“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 31

October 15th, 2019

De spanning voor de presentatie leidt tot een uitwisseling van onaangename woorden. Onze Ex’pression stand wordt bestormd tijdens de AES exhibition. We charmeren vice mayor Nora Davis.

Nerveus voor hetgeen te gebeuren staat ben ik om half elf al op kantoor, hoewel de AES receptie pas om 13.00 begint, voorafgegaan door een half uur inloop. Binnen een uur sla ik drie mokken zwarte koffie naar binnen. Er mag gewoon niets mis gaan, we hebben hier vet op ingezet, mede vanwege de aanwezige pers. Alles dreigt te kloppen, de diverse ruimtes zijn volledig van het daglicht afgeschermd, de fluorescerende tape licht fantastisch op in het pikkedonker met de speciale belichting, en Duke Zaffery bemant reeds het geluidsboard dat we voor de omstandigheden in het centrum van het gebouw ‘geparkeerd’ hebben. Met het aantal decibellen dat hij potentieel kan produceren kunnen we de muren er uitblazen. “Sweet going, Peter,” grijnst Duke. Duke ziet eruit als een rocker en geniet van knalharde solo’s van snerpende gitaren.

Iets klopt er niet, het loopt tegen twaalf en de man die als hoofdattractie ‘the amazing glowman’ in het pikkedonker dient te spelen, is er nog steeds niet. “Where the fuck is Gary,” bijt ik een verbouwereerde Nadine Storyk toe. Dit is zo’n moment dat ik hem wel kan ‘killen’, dit is niet de eerste keer dat hij iets vergeet, zich verslaapt of iets simpelweg verloren heeft. Terwijl de gasten de lobby binnendruppelen, sluipt Gary via de achteringang naar binnen met een schuldige blik in z’n ogen. Hij ontwijkt me en huppelt z’n kantoor binnen om zich in het glowman pak te hijsen. Heef-tie godverdomme nou vanmorgen nog aan z’n klassieke Ford Mustang liggen sleutelen, gaat het door m’n hoofd. Die smerige handen liegen er niet om. Ik laat hem met rust, we hebben nu geen tijd voor onderling gekibbel. Het is 13.00 en de gasten wachten ongeduldig in de lobby. Gary heeft nog 10 minuten nodig en ik besluit de gasten een introductie te geven over Eckart, ‘how Gary met Eckart’, mijn insteek en al doende geeft Nadine mij een teken dat Gary klaar is. Met mijn beste omroepstem kondig ik hem aan: “Ladies and Gentlemen, meet the amazing glowman.”

Alle lichten gaan uit en de gasten worden via een fluorescerend pad naar station 1 gebracht terwijl Gary ‘the Amazing Glowman’ naar voren danst in zijn met lichtjes uitgedoste pak. Er klinkt een oorverdovend tromgeroffel en een stem van boven kondigt “Studio Neve” aan. De spotlights geven aan hoe groot de studio gaat worden en Gary geeft uitleg over akoestiek, kanalen, faders, Storyk design en van alles wat in hem opkomt. Hij is op z’n best! Eén trap voor z’n ballen en hij gaat als de gesmeerde bliksem, mijmer ik als bezemwagen van de groep bezoekers. Als hoogtepunt hebben we de Studer studio, die de ‘top of the bill’  moet worden van digitale opnames en akoestiek. Een studio waar qua grootte ook opnames voor een volledig orkest plaats kunnen vinden. Gary gooit er nog even alles uit wat hij heeft. Terwijl hij verdwijnt in het langzaam opgaande licht, krijgen we een daverend applaus. Nu iedereen ziet hoe groot het is, en leeg, op Duke met z’n console na, beseffen ze ook wat we qua bouw nog voor de boeg hebben. De receptie die volgt is één lofzang, met hier en daar een kritische noot. “You’ll never make it on time.” Dat zullen we nog wel eens zien, pareren we. Op dit moment kan niets ons deren. Gary kijkt me triomfantelijk aan, zo van ‘zie je wel’. Ik zeg niets, wetend dat Gary bij tijd en wijle kort zal moeten worden gehouden, ondanks zijn bruisende ideeën. Maandagmorgen weer vroeg aan de bak om Vice Mayor Nora Davis te begroeten en wederom een ‘dog and pony’ show op te voeren.

Nora is ook burgemeester geweest van Emeryville, een rol die om het jaar door een ander raadslid ingenomen wordt. En zeer geïnteresseerd in het wel en wee van haar ‘little city’. Ze is niet alleen onder de indruk van het gebouw, maar met name ook de rol die we in de gemeenschap willen spelen en onze bezorgdheid voor het milieu. Opgewekt nemen we afscheid, waarna Gary en ik ons spoeden naar het Moscone Center, waar we een stand hebben tijdens de AES expositie. Iedere keer weer sta ik verbaasd met welke nonchalance men onze ‘give aways’ van de stand plukt. Koekjes met ons logo erop en de persinformatie, inclusief tekeningen, vliegen de tasjes van verzamelaars in. Diverse journalisten bezoeken ons nadat ze gehoord hebben van onze ‘amazing under construction’ super school. Sommige kleine scholen willen met ons samenwerken omdat ze de mening toegedaan zijn dat ze door ons van de aardbodem geveegd zullen worden. Daar hebben we totaal niet over nagedacht, totdat iemand het had over ‘the big gorilla in town’. Wow, zo hadden we onszelf nog niet bekeken. Leveranciers daarentegen staan in de rij om zaken met ons te doen. We maken gebruik van onze positie als ‘the cool place to work’ om nog wat mensen aan te nemen, en zijn voor de helft qua vacatures ingevuld. Inmiddels zijn voor de toegang van het gebouw ook de staf batches geproduceerd.

Men meent me in ieder geval tot 2005 erbij te betrekken. Geestig. Laat Astrid het maar niet horen, daar had ik net drie jaar mee afgesproken! Wie dan leeft…… Dunsdag is een belangrijke dag, allereerst sluit ik een deal af over studentenfinanciering met Steve Breitbart, een gezette grote Joodse man die een bedrijf beheert, TFC geheten, die dat tot in de perfectie beheerst. Joviaal en prettig. Dan volgt het allerbelangrijkste gesprek omdat daar de haalbaarheid van onze startdatum, 11 januari 1999, besproken wordt. Met Ed Brady en Debbie Fleser van aannemer CIC aan de ene kant en architect John Storyk aan de andere kant, zullen Gary en ik de planning bespreken, haalbaarheid van vergunningen en, niet geheel onbelangrijk, het budget. Van meet af aan loopt het gesprek niet en door alle ‘maren’ en ‘mitsen’ dreigt de startdatum ernstig in gevaar te komen. Gary ontploft: “what the fuck you guys thinking you’re doing?” Gelardeerd met een lading krachttermen geeft Gary aan dat dit “fucking impossible” is. Nadat ik Gary gekalmeerd heb, besluiten we om te bezien hoe we met overwerk en sneller indienen van de aanvragen een en ander kunnen bespoedigen. Inderdaad zijn al onze persuitingen en het werven van studenten gericht op 11 januari 1999! De week vordert gestaag en donderdag 1 oktober zijn Rick en Imelda, aan wie ik weinig tijd heb kunnen schenken, terug in Emeryville. Gelukkig heb ik die avond tijd voor een fijn ‘onder ons’ diner bij Skates-on-the-Bay aan de baai in Berkeley. Het voelt goed. ’s Middags breng ik ze naar Oakland Airport en na wat innige omhelzingen begeef ik me terug naar The Townhouse om een gesprek met Gary en Arne Frager af te maken inzake een lening van $100.000 als aanbetaling van een nieuw console en ter uitbreiding van zijn studio. Van het benodigde bedrag van $500.000 kan hij zelf $400.000 ophoesten vanwege te ontvangen gelden van Metallica. Eckart heeft dit reeds toegezegd, hetgeen ik bevestig aan Arne, maar voor de zekerheid toch maar even bij Eckart toetsen.

Daarna haastje repje door naar de champagne receptie van de Emeryville ‘celebration of the arts’. We hebben ons al behoorlijk in de Emeryville ‘hustle and bustle’ gewurmd. We zijn een factor aan het worden om rekening mee te houden.

Volgende keer: Geeft Eckart het ‘okay’ voor de $100.000 ten behoeve van The Plant? CIC gaat in twee shifts werken om de verbouwing te versnellen. Een eerste bedrijf meldt zich aan om overgenomen te worden. Een bekende uit Duitsland. De eerste student officieel aangemeld.

TERING, wat een week!

October 12th, 2019

T

Trump die na een telefoontje met de volgende letter Amerikaanse troepen terugtrekt uit Syrië en de facto de Koerden op een serveerblaadje aanbiedt aan Turkije. In dit geval heeft de Koerd z’n werk gedaan, dus de Koerd kan gaan. Vervolgens biedt hij aan om, na de eerste slachtpartij, om voor mediator te spelen. Zoiets als de dief die vrede wil stichten in de vete tussen de heler en diens slachtoffer. Vandaar onderstaand de waarde van hoe tegenwoordig het Amerikaanse “m’n hand erop” beoordeeld wordt.

E

Erdogan, die de hele wereld voor het blok zet en van plan is de Koerden voor eens en voor altijd van de aardbol te vegen. Hij gebruikte T als zwakste schakel van de wereldorde om dit te bewerkstelligen. Trumptower Istanboel is een blijvertje. Dat was een ‘high five’ met Trump waard:

R

Rusland, de lachende derde. Leveren afweergeschut aan Turkije, dadelijk gas aan het Westen (tegen de wil van Trump), hebben natuurlijk compromitterend materiaal over Trump en steunen Iran. Hoe heet die winnaar ook alweer?

I

Internationale verontwaardiging. Een heleboel gepraat terwijl meer dan honderdduizend mensen op de vlucht zijn en er al minstens honderd gesneuveld zijn. Vele duizenden zullen volgen. Valt onder de noemer ‘veel geschreeuw maar weinig wol’, ook al klinken de (Turkse) geluiden anders.

N

NAVO. Een organisatie van elkaar steunende landen die opgericht is op 4 april 1949. Na al schade te hebben opgelopen door Tr…. ach laat maar, lijkt de organisatie momenteel op een vergaderende machteloze organisatie waar bescherming ver te zoeken is, en waar bureaucratie hoogtij viert.

G

Genocide. Geen mooi woord om TERING mee te eindigen, maar helaas wel gepast. Wanneer dit zo doorgaat eindigt het net als de doem van het Derde Rijk. De kunstvoorstelling die Astrid en ik woensdag in Den Bosch bezocht hebben in het Design Museum sprak wat dat betreft boekdelen. Huiveringwekkend hoe de Nazis met behulp van kunst alles tot in detail in werking hadden gezet. De volgende cartoon is daarom zo treffend omdat de wereldgemeenschap altijd om een ‘STOP’ vraagt (of eist) wanneer het kwaad reeds geschied is.

Droevige Luim, maar mooier kan ik het niet maken. Ja, je zou van TERING Sering kunnen maken wanneer je Sparta erbij betrekt en die vervelende T vervangt:

Maar dat is eigenlijk te flauw voor woorden, Feyenoord is al genoeg gepest. Maar Sering is een plant die bekend is om zijn aantrekkelijke, zoetgeurende bloemen. Toch nog iets om ‘leuk’ het weekend in te gaan. De komende zaterdagen doet De Luim verslag uit China, kijken wat daar speelt! Broer Rob en gade Mariette bewaken het fort (en Tinley). In goede handen dus! En woensdag……..’Uit de Amerikaanse school geklapt’ 31 natuurlijk. Toch nog iets om naar uit te kijken!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 30

October 8th, 2019

Het besluit van de Planning Commission. De Audio Engineering Society (AES) verwacht een grootse receptie bij ons in een zo goed als leeg gebouw. De loco burgemeester van Emeryville komt op bezoek.

Gary en ik zitten als bevroren op onze stoelen, wachtend op de vragen die ons ongetwijfeld gesteld gaan worden. En die komen ook. Tot onze opperste verbazing heeft geen der vragen ook maar iets van doen met de bedenkingen die Toby Taylor oplepelde. Na een aantal, in onze ogen simpele vragen beantwoord te hebben, gaat de voorzitter over tot stemming. Het is zo’n moment dat me zomaar, uit het niets, doet denken aan zo’n dramatische trouwscene in een film, waarbij op het laatste moment iemand roet in het eten komt gooien. Zoals in The Graduate, waar Benjamin, Dustin Hoffman dus, als een gek op de ramen van de kerk tikt om de huwelijksceremonie te versjteren, nadat de priester de volgende woorden heeft uitgesproken: “indien iemand hier aanwezig bezwaar heeft dat deze twee met elkaar trouwen, spreek nu of zwijg voor altijd”.

Ik weet ook niet waarom op zo’n cruciaal moment zulke gedachten me overvallen, maar het gebeurt. Nu is Toby Taylor niet bepaald Dustin Hofmann, maar hij streeft wel hetzelfde effect na. De voorzitter besluit tot een mondelinge stemming, en je kunt daadwerkelijk een speld horen vallen. Na de eerste “aye”, volgen de overige “ayes” in staccato, hetgeen betekent dat de Planning Commission onze plannen unaniem heeft goedgekeurd. Het gevoel van opluchting is niet te beschrijven. Van de publieke zitplaatsen worden allerlei felicitaties naar ons geroepen. Met geen pen te beschrijven! Gary valt me in tranen om de hals terwijl we omringd worden door eenieder die ons een goed hart toedraagt. En je gelooft het niet, Toby Taylor komt ons feliciteren. “Well guys, you pushed it through, congrats, we’ll see how things are progressing.” Hij gaat dus onze voortgang in de gaten houden, de gluiperd. Met een stalen gezicht bedanken we hem en voegen hem nog toe dat een goede buur beter is dan een verre vriend. Taylor glimlacht ijzeren heinig, geeft een slap handje en glipt het gebouw uit. City Manager John Flores komt ons met een lach van oor tot oor geluk wensen, gevolgd door een rits notabelen. En daar is Hope Spadora, gevolgd door John Gooding en onze eigen mensen Craig Deonik en Duke Zaffery. Het voelt zo goed! Uiteindelijk eindigen we, waar anders, in The TOWNHOUSE, waar we nog net niet het licht uitdoen.

The TOWNHOUSE is een begrip voor ons succes aan het worden!

Vrijdagochtend om 8 uur MT meeting, waarbij we nogmaals vol vreugde de avond doornemen, alsmede de nederlaag van The Martin Group. Nadat ik kond heb gedaan van mijn ‘Graduate’ flits, zegt Gary dat hij op dat moment een hit voorbij hoorde komen: ‘When the lights go out’ van de groep Five. Ik vond het al met al een moeilijke zomer, ga ik de muziekquiz aan, en voer de hit ‘Cruel Summer’ van Ace of Base op. Grijnzend van meligheid gaan we maar niet verder en sluit ik de MT meeting af. Wel besluiten we nog laat in de middag een champagne toast op de toekomst uit te brengen met de mensen die reeds op de payroll staan. Zelden heb ik me met meer plezier aan de weekly update gezet dan nu. Heel eerlijk, ik kan het niet laten, begin ik met een “weet je nog”…… Al was het alleen maar om Dawn Cardi te narren!

Na het échec van 27 augustus schreef ik immers: ‘We stonden in de rode hoek, onder de gordel geslagen, en keken de scheidsrechter vol ongeloof aan. We schudden ons hoofd en gingen door met de wedstrijd, een wedstrijd die Ex’pression erkenning zal brengen en uiteindelijk de overwinning’. Victorie kraait hier toch wel van het papier af, mijmer ik! Tevens kan ik vol trots melden dat we Pete Bandstra gecontracteerd hebben als Director voor ons Digital Media programma, alsmede per 1 oktober een salesrep. Tevreden leun ik achterover, maar dat duurt niet meer dan een ‘split second’ omdat Gary alweer voor mijn bureau danst. “Techtour with the AES guy, Bubba,” roept hij me toe, waarbij hij aangeeft dat ik nader tot hem sta dan verwacht. Uiteindelijk wilde hij naast zijn rol als President ook CEO worden, een rol waar Eckart hem ongeschikt voor verklaarde, en die ik nu bekleed. Wellicht hanteert hij het motto dat het beter is om te werken met de duivel die je kent, dan een onbekende. Zijn enthousiasme is een soort van ontroerend, en in dit geval terecht. Hij heeft samen met Duke Zaffery een geweldig plan uitgedacht om zondag voor de AES gemeenschap een indrukwekkende show te geven in een nagenoeg leeg gebouw. Het gaat een licht- geluidshow worden, waarbij op de vloer geplakte fluorescerende tape de omvang aangeeft van de te bouwen studio’s en labs. Gary zal gekleed in een pak propvol genaaid met lichtbrekende staafjes in het pikkedonker de presentatie doen. Duke gaat het geluid arrangeren, en daarbij moet je niet denken aan een boombox! Zaterdag is de grote AES show in het immense Moscone Convention Center, in het hart van San Francisco. Al wandelend vanaf de parkeergarage naar het gebouw, vraag ik argeloos hoe die naam tot stand is gekomen. Nou, dat is een verhaal waar je niet 1-2-3 op rekent. 20 jaar geleden is de toenmalige burgemeester van San Francisco, George R. Moscone, vermoord door David White, een ontstemde voormalig supervisory board member, die had getracht terug te komen op dat board. Niet dus. Samen met de burgemeester werd Harvey Milk doodgeschoten, de eerste openlijke homo in het gemeentebestuur. Tevens gezicht van het beroemde Castro district in San Francisco, waar de LHTB gemeenschap haar domicilie gevonden heeft. Zelfs nu nog gaat de mare rond dat juist daarom deze moordpartij plaats heeft gevonden, met Moscone als toevallig slachtoffer. Weer iets geleerd! De show is wat je ervan mag verwachten, het walhalla voor elke geluidliefhebber. Garyland, zal ik maar zeggen!

Is dit geen snoepje?! Een Neve AMS 55 48 kanalen recording board. Gary loopt er kwijlend omheen. Ik vind het helemaal prima en leer een hoop mensen kennen. Maar ook wil ik weten hoe de opknapbeurt van onze entree eruit ziet voordat morgen onze grootse presentatie plaatsvindt. Ook al omdat het toch een beetje ‘de nieuwe kleren van de keizer’ is, er staat immers nog amper apparatuur. Terug dus naar Emeryville. Zodra we onze eigen allee indraaien zien we gelijk de opmerkelijke metamorfose die heeft plaatsgevonden. De grauwe buitenkant heeft plaats gemaakt voor een fris uitnodigende “do come in”.

Gary en ik kijken elkaar aan en beseffen dat ook deze opfrisser weer een nieuwe stap naar succes betekent. We vinden allebei dat dit toch wel de ‘shit’ is. Ook het ‘total immersion’ bord zal weliswaar veel vragen uitlokken, maar de betekenis totale onderdompeling zal voor ‘onze’ studenten betekenen dat datgene wat ze het liefste doen, geluid of animatie, zullen ademen, eten, drinken en 24/7 zullen beleven. En zo breekt zondag aan. Beetje nerveus, we hebben ons ook wat op de hals gehaald door al die geluidshaantjes uit te nodigen voor een grootse presentatie, die voornamelijk gebaseerd is op fantasie, geluid, en het ontbreken van licht. Daarnaast hebben we ons nog wat op de hals gehaald door vice mayor Nora Davis uit te nodigen op maandagmorgen. Om 8 uur zullen wij onze standpunten toelichten met betrekking tot de richting van Ex’pression, onze omgang met de lokale gemeenschap en milieu aspecten. In ieder geval aan werk geen gebrek.

Volgende week: de spanning voor de presentatie leidt tot een uitwisseling van onaangename woorden. Onze Ex’pression stand wordt bestormd tijdens de AES exhibition. We charmeren vice mayor Nora Davis.

De joker die echt aanzet tot geweld

October 4th, 2019

Toen dit Fake Time Magazine cover Trump als clown op de voorpagina plaatste, juli 2017, was dat ‘alleen’ maar met de vraag wat gevaarlijker is; zijn onwetendheid of zijn incompetentie. Ook de wijze waarop hij de Trump familie schaamteloos verrijkte werd aangestipt. Daar voegden ze nog als vraag aan toe of Amerika’s 25e amendement toegepast zou moeten worden. In het geval van Trump betekent het dat hij afgezet zou moeten worden wegens geestelijke tekortkomingen.

En hoewel deze cover inderdaad fake bleek te zijn, heeft de tijd geleerd dat men er niet veel naast zat. Ik heb al eerder gezegd dat wanneer een van onze boys zou vragen om een voorbeeld te geven van een man die absoluut het slechtste vertegenwoordigt als mens, mijn antwoord ‘TRUMP’ zou zijn. Nu komt de volgende ‘JOKER’ aan bod, de gelijknamige film:

Daar is heel wat over te doen. De film moedigt geweld aan, zal in de V.S. nog meer massale schietpartijen tot gevolg hebben, aldus menig criticaster. Alhoewel voor zowel games als films bewezen is dat dit niet het geval is, blijft het een heet hangijzer. Vraag het mij! Er is er maar één die geweld aanmoedigt: hij zit in het Witte Huis, 1600 Pennsylvania Ave NW, Washington, DC 20500. Schrijf maar dat hij professionele hulp nodig heeft. Of ga even langs, hij heeft altijd nieuw vlees nodig om tegen te schreeuwen. Overigens, gisteren onderweg in de auto beluisterde ik op NPO1 zo’n Amerika expert die het geniaal vond van Trump om Joe Biden aan te vallen. Ik heb even de auto aan de kant gezet om hier van te bekomen. Om de arme ziel te helpen geef ik hem onderstaand het handboek dat Trump hiervoor gebruikt:

Graag gedaan NPO1! VOETBAL: het moet mij als Spartaan van het hart dat Feyenoord het verdraaid goed heeft gedaan tegen Porto. Eigenlijk hebben alle deelnemende Nederlandse clubs deze week hun visitekaartje afgegeven in Europa. Vanavond ben ik weer op Het Kasteel te ‘bewonderen’ wanneer Sparta aantreedt tegen FC Twente. Broer Rob neemt familie mee uit die contreien. Dat kan bij Sparta. Niemand van de tegenpartij wordt van de tweede ring gegooid zoals bij sommige clubs. Komt nog bij dat wij geen tweede ring hebben. HET WEER: er zijn veel moppen over het weer: “wanneer doen we ’t weer” is er een van. Hier moet je het voorstuk bij bedenken, dat wel. Mij doet het weer niets, ik zit lekker aan m’n bureautje te werken, muziekje erbij, de regen klettert tegen de ruiten, gezellig toch?! Moet natuurlijk niet al te lang duren, want nu reeds is de afstap van de ark naar de steiger 10 cm. toegenomen. Niet genoeg voor een extra treetje, maar toch. HORECA: woensdag bij De Toerist in Spaarndam genoten van een heerlijke lunch met paling en gefrituurde mosselen. Zakenvriend Fred de Bok, bekend van de chemievrije brandblusmiddelen, en even over uit Californië, had me gastvrij als altijd uitgenodigd.

Echt zo’n café/restaurant naar m’n hart, waar nog de nostalgische geur hangt van “toen was geluk heel gewoon”. In die stemming ben ik ook naar huis gereden! Gisteren met Astrid en buren Yvette en Leendert van een heerlijke dis genoten bij Taveerne de Danne in Breukelen:

Wederom een authentieke eetgelegenheid, en een avond om bijna een strik omheen te doen. Dat is te zeggen, het personeel had het zo druk dat je ze fysiek moest stoppen om iets gedaan te krijgen. Jammer, dat haalde de jeu er toch een beetje af. Maar, wat er in zo’n dikke twee uur al niet te bespreken valt. Jeminee. En ook nog eens lekker heen en weer met de Tesla van Leendert. Niet te vergelijken met mijn Nissan Note, maar dat heb ik Leendert wel heel duidelijk gemaakt.

Woensdag weer suspense bij alweer de 30e aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 29

October 1st, 2019

De filmster en Ex’pression. Familie op bezoek. Als klap op de vuurpijl de bijeenkomst van de Planning Commission in wiens handen de toekomst van Ex’pression ligt.

Wat is het heerlijk wakker worden met de wetenschap dat je voorlopig drie jaar aan iets moois mag gaan bouwen! Uiteraard hangt de bijeenkomst van de Planning Commission, precies over een week, nog steeds als een grote dreigende schaduw boven ons. Gezegd dient te worden dat de eerste twee gesprekken die Gary en ik gevoerd hebben met de individuele commissieleden uiterst positief verlopen zijn. Bij Ex’pression aangekomen bereid ik de mensen, die we tot dusver hebben aangenomen, voor op Eckarts bezoek. Met name zijn directheid adresseer ik, omdat het simpelweg door Californiërs als lomp beschouwd kan worden. Craig Deonik haalt wat misprijzend zijn wenkbrauwen op, maar zegt niets. Je ziet hem denken ‘weirdo millionaires’. Eckart is Eckart, excentriek of niet, we moeten voort, geen tijd voor dat soort filosofische overwegingen. De presentatie bij Chiron, de biotech maatschappij en grootste werkgever in Emeryville, voor de Chamber of Commerce loopt gesmeerd. Ik voel me alsof ik op kerosine draai, ik vlieg. Diverse leden, aangevuurd door Executive Director Alan Barr, beloven ons volgende week bij te staan wanneer er over ons lot beslist wordt. Eckart heeft inmiddels zijn eerste interview afgelegd en samen met Gary wacht hij me op in The Town House. Daar genieten we niet alleen van de maaltijd maar ook, soms struikelend over onze woorden, over wat ons allemaal de komende week te wachten staat in de aanloop naar de Planning Commission bijeenkomst. Eckart is zeer in zijn sas met het geheel, hetgeen waarschijnlijk ook voortvloeit uit het goed verlopen interview met de San Francisco Business Time. En het moet gezegd, ze hebben er een goed artikel van gemaakt.

Wat een mooier begin van de vrijdag kan je hebben dan wanneer Mr. Wintzen stralend voor het in ijltempo vervaardigde Ex’pression bord de voorpagina siert?! Eckart is daadwerkelijk in z’n sas, hetgeen blijkt uit de complimenten waar hij onnatuurlijk ruimhartig mee strooit. Ruime aandacht lijkt ook voor deze toch zo sobere multimiljonair als ‘speed’ te werken. En het zal niet bij dit interview blijven! Terwijl Eckart zich bezig houdt met de creatieve geesten van Silent Planet, spoed ik me naar Oakland Airport om oudste zoon Rick en vrouw Imelda op te halen. Het doet me goed ze weer te zien, ik heb een dineetje gepland en een voorstelling van de succesvolle musical ‘Stomp’ geboekt, waarbij zo’n kleine twee uur met ritmisch gestamp van bezems, stokken en wat van dies meer zij een programma wordt afgedraaid.

Dat heeft ze op zeker goed wakker gehouden! Ze weten ook dat ze de komende dagen veelal hun eigen weg moeten zoeken, zeker met Eckart ‘in town’. Het weekend kent op zondag een hoogtepunt wanneer Eckart met Gary en mij recording studio The Plant bezoekt, waar eigenaar Arne Frager de toer der toeren geeft. Eckart is zwaar onder de indruk. De lunch met ster architect John Storyk verloopt eveneens naar wens, waarbij Gary en ik figureren terwijl deze twee grote ego’s clashen. Heerlijk om geen speelbal te zijn in deze discussie. Beide heren schijnt het te amuseren, narcistisch als ze ongetwijfeld zijn. Maar, gesteld dient te worden dat alle PR die zij kunnen genereren alleen maar in het voordeel van Ex’pression kan zijn, dus Gary en ik gooien nog wat olie op het vuur der enthousiasme. ’s Avonds heeft Gary ter ere van Eckart een feestje georganiseerd in Walnut Creek, waarbij het ons aan niets ontbreekt. Eckart lurkt tevreden aan z’n Sierra Nevada biertje en oogt als het tevreden hoofd van ons gezin. De week van de waarheid is aangebroken. De maandag is volgepropt met activiteiten, Eckart neemt deel aan het gesprek met CIC, de aannemer, waarbij hij natuurlijk zijn zegje doet over ‘groene’ materialen. Vervolgens een plezierig onderhoud met Kappi Hommert, de eventplanner, die de komende tijd behoorlijk voor ons aan de bak moet. Omdat Birgitta daar reeds een stempel van goedkeuring voor heeft afgegeven, is alles wat zij presenteert een schot voor open doel. Strategisch gezien hebben we Eckart geweerd van de bijeenkomst die we hebben met de voorzitter van de Planning Commission, de laatste die we mogen hebben. Gary en ik willen geen enkel risico nemen dat Eckart deze laatste ontmoeting verknalt door een opmerking als “why do we need so many fucking parking spots?”. Die parkeerplekken vraag hebben we hem al een paar keer tegen makelaar Gary Breen horen zeggen, maar op dit moment kunnen we het absoluut niet gebruiken. Ook mijn argument dat dit de wet is, gaat er niet altijd bij hem in. Wij gaan, enthousiast als altijd, het gesprek in en menen gescoord te hebben. De bijeenkomst met de staf verloopt zeer naar wens, Eckarts woorden gaan erin als een aflaat in een ouderling. Waarschijnlijk hebben ze nog nooit zo dicht bij een multimiljonair gezeten, aanraakbaar zelfs! Bij de borrel doen ze allemaal hun zegje, waarbij Eckart smakelijk vertelt dat hij in Nederland helemaal niet in een grote Amerikaanse pooierbak rijdt, maar een Renault Clio. “Renault what?”. Ik laat ze een foto van een dergelijk karretje zien:

Ze kunnen het niet geloven, maar Eckart stijgt in hun achting. Ik vertel er maar niet bij dat de geluidsinstallatie erin waarschijnlijk meer gekost heeft dan de Clio. Geweldige bijeenkomst. Dinsdagochtend verschijnt Woody Harrelson bij Ex’pression met in zijn gezelschap z’n fixer Joe Hickey, alsmede advocaat en hennep fan David Frankel. Woody is zeer onder de indruk en grapt dat hij zich onmiddellijk als student aan wil melden, waarna we hem meetronen naar The Town House voor een uitgebreide lunch. Daar wordt hij onmiddellijk herkend, en halverwege de lunch maakt hij aanstalten om met een der aanwezige dames te verdwijnen. Dat voorkomt Eckart, hij wil voordat hij vanmiddag vertrekt van Woody horen dat hij bij Ex’pression aan boord komt. Onder het genot van een joint wordt daartoe besloten en Eckart laat zich vervolgens, na een uitbundig hug sessie, met Woody en zijn ‘posse’ naar San Francisco International Airport vervoeren. De studio owner’s party die we in ons gebouw organiseren gaat grotendeels aan me voorbij, dat is te zeggen, ik functioneer op de automatische piloot want morgen is de bijeenkomst van de Planning Commission, en dat weegt zwaar op m’n maag. Maar gelukkig is dit Gary’s wereld, en die straalt dan ook. Donderdag 24 september, 17.00: Makelaar Gary Breen, Gary en ik komen bijeen om gezamenlijk de bijeenkomst bij te wonen. Iedereen die toegezegd heeft ons te steunen is er: grote zakenman John Gooding van GUS, Hope Spadora van Sybase, Executive Director Alan van de Emeryville Chamber en diverse zakenlieden. De spanning is echt om te snijden. De presentatie van de City of Emeryville is zo goed onderbouwd en wordt zo helder gebracht dat er geen speld tussen te krijgen is. Gary en ik kijken elkaar verheugd aan, de droom wordt omgezet in realiteit. De voorzitter kijkt de zaal in en is van plan de bijeenkomst af te sluiten. Na een moment van stilte wordt het woord gevraagd door Toby Taylor van The Martin Group; mijn hart slaat een slag over. “What the fuck,” zeggen Gary en ik als één stem. Taylor begint met de City te feliciteren voor het uitmuntende werk dat ze hebben verricht. De slijmbal. Vervolgens richt hij zich tot de leden van de Planning Commission en meldt met droge ogen dat Ex’pression zo’n goede aanwinst is voor Emeryville. Ongelukkigerwijs ziet hij niet hoe Ex’pression economisch haalbaar is, laat staan dat ze de parkeer aangelegenheid kunnen financieren. Hij adviseert de leden om de financiële handel en wandel van Ex’pression na te gaan. Het bloed stijgt naar m’n hoofd van woede en ik beheers me tot het uiterste. Na even tot rust gekomen te zijn -Gary fluistert nog “what a fucking moron”- staan Gary en ik op en pareren zijn loze argumenten, met name het parkeerprobleem, waar een dure studie aan besteed is. Hope Spadora van Sybase komt na ons aan het woord en verklaart dat we een echte aanwinst voor Emeryville zullen worden, en dat Sybase ons voor een langere periode 51 extra parkeerplaatsen ter beschikking zal stellen. De voorzitter sluit het vraag en antwoord deel af en begint te discussiëren met zijn collega leden. Doodse stilte en woedende blikken, en niet alleen van ons, worden gericht op Toby Taylor. Iedereen weet dat The Martin Group er alles aan te doen is om alsnog het Sybase gebouw in bezit te krijgen.

Volgende week: het besluit van de Planning Commission. De Audio Engineering Society (AES) verwacht een grootse receptie bij ons in een zo goed als leeg gebouw. De loco burgemeester van Emeryville komt op bezoek.

Zo’n week waarop ik wat weddenschapjes had moeten afsluiten!

September 27th, 2019

Laten we eerlijk zijn, wie een leuk bedrag gezet zou hebben op de weddenschap dat Sparta na 7 speelronden boven Feyenoord zou staan, had nu een vette bankrekening gehad. Maar één troost Feyenoorders: jullie staan bovenaan…….in het rechterrijtje. Ik vraag me af wanneer ze aan de stam onder Stam gaan zagen. Voor wat betreft de echte Feyenoord supporters; wij Spartanen weten als geen ander hoe ’t voelt wanneer JOUW team zo onderuit gaat. Oudste zoon Rick kreunde vanuit een kletsnatte kuip: “erger kan het niet worden”. Houdt moed Rick en medesupporters (nee, ik heb Rick niet onterfd), zorg dat je Robert Eenhoorn aan boord krijgt.

De pas 19-jarige Robert Eenhoorn scoort tijdens het gewonnen EK 1987 tegen Italië

Iemand die zo’n sliding maakt gaat door muren om succes te behalen! Waar ik ook op gewed zou hebben, is de after service van Gall en Gall, of liever gezegd het ontbreken daarvan. Nee, laat ik het zo zeggen, het tegemoetkomen van een goede klant, en dat ben ik! Wat wil het geval, sinds geruime tijd krijg je bij de slijterij een handvat aan een doos of zak van tape. Eerst was ik daar bang voor (logisch toch) en ondersteunde de doos of zak. Dat bleek niet nodig. Afijn, eerverleden week haalde ik in Hilversum een viertal flessen heilig water en, u begrijpt het, de tape begaf het. Het was al ongelooflijk dat slechts één fles bezweek, de in aanbieding zijnde fles Smirnoff. Terwijl de doos langzaam bezwangerd raakte van de wodka, die daarna wegsijpelde op straat, en mensen een soort van lacherig me aankeken, maakte ik na de meeste scherven verwijderd te hebben bij de auto een foto:

Uiteraard besloot ik Gall en Gall te informeren; niet te sommeren:

Gisteren heb ik bij Gall en Gall Kerkelanden, Hilversum, een viertal flessen gekocht.

Keurig in doos, draagtape aangebracht.

Draagtape begeeft het, zie bijgaande foto.

Gelukkig brak alleen de fles waar we het minst van drinken: Smirnoff wodka.

 

Dit is nog niet eerder gebeurd, maar wellicht verdient het aanbeveling om de klanten te waarschuwen toch maar de doos te ondersteunen?

Zie maar wat u ermee doet.

 

Na wat heen en weer gepingpong kreeg ik 10 dagen later het volgende antwoord:

Beste Peter,
Ontzettend vervelend dat dit is gebeurd, excuus hiervoor. Ik ga dit zeker intern doorgeven zodat mijn collega’s dit onder de aandacht kunnen houden. Mocht je verder nog vragen of feedback hebben dan is dit altijd welkom. Bedankt voor de melding en fijne dag!
Met vriendelijke groet,
Thierry Liems
Medewerker Gall & Gall klantenservice

Die weddenschap zou ik ook dus gewonnen hebben. Helaas deelt Gall en Gall mijn overtuiging niet dat je een goede klant wenst te behouden middels een kleine tegemoetkoming, zonder druk daartoe. Astrid kon het niet geloven, servicegevoelig als zij is. Het is nog goed dat wodka geen geur afgeeft! Wat deed het goed dat, na wat oproepen daartoe, onze oudste zoon Bo-Peter zijn sponsordoel voor de marathon van New York bereikt heeft. Iedereen die ik niet persoonlijk bedankt heb, bij deze, ik weet wie jullie zijn!

Nu nog 4 uur lang gemiddeld 10 kilometer lopen, dan komt het allemaal goed!

Over wedden gesproken, wedden dat a.s. woensdag aflevering 29 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ weer digitaal genuttigd kan worden!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 28

September 24th, 2019

België. De trip van Eckart. De olifant in de kamer: de vergadering van de Planning Commission donderdag 24 september.

“Meneer Laanen, meneer Laanen,” hoor ik heel in de verte. Geruststellend rood brengt me terug in de wereld van Martinair. “Uw ontbijt, we landen over ruim een uur.” Aan mijn gelukzalige glimlach merkt ze dat dit me veel goed doet. Ik dank haar en begin aan het ‘oké’ omeletje. Niet zozeer het, laten we eerlijk zijn, matige vliegtuigontbijt veroorzaakte die stralende lach, maar het gegeven dat ik de stal kan ruiken. Kwart over een landen we, waarna ik me geroutineerd door de Schiphol formaliteiten werk. Godzijdank wacht Astrid me al op in de aankomsthal. Na de knuffels en elkaar diep aankijkend, komt de eerste ontgoocheling, Eckart verwacht me a.s. maandag op Kasteel Moersbergen. Daarnaast word ik geacht woensdag alweer de terugreis naar Oakland te maken. Enerzijds vanwege mijn noodzakelijke aanwezigheid bij Eckart’s trip naar San Francisco, anderzijds omdat filmster Woody Harrelson Ex’pression aandoet. Eckart wil hem bewegen om Advisory Boardmember bij Ex’pression te worden. Eckart en Woody staan bekend als ‘groene’ mannen en hennepliefhebbers. Ze kennen elkaar vanuit die hoek. Woody rees als ster in de soap ‘Cheers’, en later in films als ‘White men can’t jump’ en ‘Natural born killers’.

Ofschoon ‘Rock and Roll’ hier wel op z’n plaats is, is deze inkrimping van mijn trip wel behoorlijk zuur, en ik gooi er dan ook een hartgrondig “what the fuck” uit. “Is het wel verstandig om de geplande visites van het weekend door te laten gaan,” opper ik. Astrid, ‘trooper’ als ze is, meent van wel. Aangezien we niet weten hoe lang we nog in België zijn, in afwachting van de definitieve aanbieding, zou uitstel weleens afstel kunnen worden. Thuisgekomen in Lommel word ik door het kleine geteisem aangevallen en verdwijnen alle problemen, zorgen en uitdagingen even naar de achtergrond. Hoe gezellig is het om weer eens met z’n allen van een avondmaaltijd met kruimige aardappelen, prinsessenboontjes en een bal gehakt te genieten. Een delicatesse na al het Amerikaanse voer dat ik de afgelopen tijd tot me genomen heb. Na nog een spelletje met de boys gaat het licht uit, en laat Astrid me alvast de echtelijke sponde opzoeken. ’s Ochtends vraag ik me af hoe ik me uitgekleed heb, en hoe het komt dat alles keurig op z’n plek ligt. Ik ken het antwoord, dankzij een sinds jaar en dag opgebouwde routine sta ik, ongeacht mijn fysieke en geestelijke gesteldheid van dat moment, op de automatische piloot. Een gift, bedenk ik spottend. Nu wacht ons in Mol bij de internationale school een intake gesprek met ene Mrs. Sjöström, waar Astrid en ik als het ware haar dienen te overtuigen dat onze jongens daar een plekje verdienen.

Rustiek ogend lig het voor ons. Astrid heeft zich terdege voorbereid, en daarnaast ook de resultaten van de Engelse school in Düsseldorf aangeleverd. Appeltje eitje zogezegd, en simpeler dan we ons gedacht hadden. Weer een horde genomen. Een soort van opgelucht rijden we terug naar Lommel, weer een stukje onzekerheid uitgewist. ’s Avonds gaan Astrid en ik naar het centrum om een hapje te eten en even rustig de toekomst te bespreken. Ik ga ervan uit dat Eckart me maandag een voorstel doet, en wil er zeker van zijn dat Astrid en ik op dezelfde lijn zitten. Drie jaar, dat is de tijd die we in eerste instantie overeenkomen om in Californië te blijven. Ondersteuning bij het vinden van een degelijk en veilig onderkomen in een gebied waar het onderwijs goed en betaalbaar is. Een jaar opzegtermijn, zodat we niet verrast kunnen worden, mocht er iets fout gaan. Ondersteuning bij het verkrijgen van de noodzakelijke visa. We hebben ons huiswerk gedaan! De laatste patatten worden verorberd en tevreden keren we huiswaarts. De zaterdag is een soort van reünie met oude vrienden Martin en Yvon, sinds dansles 1962 en gezamenlijk cabaret.

Peter, Martin & Yvonne in speciaal optreden MF Blaricum 1994

Countryzanger JJJohns en vrouw Marja Abbing, met wie Astrid en ik samenwerkten in onze Loïs Lane periode, voegden nog meer gezelligheid toe. Het werd een uiterst genoeglijke avond eindigend in zang en soms onbedaarlijk gelach. Zondag, even na een uur, komen oude strijdmakker Jos Kuijer en diens veelbesproken vlam Patty Harpenau ons met een bezoek vereren. Grinnikend moest ik toen ze binnenkwamen weer aan de column denken die ik indertijd geschreven heb over roddelbladen onzin, o.a. over de ex van Jos, niemand minder dan Tineke Verburg, in samenhang met de ‘schilderes’ Patty Harpenau:

Neem nou “Weekend” over Patty Harpenau, Jos Kuyer en Tineke Verburg, ik citeer:

“Toch nam Tineke het Jos destijds enorm kwalijk dat hij verliefd was geworden op Patty Harpenau. Hij was niet meer welkom thuis, en toen Jos zijn persoonlijke spullen kwam halen had zij deze alvast in de tuin gezet (onjuist). Toen Jos de dozen openmaakte, ontdekte hij dat Tineke uit pure woede de knoopjes van zijn overhemd had geknipt! (onjuist) ‘Ik heb gehoord dat je nieuwe vriendin zo goed kan naaien,’ voegde ze Jos boos toe…(onjuist)”. Vrienden, daar heeft Tineke nu eenmaal te veel klasse voor.

Waarom weet ik hier het fijne van? Simpel, Tineke had alle spullen bij ons thuis in Hilversum gedumpt, inklusief een originele Harpenau die in huize Kuyer/Verburg niet meer welkom was. Die knoopjes waren er inderdaad afgeknipt, echter door een vriendin die genoemde tekst, op een blaadje geschreven, toegevoegd had. Een iets ander verhaal, toch?! Nou zeggen we natuurlijk, ja, hallo, we praten hier wel over “Weekend”.

In ieder geval hebben wij er een echte ‘Harpenau’ aan overgehouden!

Jos, relaxed als altijd, maakte er een gezellige middag van, maar Patty gedroeg zich onnatuurlijk aardig, en gevoelsmens als Astrid is, schuurde dat. Het werd zo uiteindelijk toch een enigszins geforceerd aardige middag. Moet ik erbij vermelden dat mijn hoofd ook al bij het belangrijke gesprek met Eckart morgenmiddag was. Laten we eerlijk zijn, bepalend zowel zakelijk als privé voor de komende jaren. Eckart houdt van mensen die op tijd zijn, net als ik, en ik meld me dan maandag ook stipt om half een bij secretaresse Daan, die me olijk weet te vertellen dat de broodjes ook op me wachten. Eckart is in een goede bui, hoera, en legt me hun voorstel voor om de komende jaren als CEO van Ex’pression Center for New Media te functioneren. “Nou, wat denk je ervan, jochie,” bast hij. Ik moet zeggen dat de meeste punten die Astrid en ik besproken hebben reeds ingevuld zijn. Hulde! Geen problemen met de details, waarna Eckart me een dikke zoen geeft ten teken dat we een deal hebben. Hij toont zich ook verheugd dat we officieel op de rol staan voor onze gebruiksvergunning bij de City of Emeryville, met gunstige aanbeveling:

“Succes pik, ik zie je donderdag in Emeryville,” besluit hij, en begeleidt me naar de uitgang. Enigszins licht in m’n hoofd van opwinding over de dingen die komen gaan, spoed ik me terug naar Lommel. Ook Astrid is uiterst verheugd over wat er besproken is, waarna we besluiten er een glaasje op te drinken, en ook alvast wat plekken op de kaart van Californië te prikken om eventueel te wonen. Na een glaasje of wat wordt het dolle pret omdat plaatsen als Walnut Creek, waar Gary nu woont, of Hercules en Pleasant Hill ons alleen al qua naam aantrekken. Oh, hoe heerlijk is het om weer concrete toekomstplannen te smeden, en hoe jammer dat de dag van vertrek ook weer zo snel aanbreekt. Woensdag 16 september brengt Astrid me, hopelijk voor een van de laatste keren, naar Schiphol, en nemen we met een traan en een lach afscheid van elkaar. Ik check in en vol goede moed vertrek ik naar de gate van Martin Air 801, waar vervolgens mijn geduld zeer op de proef wordt gesteld. Uur na uur wordt de vlucht verder vertraagd, je kent dat wel, zo van hoop doet leven, terwijl de graad van chagrijn oploopt. Uiteindelijk vertrekken we na een kleine 7 uur vertraging naar Oakland. Stemming beneden peil. De rood gerokte stewardess in Star Class voelt het feilloos aan, ze herkent me, rijkt me een cognacje aan en glimlacht ter verontschuldiging. Ach, tenslotte kan zij er ook niets aan doen. Toch?! Even na half elf ’s avonds touch down in Oakland. Gelukkig geen heisa met immigration of customs, en zo rol ik de taxi in op weg naar ons appartement. Alsof ik de hemel betreed, zo stap ik de woonkamer binnen. Home is where the heart is, ik heb er twee. Morgen haalt Gary Eckart op in San Francisco omdat hij KLM vliegt. Zelf ga ik Ex’pression als nieuw lid presenteren bij de Emeryville Chamber of Commerce tijdens hun maandelijkse bijeenkomst, ditmaal bij Chiron. Ik raak eraan gewend, gaat het door m’n hoofd, al wegzakkend in een diepe slaap.

Volgende week: de filmster en Ex’pression. Familie op bezoek. Als klap op de vuurpijl de bijeenkomst van de Planning Commission in wiens handen de toekomst van Ex’pression ligt.

Nog één keer gas geven mensen!

September 21st, 2019

Omdat we nog maar één keer kunnen scoren: vanavond tijdens Sparta-RKC, voor zo’n 10.000 toeschouwers, komt deze oproep op een halve pagina in het Sparta programmablad:

De petitie dient om het Ministerie van Justitie en Veiligheid, bekend van Minister ‘Thailand’ Grapperhaus, te bewegen om Jaitsen Singh na 35 jaar gevangenschap naar Nederland terug te brengen. Niet iedereen kan erbij zijn op ons Kasteel, dus…… Klik_HIER_en_teken_de_petitie  Laten we proberen Singh uit zijn wrede omstandigheden te halen, om hem zo nog wat gelukkige jaren in Nederland te bezorgen! Inzake niet gerelateerd voetbalnieuws vraag ik me af welke zangpartijen PEC Zwolle trainer John Stegeman over zich heen gaat krijgen na zijn dronkenmansrit. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat Ria Valk een nieuwe versie van deze carnavalskraker uit gaat brengen:   Dronken-geweest    Je moet er wel op klikken! John is in ieder geval gewaarschuwd, en kan zijn borst natmaken! Over drinken gesproken, eens in de zoveel maanden bezoek ik de besloten bijeenkomst in de privé pub van zoon Rick:

Inderdaad, de Beinse Zot. Met een tiental buren/vrienden schalt de jukebox de hele avond, waarbij de muziek uitgekozen is door degene die de catering verzorgt. Mag ook wel, want er gaat heel wat doorheen. Rick zorgt dat alle 45 toerenplaatjes, inclusief labels, keurig geordend in de jukebox staan. Het meelallen gaat door tot ruim na middernacht, moppen en anekdotes schieten heen en weer over de stamtafel, en kameraadschap viert hoogtij. Dat er ook stevig gejend wordt, mag geen naam hebben. Prachtig, tot het moment dat de morgen aanbreekt en er nog een Luim vervaardigd dient te worden. Uiteraard kan ik mijn trouwe lezers niet tekort doen, dus geen gezeur, zeurtjes zijn er al in overvloed! Vanavond de kraker Sparta-RKC dus. Bij winst vergroot Sparta de marge op de rode lantaarndrager tot 10 punten, en dat is niet misselijk. Maar, de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat in het rechterrijtje alles mogelijk is en dat de top van de linkerkant schier onmogelijk te verslaan is. Een kwestie van (kies het bijbehorende ABBA liedje), maar hier een hint: €€€€€€. Zondag breng ik Astrid naar Eindhoven vanwaar ze een Ryanair vlucht neemt naar Thessaloniki om daar met onze jongste spruit een aantal dagen door te brengen. Ivar komt maandag binnenvliegen uit Turkije, waar hij met de opa van een studentenvriend en nog wat makkers een eilandentrip per boot heeft gemaakt. Het joch lijdt wat af! Tinley en ik gaan er het beste van maken.

“Oh wat heerlijk om een paar dagen met die zwakke schakel van een baasje door te brengen,” lacht ze bovenstaand. “Daar kan nog wel een extra stukje worst vanaf.” Inderdaad, ze kent me door en door! Maar één ding is zeker, ze mag graag met me naar een potje voetbal kijken, en dat noem ik pure winst!

En natuurlijk is-ie er a.s. woensdag weer, de 28e aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Zegt het voort, zegt het voort!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 27

September 17th, 2019

De e-mail van Eckart. De weg naar de nieuwe vergadering van de Planning Commission is geplaveid met hindernissen. De aanloop naar België.

Ik wil niet zeggen dat ik de e-mail uit de handen van Joey ruk, maar het komt er wel op neer. Twee pagina’s, helemaal volgeschreven. “Wow,” mompel ik. Joey en Eric blijven nieuwsgierig mijn reactie afwachten, maar ik wuif ze ongeduldig naar de andere kant van het gebouw, uit mijn zicht. Eckart begint met de verklaring dat wanneer mensen binnen zijn organisatie met elkaar knokken, hij sterk de mening is toegedaan dat het niet alleen zijn probleem is, maar ook zijn fout. “Nou, nou,” breng ik uit, dat had ik niet verwacht. Ik raas door de woorden heen en sla flarden op als ‘gebrek aan duidelijkheid’, ‘conflicterende situaties’, ‘beslissingen nemen’, enzovoort. Eckart neemt de verantwoordelijkheid op zich over dit gebrek aan duidelijkheid. Noem het maar luiheid van mij, zo stelt hij, om nooit met het team samen te hebben gezeten om de rollen en verantwoordelijkheden te bepalen. Klagerig plagerig stelt Eckart dat hij, Koning Dyslexie, nu de prijs moet betalen door thuis met één vinger zo’n lange e-mail te moeten schrijven.

Terwijl ik rap door de regels heenga, is het eerste dat me opvalt de wijze waarop de sluwe vos iedereen op z’n plek zet, en gelijktijdig even demonstreert hoe hijzelf zaken doet. Dawn wordt nogmaals officieel vermeld als algemeen raadsvrouw voor zijn investeringsvehikel Ex’tent, vooral ook, voegt hij er fijntjes aan toe, vanwege haar met advocaten overspoelde land. “Dat is natuurlijk vanuit mijn standpunt bekeken”, zo stelt hij, “een Nederlander die in z’n eigen land een miljarden bedrijf bestiert zonder amper een advocaat nodig te hebben”. Voor mijn geestesoog zie ik Eckart al vergenoegd achterover leunen. Het nog even aandikkend, stelt hij in Nederland meer dan 50 kantoren gehuurd te hebben zonder ooit een advocaat erbij betrokken te hebben. Gary, die inmiddels naast me staat, mompelt sarcastisch: “what a giant of a man!” Dawn, die klaarblijkelijk geklaagd heeft bij Eckart over het gegeven dat Gary en ik haar rekeningen wat aan de hoge kant vinden, wordt ook nog even op haar nummer gezet. “Tussen haakjes, Dawn”, zo begint hij, “ik was degene die in eerste instantie opmerkte hoe gigantisch de juridische rekening aan het oplopen was, en niet Gary of Peter”. Gary en ik zeggen praktisch simultaan: “put it in your pipe and smoke it, Dawn.” Veel gebezigd de laatste tijd, het equivalent van het Nederlandse ‘die kun je mooi in je zak steken’. Daarna gaat Eckart over tot verdeling van de rollen en geeft hij mij als interim CEO zowaar veel vrijheid. Uiteraard dienen juridische zaken met Dawn doorgenomen te worden. Dat lijkt me geen probleem. Eckart besluit zijn opstel met de zin dat hij zich min of meer ziet als de vader wiens kinderen aan het vechten zijn, kinderen die hij liefheeft. “All you need is LOVE” schrijft hij enigszins ‘over the top’ ter afscheid. In de ‘rollercoaster’ waarin we nu zitten is het voor Gary en mij de normaalste zaak van de wereld om elkaar emotioneel quasi wenend in de armen te vallen. De enige manier om bij zinnen te blijven! We weten dat hiermee te werken valt, waarbij alles wat we nu doen gericht moet zijn op het binnentrekken van de gebruiksvergunning van het gebouw. 24 september wordt erop of eronder, dat beseffen we ons meer dan ooit! Baldadig besluiten we om de ‘fun’ geheim agent foto, die we een aantal weken geleden in San Francisco hebben gemaakt, op te blazen tot posterformaat en in de entree van de lobby te hangen:

Hikkend van de lach gaan we ‘back to reality’, het was goed om even de spanning van ons af te schudden. Terug naar de werkelijkheid betekent de komende dagen bijeenkomsten met de architect, offertebesprekingen met de aannemers en sowieso afspraken met onze onderverhuurder SendMail. Niet te vergeten de afspraken die we met de diverse leden van de Planning Commission moeten maken om het proces onderweg naar 24 september te oliën. In ieder geval lossen we het parkeerprobleem op wanneer we de huurovereenkomst met SendMail inkorten, dat levert ons 55 parkeerplekken op. Maar vandaag verhuizen we naar ons nieuwe gebouw, en ook Eric zal daar onder supervisie van Joey behulpzaam bij zijn. Craig Deonik heeft tijdelijk 8 telefoonlijnen geregeld en met het vele meubilair dat Sybase heeft achtergelaten komen we voorlopig goed uit. Heerlijk! Tussen de afspraken door ontruimen we ons kantoortje in Doyle Street en voelen ons aan het eind van de dag super gemotiveerd, maar ook wat stijfjes. Zaterdag ga ik met Eric naar het Sausalito Film Festival, lekker ontspannen in een zonovergoten entourage. Een echte vader-zoondag. Zondag laat ik Eric genoeglijk uitslapen en wandel naar ons kantoor aan de overkant om mijn Weekly Update te produceren. Comfortabel in mijn eigen kantoor, waar ik al het een en ander ter onderbreking van het vele wit aan de muur getimmerd heb.

Peter bezig met het uitschrijven van een check.

Ik besluit een sterk dramatisch opening statement maken. Een soort van Rocky in de gelijknamige boksfilm. Waar ik mee wil beginnen in het Engels, schrijf ik voor mezelf eerst in het Nederlands op: ‘We stonden in de rode hoek, onder de gordel geslagen, en keken de scheidsrechter vol ongeloof aan. We schudden ons hoofd en gingen door met de wedstrijd, een wedstrijd die Ex’pression erkenning zal brengen en uiteindelijk de overwinning’. Bluf? Zekerheid heb je nooit, maar mocht het niet uitkomen, dan zal dat wel als zodanig beschouwd worden, en ik weet wie als eerste met de bijl klaar zal staan.

Wow, dat ziet er op papier krachtig uit! Ik moet zeggen dat er weer eens een liedje in me opwelt, wanneer ik dit zo teruglees: ‘I’ve got a tiger by the tail’ van Buck Owens. En hoe die tijger heet, dat weet ik ook! Het verheugt me tevens om te melden dat we in principe een overeenkomst hebben met CIC, de door John Storyk aanbevolen kwaliteitsaannemer. Tevreden sluit ik de computer af en begeef me terug naar het appartement, waar ik een geeuwende Eric aantref. Hij heeft het meer dan naar z’n zin, meldt hij. Dat doet goed. We rommelen door de dag heen en halen om half vijf Pete Bandstra en z’n vrouw op bij de Holiday Inn. Pete is overgekomen uit Florida en is de beoogde Digital Visual Media Director. Ze hebben de afgelopen dagen de omgeving afgestruind om een goede woonplek te vinden, en nu gaan we ons opmaken voor een van Gary’s fameuze BBQ diners in Walnut Creek. Ze zijn onder de indruk van zowel Ex’pression’s potentie als de Californische energie. Uiteraard ouderwets gezellig als altijd bij Gary en Debbie, terwijl zijn kleine jongens zich geïnteresseerd met Eric bemoeien. Na een avond waar toekomst geschilderd wordt, rijden we terug naar Emeryville en leveren de Bandstra’s bij hun hotel af. Een nieuwe week wacht ons. Dat is te zeggen, het is Labor Day, een van die weinige vrije dagen in Amerika. Na mijn ontbijtsessie met de Bandstra’s, die nog steeds zeer geïnteresseerd zijn, breng ik Eric naar Oakland Airport. Na hem geholpen te hebben bij het inchecken, kijken we elkaar goed in de ogen en weten dat het een waardevolle anderhalve week was. Met een kus nemen we afscheid. Enigszins beteuterd rij ik terug naar kantoor om nog wat administratieve noodzakelijkheden te verrichten. De dinsdag wordt gevuld met zoveel meetings dat ik smacht naar de vlucht morgen naar huis. Onze managementteam meeting loopt uit en wordt verder uitgesteld naar vijf uur vanwege een bouwvergadering, met daarnaast nog een tiental telefoontjes ter verhoging van de feestvreugde. Voordat ik de gang naar vlucht 801 van Martinair kan maken nog een vergadering over de status van airconditioning, en met de aannemer over de te hoge offerte. Ik kan mijn geluk niet op wanneer mijn hoofd het kussentje raakt in Star Class. Een goede week België zal me goed doen, zeker de warmte van ons gezinnetje.

Volgende week: België. De trip van Eckart. De olifant in de kamer: de vergadering van de Planning Commission donderdag 24 september.

9/11: Hoe ik het beleefde

September 13th, 2019

11 september 2001: op een normale zonnige Californische morgen vertrek ik om 06.15 van huis om bij Ex’pression, ‘the best place in the world to work for’, mijn taken als CEO uit te oefenen. Nauwelijks op Highway 24 aanbeland onderbreekt mijn favoriete nieuwszender KCBS het reguliere nieuws om te melden dat in New York een tweede vliegtuig in een van de Twin Towers is geramd. Ademloos luister ik naar het verslag, waarna ik Astrid bel om haar te zeggen dat ze de TV moet aanzetten omdat er iets vreselijks aan de hand is in New York. Op de automatische piloot rij ik Berkeley in om een ‘short cut’ naar Emeryville te nemen. Tijdens mijn rit rolt de ene na de andere verschrikkelijke boodschap uit de luidsprekers van de geluidsinstallatie. Met tollend hoofd parkeer ik de auto en loop bij Ex’pression binnen. Omdat Ex’pression een 24/7 school is, dag en nacht aan de bak dus, is er nog een behoorlijk aantal studenten die half huilend, half elkaar troostend rond de TV in de kantine geschaard zijn. Iedereen heeft wel familieleden of vrienden in New York, dit is Amerika, land van de onbegrensde mogelijkheden. Terwijl de TV onheil blijft weergeven, proberen we de normale gang van zaken te hervatten. Dat valt niet mee. Onze personeelszaken dame, Andromeda geheten, weigert over de Bay Bridge te reizen, hoewel die nu net als de Golden Gate Bridge bewaakt wordt. Zo suddert de dag door en tegen zessen besluit ik de rit naar huis te maken. Terug op Highway 24 schieten de tranen in mijn ogen wanneer  vaderlandslievende Amerikanen, zoals onder weergegeven, solidariteit met hun land verklaren en medeleven met hun landgenoten in New York.

Zeer emotioneel om mee te maken, en dat deel ik ook met Astrid en de kinderen. Vanaf dat moment bewaar ik de krantenverslagen, zoals ik wel meer doe tijdens historische gebeurtenissen. Uiteraard pakken die uit:

Het ongeloof dat zoiets in eigen land kon gebeuren, valt door alle media niet in woorden te vangen. En dan natuurlijke de schuldigen. Welnu in de dagen na 9/11 wordt er één uiteraard uitgelicht:

Osama bin Laden staat op Amerika’s lijst van meest gezochte mensen: levend of dood! Een predikant in San Francisco zegt niet ten onrechte dat Amerika ‘never, ever’ ooit nog hetzelfde zal zijn. Moet ik wel kwijt dat ze het met Trump niet eenvoudiger hebben gemaakt, maar dit terzijde. De rest van de week werd gekenmerkt door routineus alles te doen wat gedaan dient te worden, maar 9/11 beheerste alles, van de zoektocht naar een nieuw personeelspersoon tot de 10e afstudeerklas op vrijdag de 14e, inclusief onze pokeravond

dezelfde vrijdag, waar vrij lusteloos met fiches gesmeten werd. De schrik was groot toen dinsdag bleek dat sterarchitect John Storyk gemist werd, die onderweg was naar Los Angeles, het eindpunt van een van de vluchten die eindigde in de Twin Towers. Woensdag kregen we het verheugende bericht dat zijn vlucht, de volgende naar Los Angeles, in alle chaos uitgeweken was naar New Orleans. Aangezien na die verschrikkelijke dinsdag al het luchtverkeer verboden werd, voor hem geen mogelijkheid om naar ons te reizen, maar ook communicatie bleek de eerste dagen moeizaam te verlopen. Kortom een week die nimmer uit het geheugen gewist zal worden, dat is zeker!

Let op, woensdag alweer de 27e aflevering van ‘Uit de

Amerikaanse school geklapt’, waar dit eigenlijk beknopt ook al een voorbode van was.