“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 129

Ietwat brommerig lees ik de slijmerige e-mail die Jane Metcalfe, die nog steeds op haar ‘Wired’ troon zit, gestuurd heeft naar Frank Monstrey. Ze applaudisseert de beslissing van Ex’tent om zelf de kapitaalinjectie van $4 miljoen voor hun rekening te nemen. Ze vraagt zich niet af waar dat geld plotseling vandaan komt en op welke termijn we het mogen verwachten. Kontlikker! Het antwoord van onze Belg laat niet lang op zich wachten. Volgende week wordt een en ander besproken met het Ex’pression management, waarna het voorgelegd wordt aan de boardmembers tijdens de volgende bijeenkomst. Maar dat is een kleine vier weken verder. Dit ruikt naar een vertragingstactiek á la Frank en Bram. CFO Espi Sanjana reageert prompt en adviseert om onze jaarcijfers niet eerder aan het accreditatie comité te verstrekken dan na infusie van de $4 miljoen. Op die manier houdt hij druk op de ketel, immers, accreditatie is het magische station voor wat betreft mega vooruitgang. Met een half oog bezie ik het steekspel tussen de financiële experts en besluit om me te concentreren op de dagelijkse gang van zaken in afwachting van de komst van Bram en Frank. Beide heren rollen maandag 1 maart binnen, waarna marathon bijeenkomsten aanvangen waar zowel staf als management bij tijd en wijle als kinderen behandeld worden. Woensdag ben ik het zo zat dat ik een theoretische benadering van Frank op het whiteboard woedend uitwis. Zelden heb ik Frank zo beteuterd zien kijken. Bram ontbloot even z’n door de nicotine aangetaste gebit. Of het een grijns is of een teken van afkeuring weet ik niet, wel dat de wederzijdse afkeer tussen Frank en mij een dieptepunt bereikt heeft. Het interesseert me geen ruk. Kutbelg. De volgende dag slaat Frank terug door alle correspondentie en acties aan Espi Sanjana te richten, met de rest in kopie. “Over my dead body,” roep ik zo duidelijk dat het tot aan het parkeerterrein te horen is. Ik maak duidelijk dat ik als eindverantwoordelijke eveneens de overeenkomsten moet goedkeuren en besluit; “no way can I act as CEO if the CFO runs the company”. In hoeverre Frank meent dat hij z’n boekje te buiten is gegaan weet ik niet, maar hij reageert per kerende e-mail. In ‘n ‘dear Peter’ e-mail benadrukt hij dat alle betrokkenen de betreffende documenten dienen te ondertekenen, waarna hij besluit met; “so you will definitily be able to act as CEO”. Ik besluit om niet meer olie op het vuur te gooien en dank hem voor de uitleg. Ietwat ongelukkig qua tijdstip, komen broer Aad en schoonzus Nel vandaag aan. We hebben hen uitgenodigd omdat we vonden dat ze wel een andere omgeving konden gebruiken. Nou ja, je kunt niet alles vóór zijn. Na hen opgehaald te hebben, vertrekken ze al redelijk vroeg naar de gastenkamer en hebben Astrid en ik heel even het rijk alleen. Na alle gebeurtenissen doorgenomen te hebben, hecht Astrid toch veel waarde aan de uitspraak van Bram tijdens ons diner van gisteren, gelukkig zonder Frank. Bram heeft bezworen dat er voor ons gezorgd wordt, “no matter what”. Na alles wat er gebeurd is, heb ik daar een hard hoofd in, maar ik laat het erbij. Onder druk van Espi Sanjana moet Frank Monstrey bekennen dat ABN-AMRO ook betrokken is bij de injectie van $4 miljoen en dat er wel aan bepaalde voorwaarden voldaan dient te worden. Die Belgische galbak heeft ons dus al die tijd laten geloven dat Ex’tent het alleen kon. Wat een miesgasser! Echter, ‘The show must go on’, en als zodanig ontvang ik de Nederlandse pers- en mediagroep die ons vrijdag 12 maart bezoekt:

Onder hen twee oude bekenden uit mijn automatiseringstijd; Perlita Fränkel en Peter de Groot, waar we ’s avonds mee gaan dineren. Ik neem aan dat Gary de juiste pillen heeft ingenomen, want hij is in zeer goede doen, zowel qua presentatie als gevoel voor humor. Zoals zijn medewerkers zeggen; “good Gary is in the house”. Het wordt een buitengewoon aangenaam bezoek, hetgeen weerspiegeld wordt in het artikel in het Utrechts Nieuwsblad dat ons als eerste maandag bereikt:

De intentie van burgemeester Deetman van Den Haag wordt ook duidelijk weergegeven. Met het noemen van namen als Pixar en Electronic Arts kunnen we ervan verzekerd van zijn dat het ook de aandacht van Nederlandse studenten zal trekken. PR en aantrekkingskracht in één artikel. M’n dag kan helemaal niet meer stuk wanneer Bob Hughes, lid van de Emeryville Artists’ Coop, me schrijft dat hij voor het eerst pagina twee van het Emeryville News magazine niet overgeslagen heeft. Dat is de pagina waarop mijn Chamber column verschijnt. Hij schrijft dat mijn gedachten en schrijfwijze is ‘like a breath of fresh air’ en dat mijn chairmanship ‘is an excellent addition’. Dat is even lekker achterover leunen! En als kers op de taart vanavond samen met Astrid aanzitten bij het Governors Dinner van het Berkeley Symphonie Orchestra, als speciale gast van Meyer Sound. Wat een eer. Bijkomend voordeel; Aad en Nel passen op de kinderen. Uiteindelijk is het een dag geworden om in te lijsten en dat besef je eens te meer wanneer de volgende dag de vraag per e-mail van Bram komt of de accountants de $4 miljoen al in de jaarcijfers van 2003 hebben opgenomen. Je zou hem toch! Zeker op basis van de betrouwbare informatie van hem en Frank. Eikels.

Volgende week: boven ons hangt de donkere wolk die boardmeeting heet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *