“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 125

Een nieuw jaar, nieuwe kansen. Helaas, niet met deze mensen, er is praktisch gelijk weer trammelant.

Januari 2004: oud en nieuw viering bij de Platts was zeer genoeglijk, de vuurpit deed ons goed, evenals de door Gary nogal sterk gemixte Margarita’s. Onze gezamenlijke afkeer van de Belg verbindt ons. Lichtelijk in de lorum keren we kort na middernacht met een taxi huiswaarts, de jongens ginnegappend in ons kielzog. Nieuwjaar valt op donderdag dus hebben we vrij, wat een luxe, tot maandag. Donderdag en vrijdag worden we bezocht dor de voormalige super HR manager van Eckart, Robbert Jan Schalekamp, die begeleid wordt door z’n blinde levenspartner Jay. Vele dramatische en levenswijze koeien worden uit de sloot gehaald, hetgeen gevolgd wordt door een prettig weekend met schaatsen op een speciaal aangelegd parcours in het hartje van San Francisco. Heel speciaal.

Kaj doet z’n uiterste best op de gladde ijzers

We gaan op ‘full speed’ 5 januari het nieuwe jaar in met de komst van klas 35. Wat een uitbarsting van energie. Minder mooi is de mededeling dat Kelly Backens bij een vage ‘happening’ in Arizona haar pols gebroken heeft. Onze nieuwe PA, Melissa, heeft een halve dag nodig voor een bezoekje aan de dokter. ‘Hangover’, maar die gedachte verdring ik snel, geen negativiteit zo vroeg in het jaar. Lincoln Frank van Quad Ventures stuurt een e-mail naar Frank Monstrey waarbij hij z’n spijt betuigt over het feit dat ze het eens waren over de investering van $4 miljoen, maar helaas niet over de geldbehoefte van Ex’tent. Echter, hij geeft niet op en vraagt de Belg om diens ideeën dienaangaande. Een man naar m’n hart. Ik besluit om een positieve update naar alle stakeholders te sturen, met als belangrijkste mededeling dat we in de traditioneel slechtste week van het jaar maar liefst 15 inschrijvingen gescoord hebben. Een uur of wat later krijgt de rits van geadresseerden response van Eckart waarbij hij, al nadenkend onder de douche, zich realiseerde dat een en ander waarschijnlijk tot stand was gekomen door een ‘last minute’ discount. Het is 6 januari en het azijn zeiken is weer begonnen. Alle voorafgaande correspondentie is waarschijnlijk aan hem voorbij gegaan. Ik ga er maar weer eens voor zitten en probeer het in Jip en Janneke taal uit te leggen:

Uiteraard kan ik het niet nalaten om impliciet te melden dat ze nalatig zijn inzake goedkeuring van ons budget voor 2004. Zal me benieuwen wat hier nu weer op volgt. En dan volgt een e-mail van Bram Zwagemaker waar je steil van achterover slaat. Net twee dagen na de hartenkreet van Lincoln Frank komt Bram met de mededeling dat Ex’tent er zeer in gelooft aan de vooravond te staan van een deal met Quad Ventures. Vervolgens schrijft hij hoe we ons terdege moeten voorbereiden zodat we de aankondiging van de participatie kunnen doen vóór de beslissing over accreditatie. “What the fuck happened,” hoor ik Gary ‘next door’ uitroepen. En dan komt het; het is Brams voornemen om persoonlijk zeer betrokken te zijn bij dit proces. Sterker nog, hij arriveert in Emeryville zondag 18 januari. Onwillekeurig ontsnapt me een lichte kreun. Zo van wát krijg ik ? Hier heb je een bult. Wanneer iedereen volledig meewerkt, verwacht hij het met twee weken af te ronden. Van het hoogste belang voor Ex’pression en Ex’tent, besluit hij. Twee weken chaos, voor de $6 miljoen die Ex’tent nodig heeft. Voor Ex’pression was de deal allang rond, bedenk ik me wrang. Maar goed, we rechten de schouders in de hoop dat 2004 niet verziekt wordt door Ex’tent. Natuurlijk plast ook onze Belg er nog overheen. Hij verzoekt, eist, volledige vertrouwelijkheid en daarbovenop dat we absoluut geen contact mogen hebben met Quad Ventures. Nota bene de partij die wij aangebracht hebben. Of het toeval is weet ik niet, maar de volgende dag melden Gary en Melissa dat ze ziek zijn. Ik hoop vurig dat met name Gary morgen beter is wanneer klas 22 afstudeert. Overigens hebben we vrijdagmorgen nog privé iets anders aan ons hoofd, we tekenen de papieren voor de overdracht van ons huis aan Ambleside. Spannend, want volgende week verhuizen we naar ons nieuwe onderkomen, de Maplegate compound, met de goede hoop dat gezien de vooruitzichten de geldstroom ook blijft vloeien. En, niet geheel onbelangrijk, dat we wellicht voor het eind van het jaar ‘green card’ houders worden, hetgeen ons onafhankelijk maakt qua werkgever. Kortom, terwijl we zwierig onze handtekeningen zetten, heerst er een opgewekte stemming. En nu de ‘graduation’ van klas 22 nog. Tot mijn tevredenheid is Gary ‘back in the race’, zonder noemenswaardig snuifje, hoewel, of kuchje. Voor de 22e keer ervaren we hoe gelukkig de ‘graduates’, ouders en geliefden zijn. Het geeft een geweldige kick, uiteraard ook gevoed door het gegeven dat we op afzienbare tijd een infuus van $4 miljoen kunnen verwachten. Hoewel we nog altijd een onderbuikgevoel hebben dat iets niet klopt. Aan de andere kant, worden we niet al te achterdochtig? Moeilijk te zeggen met een Bram en een Frank aan boord. Opstomen naar zondag voor een nieuw uitverkocht Open House. ‘Never a dull moment’.

Volgende week: het bezoek van Bram Zwagemaker. Due diligence is ‘the name of the game’, en Kelly Backens wil een ‘foursome’.