Heb ik weer!

De laatste twee Luimen heb ik twee onderwerpen nader belicht. Allereerst de gemiddelde (hoge) leeftijd van mensen die ik in mijn agenda noteer op de dag van hun verjaardag, omdat ze me dierbaar zijn. Gelukkig is er daarvan niet één van ons heengegaan, maar een kwartet mensen waaraan ik in mijn leven veel plezier heb beleefd, wel. In volgorde: Pim, Corrie, Diego en Liselore. Twee voetballers; één coke snuivende Argentijnse halfgod en één voetbalbezeten recordhouder in de eredivisie (m’n Spartaanse hart bloedt). De dames zullen eerder herdacht worden als mevrouw de Bok en als de vrouw van Paul van Vliet, terwijl ze toch ongelooflijk getalenteerd waren op ander gebied. Het lijkt wel of ik het onheil over me afroep wanneer ik over leeftijden schrijf! Ook Baudet werd belicht in het kader van Trump en democratie. Nou, dat is bij dat Forum voor Democratie een behoorlijke zooi geworden. Misschien moet ik daar wat meer over schrijven! Om in de politiek te blijven: na Xi is Poetin de enige die Joe Biden nog niet gefeliciteerd heeft. Hij heeft het namelijk te druk. In mijn geestesoog zie ik hoe Trump door Poetin getroost wordt.

Awwww….. Vlad zingt vervolgens “Oh Donnie”, in navolging van de grote hit van Ritchie Valens, die Vlad keer op keer op z’n platenspelertje gedraaid heeft. ‘The End’ is een prachtige ‘shoot’ van de twee boezemvrienden die in een ‘fade out’ beeld in de datsja van Vlad verdwijnen. Om het verhaal nog geloofwaardiger te maken is ook onze voormalige minister van Buitenlandse Zaken, Halbe Zijlstra, (weer) aanwezig in de datsja om mijn verhaal te onderschrijven. Arme Halbe, dit verdient hij niet, nadat hij Jaitsen Singh zo goed geholpen heeft (niet dus). #86 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ mocht enige mooie commentaren vergaren. Het meest aandoenlijke was de bede op LinkedIn van Maaike van Waalwijk van Doorn: “Zo spannend kan morgen aflevering 87 worden geplaatst”. Daar smolt mijn hartje van! Maar het kan natuurlijk niet. Op TV wel (wanneer je betaalt). Helaas dus Maaike, nog een paar nachtjes wachten, net voor Sinterklaas komt #87 uit. Hebben we het nog niet eens gehad over die 6-0 overwinning van Sparta tegen ADO. M’n eregast thuis was George Freriks, ADO seizoenkaarthouder, omdat ik hem natuurlijk niet mee kon nemen naar het Kasteel. Naarmate de wedstrijd vorderde werd hij pipser en pipser om de neus. Bij de stand 4-0 bood ik hem een biertje aan in een Jupilerglas, “kun je alvast wennen”, merkte ik er vriendelijk bij op. Jupiler was natuurlijk de sponsor van de eerste divisie toen Sparta daar lang geleden -ahum- in speelde. George nam het op als een man, en bij de stand 6-0 ging hij over op rode wijn. Toen hij naar huis ging bestempelde hij de uitslag als ‘fake news’, en daar kon ik mee leven. Maar er viel maandag nog veel uit te leggen, met name aan mijn sportmaatje Chris G. die er niets van snapte dat Sparta bovenaan stond in het rechterrijtje. Twee kelkjes Ketel1 later knikte hij van “oh ja”. Ik denk om er vanaf te zijn. Nog even voorzichtig zijn mensen, dan vieren we toch nog kerst met een aantal geliefden.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 86

April wordt een woelige maand. Eigenlijk breekt de pleuris uit.

Zo, de brief is uit, nu is het wachten op een positief antwoord van Eckart. Hoop doet leven, en ergens in deze ‘horror story’ moet Mensch Eckart toch ook weer z’n rentree maken, zou je denken. Donderdag ontvangen we Fred Kappetijn, de grote man achter de Ex’ovision, waarmee je op afstand met elkaar kunt spreken via beeldscherm, waarbij je als het ware tegenover elkaar zit. Je kunt elkaar in de ogen kijken, vandaar de naam ‘eye catcher’. Het geheim zit in een bepaalde ingenieuze spiegeltechniek. Het nadeel voor ons is dat wij opgezadeld worden met de kosten van een zogenaamde, peperdure, ‘dedicated’ telefoonlijn onder het motto dat je de zusterbedrijven moet helpen. Fred is een sympathieke bekwame kerel die er niet over uit kan dat hij Eckart niet meer rechtstreeks zakelijk kan benaderen, maar dat alles via de Belg loopt. Voordat hij ons verder inwijdt over alle mogelijkheden van de ‘Eye Catcher’, loopt hij leeg over de huidige situatie in de ‘Bosschuur’, van waaruit Frank Monstrey in Austerlitz alle bedrijven aanstuurt. Van harte nodig ik Fred uit om vanavond de focus bijeenkomst bij te wonen van EastBay Technet, die de groeiende techsector aan onze kant van de baai bedient. Gary en ik heten eenieder van harte welkom, waarna de presentaties beginnen. Leuk evenement, goede PR voor Ex’pression, en het levert ook nog een leuk artikeltje op in de Oakland Business Review:

Fred geniet van de relaxte sfeer bij Ex’pression, iets dat we ondanks alle perikelen weten te handhaven. Een vriendschap is geboren. Inmiddels is er een week verstreken en nog steeds geen ‘piep’ van Eckart. Het wordt een beetje ongemakkelijk. Nu ik toch over ‘ongemakkelijk’ nadenk, de toegezegde gelden als in de cashflow aangegeven, zijn ook niet overgeboekt. Maandag de 15e dienen de salarissen te worden overgeboekt, dan wel checks geïnd. De telefoniste meldt Bram Zwagemaker aan op lijn een. “Okay, put him through,” antwoord ik gespannen. “Hallo Peet, wat maak je je weer druk,” begint Bram. Okay, dus Eckart heeft de brief aan hem doorgegeven. “Hoe bedoel je,” vraag ik naar de bekende weg. “Nou ja, dat van die zekerheden en zo, óf wij jou zouden laten hangen. En dat lulverhaal, ach, zoiets zeggen we allemaal weleens. Maak je niet ongerust ouwe reus.” M’n brein draait op volle toeren, vrijdag moet het geld op de bank staan voor de salarissen, dus moet ik nu beslist geen ruzie maken. Ofschoon daar ook het geld inzit voor de door hen gefinancierde studenten, laat ik dat links liggen, ik vraag slechts “cashflow Bram.” Bram zucht van ‘dat komt wel goed’. “Goed luisteren Peet, die investeringen moet je even op je buik schrijven, maar het minimale zullen we overboeken.” Voordat ik om uitleg kan vragen laat Bram weten dat hij aan een borrel toe is, waarna hij me een fijne dag wenst en ophangt. “Klojo,” is het enige woord dat me te binnen schiet. Nou ja, wanneer het geld vrijdag op de rekening staat, is al het leed geleden. Inmiddels is Alan Parsons gearriveerd, die een naar hem vernoemde studio gaat inwijden. Alan stond in mijn Arcade Duitsland tijd bij het concern onder contract, verhuisde naar Californië om daar te trouwen, en bleef met mij in contact. Zijn fantastische achtergrond met de Beatles, Pink Floyd en natuurlijk zijn eigen Alan Parsons Project, spreekt de ‘sound students’ natuurlijk zeer aan. Uiteraard wordt Ex’pression’s ‘wall of fame’ van een Alan Parsons handtekening voorzien:

Het wordt een feestelijke middag, waarbij de studenten genieten van enige spectaculaire anekdotes van Alan, met name over engineering in onvoorspelbare ‘live’ situaties. We nemen warm afscheid van elkaar, waarna Alan en vrouw Lisa vertrekken voor een genoeglijk nachtje San Francisco. Vrijdagmiddag 12 april: “Peter, we didn’t receive anything yet,” is het korte antwoord van Vice President Liz Altieri van de Summit Bank op mijn vraag over gestorte gelden. Ze verzekert me dat de salarissen en uitstaande checks betaald worden, althans, zolang ons huis als onderpand dient. Om te zeggen dat ik kwaad ben, is een eufemisme, ik ben razend! De timing van dit geheel is slecht, zó slecht. Morgen komen mijn schoonouders aan, die gaan op de jongens passen wanneer Astrid en ik een droomweek vakantie in Hawaii door gaan brengen. Kunnen we wel gaan te midden van deze onzekerheid, dat is de vraag. We gaan, besluit ik, waarna ik een hartgrondig “fuck ‘em” uit mijn mond laat glippen. ’s Avonds hou ik me groot, speel nog een spelletje ‘Mens erger je niet’ met de boys, en ga tegen m’n gewoonte in voor Astrid naar bed. Ik slaap onrustig, en tegen de morgen hou ik het niet meer, ik moet de boosheid uit m’n systeem krijgen. Voor m’n computer gezeten bepaal ik dat het me geen reet meer kan schelen, en dat het alles of niets wordt. M’n vingers vliegen over het toetsenbord, en na het twee maal teruggelezen te hebben, besluit ik dat dit is wat ik meen, en dus druk ik op ‘send’. Ik maak een printje voor Astrid die ik de trap af hoor komen. Ze legt haar handen begripvol op mijn schouders, waarna ze begint te lezen.

Kort mompelt Astrid “oh Peter,” waarna ze het lezen hervat.

“Voila,” echoot Astrid, waarna ze me vraagt of het wel verstandig is om Frank Monstrey zo in de gordijnen te jagen. Zonder mijn antwoord af te wachten leest ze door.

“Uw Hired Hand, doch niet lijfeigene,” rondt ze al lezend de e-mail af met mijn slotregel. Haar gezicht staat sip, ze ziet de vakantie wegglippen, Hawaii lijkt verder weg dan ooit. Ik pak haar gezicht en overtuig haar dat mijn spierballentaal moet leiden tot normalisering van de verhoudingen, maar dat we hoe dan ook woensdag het vliegtuig naar Maui pakken, het mooiste eiland van Hawaii. “Schatje, het is echt de dood of de gladiolen, er móet zekerheid komen, anders blijven ze ons piepelen.” “Kom,” zegt ze plots enigszins opgefleurd, “ik neem dadelijk de jongens mee om m’n ouders op te halen, dan kan jij op je antwoord wachten.”

Volgende week: een reactie op zondag uit onverwachte hoek.

Domme boosheid en mooie meneren

M’n blijdschap over het verlies van de clown in het Witte Huis slaat om in boosheid wanneer ik z’n pogingen gadesla om de V.S. te ruïneren. Mensenlevens gaan verloren en links en rechts staan klaar om elkaar de hersens in te slaan. En potentaat/clown Trump blijft alsmaar haat en verdeeldheid zaaien. En ik kan er niets aan doen. Blijkt dus dat de 18 jaar die ik er doorgebracht heb meer heeft achtergelaten in me dan ik ooit kon bevroeden. En we hebben er natuurlijk twee zonen wonen. De foto die ze deze week plaatsen deed me denken aan ‘mooie meneren’ van het Simplisties Verbond.

Wonderlijk dat het me terug deed keren naar m’n platencollectie om dat mooie brok vinyl er liefkozend uit te halen. Nu even naar de foto van Bo-Peter en Kaj, en waarom die me aan ‘mooie meneren’ deed denken.

Ze staan er hier echt op hun paasbest bij, waarbij aangetekend dient te worden dat de versiering onder hun respectievelijke neuzen er ook mag zijn. Maar dit terzijde. Meerdere malen echter mocht ik onze bloedjes van kinderen ook aanschouwen als geportretteerd op de achterzijde van het album ‘mooie meneren’:

Oh, wat mis ik Van Kooten en De Bie!

Mooi toch hoe onze mannen dan opgroeien en aldus tegengif betekenen voor de haat zaaiende Trump. M’n boosheid taant weg. In alle eerlijkheid moet ik bekennen dat ze tegenwoordig niet alles meer aan me opbiechten, en dat is maar goed ook. Woensdag publiceerde ik aflevering 85 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, en weer welde boosheid in me op toen ik de e-mail las van Eckart Wintzen waarin hij over me schreef als ‘die lul’. En dat midden in de strijd die we voerden om Ex’pression omhoog te brengen in de vaart der volkeren. Ik viel terug op m’n gedachtengoed van 2002:

En net als toen taande m’n boosheid weg, en schreef ik dapper door. Toen ik maandag m’n agenda opensloeg om de activiteiten door te nemen (tanende) en de verjaardagen van familie, vrienden en kennissen doornam, viel het op dat de gemiddelde leeftijd 63,4 jaar bedroeg, waarbij mijn bonus kleindochter Charlotte met haar 22 herfstjes het gemiddelde flink omlaag trok. Ik mag aannemen dat deze groep het eerste in aanmerking komt voor injectie met het anti Covid wonder vaccin. Ik ben het nog steeds met mezelf er niet over eens of ik bij de eerste golf van ‘innemers’ wens te behoren. Wellicht slimmer om me nog een tijdje te isoleren en af te wachten wat eventuele bijverschijnselen zijn. Waarschijnlijk ook nog even de tijd nemen om de plaatselijke Gall en Gall manager te raadplegen. Kan nooit kwaad! Blijf in ieder geval waaks en wees op je hoede. A.s. woensdag klotst aflevering 86 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ digitaal tegen je scherm. Je bent gewaarschuwd!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 85

De relatie tussen Gary en Kelly bekoelt. Eckart is z’n zilveren hasj pijpje kwijt en noemt Peter in een verkeerd aangekomen e-mail een lul.

Het wordt tijd om ons te bezinnen hoe Ex’pression z’n voorsprong blijft behouden, mede gelet op de financiële berichten die doorsijpelen vanuit ‘Nederland’, waaruit je kunt aflezen dat de bodem van de schatkist in zicht komt. We hebben daarvoor vrijdag 8 en zaterdag 9 maart gereserveerd. Een breed deel van ons team is daarvoor uitgenodigd en gevraagd om met ideeën te komen, hoe afwijkend dan ook. Nou, dat valt nog niet mee. Ondanks dat we proberen een goede werkgever te zijn, blijft de angst aanwezig dat je zonder pardon op straat gezet kan worden onder de Californische wetgeving. Dat weerhoudt ze van gewaagde ideeën. Eén ding is zeker; we kunnen niet voor de muziek uitlopen omdat we voor banen dienen te zorgen voor studenten die afgestudeerd zijn. Dus wanneer we een revolutionair idee adopteren en onze studenten daarmee opzadelen, dan kan het zijn dat ze niets hebben aan dat stuk geïmplementeerde curriculum. Wanneer dat stukje toekomst namelijk niet gerealiseerd wordt, is alles voor niets geleerd. Uiteindelijk besluiten we zaterdag om ons panel van bedrijven, dat maandelijks bijeen komt om ons te leiden waar de banen zijn, uit te breiden. We laten hen bepalen waar de banentrends mogelijk leiden tot wijziging curriculum. En daarnaast besluiten we een klein percentage voor riskante nouveautés in te calculeren, en tevens de focus te leggen op ‘gaming’, met name ‘motion capture’. Het lijkt niet veel, maar ‘education territory’ is nogal conservatief en wij zijn met onze 24/7 aanpak sowieso buitenbeentjes. Wat opvalt tijdens onze sessies is de koele verstandhouding tussen Gary en Kelly. Ze negeren elkaar volkomen. En jawel, na een tweetal meetings met Kelly, waar Gary opvallend afwezig is, komt de verklarende e-mail binnen:

Mmm…….gedraagt zich als een teenager, afstandelijke houding, ook tegenover Chris Coan, en is niet bereid om iets te leren vanwege haar ego. Klaarblijkelijk heeft Kelly geweigerd om iets van Gary aan te nemen. Een les, schrijft Gary. Ben benieuwd wat hij daarmee bedoelt. Terwijl Bram Zwagemaker me bombardeert met vragen over de mogelijke teloorgang van het door ons overgenomen Coastal Valley Collage, worden we op TV bewierookt bij ‘Fox on 2’, en vieren we wederom een ‘graduation’ op vrijdag 22 maart.

Archieffoto voorbereiding ‘graduation’ mars.

Ik kan niet genoeg herhalen hoeveel vreugde en trots dit met zich meebrengt, en hoeveel energie dit geeft. De vragen van Bram knagen echter aan me omdat het merendeel reeds behandeld is, waarbij we ondersteund worden door adviseurs die van de hoed en de rand weten. En, niet onbelangrijk, veelal door Eckart en consorten aanbevolen zijn. Maandag zet ik alles nog eens op een rij, waarna ik het dinsdag naar alle betrokkenen stuur. Bram reageert per kerende e-mail en vraagt of de contracten en wat van dies meer zij, ook in Nederland aanwezig zijn. Natuurlijk! M’n zucht moet door de hele school te horen zijn, maar ik schrijf Bram dat ik al het materiaal zal verzamelen en het ‘overnight’ zal sturen. Eckart maakt vervolgens de vergissing door daarna, waarschijnlijk in een roes van boosheid, een berichtje te sturen dat niet voor mijn ogen bedoeld is:

Door middel van ‘reply only’ heeft hij mij bereikt met een boodschap die bedoeld was voor Bram Zwagemaker en Frank Monstrey. “Die lul, die lul,” roep ik witheet uit. M’n woede kan niet groter zijn. Het is zo’n moment dat ik normaal gesproken m’n ontslag genomen zou hebben. Maar ook zo’n moment dat ik helemaal niets moet doen en aan m’n gezin moet denken, niet aan mijn gekrenkte ego. Tot overmaat van ramp komt morgen de gezelligste Belg ook langs om met Gary en mij de gang van zaken door te nemen. En dat midden in de voorbereiding van een ‘site inspection’ van ons accreditatie bureau, waarbij alles moet kloppen, zowel administratief als materiaal technisch. Ik dwing me om het ‘lul’ incident van me af te zetten en plan Garry en CFO Ed Niskanen in. Tevens maak ik een reservering in ‘The Townhouse’ waar Frank Monstrey, Gary en ik de dag zullen doornemen, alsmede de volgende dagen. Gezelligheid kent geen tijd! Woensdag 27 maart verwachten we Frank om 14.00, maar helaas, om onbekende redenen is hij anderhalf uur vertraagd. Na ons gegroet te hebben, vraagt hij om een rondleiding om de laatste aanvullingen te bewonderen. Frank is onder de indruk, laat hij ons weten. Vervolgens naar ‘The Townhouse’ waar Frank ons mededeelt dat hij morgen begint aan het interviewen van meer dan 20 kandidaten voor de positie van ‘financial analyst’. Dit is door Frank bedacht als noodzakelijke aanvulling van ons financiële afdeling, die nu wel wat topzwaar wordt. Na een half uur beginnen Gary en ik over onze overeenkomsten, die zwaar over tijd zijn. Frank bezweert dat een en ander geregeld gaat worden met de nieuwe ‘entity’, die nu opgericht wordt. Gary en ik kijken elkaar aan onder het motto ‘eerst zien, dan geloven’. We breken niet al te laat op, mede met het oog op onze ‘site visit’ en Franks interviews. Oh ja, Frank leent $100 van me voor taxi’s en eventuele fooien. Ben benieuwd of dat nog terugkomt. Morgenavond weer gezamenlijk een hapje eten voor een update van onze activiteiten. Het loopt eigenlijk als verwacht, Gary en ik gaan na ruim een half uur wachten op Frank alvast naar ‘The Townhouse’, tot verbazing van onze gezellige Belg, die nog eens meer dan 20 minuten extra op zich laat wachten. Vrijdagmorgen is hij bijna een uur te laat voor onze bespreking met Ed Niskanen wegens een belangrijke conference call, en naar mijn honderd dollar kan ik ook fluiten. Lekker ventje. Het weekend gebruik ik om bij te tanken en m’n gedachten te ordenen. Zo kan het niet meer. Ik moet een brief aan Eckart schrijven, waarbij duidelijkheid een vereiste is. De rust bewaren is een ‘must’ en tegelijkertijd moet duidelijk worden hoe mijn positie op de korte en lange termijn er voor staat. De toekomst van ons gezin staat hier ook op het spel; blijven we hier of gaan we terug naar Nederland? Ik lees het nogmaals over, waarna ik het verstuur. Rust komt over me. Astrid meldt me intussen dat ze het zilveren hasj pijpje van Eckart gevonden heeft. Het was in Berkeley tussen de bank gevallen. Daar hebben we ook mee te maken. Dit na een onterechte aanval van Eckart op het ventje dat de tuin bijhoudt, die hij van diefstal betichtte.

Na het herlezen van de brief voel ik me nog beter; de last is van m’n schouders gevallen. Tevens besluit ik onder geheimhouding een kopie naar HR onderzoeker Robbert Schalekamp te sturen. Voor de gemoedsrust leek het me beter om Astrid het niet te laten lezen, hoewel ze grotendeels op de hoogte is.

Volgende week: April wordt een woelige maand. Eigenlijk breekt de pleuris uit.

Rood Wit is onze glorie, USA en Sparta!

Het begin van de week (na de Luim) kon al niet meer kapot: Biden officieel uitgeroepen tot President-Elect van de Verenigde Staten, en Sparta boekte z’n eerste overwinning. En uit nog wel bij RKC in Waalwijk. Overeenkomst: allebei rood-wit, gelardeerd met wat sterren. In tegenstelling tot Trump jammerde RKC trainer Fred Grim niet dat de overwinning gestolen was.

Geleend van de Washington Post

Het zou me niet verbazen wanneer Trump zo uit het Witte Huis wordt verwijderd. Wat een ‘cry baby’. Maar, zou je kunnen zeggen, de democratie heeft wel gezegevierd. Tijd voor een kleine quiz. We nemen drie partijleiders: Poetin, Xi en Baudet. Wie van de drie zou evenals Trump hardhandig van z’n post verwijderd worden? Baudet, inderdaad, Poetin en Xi zouden immers de opstand bloedig hebben neergeslagen (vlak Trump nog niet uit!). Welnu, waar zou Baudet op dat moment zijn?

Inderdaad, dankzij de democratie zou Baudet een toontje lager gaan spelen. Even terug naar de V.S.; groot nieuws van het Kaj en Michelle front: ze gaan volgend jaar september trouwen in…….Mexico, San Jose del Cabo. We zijn daar met de kinderen wel 15 keer geweest, ze zijn als het ware opgegroeid met het entertainment team.

Heb ik even moeten zoeken naar een foto waar Astrid even gelukkig keek als bij het horen van dit bericht. Gevonden! Kaj zwaaide af van de NAVY academy en stond te stralen tussen Astrid en Michelle, twee gelukkige vrouwen. Nu even terug naar de dingen van alledag. Onze energie leverancier, Budget Energie, kwam met een gepeperde eindejaarrekening. Ik telefoneren, en natuurlijk eerst een kwartier in de wacht. Vervolgens krijg ik een dametje aan de lijn die me als het ware de les begon te lezen voor de door hen gemaakte fouten. Dat liep dermate hoog op dat ik het gesprek afkapte. Onderstaande klacht heb ik uit een soort van onmacht toen ingediend:

Uitgeklaagd. Na mijn conversatie gisteren met een pedant dametje, Danielle geheten, over een mijns inziens te hoge navordering, is de behandeling daarvan, na eerdere problemen met Budget Energie, de bekende druppel. Na een gevecht vorig jaar om bij jullie te blijven, na ten onrechte overgenomen te zijn door Eneco, zijn twee maal de door mij ingediende foto’s en meterstanden vervangen door lagere standen. Aangezien de opname bedoeld is om misstanden tegen te gaan, kun je niet met je gezonde verstand erbij dat jullie lagere meterstanden invoeren. Na veel gegraaf terug, zal uiteindelijk het eindbedrag wel kloppen, maar het cijfermatige gegoochel om daaraan te komen hangt mij nu danig de keel uit dat ik een overstap ga realiseren. Tip: neem een voorbeeld aan Ziggo waar men telefonisch tracht klanten te behouden in plaats van te irriteren. Nog een tip: plaats genoemde dame Danielle bij de afdeling incasso’s, daar is ze beter op haar plaats. Het ga jullie goed.

Ik ben benieuwd of jullie dit bekend voorkomt. Nu nog even dit: Astrid is baby technisch volgeboekt tot juni, met zelfs ’n reservering voor juli! “There’s no business like baby business”. En woensdag is-ie er weer; aflevering 85 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Maar, de besmettingen nemen weer toe; hou je aan de regels, blijf gezond!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 84

De entree van HR goeroe Robbert Schalekamp. Brams reactie op een e-mail van Peter is een middelvinger. Een skivakantie om bij te tanken, onderbroken wegens de boardmeeting.

“Okay Gary, let’s get this straight, what is your deal with Kelly,” ga ik rechtstreeks op m’n doel af. Gary begint omstandig uit te leggen dat talenten als Kelly behouden dienen te worden en dus ook betrokken dienen te worden bij projecten die hen aangaan. “Gary, once again, she’s only 25 and perhaps Eckart thinks she is too much on the management side,” probeer ik het nog eens. Eckart denkt in dit geval meer aan de medewerkers en het verloop, en niet zozeer aan het management. Gary geeft het bijna op, maar zegt wel aan het einde dat ik niet moet denken dat hij iets met Kelly heeft. “Sure Gary,” wuif ik hem de deur uit. Gary stopt nog even om er verzekerd van te zijn dat de familie Laanen morgen aanzit bij het diner ter ere van zijn 48e verjaardag. ‘” No doubt about it, Gary, when it’s about food the Laanens are there,” overtuig ik hem. Gary verdwijnt met een vette glimlach. Voordat ik het weekend inga loop ik, als te doen gebruikelijk, door onze cafetaria om de daar aanwezige studenten voor het weekend een hart onder de riem te steken.

Ex’pression kent geen rustdagen, en dit soort studenten wil dat ook niet, ze werken met tomeloze energie aan hun projecten. Omdat de boardmeeting eenzijdig vastgesteld is op 28 februari, dien ik halverwege onze skivakantie terug te keren naar Emeryville, hetgeen zowel bij Astrid als de jongens boze gezichten oplevert. “Such is life,” verzucht ik, waarna Astrid de ‘pijn’ verzacht bij de jongens door ze te vertellen dat zo’n mooie omgeving waar we wonen ook met een ‘prijs’ komt. Ik lach enigszins schaapachtig en geef de jongens een dikke ‘hug’. Het is des te pijnlijker omdat mijn dochter Nicole met vriend Emile, en diens zoon Tom, ook bij ons op vakantie komt. Maar, uiteindelijk begrip alom. Uiteraard dienen de voorbereidingen voor de boardmeeting derhalve vooraf getroffen worden, hetgeen ook natuurlijk tijd in beslag neemt, om maar niet te spreken van irritatie tussen HQ en de Emeryville bemanning. Mede gevoed door het gegeven dat inmiddels de gedachte is ontstaan dat het hoofdkantoor ons driekoppig leidt: aangewezen leider is Frank Monstrey, oftewel de gezelligste Belg, die we overigens nog niet veel in actie hebben gezien. Dan krijgen we Bram Zwagemaker, die zich overal mee bemoeit, en tenslotte Eckart Wintzen, de grote roerganger, die plotsklaps hier en daar opduikt. Verwarrend is een eufemisme, mag wel gezegd worden wanneer je te maken hebt met dit trio. Niet te vergeten de kennismaking met Eckarts HR Goeroe; Robbert Schalekamp. We klikken meteen. Misschien is Robbert oprecht verheugd door de open instelling en medewerking van iedereen die hij interviewt. Wellicht duidde de informatie die hij kreeg vanuit Nederland niet daarop. Gary en ik hebben iedereen geïnstrueerd om naar eer en geweten de vragen van Robbert te beantwoorden. We hebben gewoon niets te verbergen! 19 februari weten we weer waar we het voor doen; oriëntatie klas 19.

Onze eerste student, Marc Bode, wijst trots zijn handtekening aan op de ‘wall of fame’.

Alle inkomende studenten pennen hier hun handtekening neer, en de beroemdheden die bij ons optreden tekenen met goud op de zwarte panelen. Uiteraard hopen we naderhand de studenten die beroemd zijn geworden eruit te pikken tijdens rondleidingen, hetgeen zeer bevorderlijk kan zijn voor de ‘student intake’ Soms vraagt men mij waar ik op m’n 55e de energie vandaan haal. Simpel antwoord: ik voel me soms net een vampier, mijn energie wordt gevoed door het enthousiasme van onze studenten. Dat geeft me dan ook de inspiratie om een reeks vragen van Bram, lid van het driekoppige monster, te beantwoorden.

Het lukt me om het net te beantwoorden voordat ik mijn dochter met aanhang van San Francisco International ophaal. Daarna wacht Lake Tahoe op ons. Het voelt als een pak van m’n hart wanneer ik bij Ex’pression wegrij, even weg van de alledaagse ‘turmoil’. SFO is gezellig druk, en als altijd zijn degenen die aankomen, ondanks de vermoeiende reis, ‘high’ van de aankomst in het zo bejubelde San Francisco. In Concord voelt het weer aan als een echte familie reünie en tegen het midden van de avond slaat de man met de hamer genadeloos toe, waarna de reizigers de gastenkamer opzoeken. Astrid en ik nemen nog een afzakkertje en nemen de trip naar Truckee door. Dat wordt onze uitvalsbasis voor onze ski uitjes in Lake Tahoe. De trip met alle van enthousiasme stuiterende jongens loopt voorspoedig en na een rit van een kleine drie uur komen we bij onze blokhut aan. Dikke pret. Als de sodemieter omkleden, skipassen kopen en in de rij voor de lift. Het skigebied Boreal is ideaal voor gezinnen, maar ook voor mannen met krakkemikkige knieën als ik; lekker wijde pistes. De jongens genieten met volle teugen.

V.l.n.r. Tom, Kaj, Ivar en Bo-Peter

En zo verstrijken de dagen in razend tempo, en moet ik zeer tegen m’n zin me woensdag door Astrid laten vervoeren naar het busstation in Truckee. We nemen innig afscheid van elkaar. Astrid wenst me een goede boardmeeting toe, ze weet hoe de spaanders er soms van afvliegen. In de bijna drie uur durende rit naar Sacramento, amper 130 kilometer, doen we daadwerkelijk elk gehucht aan dat gedurende het tijdperk van de goudkoorts uit de grond gestampt is. Het is eigenlijk best interessant, en het geeft me de rust om na te denken wat ik van de boardmeeting te verwachten heb. Het hangt een beetje af van het voorlopige HR rapport van Robbert Schalekamp en de response van Bram Zwagemaker op de door mij verstrekte antwoorden. In Sacramento neem ik op het station de Amtrack naar Emeryville en doezel ik wat weg. Het skigebeuren, inclusief après-ski, eist z’n tol en het is goed dat Emeryville het eindstation is, anders had ik weleens in Los Angeles wakker kunnen worden. In ieder geval heb ik nog een nachtje om me voor te bereiden op de boardmeeting. Donderdag 28 februari, kwart over elf, vangt de voorbespreking aan. Vreemd, het lijkt wel of Eckart en Bram enigszins teleurgesteld zijn dat het HR rapport een stuk positiever is uitgevallen dan door hen verwacht. De vraag rijst bij me of er een stok weggevallen is om te slaan. Dat verandert op het moment dat Bram begint in te hakken op de door mij verstrekte informatie. Het loopt zo hoog op dat Bram tijdens mijn uitspraak “I am pretty convinced….”, mij de middelvinger gaf. Daar viel Gary zelfs bijna van achterover. Ja, ik ben overtuigd van mijn gelijk, en Brams reactie overtuigt me ervan dat hij geen argumenten meer heeft en gewoon bij Eckart wil scoren. Eckart maakt er dan ook een eind aan en besluit om te gaan lunchen met Bram. Gary en ik besluiten om onze slides nogmaals door te nemen, waarna ik tevens met Ed Niskanen het cijfermatige deel doorneem. Wat Eckart en Bram besproken hebben weet ik niet, maar de boardmeeting verloopt in ‘perfect harmony’. Mooi, maar ik maak me er niet druk meer om, het is net als met poker; je speelt met de kaarten die je gedeeld worden. Het is wat eenzaam in ons grote huis, maar toch val ik tevreden in slaap. De geplande lunch met Robbert Schalekamp, waar hij een en ander toelicht uit zijn rapport, is zeer gemoedelijk. We staan er best goed op. Hij licht ook een tipje van de sluier op van het familiedrama dat hem uiteindelijk naar de Verenigde Staten gedreven heeft. De rillingen lopen over m’n rug. Dit leed gun je niemand.

Volgende week: de relatie tussen Gary en Kelly bekoelt. Eckart is z’n zilveren hasj pijpje kwijt en noemt Peter in een verkeerd aangekomen e-mail een lul.

Wat ik had willen schrijven!

Breaking: Trump beschuldigt een NL cel voor zijn nederlaag

Volgens een woordvoerder van de president heeft deze Nederlandse cel 4 jaar lang geageerd tegen de president, beginnend bij zijn aanstelling:

“USA hijst Bulshitter #1 op de troon”.

In het Witte Huis is diverse malen geopperd deze cel uit de weg te ruimen, met name door ‘national security advisor’ John Bolton:

Omdat Trump niet goed verstond wat Bolton door zijn snor heen mompelde, ontsloeg hij hem. Volgens goed gebruik schreef Bolton daarna een boek: ‘The Room Where It Happened’. Daarin verklapte hij heel wat Trump geheimpjes, die hem vervolgens een ‘loser’ noemde. Maar gelukkig deelde hij dat lot met heel wat Trump afvalligen.

Maar tijdens het schrijven veranderde mijn blijheid in bezorgdheid toen ik me realiseerde dat zo’n 70 miljoen Amerikanen op de leugenachtige psychopaat Trump gestemd hadden. Niet alleen bezorgdheid, maar ook verdriet. Verdriet omdat we een app uitwisseling hadden met voormalige buren die winnaar Biden en diens medewerkers totaal corrupt noemden. Dat wij hen uit onze kennissenkring verwijderen is één ding, wij wonen hier. Amerikanen zullen vanaf dit moment zo tegenover elkaar staan dat geweld onvermijdelijk is. Het land van democratie, een lichtend voorbeeld voor de hele wereld, kalfde al sinds jaar en dag af, nu zijn de Verenigde Staten verworden tot een derde wereldland. Hoe tragisch. Laat dit echter ook een voorbeeld zijn voor ons land, waar leugens in de politiek ook hoogtij vieren. Fijn Covid vrij weekend!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 83

Beminde lezers, vanaf nu gaan we wat sneller door de jaren heen. De stijl wordt meer dat van een dagboek, zonder de emoties eruit te halen. Eén maand of meer per aflevering wordt behandeld. Immers, dit is aflevering 83 en we beginnen nu pas aan 2002. En, mocht je denken al heel wat gelezen te hebben qua onrust, collegialiteit, geld, geluk en misère, dan heb je het mis. In 2002, maar vooral in 2003 en 2004 wordt de invloed van de Belg meer en meer voelbaar, alsmede de uitwerking van intermenselijke relaties op het geheel. Om van de ontmanteling van Ex’tent maar niet te spreken. Zoals de band BTO zong: “You ain’t seen nothing yet”. Daarnaast, wil ik hier een hanteerbaar boek van maken van zo’n 400 pagina’s, dan moet ik nu wel aan het comprimeren gaan. Dus, stoelriemen aan en geniet van de rit die zich voornamelijk afspeelt bij Ex’pression in Emeryville, Californië.

Januari 2002; na een heerlijk kerstreces en dito oud en nieuw viering, voelt het aan als ‘let the games begin’. Fris en monter het nieuwe jaar in, ondanks een recessie die inzette gedurende de tweede helft van het afgelopen jaar. De eerste week kenmerkt zich door de noodzakelijke vergaderingen, “happy new year” wensen en opbeurende woorden in de trant van “this is our year, let’s do it!”. Ik geloof dat het juist gezegde dan hoort te zijn ‘not so fast’, wanneer Eckart me de vrijdag voor ons ‘Open House’ belt en een nieuw onderzoek aankondigt. Hij is niet tevreden met de vele personeelswisselingen en wil een onderzoek uit laten voeren door zijn oude personeelsgoeroe bij BSO; ene Robbert Schalekamp. “Maar Eckart, wat begrijpt een Nederlander van de Amerikaanse situatie,” werp ik tegen. Blijkt dat Schalekamp wegens een drama in z’n leven in de Verenigde Staten psychologie is gaan studeren, en nu vlakbij Los Angeles in het plaatsje Santa Monica woont.

Archieffoto Robbert Schalekamp 2002

Over dat drama wil Eckart het verder niet hebben. “Robbert is een ware kei op het gebied van mensen en mensenkennis,” sluit hij af. Aan de toon van zijn stem merk ik dat hij vastberaden is om dit uit te laten voeren, en voor mij is het geen gevecht waard. “Eckart, we zien jouw aankondiging één dezer weken tegemoet, en we werken er graag aan mee,” antwoord ik met een energieke toon in mijn stem. “Mooi Peet, en hoeveel mensen verwacht je voor het Open House,” verandert hij het onderwerp. “We hebben maar liefst 288 RSVPs, maar ik ben bang dat die niet allemaal op komen dagen.” “Hoezo, nu al kutsmoesjes,” is het wat bozige antwoord van Eckart. “Dat komt omdat de San Francisco 49ers een play off game spelen, ’s ochtends om half tien, net wanneer ons Open House begonnen is.” Even valt er een stilte, dan kan je wachten op zo’n uitspraak van iemand die niets van sport begrijpt, maar ook de tijdsverschillen niet in acht neemt. “Geen enkele profclub speelt zo vroeg,” zegt Eckart beschuldigend. “Eck,” leg ik geduldig uit, “ze spelen in Green Bay tegen de Packers, daar is het drie uur later.” Ik hoor aan de andere kant van de lijn wat gegrinnik, ik vraag me af of ik op de luidspreker sta. “Oké pik, hou je haaks,” besluit Eckart het gesprek. De zaterdag laat ik de kinderen noodzakelijkerwijs aan Astrid over omdat ik allerlei zaken van belang moet vertalen voor het aanvragen van mijn ‘green card’. Gezien de ontwikkelingen wil ik in ieder geval te zijner tijd qua werkomgeving onafhankelijk zijn. Met mijn huidige E2 visum mag ik alleen voor Ex’pression werken, hetgeen betekent dat wanneer Eckart of de Belg me de zak willen geven, wij als familie terug moeten naar Nederland. Regeren is vooruitzien. Zondagmorgen vroeg arriveer ik bij Ex’pression, waar ik nog steeds kan genieten van onze ‘cool entrance’. ‘An early bird’ controleert of hij wel de juiste aanvangstijd heeft.

Hopelijk is het geen negatieve voorbode van het aantal te verwachten geïnteresseerden. Ofschoon de prognose naar beneden is bijgesteld, toch jammer. Maar ja, ‘play offs’ zijn niet te voorspellen, en ‘football’ is ‘King’ in Amerika. Ik geniet van de stille voorbereidingen die getroffen worden door studenten en staf, en uiteindelijk kunnen we toch van een geslaagde zondag spreken. 145 mensen trotseerden het ‘football’ geweld, en hoewel we daar een jaar geleden een gat voor in de lucht hadden gesprongen, is het nu meer van “not too bad”. Waar we nu wel qua status aan toegekomen zijn, is het aantrekken van ‘helden’ die onze studenten aanspreken. Maandag hebben Gary en ik een lunchafspraak met Jack Douglas, producer van Cheap Trick, Aerosmith, en wellicht zijn ‘biggest claim to fame’, co-producer van John Lennon’s laatste album: ‘Double Fantasy’.

Yoko Ono, John Lennon en Jack Douglas

Het is een plezierig gesprek, waarbij Gary en Jack ‘natuurlijk’ tot elkaar komen vanuit hun ‘recording’ achtergrond. Gelukkig kan ik, wegens mijn Arcade periode, ook een leuk woordje meespreken over door ons gecontracteerde groepen als Alan Parsons en Chicago, waar Gary een groot fan van is. Het gaat Jack niet om geld, hij wil volgens goed Amerikaanse traditie een ‘give back to society’ doen, oftewel onze geluidsstudenten laten profiteren van zijn immense kennis. Probleempje; hij heeft geen bachelor’s degree, benodigd om bij ons leraar te zijn. Belachelijk natuurlijk voor een man met zijn reputatie, maar wel realiteit. We komen eruit, je kunt wel ‘labinstructor’ zijn, niet verantwoordelijk voor het lesgeven dus, maar voor de uitvoering. Woensdagmorgen geeft hij een eerste sessie waar alle ‘sound’ studenten aan deel kunnen nemen. Wat een succes! De studenten hangen aan de lippen van Jack die zijn imposante carrière beschrijft, alsmede sommige trucs waar hij gebruik van maakte, zowel technisch als psychologisch. Zoals hij stelt; “I used every trick in the book as long as it enhanced the sound of the artists”. Zeker weten dat zijn aanhaken bij Ex’pression als een lopend vuurtje rond zal gaan. Inmiddels bestookt Eckart Karen Wertman, onze marketing director, met vragen over de gevoerde radio campagne:

Professioneel als ze is gaat Karen hier in detail op in, en houdt al doende mij uit de wind. Wat een genot! Met het oog op de ‘HR audit’, als aangekondigd door Eckart, is Gary de mening toegedaan dat hij ook aanwezig dient te zijn bij mijn personeelsmeetings met Kelly Backens. Omdat hij de meeste mensen direct aanstuurt kan ik daar weinig bezwaar tegen maken, hoewel de sfeer minder zakelijk aanvoelt. Gary kan het niet nalaten om van tijd tot tijd opmerkingen te plaatsen die kantje boord zijn. Het feit dat Kelly er veelal om moet giechelen, helpt de zaak niet. Hoewel ik regelmatig met Gary over dat soort zaken praat, meent hij dat Kelly er goed mee overweg kan. “Gary, she’s only 25, and you are the president, get it,” vroeg ik laatst. “A mature 25 Pete,” was Gary’s resolute antwoord. Hij vindt haar dus volwassen. Tja, monitoren, dat is het enige dat me momenteel resteert. Het is echter niet verbazend dat Gary m’n kantoor binnen komt stuiven na Eckarts aankondiging van de ‘HR audit’:

“Who is missing on that e-mail, Pete,” vraagt hij opgewonden. Zonder m’n antwoord af te wachten, ratelt hij, “Kelly Backens, the woman in charge of the fucking HR department, that’s who.” Nou was mij dat ook al opgevallen, maar echte conclusies had ik bepaald niet getrokken. Ondanks m’n goede bui omdat vandaag Felix, m’n tweede kleinzoon is geboren, wordt het nu echter wel tijd om Gary te corrigeren voor wat Kelly betreft, die is mijn verantwoordelijkheid.

Volgende week: De entree van HR goeroe Robbert Schalekamp. Brams reactie op een e-mail van Peter is een middelvinger. Een skivakantie om bij te tanken, onderbroken voor de boardmeeting.

Het is zo stil hier in huis…

Je hoort het André Hazes zingen nu dat Bo-Peter en Tiphanie weer teruggekeerd zijn naar San Francisco. Na een paar weken de ‘lovebirds’ min of meer over de vloer te hebben gehad, met dito gezelligheid, valt de stilte des te meer op. Zeker met Halloween! Dan maar de jukebox op 10! Kaj, demonstreerde vanuit Californië hoe hij er op z’n paasbest uit kan zien wanneer hij gaat solliciteren.

In dit geval binnen zijn eigen brandweerorganisatie, maar wel voor de rang van ‘captain’. Zeg nou zelf, zo uitgedost moet dat toch lukken! Ivar, onze jongste Amerikaganger, die inmiddels het land van Trump vaarwel heeft gezegd, komt zondag zijn verjaardag bij ons vieren. Met vriendin Arielle en oma wordt het een mini feestje, gelardeerd met sushi. 24 alweer, van Dikkertje Dap bij geboorte in Dusseldorf naar slanke den in Amsterdam (uiteraard via Rotterdam).

Maar, omdat het vandaag Halloween is, een plaatje van de 1999 viering in Californië. Ivar in het midden tussen Bo-Peter en Kaj met batmanmasker. M’n twee oudste zonen in Nederland maken het goed, zij het dat bij Rick, sociaal dier, de ‘zoom’ en ‘google meet’ vergaderingen uit z’n strot komen. Na de eerste afleveringen van ‘House of Cards’ vele jaren geleden in Californië aanschouwd te hebben, zijn Astrid en ik, mede dankzij de Covid-19 isolatie, de hele serie in versneld tempo aan het bekijken. Inmiddels bij aflevering 63. Dachten we toen “nah, dat kan nooit waar zijn”, dan moeten we bekennen dat Trump waarschijnlijk het draaiboek van deze serie gekopieerd heeft. Geweldig geacteerd door Kevin Spacey (Me Too ondergang) en Robin Wright. Bruut en genadeloos.

Het is zo knap opgebouwd, en geeft een geweldig inzicht in het corrupte Amerikaanse systeem, alsmede het manipulatieve spel tussen Republikeinen en Democraten. Je denkt het kan niet waar zijn, maar Trump heeft het zelfs nog verbeterd. Waarschijnlijk het enige dat hij in z’n leven verbeterd heeft! Wat ook verbeterd kan worden is de kunst van het winnen voor Sparta. Uit bij ADO, stand 0-1: 2 minuten voor tijd een wereldkans om te scoren en ADO de nekklap toe te dienen. Vervolgens 12 seconden voor tijd uit een corner de keeper (!) van de tegenpartij laten scoren om uiteindelijk via penalty’s te verliezen. Nou, dan wil je wel aan de ‘Four Roses’ whiskey gaan.

Waarom ‘Four Roses’? Is net als Sparta in 1888 opgericht en soms krijg ik er ook hoofdpijn van, zij het met mate. Om dat te verduidelijken haal ik een tweetal regels uit de e-mail die mijn oude vriend Koen Bulsing (50 jaar geleden ploeggenoot Alexandria ’66) me gisteren stuurde: “als sparta supporter moet je toch wel over de beste mentale en geestelijke genen beschikken om deze ellende zoveel jaren vol te kunnen houden, maar dat is ook het enige”. Lijkt me een mooie afsluiting, zij het dat het goed is om te vermelden dat a.s. woensdag “Uit de Amerikaanse school geklapt”, nummero 83 een ander formaat krijgt. Moet wel, anders blijf ik schrijven tot Sint Juttemis. Happy Halloween, maar wel veilig met mondkapje!

The end!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 82

Een gespannen management team meeting. De vraag blijft welke ‘leider’ in Nederland zich als eerste meldt inzake de gerezen problemen. Beslissingen inzake Coastal Valley College.

Gary en ik kijken elkaar aan, waarna een korte knik van verstandhouding volgt, we weten hoe de vlag erbij hangt. We volgen Karen Wertman naar de verhoging waarvan we vragen vanuit de zaal gaan beantwoorden. Buiten vragen over accreditatie en veiligheid in de omgeving van Oakland, gaan de belangrijkste vragen over de banen die afgestudeerde studenten kunnen krijgen, alsmede wat ze kunnen verdienen. Daar zijn we terdege op voorbereid, als een ‘for-profit-school’ dienen we ervoor te zorgen dat 72% van de afgestudeerde studenten binnen zes maanden na afstuderen een baan heeft. Voor de eerste negen afgestudeerde klassen zitten we tegen de 90% aan, dankzij de professionals die we ingehuurd hebben. Shiloh Hobel is daar het beste voorbeeld van, buiten haar eigen artiestenloopbaan verschaft haar rol in de San Francisco afdeling van de Grammy’s haar rolodex een netwerk om U tegen te zeggen.

Wanneer we haar naam noemen, staat ze op en wuift de zaal in alsof ze zojuist een concert heeft beëindigd. Zeker weten dat ze na afloop van het vragenuurtje belaagd wordt. Geroutineerd beantwoorden we de laatste vragen om vervolgens geduldig één op één gesprekken aan te gaan. Wanneer ik het pand verlaat, na de aan het ‘Open House’ meegewerkte studenten bedankt te hebben, zie ik vanuit mijn ooghoek dat de ‘admission reps’ druk doende zijn om studenten te rekruteren. Dat voelt zó goed aan. Dat zouden de Nederlandse ‘bazen’ eens moeten ondergaan, want alleen dat geeft het echte ‘Ex’pression’ gevoel weer. Helaas, morgen worden ze geïnformeerd over de situatie rond Rob Gibson en speelt dit alles geen rol. Om maar te zwijgen over de ontwikkelingen rond Coastal Valley College. En zo ga je na een geslaagd ‘Open House’ met gemengde gevoelens de weg op. Joe Jackson zingt vanaf mijn CD speler “some things will never change”, en daar valt niets aan toe te voegen. Maandagmorgen bespreken we met de diverse ‘blokhoofden’ de resultaten van het ‘Open House’, de voortgang van het curriculum en de vrijdag afstudeer feestdag van klas 11. Daarna wacht Pat Martin ons op. Zij is de voormalige eigenares van Coastal Valley College, en overdonderd door het onverwachte inspectie bezoek, gedurende de lessen, van een delegatie van het ‘Department of Education’. Zenuwachtig vertelt ze haar verhaal, hoe ze stante pede het papierwerk van de lesgevende leraren diende te overhandigen. Volgens haar is er een anonieme tip gekomen, “an inside job,” meent ze. Iemand heeft getipt dat Coastal Valley College studenten onderwezen worden door Ex’pression leraren. Ze hebben haar ingewreven dat het een overtreding is. Het ‘Department’ verklaart dat studenten van een geaccrediteerde school niet onderwezen mogen worden door leraren van een niet geaccrediteerde school. Onmiddellijk gaan m’n gedachten uit naar de man die deze leraren aanstuurt: Rob Gibson. Even snel laat ik de gedachte los, nu geen olie op het vuur gooien. Tijdens de gemeenschappelijke “fucks” van Gary en mij, kijkt Pat ons demonstratief aan ten teken dat ze wel met een dominee getrouwd is. “But,” snerpt Gary, zich daar niets van aantrekkend, “our accrediting body gave their okay!” Helaas, de ‘Department of Education’ heeft hier waarschijnlijk het laatste woord. We zitten er enigszins verslagen bij, ook omdat we zelf in het accreditatie proces zitten, bedoeld als vangnet mocht er iets fout gaan. We besluiten na intensief beraad dat proces niet in gevaar te brengen en ervoor te zorgen dat de laatste Coastal Valley studenten af kunnen studeren. Wellicht kunnen we daarna de school verkopen. Omdat Gary vandaag de e-mail inzake Rob Gibson concipieert, besluiten we eerst de formaliteiten rond Coastal Valley College af te ronden alvorens ‘Holland’ te informeren. Een bedroefde Pat Martin druipt af. Met Gary neem ik het concept door van de e-mail inzake Rob Gibson die uitgaat naar het regime in Nederland. Na wat kleine wijzigingen wordt die ’s avonds door Gary verzonden. Het is een degelijk onderbouwd stuk geworden.

Uiteraard voel ik dat we wellicht wat te veel informatie verstrekken, maar onder de omstandigheden, en gezien alle wijzigingen, verstandig. De woensdag response van Eckart geeft aan dat ik m’n denkwijze moet wijzigen voor wat betreft te verstrekken informatie.

En waarom van hem, en niet van onze Belgische voorman? En waarom Frank en Bram bij het beantwoorden eruit gelaten? Om gek van te worden. Ons stuk wordt punt voor punt geanalyseerd en voorzien van, wat ik voor het gemak maar even bestempel als ‘Eckart’ commentaar. Het wordt vergeleken met hoe Eckart dat deed in zijn BSO tijd, inmiddels bijna een decennium geleden, en houdt totaal geen rekening met de lokale gewoonten en gebruiken. Zo vond hij het prima dat Rob studenten meenam naar een bar, eraan voorbijgaand, wellicht door gebrek aan kennis, dat we op die manier onze schoollicentie kunnen verliezen. Gary heft zijn handen in wanhoop op; “I told you, the motherfucker just wants to humiliate me,” gooit hij eruit. “Gary, we’ll stay the course,” stel ik hem gerust. Meneer Wintzen gaat ons niet zodanig de les lezen dat we dadelijk als schoothondjes uit z’n handen eten. De management team meeting op maandag wordt beheerst door een onduidelijke spanning, waarschijnlijk is de geruchtenmachine al in werking getreden. We kijken kort terug op een geslaagde ‘graduation’ ceremonie, maar onmiddellijk daarna snij ik luid de situatie rond Coastal Valley College aan. “Somebody within our own group contacted the D.O.E. and betrayed us,” spuit ik eruit. Ik ga de gezichten langs van Rob Gibson, John Scanlon en Gary om enig teken van nervositeit waar te nemen. Niets. Rob Gibson komt zelfs nog met de suggestie om met Dominican University samen te werken. Staat er spijt op z’n gezicht te lezen? Na afloop van de bijeenkomst bespreek ik met Gary en Kelly Backens de ontslagprocedure van Rob Gibson, en als zoveel keren daarvoor verbaas ik me erover dat je in wezen vooral geen informatie moet verstrekken over het ‘waarom’. Daarmee kun je een proces aan je kont krijgen. Californië is een zogenaamde ‘at will state’, oftewel, je kunt er zonder argument uitgedonderd worden. Oh ja, wel met een check in je handen waarop je nog twee weken uitbetaald krijgt. Is niet zoals ik zou willen handelen, maar ‘lawyers’ bezweren je het zo te doen. Ook schijnt er een magnetisch veld aanwezig tussen Kelly en Gary. Ach, wellicht is het mijn verbeelding. Eckarts reactie op de Coastal Valley affaire volgt onmiddellijk na mijn uitleg als zodanig, en is niet zuinig:

En wederom, geen piep van de Belg. Ik lees het, herlees het en m’n bloeddruk blijft normaal. Immuun, een ander woord heb ik er niet voor. Uiteraard zijn hier de beste adviseurs voor geraadpleegd, stond HQ erachter, en is er geen sprake van een truc. Sterker nog, we hadden zelfs toestemming van de accreditatie organisatie die erover gaat. Het spijtige is dat procederen ons nog meer geld zal kosten en waarschijnlijk niets opbrengt. En, Coastal Valley College is nog steeds verkoopbaar, dus kunnen we het verlies minimaliseren. Ik vertaal het voor Gary, alleen voor het “das dan mooi kut”, maak ik “that’s fucking bullshit” van. Dat noemen ze dus galgenhumor, bedacht ik me gelijk. Gary kreunt en zegt, “time for the holidays.” Wellicht heeft hij gelijk, overal schallen de kerstliederen en de sfeer is navenant. M’n ‘job exit’ gesprek met Rob Gibson tijdens lunch bij Milano’s, met kerstliederen, verloopt rustig. Met opzet heb ik Gary erbuiten gelaten wegens de animositeit tussen die twee, en wat ik van Rob verneem klinkt me allemaal bekend in de oren. We nemen als goede kennissen afscheid van elkaar. Ik wens Rob het allerbeste en vermoed dat hij alweer een nieuwe baan heeft, hij is te relaxed. Met uitzondering van het bezoek van Frank Monstrey en Jan-Ru Muller, die de thermometer er figuurlijk in komen steken, samen met hun neuzen, en ons willen aanhaken bij Ernst & Young, verloopt december rustig, het lijkt de opmaat voor een zinderend nieuw jaar.

Volgende week: gaat 2002 de doorbraak van Ex’pression worden? De Belg grijpt de macht.