Zo had ik niet willen beginnen. Echt niet!

December 15th, 2018

  1. Erik Mouthaan?Verified account@erikmouthaanRTL Dec 11

‘Als journalist vind ik dit erg goed aan Trump. Die begint gewoon lekker met de democraten te onderhandelen over de muur terwijl de camera’s nog niet weg zijn. Lekker in het openbaar. De fractievoorzitters van de democraten willen dat liever achter gesloten deuren!’

Tweet van journalist Erik Mouthaan waar ik niet mee had willen beginnen! Iets goed vinden van crimineel Trump waarvan het merendeel van de Amerikanen vindt dat het grote onzin is. Immers, zouden de Mexicanen niet voor die muur betalen? En was het niet gewoon een van de vele verkiezingsbeloften van Trump aan zijn uiterst rechtse aanhang die ook in rook opging? Het was ook geen onderhandelen, maar meer een vadsige crimineel die met zijn revolver op de tafel beloftes wilde afdwingen na een vernietigende nederlaag in het huis van afgevaardigden. Kortom; kort door de bocht tweet van gelouterde journalist Mouthaan, waardoor mensen op het verkeerde been gezet worden.

Hier had ik mee willen beginnen! Liefde, vreugde, hoop, en voor de verandering eens optimistische plaatjes van een ‘happy family’, ondanks het gegeven dat we tijdens de kerst gescheiden worden door een grote plas. Dat kan omdat de fundering goed is. En, tussen twee haakjes, de kaart is ook bedoeld voor de mensen wiens adressen we kwijtgeraakt zijn, dan wel vergeten hebben alle goeds te wensen. Uiteraard is er wel een naar Jaitsen Singh verzonden, waarbij het moeite kostte om wederom opbeurende woorden aan het papier toe te vertrouwen die hem door de kerstdagen en zijn trieste 74e

verjaardag op 31 december heen helpt. Momenteel hebben we onze goede Engelse vrienden John en Sue over met wie we gerust over de Brexit kunnen spreken, hetgeen met de Amerikaanse Trumpeteers over de muur ten ene male onmogelijk is.

Okay, hier keek John wat zurig (had niets met het koken van Astrid van doen) toen het over Prime Minister Theresa May ging, maar het is echt een toffe peer (good bloke). Ook fijn is (zeker voor mij) dat ze het leuk vonden om Sparta met 5-0 van Jong AZ te zien winnen, waarmee Sparta tevens plaats een in de Keuken Kampioen Divisie in kon nemen. De eredivisie is nog een eind weg, maar toch. Wanneer vrijheid voor Jaitsen Singh na 34 jaar onschuldig vastgezeten te hebben dezelfde kans zou hebben, dan zou ik er voor tekenen! Op voorhand wens ik iedereen het allerbeste, en meer dan dat, voor de komende feestdagen, kerstmis dus, en een waanzinnig vervolg daarvan in 2019.

Laanen’s Day Off, een kerstverhaal

December 8th, 2018

Zo kon het gebeuren dat een Nederlandse band, Swinging Soul Machine, de grootste hit in haar bestaan vierde toen lead zanger Ivan ‘Spooky’ Groeneveld van een snipperdag genoot. ‘Spooky’s Day Off’ werd een top 40 kraker in 1969 die maar liefst 14 weken in de hitparade stond.

Ik heb niet nagetrokken hoe zanger Spooky zich voelde over het feit dat een instrumentaal nummer nooit meer overtroffen werd door zijn zang. Hoe kom ik daar nu zo op, lijkt een gerede vraag. Welnu, de gebroeders Laanen waren gisteren niet aanwezig tijdens de eclatante 6-1overwinning die Sparta op Almere City FC boekte, ergo, hier kan wel een parallel getrokken worden. Wel een goede reden. Robs echtgenote Mariëtte vierde haar 66e verjaardag met broers en zussen,

alsmede de koude kant, in het pittoreske restaurant Andermaal in Culemborg. Het diner was voortreffelijk, kiezend uit diverse (lichte) gerechten bestelde ik tonijn en een pasteitje van wild zwijn. Het laatste bleek met ‘rechtstreeks van de Oostvaarder Plassen’ een politiek incorrecte grap. Wel stiekem teletekst raadplegend om de stand bij Sparta in de gaten te houden.

Nu wil het geval dat ik aan tafel zat tussen broer Rob en oudste broer Hans (zeg Almere). Vanwege het diner was, god zij dank, de hele familie uit Almere niet naar Rotterdam getogen om van Almere City FC te ‘genieten’. Broer Hans kon de vele plaagstootjes goed hebben, maar meende nog wel aan te moeten tekenen dat het niet de eerste keer was dat ik hem plaagde. In 1961, sprak hij op ernstige toon, was ik er met zijn militaire baret vandoor gegaan terwijl hij op de tram stond te wachten. Olifanten geheugen, die man! Eerder op vrijdag kreeg ik bezoek van mijn fysio Monique. Spannend omdat het vonnis geveld zou worden of ik weer plaats mocht nemen achter het stuur. Daarvoor schijn je 52 kilo remkracht op te moeten brengen. Een soort van hinkelend op mijn geopereerde been kon geconstateerd worden dat het een kleine 90 kilo kon hebben. Geslaagd. Wel liet ze me nog even de trap oplopen, been voor been. Mijn garantie dat ik dat de volgende keer wel zou demonstreren, viel klaarblijkelijk niet in goede aarde. Mag nu een weekje overslaan om daarna aan een beetje krachttraining te gaan beginnen. Happy! Nog iemand die happy is? Vrouw Astrid, haar chauffeursrol is voorbij. Hoewel… Het goed gevoel verhaal zet zich vanavond voort wanneer we in goed gezelschap onze plaatsen innemen bij de ‘It’s Wunderbar’ show van Sven Ratzke.

Plaats van handeling: Stadsschouwburg te Utrecht. Dat gaat weer smullen worden. Wij zijn inmiddels echte Sven Ratzke fans geworden! Uiteraard past bij al dat goede nieuws ook een serieus woord: deze maand, tussen al het feestgedruis door, wordt Jaitsen Singh 74, komt er ooit een eind aan dit droevige verhaal? De enige partij die dit momenteel kan bewerkstelligen is het Ministerie van Buitenlandse Zaken, lees minister Blok. Ik laat hem wederom onderstaand plaatje zien ter vermurwing. Go Blok!

Wanneer voetbal uitgeruild wordt voor Boer zoekt Vrouw

December 1st, 2018

In het kader van redelijke tijdverdeling tussen voetbal en meer vrouw gerelateerde programma’s, hebben Astrid en ik een redelijk evenwicht gevonden tussen wie er op de sofa mag kijken en wie in de slaapkamer. Met dien verstande dat ik nogal eens aanschuif op de sofa bij haar programma’s. Zo kon gisteren het drama plaatsvinden dat zowel haar wereld als de mijne tezamen kwamen.

Boer Marnix hier nog in z’n element. Overeenkomsten tussen Boer Marnix en Sparta lagen voor de hand, beiden niet doelgericht, krachteloos, en in een omgeving waar de zachte G hoogtij vierde. Drama bij Boer Marnix bij de mislukte minivakantie met de dame die deze knorrepot de hare wilde maken, en in Helmond een scheidsrechter die Sparta voor de zoveelste keer een penalty aannaaide. Mislukte daardoor alles? Nee hoor, dat was verder volledig te wijten aan hoofdrolspelers Sparta en Boer Marnix: “toppers”, zo lijkt het, tegen kansarmen (Helmond had sinds maart niet meer gewonnen). Wel griezelig hoor dat je naar voetbal zit te kijken en Boer zoekt Vrouw dringt zich aan je op. Overigens deed die Marnix me wel aan Johan Derksen denken, ook zo’n hork. Nee mensen, dan kon vader Gerrie Knetemann beter demarreren! M’n oproep van vorige week inzake input over volledige openheid -lees nare details- in mijn uit te geven boek, werd overigens positief beantwoord. In het kort: “doe de waarheid geen geweld aan, daar krijg je spijt van, ook voor het nageslacht”. Daar kan ik wat mee! De knie: gaat opmerkelijk goed, stiekempjes al enigszins zonder krukken gelopen en ik krijg de pedalen van mijn hometrainer rond. Ik ben een bofkont. En dan ook nog een huisarts die je aan huis bezoekt, waarbij ik plotseling aan ‘zeg eens Aaa’ moest denken.

Moet de tijd van het jaar zijn (melancholie). Dutch Game Garden: ik prijs me gelukkig donderdag door Managing Director JP van Seventer opgehaald te worden om de bestuursvergadering van deze game incubator (en meer dan dat) bij te wonen. Met zoveel internationale uitstraling, en zoveel invloed op jonge game bedrijven mag DGG (afgekort) met recht de parel van Utrecht genoemd worden, zo niet van Nederland. Met m’n medebestuursleden en de geestdriftige directie trachten we DGG nog verder te loodsen in de vaart der volkeren. Kijk maar eens op www.dutchgamegarden.nl om een inzicht te krijgen hoe deze bruistablet werkt.

Relaties onderhouden: tussen de revalidatie door introduceer ik nog steeds bedrijven in de V.S., dat is goed te doen vanaf een bureaustoel, mits……je ze goed onderhoudt. Zeer recent had ik een 100% Silicon Valley score qua afspraken voor een Nederlandse ondernemer! Moet wel gezegd worden dat het een zeer inspirerende entrepreneur was, die echt wat te melden had. En, blijf in contact met je relaties, ook op afstand! Singh: hopelijk hoor ik volgende week wat van BuZa over de acties die ze genomen hebben. Jaitsen Singh wordt 73 deze maand, laat het z’n laatste verjaardag in de gevangenis zijn. Mijn laatste optreden in Californië als Sint Nicolaas was met deze kerstman; het commentaar hieromtrent laat ik aan mijn trouwe lezers.

Geniet van pakjesdag!

Van Bohemian Rhapsody naar een college in Californië.

November 24th, 2018

Wat een geweldige film zeg, over Queen en voorman Freddie Mercury. Vorige week op uitnodiging van zoon Rick naar Pathe Arena getogen om vol verwachting hiervan te gaan genieten.

Met Astrid in een loveseat gezeten, ja, ja, met gretige teugen dit spektakel tot ons genomen, en wat een voordeel boden mijn twee krukken! Het beeld, het geluid en de casting was formidabel, evenals het script. De roem, de top, de eenzaamheid, het verraad, de kameraadschap, de prachtige muziek; het werd als een sublieme verzameling op het scherm bijeen gebracht. Merkwaardig genoeg vond ik een parallel met het college dat met financiële hulp van de legende van de lage landen, Eckart Wintzen, in Emeryville, Californië gecreëerd werd. Uiteraard niet op die schaal, maar wel met veel gelijkenissen.’

Zoals bekend ben ik over die periode een boek aan het schrijven met de titel “Uit de Amerikaanse school geklapt”, non fictie. Het leest als een roman, is leerzaam als een masterclass en bovendien gevuld met feiten en uitlatingen die je niet zomaar verwacht van bepaalde figuren. Dan blik ik weer even terug naar Bohemian Rhapsody en besef dat wanneer alle schokkende feiten eruit gelaten zouden zijn, er ook geen sprake zou zijn van een hanteerbaar plot. Ondersteund door de e-mails, faxen, brieven en geluidsmateriaal, verzameld in 5 ordners, ben ik aan dat karwei begonnen.

Valt niet mee, en dan bedoel ik niet het schrijven als zodanig. Ik doel hiermee op bepaalde uitlatingen, insinuaties en verkapte bedreigingen die in de loop van 7 jaar tijd plaats hebben gevonden. Wanneer je het aan het “papier” hebt toevertrouwd, krijgt het een lading waarvan je schrikt. Voorbeelden? De COO in een e-mail naar mij te: “wat moet ik hier nu mee? De voorzitter van de raad van bestuur komt mijn kamer binnen en zegt me dat wanneer ik met de president ga praten ik wat XTC moet nemen, dan begrijpen we elkaar beter.” Een lid van de raad van bestuur in een op schijf vastgelegd gesprek na een opmerking van mij dat de voorgestelde cijfers niet haalbaar zijn: “je zorgt maar dat ze gehaald worden, Peter.” Ik kijk mijn management leden in verbazing aan en vraagt vervolgens; “wil je dat ik daar over lieg?” Verbazingwekkend genoeg luidt het antwoord; “Ja Peter, dat kan je.” Eckart die tijdens een lunch in ons favoriete restaurant vanuit het niets vraagt waarom ik niet zo rijk ben als hem. Bijna had ik hem geslagen. De verhouding die de president aanging met de dame van personeelszaken om nog maar wat te noemen, alsmede de beveiliger waar ik een week mee rondsjouwde van toilet naar restaurant. Ja beste mensen, dat was nog eens een startup! Toch met ondersteuning van een geweldig personeelsbestand (vrienden aan overgehouden) een waarde van $60 miljoen bereikt. Niet goed genoeg vonden de hoge heren. Uiteindelijk, na jaren onder toezicht van wisselende managers, voor een schamele $13 miljoen verkocht (waarschijnlijk minder). Moeite heb ik om van icoon Eckart Wintzen niet alleen zijn briljante kanten te belichten, maar ook zijn zwakheden, met name zijn wisselingen van humeur, waardoor hij de verschrikkelijkste uitspraken kon doen. En al die andere beroemdheden die daar ons pad passeerden zoals Woody Harrelson (Oscar genomineerd), Alan Parsons, Bill Champlin (Chicago), Eddie Kramer (producer Jimi Hendrix), Jack Douglas, die bij ons les gaf en o.a. met beroemdheden als John Lennon, Aerosmith, etc. werkte. Allen lieten zij voetstappen achter met vele herinneringen. Iemand suggesties hoe dit aan te pakken? Of brutaalweg de waarheid vermelden? Ik blijf het laatste doen tenzij iemand mij op andere gedachten brengt. Het moest me even van het hart, dank voor het lezen!

Weer een trofee erbij! Het kan niet op!

November 17th, 2018

Zo kon het gebeuren dat mijn oog getrokken werd door een aankondiging in de Nieuwsster van de week van 10 oktober 2016. De Nieuwsster is ons lokale sufferdje (Loosdrecht e.o.). Net teruggekomen van een trip uit Californië, leek het me goed om in te schrijven voor een wekelijks gymuurtje voor 55 plussers…..okay, 65 plussers. Maar eerst diende er een fitheidstest afgelegd te worden, hetgeen ik de daaropvolgende zaterdag onderging. Met vlag en wimpel erdoor heen gekomen. U had niets anders verwacht! Met name op het onderdeel Pim Pam Pet scoorde ik zeer hoog.

Een aandachtspuntje stipte de jury wel aan; het spinnen. Alhoewel ook Hoedje wip een toponderdeel bleek te zijn.

Moet ik zeggen dat bovenstaand meegebrachte jeugdfoto de jury zeer in verwarring bracht. 24 oktober -spannend- de eerste gymdag. Laat nou op het parkeerterrein voor de sporthal mijn buurman Chris staan te wachten, die me vroeg wat ik kwam doen. Na eerst gebluft te hebben dat ik voor mijn wekelijkse gewichtheffers programma kwam, viel ik al snel door de mand. Slim hoor die Chris. Binnen werden we welkom geheten door de dame die ons de komende maanden (zijn jaren geworden) zou gereed maken voor onze eeuwige tweede jeugd. Juffrouw Olinda gaf inderdaad de indruk deze groep van gewillige ouderen onder de duim te gaan krijgen. Uiteindelijk bleek het groepje weerbarstiger dan gedacht. Maar daar gaat het hier niet over. Deze groep van vreemdelingen bleken blijvertjes te zijn, een hechte groep van mensen die nu alweer ruim twee jaar lief en leed (en behoorlijk wat) met elkaar deelt. Mensen van diverse pluimage, hetgeen wegvalt tijdens de oefeningen en koffie of thee na afloop. Ho, ho, er is echt niets anders te krijgen, het is al heel wat dat ik koffie en thee durf te vermelden, zo laat op de middag! Maar daar gaat het hier niet over. J.l. maandag haalde Chris me op zodat ik aan de zijlijn aanwijzingen kon geven en zo nodig juffrouw Olinda bescherming kon bieden tegen te bijdehante ‘oudjes’. En……..tromgeroffel, tevens opnamen gemaakt van de diverse oefeningen. Helaas mag ik daar op straffe van verbanning geen beelden van vertonen, zo werd mij verzekerd tijdens het achterafje. En daar waar Messi of Ronaldo vereerd werden met een gouden schoen, werd ik vereerd met een gipsen been, met inhoud naar mijn hart. Ik, die in vergelijking met mijn gewonde medesporters slechts een knieprothese onderging, werd gefeteerd door mijn groep. Wat een eer. Daarom dus bijgezet in mijn eigen Hall of Fame.

Juffrouw Olinda kan trots zijn op haar Loosdrecht Bas…… eh….basisteam. De manier waarop zij dit bereikt heeft, gaat voortaan de boeken in als de Olinda Methode. Gerelateerd nieuws: gisteren stuurde Astrid me feilloos naar Naarden, naar de Bergman Clinics. Daar werd ik onthecht, oftewel werden er circa 30 krammen uit mijn huid gepulkt. Het prikt even, maar heeft wel een mooi groot litteken opgeleverd, waar Dr. Feilzer de lijn heeft gevolgd van mijn voetballitteken (gebroken knieschijf).

“Lust je nog peultjes”, zou mijn moeder gezegd hebben. Komt goed! Voetbal: wat heb ik gisteren genoten van Nederland-Frankrijk. Sprankelend voetbal, afgesloten met een klinkende 2-0 overwinning. Reporters hadden het maar over kameraadschap, een hechte groep, etcetera. En ook meende ik dat Koeman in een interview de “Olinda Methode” als richtlijn aangaf. Gelukkig maar dat we haar langdurig vastgelegd hebben. Singh: Uit het oog, niet uit het hart. Hij heeft zelf om radiostilte gevraagd, zodat het Ministerie van Buitenlandse Zaken haar werk kan doen. Uiteraard kunnen we ons voorstellen dat Gouverneur Brown momenteel meer bezig is met de bosbranden (78 omgekomen, meer dan 1000 vermist) dan Singh. We geven niet op. Nil Desperandum!

Het zal je kind maar wezen…….Only in America!

November 10th, 2018

“Dankzij” de nieuwe knie, die nogal eens moet rusten om de zwelling uit mijn rechterbeen (van dat geweldige schot) te krijgen, heb ik het privilege om nogal eens TV te mogen kijken. Zo heb ik ook de verkiezingen in de V.S. gevolgd, alsmede de ongelooflijke leugens van Trump. Maar goed, daar zou ik het niet meer over hebben. Donderdag kwam het verschrikkelijk nieuws naar buiten over de massamoord op met name college kids, die vredig aan het line-dancen waren in het feeërieke Thousand Oaks, niet ver van Los Angeles. En toen werd Jason Coffman live op CNN geïnterviewd. Coffman was wanhopig op zoek naar zijn 22-jarige zoon Cody. Vanuit het centrum waar hij geïnterviewd werd, waar ook een twintigtal andere ouders in dezelfde wanhoop bijeen waren, kon men nog niets mededelen over de identiteit van de vermoorde jongelingen. Met trillende stem vertelde hij dat de mobiele telefoon van zijn zoon door hem getraceerd was…..achtergebleven in het gebouw, geen spoor van zijn zoon. Hij toonde een foto van Cody op zijn smartphone en sprak de hoop uit hem aan te treffen in het ziekenhuis, waar meer dan een dozijn gewonden lagen.

22 jaar, zo oud is onze jongste, Ivar. Mijn hart ging zozeer uit naar deze man dat de tranen in mijn ogen sprongen, en dat heb ik zelden. Hoe vaak zijn onze jongens naar dergelijke evenementen gegaan waar hetzelfde had plaats kunnen vinden? Onder meer in het, toen zeker, nogal gewelddadige Oakland. Dit gebeurde in Thousand Oaks, uitgeroepen tot een der drie veiligste steden van Amerika! Vrijdagmorgen verwende Astrid me (zielige knie!) met een dubbele zwarte koffie en wat te knagen. TV op CNN. Breaking News, de identiteit van de schutter was bekend. Vervolgens een huilende Jason Coffman; zoon Cody had het niet gered. Even later vertelde een vriendin dat ze geschuild had achter Cody, nadat hij haar had toegeschreeuwd te gaan liggen, en veilig weggekomen was. Wat een held. Zijn betraande vader staat al de hele dag op mijn netvlies, zijn eerstgeborene verloren, waar hij zoveel van hield. Dit MOET gestopt worden, zou je zeggen. Welnu, dan heb je buiten de machtige lobby van de NRA (National Rifle Association) gerekend! Met politici in hun binnenzak van oost- naar westkust (daar kunnen Unilever en Shell nog wat van leren), houden ze soms de meest logische methodes tegen om wapenverkoop aan mentaal gestoorden tegen te gaan.

Honderdduizenden protesteren tegen de NRA en de politici onder het motto “bescherm kinderen, niet wapens”. En wat gebeurt er? Praktisch niets. Hoeveel doden moeten er nog meer vallen voordat de Amerikaanse overheid daadwerkelijk ingrijpt? Daarom stemt ver over de 60% van jonge mensen tussen 18 en 29 jaar op de democraten. We zullen zien. Kort nieuws: *Ivar en kornuiten wonnen de Erasmus publieksprijs voor hun short movie waar een aantal zaken in voor moesten komen zoals een handdoek, een cigaret, etc. Geniet: https://www.facebook.com/ErasmusMagazineInternational/videos/348101852414411/ *Sparta kwam met 2-0 achter tegen Jong Utrecht en binnen een kwartier bogen ze dat om in een 3-2 voorsprong (zonder mij) * De Oranje Leeuwinnen hakten de Zwitserse dames met 3-0 de pan in * Trump is knettergek (oud nieuws) * Hartelijk, hartelijk dank voor alle mooie en bemoedigende wensen voor herstel. De knie gloeit van trots!

Op een knie en een oude voetbalschoen…….

November 3rd, 2018

Heel eerlijk gezegd kon ik niet weten dat mijn laatste blog (“De knie wil nie”) zoveel lezers op de been zou krijgen. Inclusief goede wensen, tips en harten onder al mijn riemen, waarvoor hartelijk dank. Het leek me ‘leuk’ om mijn trouwe lezers mee te voeren naar de dag van de operatie, echter zonder Saoedische taferelen. Hoewel, er wordt wel gezaagd!

En een beetje getimmerd. Maandag, dinsdag en woensdag: begin van de Dettol dagen. Drie dagen voor de operatie word ik geacht het hele lichaam twee maal daags te wassen met Dettol antibacteriële handzeep. Preventief bestrijden van infecties voor de operatie is van het hoogste belang. Trouwhartig mee begonnen, alsmede 2 luciferkopjes grote hoeveelheid fusidinezuur zalf in beide neusgaten gepropt. Kan ik makkelijk hebben! Ik weet niet of het daardoor kwam, maar plotsklaps functioneerde de knie veel beter trap opwaarts. Angst voor verwijdering veroorzaakt klaarblijkelijk wondertjes. Het lijkt wel een soort afscheidstournee want om 11.00 zaten Astrid en ik op de koffie in Almere bij oudste broer Hans en schoonzus Cintha. Altijd gezellig, wijntje tot slot (nu het nog mag) en vervolgens terug naar Loosdrecht om Amerikaans/Nederlandse vriend Paul Nijssen en diens vrouw Lenore te ontvangen. Paul is dierbaar, heeft Jaitsen Singh vele malen in de gevangenis bezocht nadat wij terugkeerden naar Nederland. Lenore is zijn steun en toeverlaat.

Paul torent hier boven Jaitsen uit. Zijn van Schiphol meegebrachte multivlaai (traditie) lieten we ons goed smaken. Paul en Lenore door naar Enschede (Paul is een echte Tukker), wij de avond in met een wijntje en een whiskietje al mijmerend over wat ons te wachten staat. Dinsdag: na m’n Dettol procedure naar Hilversum getogen om met Astrid een leesbril op te halen bij Rene Fro…… eh EyeLove (Etos eigenlijk). Na wat rond gedribbeld te hebben in het toch wat mistroostige centrum van Hilversum de ochtend toch nog afgesloten met een sobere doch voedzame lunch bij Lunchcafe van Drimmelen. Wederom merkte Astrid op dat het wel leek of het lopen me beter afging. Dat een chardonneetje zo’n effect heeft kon ik niet bevroeden. Alleroudste zoon Rick belde dat hij nog even langs wilde komen voor een biertje, en om me moed in te spreken. Astrid had wegens haar afwezigheid ‘s avonds voor Bo-Peter (onze oudste zoon) en mij een heerlijke ragout maaltijd voorbereid, echter niet genoeg voor drie. Geen nood, de ijzeren voorraad in het vriesvak bevatte nog wat heerlijke HEMA rookworsten en met een glimlach naar redder Marcel Boekhoorn, ging dat er grif in. Zo dribbelden we door naar de dag dat mijn versleten trouwe knie omgeruild zou worden voor een bionisch modelletje, zij het dat mijn Astrid ons onderkomen invalide technisch perfectioneerde door hier en daar beugels aan te brengen:

Ik weet het, ik weet het, ik ben gezegend met zo’n handige vrouw! Nog net voor het vasten begon een heerlijk biefstukje bij Loetje in Breukelen naar binnen geharkt, inclusief witte boterhammen om lekker in de jus te soppen. Tevens ter afscheid van Bo-Peter die op de dag van mijn operatie terugkeert naar zijn stamplaats in Californië. Donderdag 13.00 ingecheckt bij de Bergman Clinic in Naarden, alwaar me een comfortabele kamer wordt toegewezen. Na een paar uur (duurt langer in mijn gedachten) word ik in mijn operatiejurkje, aangevuld met onderbroek, naar de voorbereidingskamer gebracht. Allemaal lief, allemaal doortastend, en voor ik het weet lig ik aan een infuus. Vervolgens rap, rap naar de operatiekamer waar ik al pratende onder zeil wordt gebracht. Na een circa anderhalf uur durende operatie word ik weer wakker en krijg tot mijn grote vreugde een raketijsje aangeboden. Lekkerrrrrrrr! Alles voelt goed, Astrid brengt vreugde en ’s avonds geniet ik ook nog van een warme maaltijd. Fast forward……..mijn been staat weer recht, vanuit x formaat en oude schoenen worden weggegooid (verkeerd afgesleten), en ik kan niet geloven dat ik daags daarna alweer op mijn rechterbeen kan staan:

en daarna met krukken kan lopen. Zaterdag het krukken trap op, trap af examen. Geslaagd, ik mag naar huis. Nu kijk ik vanmorgen (vandaag dus) naar de TV en zie de ellende in Jemen en de puinhoop die Trump van deze wereld maakt en ik denk, waar heb ik het over? Maar in het kleine zit soms ook de essentie waarom we mensen en menselijk zijn. Dank daarom aan alle mensen die ondersteunende berichten stuurden, dank aan mijn wederzijdse buren die een ‘stress relief’ pakket voor de deur zetten:

Dank aan Sparta voor de periode titel, dank Dr. Feilzer voor een perfecte plaatsing van de nieuwe knie:

En dank dat alles naar wens gaat en dat de fysio oefeningen het gewenste resultaat opleveren. En voor het geduld van Astrid die nu wel heel veel voor me doet. Pay back time komt er vast aan! Kortom; een druppel in de emmer van het hedendaagse gebeuren, maar ik moest het even kwijt.

De knie wil nie (meer) en ander voetballeed

October 20th, 2018

Denk niet dat ik zit te kniezen, maar de aanloop naar verwijdering van de natuurlijk verkregen knie, inclusief vervanging door een bionisch modelletje, komt nu akelig dichtbij. Wanneer begon de aftakeling? Mijn gedachten dwalen naar het jaar 1980, en afbouw van mijn voetbalcarriere bij Hertha in Vinkeveen. Zaterdag 22 maart spelen we met Hertha 3 de immer moeilijke streekderby tegen NITA 2. Na een weergaloze schijnbeweging volgde een ongelooflijke schop tegen mijn knie. De schijnbeweging werkte, het resultaat pakte wat minder uit. De elftalleider trachtte me nog over te halen om het tot de rust vol te houden, maar dat leek me wat te pijnlijk. Toch nog het veld afgestrompeld, na afloop biertje gedronken om vervolgens door mijn been te zakken. Op de rug van medespeler Cees Zaal (die naam vergeet ik nooit) naar de auto, en vervolgens naar huis gebracht. Arts in opleiding nam me onderhanden bij het streekziekenhuis in Woerden, en dat plaatje staat nog steeds op mijn netvlies:

Eerst constateerde hij een meniscusbreuk met daaronder nog wat schade, om uiteindelijk na heel wat gepiel tot de conclusie te komen dat de knieschijf enigszins verbrokkeld was. Enfin, uiteindelijk 1 april geopereerd (ik maakte nog een grap die niet op prijs werd gesteld), waarbij zo’n 15% knieschijf verwijderd werd, de rest was nog intact. Revalidatie enz. enz. Uiteindelijk heeft de knie dus nog 38 jaar service verleend, zij het de laatste twee jaar onder protest. Onder aanvoering van vrouw Astrid “dadelijk zit je in een rolstoel”, en alleroudste zoon Rick “je investeert in jezelf en je bent het vergeten voordat je het weet”, is het besluit tot stand gekomen. Met name ook het “vergeten voordat je het weet”, deed me nadenken over mijn blessurevrije voetbaltijd. Op m’n 11e brak ik m’n rechterpols tijdens een partijtje     

straatvoetbal in de Van der Poelstraat. Haakte Jantje Rotteveel (naam ook nooit vergeten) me opzettelijk of niet? Doet er niet toe. Met oude (wijlen) jeugdvriend Aat de Boon naar het ziekenhuis gelopen om me te laten behandelen. Buiten de gebruikelijke ongemakken en pijntjes nog een paar voor de gein:

Broer Rob, die me naar het ziekenhuis bracht heeft daar, terwijl ik gehecht werd, nog een mooie anekdote opgepikt van een geblesseerde biljartspeler. Den Haa

Lichte hersenschudding, week daarna gewoon aan de bak. Mocht ik soms wat verward praten, dan weet u waarom. Dit was ook een lekkere tijdens een erewedstrijd voor oude coryfeeën van Graaf Willem II VAC:

Gemangeld door twee oud coryfeeën; enkelbandblessure. Maar, bekijk je het op de 23 jaar dat ik georganiseerd voetbal heb gespeeld bij Sparta, Steeds Hooger, Alexandria ‘66, SVDP, VIOS Zuilichem, Graaf Willem II VAC en Hertha, dan valt het mee. Kortom; voordat ik het weet ben ik het vergeten. Mede ook door de goede voorzieningen die door het thuisfront zijn gearrangeerd. Niets beter dan een echtgenote te hebben die ook paramedic is. Maandag begin ik met drie dagen anti infectiekuur (dettol) en donderdag is het zover. Mocht u over een half jaartje gepasseerd worden door een ongeduldige 65plusser, dan weet u wie dat is!

De Volkskrant en andere faux pas van de media

October 13th, 2018

Tijdens onze heerlijke vakantie in Rhodos, werd mijn aandacht zeer getrokken door de kop van onderstaand artikel in de Volkskrant. Vooral ook omdat het uitstel van parool voor Jaitsen Singh, tot maar liefst 2023, geen enkel medium had bewogen om daar een schrijnend artikel aan te wijden. In het voorspel ging het van dik hout zaagt men planken in alle papieren media, de Volkskrant voorop, en vurige betogen van advocaat Rachel Imamkhan en zus Sieta Singh. Onder andere bij Jinek, RTL Boulevard en BNR werd er ruim aandacht aan besteed. Nu geen piep na de onthutsende uitspraak van het parole board, 5 september j.l. En dan lees ik onderstaand artikel van gerenommeerd journalist Wil Thijssen. En dan denk ik, heeft ze dit laten dicteren door goede kennis Rachel Imamkhan? Weer die oude koe ‘Romano van der Dussen’ uit de sloot gehaald als succesnummer van Imamkhan? Inmiddels ruim 2,5 jaar geleden vrijgelaten. Net zoiets als het prachtige doelpunt laten zien van een niet scorende spits van drie seizoenen geleden.

Klik hier op dit artikel in de Volkskrant, dan begrijp je wellicht beter mijn kritiek, hoewel ik het quote. Nogal begaan met de zaak Singh had Wil Thijssen ook bij mij informatie kunnen inwinnen. Nimmer gedaan, en het is niet zo dat ze me niet kent! Voor wat betreft advocaat Rachel Imamkhan kan ik melden dat ik sinds begin dit jaar geen contact meer met haar heb nadat ze opbiechtte dat ze in 2016 een e-mail had gestuurd naar de consulaire medewerker in San Francisco, waarin ik hen allebei zwart gemaakt zou hebben. Die e-mail bleek nadien vervalst te zijn en was helaas door Imamkhan uitgewist zodat de afzender niet na te gaan was. Oh ja, de harde schijf was ook gecrashed. Daar was ik nogal ontstemd over (mild uitgedrukt) en ik maakte haar duidelijk dat zelfs als ik dat geschreven zou hebben aan haar (advocaat!), zij niet het recht had om het door te sturen zonder mijn toestemming. Het artikel was eenzijdig maar onthield de lezer ook van relevante informatie. Bijvoorbeeld over Romano van der Dussen werd vermeld dat hij 12 jaar onterecht vastgezeten had. Hoewel hij vrijgesproken werd van verkrachting, bleef het vonnis van de twee aanrandingen gehandhaafd, dus voor de wet niet geheel onterecht vastgezeten. Niet onbelangrijk om te vermelden, dunkt me. Dan de klacht van Singh inzake ‘verduisterd’ geld: “Singh heeft bij het ministerie een klacht ingediend over een geldschenking van zijn zus, zo’n 450 dollar, die door een medewerker van het consulaat ten onrechte zou zijn achtergehouden.” Allereerst gaat het hier om twee bedragen van €150,00. Echter (!), die bedragen zijn door zus Sieta aan advocaat Imamkhan overhandigd. Toevallige omissie? Tevens is een bedrag door Imamkhan overgeboekt naar de rekening van de medewerker in San Francisco, waar Imamkhan overigens een merkwaardige relatie mee onderhield. Enfin, 2 oktober ontvangt Jaitsen Singh $168,44 van de medewerker en dat komt overeen met de wisselkoers van dat moment voor €150,00. Het ligt dus allemaal wat genuanceerder dan Wil Thijssen en Rachel Imakhan ons doen geloven, zonder nog heel wat andere e-mails op de tafel te gooien. Dan deze uitzending van EenVandaag:

Aandacht voor PrisonLaw in de uitzending EenVandaag op 8 oktober 2018

1Vandaag besteedde in haar uitzending van 8 oktober aandacht aan waarom PrisonLAW de subsidierelatie met het ministerie van Buitenlandse Zaken beëindigt.

Bekijk de uitzending

Naast de glorie over Romano van der Dussen, de gedateerde uitleg van Imamkhan, tevens een drie jaar oude opname van zus Sieta waarin ze het ministerie aanvalt, niet geheel ten onrechte. Niets over het uitstel van parool voor een periode van maar liefst 5 jaar. Niets over het gegeven dat Sieta en ik 4 mei van dit jaar het ministerie bezocht hebben voor een verhelderend gesprek. Uiteraard hebben ze (redactie EenVandaag) haar niet gesproken, want dan hadden ze van haar kunnen vernemen dat ze zaterdag 8 september haar broer bezocht had in de gevangenis. Dan hadden ze uit de eerste hand kunnen horen hoe het met Jaitsen Singh gaat na het vernietigende paroolbesluit. Slechts de uitlatingen van Rachel Imamkhan waren van belang. Geen kwestie van ‘fake news’, maar meer van weglaat nieuws. Daarnaast blijft het grote WAAROM het gebrek aan aandacht van de media voor de praktisch ter dood veroordeelde Jaitsen Singh. Alleen gratie of herziening van het vonnis kan hem nog redden, voor zover je hiervan kunt spreken. Opgeven? Voordat ik me aan mijn bureau zette om deze Luim in te toetsen, werd ik getroffen door de pracht van het ochtendgloren:

Dat geeft je weer kracht om door te gaan. Overigens was het een heerlijke vakantie!

Soms geloof je je eigen ogen niet. Terecht!

September 29th, 2018

Je gelooft je eigen ogen toch niet wanneer je dat spektakel aanschouwt in Amerika over de potentiële benoeming van opperrechter Kavanaugh tot het hoogste gerechtshof in de Verenigde Staten. Voorgedragen door Trump, dus bij voorbaat verdacht. De man kwam tijdens de verhoren over als een bittere, nijdige, opstandige, bozige man. Niet bepaald het evenwichtige type voor zo’n belangrijke functie. Omdat er al zoveel over geschreven is, laat ik het hierbij. Wel laat ik twee plaatjes zien, de bewerkte, die onder republikeinen verspreid wordt om Trump als held te bewieroken tijdens de orkaan Florence (zie onder), en daaronder het origineel.

Deze foto is dus genomen tijdens een overstroming in Texas uit 2015. Kortom; ‘what you see is not always what you get’. Echter, voor wat betreft Judge Kavanaugh geloof ik wel wat ik zie: ongeschikt voor de job. Nu mag de FBI een weekje onderzoek doen van Trump om te bezien of de seks en drank activiteiten van deze man niet echt grensoverschrijdend waren zoals beweerd door zijn aanklaagster (en twee anderen). De Trump standaard heeft hij niet overschreden, dat is zeker! Echter, net zoals bij de onrechtvaardige behandeling van Jaitsen Singh, in Amerika is voor een groot deel ‘law and order’ ver te zoeken. Sport: Sparta deed dapper mee om het verhaal te onderschrijven dat David Goliath kan verslaan: in de eerste ronde van de KNVB beker werden ze uitgeschakeld door 3e divisieclub (amateurs)

Noordwijk. Afgang. Boosheid op de Sparta website alom. Sparta reageerde adequaat door een gratis kaartje toe te zeggen:

Weliswaar tegen Jong PSV, maar toch. Dus gisteren weer vol goede moed naar Het Kasteel getogen voor de streekderby tegen FC Dordrecht. We zaten nog even te keuvelen met elkaar toen Dordrecht binnen een minuut Sparta op achterstand zette. Nee toch?! Binnen 20 minuten stonden we met 2-0 achter en vertwijfeling sloeg toe. Echter, wanneer Sparta dit seizoen vrouwe Fortuna zo nadrukkelijk aan haar zijde heeft, dan komt het wel goed. Laatste seconde voor rust scoorde Sparta de aansluitingstreffer, even na rust de gelijkmaker, en uitblinker Royston Drenthe de winnende goal via een Dordt hoofd. Na nog wat ongemakkelijke momenten konden wij de overwinning vieren en het feit dat we op een gedeelde eerste plaats staan. Het biertje in De Bosselaar, onder de Kasteel tribune, smaakte weer voortreffelijk. Opgetogen brachten broer Rob en ik zoon Ivar naar zijn kubus en al zingend namen we afscheid op onze verzamelplek bij De Meern. In ieder geval hebben we een week om ervan te genieten! Tenslotte de mededeling dat de Luim volgende week op vakantie is. Rhodos wordt de bestemming, tevens eindpunt voor de rechterknie (geniet nog maar even trouwe onderdaan). Boeven opgelet: broer Rob, jonger en sterker dan ik, en echtgenote Mariette, jonger en sterker dan ik, bewaken het fort! Die worden bijgestaan door onderstaand monster, hier in bedwang gehouden door zoon Bo-Peter (ook bij tijd en wijle aanwezig).

Jullie zijn gewaarschuwd!