“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 127

De trip van de Belg naar Quad Ventures. Ze voeren wat in hun schild!

De rust is tijdelijk teruggekeerd bij Ex’pression, zo lijkt het. En dan komt er een ‘FYI’ e-mail binnen van Lincoln Frank van Quad Ventures. Ik denk dat hij boos is omdat er geen snipper commentaar van zijn kant aanhangt, alleen de e-mail van Frank Monstrey waarbij hij Lincoln mededeelt dat wegens de slechte weersomstandigheden rond New York hij zijn bezoek uitgesteld heeft. Wat voor spelletje spelen die makkers? Met het oog op de superbowl in Houston, die zondag gespeeld wordt tussen de New England Patriots en de Carolina Panthers, is het luchtverkeer weliswaar enigszins chaotisch, maar geen enkele reden om te annuleren. Die kut Belg houdt Lincoln aan het lijntje, maar tegelijkertijd worden wij de dupe van zijn spelletjes omdat de benodigde $4 miljoen keer op keer weer verder weg wordt geduwd. Voor de uitbreiding met zo’n 2000 vierkante meter hebben wij een ‘letter of credit’ nodig van $370.000 die nu ook in de tocht hangt. Ik zal op m’n knieën moeten voor Shirley Nelson, president en eigenaar van de Summit Bank, om dit te bewerkstelligen. ‘The American Dream’ heeft zo z’n bedenkelijke kantjes. Maar ja, zo bedenk ik me op z’n Amerikaans; ‘beggars can’t be choosers’. En in die stemming neem ik contact op met de Summit Bank. “Sure, Shirley would like to see you next Thursday,” krijg ik vriendelijk te horen van haar P.A. “Mooi, dat gaat goed komen,” mompel ik optimistisch. Ze gaat me immers niet ontvangen om me af te poederen. Geen Belgische spelletjes van haar kant, dat weet ik zeker. De superbowl party bij pokervriend Brian Ambrose is gevuld met voedsel, drank, verkeerde grappen, en bovendien het gokken op de uitslag van de wedstrijd. Volgens de commentator is het met 114 miljoen kijkers de meest bekeken superbowl aller tijden. Ik heb meer aandacht voor het entertainment gedeelte met Janet Jackson en Justin Timberlake. Tot ontsteltenis van veel Amerikanen springt tijdens hun optreden een borst van Janet Jackson tevoorschijn. Weliswaar is de tepel afgetaped, maar die preutse Amerikanen zijn gechoqueerd. Vier seconden voor tijd winnen de Patriots de wedstrijd met een fieldgoal en ik kan m’n inzet op de Panthers gedag zeggen. De ‘pokerboys’ hebben het gniffelend alleen nog maar over ‘nipplegate’. En verdomd, het vult zowaar de kranten op maandag:

Met een knipoog naar Asterix en Obelix; ‘rare jongens die Amerikanen’, in Nederland zouden we het met een geeuw hebben afgedaan. De meeting bij de Summit Bank vindt plaats in Walnut Creek, waar ze begonnen zijn. Shirley Nelson ontvangt me in haar vorstelijk uitgeruste privé kantoor. “Peter, you’re such a loyal customer, let me see whether I can help you,” begint ze vriendelijk, doch zakelijk. Vijf jaar zijn we nu klant, maar voor een krediet begin je als het ware opnieuw. Ik ratel m’n rijtje positieve boodschappen af: accreditatie aan de horizon, de ‘American Idol’ reclame, 17.500 unieke bezoekers van onze website op dagelijkse basis en een Oscar winnaar die onze ‘graduation’ klas 23 gaat toespreken. Daar spitst Shirley, die zich omringt met beroemdheden, haar oren. “Am I invited too when, tell me who, is speaking,” vraagt ze plagerig. “It’s Mark Berger, Shirley,” begin ik enthousiast. “Mark who,” daagt ze me uit. “Best sound Oscar for ‘Apocalypse Now’, ‘The Right Stuff’, ‘Amadeus’ and ‘The English Patient’,” kraai ik er triomfantelijk uit. Shirley klapt in haar handen, staat op en zegt me dat ze het begin volgende week laat weten. Als toetje krijg ik een ongebruikelijk dikke ‘hug’. Ik denk dat het bijwonen van haar partijtjes door Astrid en mij z’n vruchten afwerpt. Maar niets is zeker voordat het groene licht gegeven is, ofschoon ik er wel een goed gevoel over heb. Het goede gevoel over een positieve beslissing van Shirley blijft, maar de e-mail van Gary aan Kelly Backens en mij verstoort m’n gemoedsrust in hoge mate. Hij schrijft dat hij onze P.A. vandaag een ‘hug’ gaf en dat hij nu ruikt alsof hij seks heeft gehad in een Duitse hoerentent. Hij vervolgt dat haar parfum en lichaamsgeur z’n hele wezen beheerst. Tot besluit:

“Oh my God,” is het enige dat ik uit kan brengen. Wanneer dit naar buiten komt, dan wacht ons een proces van hier tot Tokio. En hoe gaat Kelly hier mee om, dat is de hamvraag. Een zorg voor morgen omdat ik als chairman van de ‘chamber of commerce’ aanwezig dient te zijn bij de officiële opening van een ‘welness center’. Lintknippen dus. Het gaat me goed af. Kelly zal tot volgende week moeten wachten omdat ik morgen de opening bijwoon van Northface University in Salt Lake City. Hoewel me accommodatie is aangeboden, sta ik erop om ’s avonds terug te vliegen. Ik heb de jongens beloofd om het honkbalfeest zaterdag bij de A’s bij te wonen, en tussen al het gemieter door laat ik dit niet wegglippen.

En laten we eerlijk zijn, wanneer je die enthousiaste smoeltjes ziet, na alle hot dogs en ‘fries’, dan kun je alleen maar constateren dat het de inspanning meer dan waard was. Enthousiasme ook bij het binnenmarcheren van een nieuwe lading studenten; ‘class 36 is in the house’. Inmiddels wordt bijna elke dag beheerst door accreditatie perikelen, waarbij het plezierige bericht dat de Summit Bank de ‘letter of credit’ geaccordeerd heeft met bovenmatig enthousiasme begroet wordt. CFO Espi Sanjana legt uitbundig uit dat de papieren getekend zijn door Shirley Nelson na mijn bezoek en voegt er ten overvloede aan toe, “She loves Peter”. Oorverdovende stilte vanuit ons beminde hoofdkwartier, met één uitzondering, Eckart reageert uitbundig:

Geen enkele felicitatie voor het gegeven dat de uitbreiding nu van start kan gaan. Het is weer zo’n ‘Oh well’ moment. Voor de zoveelste keer schiet de uitspraak van Winston Churchill in m’n hoofd: “if you’re going through hell, keep going”. En laten we eerlijk zijn, om in die beeldspraak te blijven, we zijn inmiddels een treetje hoger, oftewel het vagevuur. Tijd nu voor een babbeltje met Kelly en Gary in onze reguliere vergadering. Helaas, Gary laat het afweten dus krijgt Kelly het volledige ‘German whore house’ verhaal op haar bordje. Ze haalt haar schouders op, “don’t know what to do Peter, I am not able to correct the president,” zegt ze verongelukt. Ik beheers me, eigenlijk zou ik tegen haar willen schreeuwen, “just stop fucking him”. “Find a way,” zeg ik koeltjes, “also, don’t let Gary ask for a golf foursome on your behalf.” Kelly opent haar mond, maar voordat ze ook maar iets kan uitbrengen, dirigeer ik haar mijn kantoor uit. Haar gedrag hangt me behoorlijk de keel uit en ik overweeg om HR als zodanig bij CFO Espi Sanjana onder te brengen. Espi denkt behoorlijk zwartwit, hetgeen voor hittepetitje Kelly geen kwaad kan. Heb ik ook minder gedonder met Gary, hoewel de ‘whore house’ situatie nog wel tot escalatie zou kunnen leiden.

Komende weken: logboeken van Peter 1e kwartaal 2004