlicht staat merk ik wanneer Eckart me in de auto belt terwijl ik net weg wil rijden van Skates-on-the-Bay, na een mooie mixer. Z’n stem vertoont een soort van opwinding; “wat hebben jullie met EDMC gedaan, Peet,” is de vraag. EDMC is een van de grootste namen op het gebied van privé scholen en met name bekend van hun Art Institute keten. “Gewoon, een Peter en Gary toer gegeven. Hoezo,” vraag ik. “Zo te zien willen ze ons overnemen, ik kreeg net een e-mail van die strekking. Gaat natuurlijk niet gebeuren, ik stuur je de e-mail.” Van Berkeley langs de baai naar Ex’pression is maximaal 10 minuten, en ik verkneukel me. Als dat niet bewijst dat we hot zijn, dan weet ik het niet meer. Uiteraard is de e-mail van EDMC het eerste waar ik naar kijk. Wow, Tony Guida, Senior Vice President Strategic Development, meldt zonder er doekjes om te winden dat vertegenwoordigers van EDMC Ex’pression bezocht hebben, en schrijft hij, ‘we are very impressed with what you and your management team have accomplished there’. Daar is geen woord Frans bij, voel ik niet zonder trots. Ze hebben de San Francisco Bay Area op de verlanglijst om met hun Art Institute merk voet aan de grond te krijgen. Het moge duidelijk zijn dat een transactie met Ex’pression de eenvoudigste weg is, meneer Wintzen, dus bent u geïnteresseerd, laat het weten, is de strekking. Goh, daar moet Eckart wel een stijve van krijgen, met name ook omdat hij de macht heeft om dit af te wijzen. 9 december is een dag waarin ook mensen van HQ Ex’tent in de Bosschuur zich roeren. Een e-mail van Remko Brilman inzake een vuilcontainer bij Ex’ovision voor de deur, waarin mensen ‘last moment’ nog hun rommel kwijt kunnen, wordt door ex CEO Fred Kappetijn met een ongelooflijke sneer naar de Belg beantwoord.

Natuurlijk heeft Fred wrok wegens zijn degradatie naar de honoraire rol van president, maar meer nog omdat ook zijn salaris met 50% gekort is. Remko’s antwoord mag er ook zijn; ‘Nu weet ik het zeker. Ik word vegetariër!’. Lekkere sfeer daar in Austerlitz. Maar de dag is nog niet beëindigd, vanmiddag demonstreren Gary en ik op aandringen van Bram waarom uitbreiding noodzakelijk is, en vanavond ‘toeren’ we een delegatie van Northface University in ons gebouw. Belangrijk ook is het grote interview dat de Oakland Tribune tussen kerst en oud en nieuw wil plaatsen. Vrijdag vindt dat interview plaats, waarbij ze met name ook studenten aan het woord willen laten, hetgeen voor ons prima werkt, de score qua tevredenheid is hoog. Rock and Roll!

Volgende week: de boardmeeting, en het einde van het jaar 2003 is roeriger dan verwacht.