“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 135

De response van Kelly. Gary zegt van een boardmember te hebben vernomen dat men van Peter af wil.

Kelly ontkent heftig een aantal beschuldigingen in haar e-mail naar Gary, met name dat ze met mij over hem gesproken zou hebben. Ze eindigt haar zin met “Are you trying to get me fired??? What are you doing?”. Ze vraagt hem te stoppen, ook omdat ze geen ander job in het vizier heeft. Ze benadrukt dat ons gesprek, vóór mijn vakantie, met name ging over de vraag of ze het gehad met mij zou hebben over zaken die Gary mij verteld zou hebben. Ze benadrukt dat onze relatie goed is, zij het voor het eerst gedurende een lange periode. Ze stelt dat Gary totaal de zaak opblaast en dat ik niets fout deed door haar die vragen te stellen. Ze besluit door te stellen dat hij zijn persoonlijke gevoelens niet op haar los moet laten op zakelijk niveau. “Please don’t”, is haar laatste smeekbede. Wanneer ik nogmaals de aan mij gerichte e-mail doorlees, zie ik haar voor me als een aangeschoten hert, in de mangel tussen de CEO en de President van Ex’pression. Ofschoon grotendeels haar eigen schuld, mag Gary’s misbruik van zijn positie niet onder het tapijt worden geschoven. Ze benadrukt dat ze Gary gevraagd heeft haar met rust te laten, en dat hij moet stoppen met praatjes over haar rond te strooien, hetgeen Gary hardnekkig ontkent. “Talk about a mountain out of a molehill”, bestempelt ze de hele situatie. Ze verwelkomt me terug met enthousiasme, en een sprekende slotregel: “I had no intention of any of this kind of shit happening at all, much less on your first day back. Ugh”. Ik leun achterover, me afvragend in hoeverre die twee elkaar met rust kunnen laten, maar ook hoe ik Gary tot stoppen kan dwingen zonder steun van Ex’pression’s board. De laatste vakantiedag, gisteren, lijkt alweer heel ver weg. Tijdens het weer ongelooflijk goed gevulde ‘Open House’ op zondag, gedraagt Gary zich weer alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Ik speel het spel mee, maar vertrouwen, ho maar. Maandag, tijdens de OBM meeting, valt me op dat Gary en Kelly klaarblijkelijk de oorlogsbijl begraven hebben gezien de gloedvolle bewoordingen waarmee hij haar HR activiteiten prijst. Hij herhaalt dat tijdens de gezamenlijke lunch. Het Duitse ‘zum kotzen’ borrelt weer in me op. Hij is bezig z’n straatje schoon te poetsen, dat is eenvoudig te herleiden uit de mededeling van admission director Yee Ju Riddell die een e-mail van Gary ontvangen heeft met de boodschap dat zijn naam niet genoemd mag worden in een discussie.

Badge Yee-Ju Riddell

Hij voegt eraan toe dat hij een paar lelijke misverstanden heeft gehad met Kelly op basis van dingen die mensen over hem gezegd zouden hebben. En dat Kelly dat heel persoonlijk neemt. Gary sluit af met “I just want peace in the house”. Yee Ju antwoordt koeltjes met “I really don’t discuss you with Kelly…..no worries”. M’n handen jeuken om Gary onderhanden te nemen, maar dat zal repercussies hebben voor Yee Ju. Ook staat ‘graduation’ van klas 28 vrijdag op het programma. Duivels dilemma. ‘Catch 22’, daar bevind ik me in. Eigenlijk weet ik wat me te doen staat; ‘hij eruit of ik’, maar zonder groene kaart betekent het dat we weleens stante pede dit land zouden moeten verlaten. Steen op m’n borst. Het heeft geen zin om na te gaan waar en hoe ik in dit moeras ben beland, ik moet door, al was het alleen maar om ons gezin te beschermen. Gewoon de schouders rechten en positieve energie putten uit het optimisme dat klas 28 omgeeft. Moet ik zeggen dat de binnenkomst bij de receptie van Gary en Kelly, gezellig babbelend, m’n stemming er niet beter op maakt. “Just picked her up at the dealer, Pete,” raadt Gary m’n gedachten. “Ready for the graduation, big guy,” voegt hij er aan toe, met een licht tikje op m’n stropdas. En verdomd, we flikken het weer, op het oog zonder enige animositeit wordt het weer een feest voor de afgestudeerde studenten en allen die hen lief zijn. Voor het overige begeven we ons tussen de feestvierende mensen, nemen de complimenten in ontvangst, waarna ik me naar het diner haast met ‘celebrity’ producer Harry de Winter en zijn gezin. Astrid vergezelt me en we verheugen ons over de positieve input over Ex’pression van Harry en vrouw Hanna, en de manier waarop zoon Daan zowel door ons als Ex’pression opgenomen is. Een opkikker van jewelste. Wanneer we naar huis rijden, sluiten we als het ware een pact om dit uit te zingen, tenzij het ten koste gaat van mijn gezondheid. En in die stemming vieren we de volgende dag bescheiden ons 17-jarig huwelijksfeest. De weken en dito vergaderingen volgen elkaar in hoog tempo op. We zijn samen met extern adviseur Jim Patch druk bezig om accreditatie te bewerkstelligen. Een helse taak. Voorts natuurlijk de gebruikelijke ups en downs, waar ik niet meer van opkijk. Zelfs de boardmeeting op 21 september verloopt vrij civiel, waarbij ik nogal ontzien word, hetgeen me eerder verontrust dan bemoedigt. Wellicht heeft het ook te maken met de inzinking die Gary vrijdagavond bij Applebee’s had, waarbij hij onwel werd. Zelf claimt hij gebrek aan water na een paar borrels met mij. Merkwaardig. De volgende dag, in de loop van de middag, klopt Chris Coan aan, nadat hij zich ervan overtuigd heeft dat Gary niet aanwezig is.

Archieffoto Chris Coan

Stilzwijgend overhandigt hij me een e-mail die hij ’s ochtends van Gary ontvangen heeft. Van de openingszin begint m’n hart al sneller te kloppen. Klaarblijkelijk had Jane Metcalfe hem uitgenodigd in haar auto, waarna ze hem de vraag had gesteld of hij aan zou blijven wanneer ik ontslagen zou worden.

Archieffoto Jane Metcalfe

Dit zou de stemming van gisteren kunnen verklaren. Of is dit achterkamerpolitiek van Gary, waarbij hij tracht Chris aan z’n zij te krijgen. Volgens Gary heeft hij geantwoord dat wanneer ik zou moeten vertrekken, hij waarschijnlijk ook zou gaan. Zeker wanneer ze een andere CEO zouden inbrengen. Alleen wanneer ze iemand in zouden brengen op zijn niveau, en ik tevreden zou zijn met een financieel afscheidspakket, dan zou hij wel aan willen blijven. Hij voegt eraan toe dat ze al drie jaar zeer ontevreden met mij zijn, en dat ik nimmer de verbinding tussen Nederland en de V.S. tot stand heb gebracht, zoals verwacht. Slijmerig voegt hij eraan toe dat hijzelf alleen maar de CEO positie wil bekleden wanneer ik gelukkig ben bij mijn vertrek. Hij sluit af met te melden dat ze hem, Chris, ook dergelijke vragen zullen stellen. Het is duidelijk dat hij aanstuurt op een management trio met Espi en Chris, waarbij hij zichzelf tot CEO bombardeert. Hij heeft buiten de waard gerekend, of moet ik waarden zeggen, Espi en Chris zullen nimmer Gary als CEO dulden. Chris neemt verontschuldigend de e-mail terug, z’n angst voor Gary is voelbaar. ‘Full Sail all over again!’

Volgende week: of het ooit nog ‘business as usual’ wordt is de vraag. De sfeer wordt grimmig.