Pension Elena: fata morgana of nachtmerrie?

Dramatisering van een waar gebeurde vakantieweek! Deel 1: Pensionhouder Mixalis stond stipt vijf uur klaar om ons op de bloedhete laatste dinsdagmiddag van juni naar het vliegveld van Corfu te vervoeren. Hij deed dit op de gebruikelijke wijze; borden negerend die een maximale snelheid aangaven of ‘stop’, auto’s passerend met een bocht in het zicht dat naderend verkeer aan het oog onttrok, en zonder respect voor voortkruipend verkeer als daar zijn fietsers en voetgangers. Echter, voortrazend over de smalle kustweg, met de steile helling naar de Ionische Zee griezelig dicht aan mijn zijde, moest hij in de remmen toen plotsklaps een fors uit de kluiten gevelde boom hem de weg versperde. Wat te doen? Daar dacht onze ‘held’ geen moment over na, hij schakelde in z’n achteruit en reed vele kilometers op volle snelheid (herinner je die DAF-races nog?) naar een keerpunt. Astrid en ik keken rechts naar beneden, deden een schietgebedje en……..ontwaakten uit een nachtmerrie. Zo zou het verhaal moeten gaan, maar dit was realiteit en een kopie van de rit die we een week daarvoor maakten van Kerkyra naar pension Elena, met uitzondering van het achteruit rijden. De boomlange Mixalis leverde ons ook toen veilig af, zij het ‘shaky’.

Eén van de twee mannen die ons opwachtten (waarom eigenlijk?) was mijn ‘long time’ advocaat Joop van D., bezig aan z’n laatste actieve jaar. De ander kwam mij vaag bekend voor. Toen hij zich voorstelde als IE (Intellectueel Eigendom) autoriteit Rudi H., viel het kwartje, we waren verbonden op LinkedIn. Ze hadden onze vlucht gevolgd en vonden het leuk om ons welkom te heten namens de groep die hier de 70e verjaardag ging vieren van Spaans grootgrondbezitter Ana B. Na het uitwisselen van wat beleefdheden, liet Rudi H. nog wel even weten dat Ana B. zijn eega was. Eerst maar eens even opfrissen, meenden wij. Kamer 9 werd ons toegewezen en tot onze vreugde bleek die te voldoen aan onze reinheidnormen. De douche daarentegen leek gemaakt voor een persoon van middelmatige hoogte met een gewicht van maximaal 65 kilo. Met veel moeite wist Astrid me erin te wringen en kon de afspoelpret beginnen. Helaas bleef het toilet doorspoelen, maar ook daar wist Astrid via het indrukken van beide spoelknoppen een antwoord op te vinden. Groot pluspunt bij deze hitte: functionerende airco. Het voorstellen aan de groep, waarin wij als indringers gedoogd werden, kon beginnen. Joops vriendin Mary de K., vermaard globetrotter, met Dubai lange tijd als thuisbasis en vluchtige kennis van Roger Moore in Gstaad, kenden we al geruime tijd.

Joop van D. en Mary de K. later die week in Kerkyra

Een echtpaar in USA status (dochter en schoonzoon Ana B.) laten we vooralsnog buiten beschouwing, maar zeer interessant was het echtpaar B. Lex cyberexpert, broer van Ana B., en Rolina, partner van een cultuurkoepel. Al met al een intrigerende groep, en dat zou ook blijken. Het boottochtje op de Ionische Zee, daags erna, liep in eerste instantie op (zee) rolletjes. Wel vonden we het vreemd dat Lex en Rolina B. niet meegingen en ons uitzwaaiden als een soort ‘Last Farewell’. Maar goed, misschien zag ik spoken. De stemming was uitstekend en met uitzondering van Rudi H. en uw schrijverd, begaf eenieder zich te water.

Na de lunch zette de boot koers naar Notos Beach, waar Joop van D., Rudi H. en ik aan wal gingen. De dames koersten nog even door om elders aan wal te gaan, wellicht uit op lokale snuisterijen. Merkwaardig was dat zodra wij achtergelaten waren op land, aan boord de champagne rond ging. Rudi H. trok zich al excuserend vermoeid terug naar z’n kamer, waarna Joop van D. trakteerde op een cornetto. Al peuzelend aan de snel smeltende ijslekkernij konden we niet vermoeden dat dit de laatste keer was dat we Rudi H. in Corfu zouden zien. Volgende week deel 2: welke rol speelt Ana B. en waarom willen internationale Griekse familieleden van Mixalis in het pension met elkaar op de vuist gaan. Nog wel even vermelden dat het een zaligheid was om vanaf Rotterdam naar Corfu te vertrekken. Kan geen toeval zijn! En om rond het middernachtelijk uur warm in je eigen huis ontvangen te worden door broer Rob en schooonzus Mariette, is liefde zonder grenzen.