“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 126

Het bezoek van Bram Zwagemaker. Due diligence is ‘the name of the game’, en Kelly Backens wil een ‘foursome’.

En een afgeladen Open House was het, jeminee, het leek wel werk! Gary en Peter, de hogepriesters van het nieuwe onderwijs ‘on stage’. Het zijn van die momenten dat je alle ‘hoempapa’ van de ‘Brammen’ van deze wereld aan je laars lapt. ‘On steroids’ reden we vervolgens naar San Jose waar we uitgenodigd waren voor een informele cocktail en diner bijeenkomst van High Tech Connections 2004, een initiatief van het Ministerie van Buitenlandse Zaken en de Amerikaanse ambassade in Nederland, met als doel om intensiever samen te werken op het gebied van technologie en ontwikkeling van nieuwe producten. Alle grote clubs waren er, IBM, Microsoft, Oracle en Philips, om er maar een paar te noemen, en in één adem werden ze genoemd met Ex’pression. Wat een eer. “Rubbing shoulders, Pete, and bitterballs”, meldde Gary vol goede moed na de uitnodiging. En zo ging het ook, het is ook veel leuker wanneer je wat te melden hebt. Inmiddels meer dan 110 full time employees, over de zeshonderd afgestudeerde studenten en dertienhonderd ingeschreven. Onze allereerste TV commercial wordt uitgezonden tijdens het uiterst populaire programma ‘American Idol’. Mensen worden er stil van, wij kunnen niet ophouden met erover te praten. Na deze dagdromerij is de nieuwe week begonnen met intensieve voorbereiding met alles wat maar ook in de buurt komt van accreditatie en ‘due diligence’. En ook daar is onze Washington, DC lawyer Stan Freeman ten nauwste bij betrokken. Even voor het weekend vindt de jaarlijks ‘State of the City’ lunch plaats waarbij dignitarissen van Emeryville inzicht geven over het afgelopen jaar en de toekomst van ‘booming’ Emeryville. Ook het moment waarbij ik in mijn functie van Chair van de Chamber ‘the outstanding community award’ mag uitreiken aan Pixar.

Pixar had wederom recentelijk ongelooflijk gescoord met de heldenfilm ‘The Incredibles’ en is een juweel voor Emeryville. En Ex’pression, gniffel ik erachteraan, denkend aan ons stagiaire programma met hen. Alles valt op z’n plek want morgen verhuizen we naar onze nieuwe woning in Maplegate Court. Schoonmoeder Riet is speciaal overgekomen om een handje te helpen, die is zo sterk als een os. En handig met naald en draad, dus daar heb je wat aan.

Auto’s uit de weg, het groen komt eraan

Ook moeten de sleutels van Eckarts ‘convertible’ Chrysler Sebring naar Hilgard gebracht worden omdat zondag Bram Zwagemaker arriveert. Ex’pression staat bij voorbaat op stelten. Na een inspannend weekend wacht me maandag een geplande lunch met Bram. Ik ben er klaar voor. Waar ik niet klaar voor ben is het gegeven dat zowel Kelly als Gary maar weer eens gelijktijdig een snipperdag hebben opgenomen. Moeilijk te verkopen aan de staf gedurende de diverse management meetings. Het rollen van sommige ogen zegt me genoeg. Anderen slaken een zucht van verlichting. Ook een kwalijk teken. Ik negeer de uitingen van ongenoegen en zorg ervoor niet opgefokt te worden voordat ik met Bram ga lunchen bij The Town House. Breed grijnzend tref ik Bram al paffend aan in het rookgedeelte bij de ingang van Ex’pression. Hij drukt z’n peuk uit en stapt bij me in. “Town House, neem ik aan,” opent hij. Ik knik alleen maar. Misschien verbeeld ik het me, maar het lijkt wel of m’n interieur plotsklaps bezwangerd is met de geur van nicotine. Bram vult het ritje naar m’n favoriete restaurant met ditjes en datjes, wachtend tot we aangeschoven zijn aan onze tafel. “Peet, je weet dat ik hier ben om ervoor te zorgen dat de ‘due diligence’ vlekkeloos verloopt. Niet alleen vanwege de accreditatie, maar ook vanwege de miljoenen die we op willen halen.” Hij stopt even, neemt een slokje van z’n glas chardonnay, en vervolgens overdondert hij me door te melden dat Ex’tent waarschijnlijk zelf de benodigde $4 miljoen op gaat hoesten. “No way,” hakkel ik, “en jullie hadden geen cent te makken.” Bram geniet en ontbloot z’n door de nicotine aangeslagen tanden. “Het bod van Quad Ventures is een goede indicatie voor andere partijen,” vervolgt hij, “en op het gebouw kunnen we nu wegens de verbeterende positie van Ex’pression inmiddels genoeg hypotheek krijgen, of we doen een ‘sale and lease back’.” Tevreden leunt hij achterover. Nonchalant vraagt hij of alles goed gaat met de verhuizing. Inmiddels zijn onze ‘burgers’ gearriveerd, die we stilzwijgend naar binnen hakken. “Dus daarom mochten wij onder geen beding Quad Ventures benaderen, de partij die wij nota bene aangebracht hebben,” begin ik beschuldigend. Bram schudt z’n hoofd, “het gaat om de knikkers Peet, niet om het spel.” Bram glorieert en deelt de laatste punch uit; “oh ja, Frank bezoekt Quad eind van de maand in New York, wellicht kan hij er nog wat meer uit wringen.” Ik reken af, dit moet ik allemaal even verwerken. Met name de ‘sale and lease back’ bevalt me niet, daarmee verliezen we de greep op ons gebouw. De week verloopt koortsachtig met de verhuizing, diverse vergaderingen met Bram, een steigerende Gary naar aanleiding van de ‘sale and lease back’ constructie, en eindigt met een diner met Bram en Astrid bij Vic Stewart’s steakhouse in Walnut Creek. Bram is op een charme offensief, hij probeert opzichtig Astrid in te pakken. Tussen de regels door valt ook op te maken dat mijn teneur wellicht ergens in 2005 afgerond dient te worden. Dan dient er een meer op de continuïteit ingestelde CEO aangesteld te worden. Astrid is niet echt geschokt, zeker ook omdat Bram bezweert dat er voor mij, en de familie, gezorgd zal worden, zeker ook omdat eraan gedacht wordt om tegen die tijd Ex’pression New York op te richten. “En wie beter dan Peter om dat op te starten,” suikert Bram alle boodschappen die hij impliciet die avond op ons losgelaten heeft. En zo gaan we het weekend in, niet geheel ontevreden, maar nog steeds met de gewaarwording dat alleen een groene kaart ons onafhankelijk maakt. New York klinkt aantrekkelijk, eveneens als het feit dat ze me minstens nog nodig hebben totdat de accreditatie een feit is. Niet geheel ontevreden glijden we het weekend door, met het besef dat je te allen tijde je eigen kracht moet genereren. De nieuwe week begint vervelend met de zoveelste ziekmelding van onze PA Melissa, en dat net in deze bar drukke tijd. Dat Gary weer helemaal terug is bij z’n onbezorgde zelf bewijst z’n e-mail aan mij, die hij stuurt naar aanleiding van een verzoek van Kelly Backens om een ‘foursome’ te vormen bij een golftoernooi van de Chamber:

Grappig lijkt het, maar zo’n trio suggestie kan natuurlijk hélemaal niet. Beseft hij dan niet dat onze IT afdeling, onder leiding van Eli Novin, overal inkijk kan hebben. En dan de HR Director die haar e-mail aan de president afsluit met een ‘Xo van Kel’. Lekker professioneel allemaal. 29 januari noteer ik met grote letters in mijn agenda: ‘BZ naar SFO’. Oftewel, persoonlijk breng ik Bram naar het vliegveld van San Francisco. Bram voelt het aan, “ben jij effe blij dat ik oprot,” zegt hij opgewekt. Even opgewekt riposteer ik, “ik bel ook de toren nog wanneer KL606 in de lucht is, om er zeker van te zijn dat je aan boord bent.” Dat kan Bram wel waarderen, hij voelt zich immers toch de sterkste.

Volgende week: de trip van de Belg naar Quad Ventures. Ze voeren wat in hun schild!