Zo kon het gebeuren dat ik na mijn euforische zondagavond, veroorzaakt door de sensationele overwinning van Sparta in de laatste seconden tegen Feyenoord, me afvroeg waar ik mee bezig was op die gedenkwaardige zondag 26 maart 2000, toen Sparta voor het laatst in De Kuip won. Zoals de trouwe lezer weet, heb ik mijn agenda’s gearchiveerd sinds 1974:
Dus even bladeren naar de week van 20 maart 2000. Eén ding is zeker, we woonden al ruim een jaar in Californië, in het pittoreske Walnut Creek. Enige melancholieke momenten maken zich van me meester terwijl ik m’n activiteiten van die week doorneem; o.a. ‘Orientation Day’ van hongerige studenten die zich willen werpen op een gedegen scholing in ‘sound, animation’, of ‘gaming’. Ons ‘total immersion’ credo slaat aan. Dan, op de dag dat Boukhari voor Sparta in De Kuip de winnende tegen Feyenoord scoort (1-2), lees ik in mijn handschrift ‘Rico geboren’, nota bene m’n eerste kleinzoon! Maar……die is de 27e geboren. De 9 uur tijdsverschil moet me parten hebben gespeeld. Ik constateer dat ik daags erna, nadat ik mijn roes heb uitgeslapen, een en ander gecorrigeerd heb. Wel is het vermelden waard dat het leek of we (Sparta) Rico hebben toegestaan om Feyenoord fan te worden, evenals zijn vader Rick. Een zoenoffer dus, maar dan na de daad. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat we wel hebben getracht om hem in z’n jeugd te verleiden met een echt kasteel:
De Sparta ‘look’ stond hem goed, maar na een babbeltje met Johan Cruijff, koos hij definitief voor Feyenoord.
Het zij hem vergeven, het blijft uiteindelijk je oudste kleinkind. Wat ook geestig is om te vermelden dat voorafgaand aan de wedstrijd Rick me vanuit zijn auto belde, onderweg naar De Kuip, vergezeld van Ivar, onze jongste en die-hard Sparta fan. Na wat jennen over en weer werd naar mijn prognose gevraagd. Uiteraard moet dat winst voor Sparta betekenen, dus 1-2. Maar, voegde ik er aan toe, doelpunten van Mito en Van Bergen. Waarom is dit zo significant, vraagt u zich af. Welnu, die scoren bijna nooit, laat staan in één wedstrijd. Deze keer dus wel! Iedereen die daar op gewed zou hebben met €1 zou simpelweg €100.000 gewonnen hebben. Helaas, wederom werd deze pseudo Nostradamus niet geloofd. Ik moest en zou er een foto bij vinden die met een groep Spartanen in De Bosselaar getuigt van opperste vreugde. Voilà!
In de linker bovenhoek is Ivar ook aanwezig. Nog een leuk feit, naast broer Rob, uiterst links, staat tweede kleinzoon Felix die we in het Spartakamp hebben kunnen houden. Tel je zegeningen. Overigens hadden we deze pot voetbal ook de ‘Revenge of the Dog’ kunnen noemen. Dat zit namelijk zo, bij een vorige gelegenheid, een jaar of wat geleden, hadden onverlaten onze lieve Tinley uitgerust met een Feyenoord shawl.
Haar hartstochtelijke janken ging ons door merg en been. We hebben het hen vergeven, maar niet vergeten en ziedaar, postuum is de rekening alsnog vereffend. De wedstrijd heb ik in m’n eentje bekeken, maar volgens Astrid, die zich aan de keukentafel teruggetrokken had, deden mijn gejuich, gefoeter en gegrom denken aan een heel legioen. Heerlijk toch dat je op latere leeftijd een ‘one man army’ genoemd wordt. Wel is duidelijk dat, net als in de gezondheidszorg, bij voetbal geldt dat elke seconde telt, want zo ging de winnende treffer erin; de laatste seconde.
