Mijn 2020 jukebox top-10 kerst selectie

Onafhankelijk van welke top-2000 of soortgelijke topattracties aan het eind van het jaar, maak ik m’n eigen top-10. Lekker puh. Puur geleid door herinneringen, al dan niet gevoed door sentimentele gedachten, plaats ik ze voorzichtig in mijn kostbare (qua emotioneel bezit) Seeburg van 1959.

Wanneer ik A1 intoets, keer ik terug naar de 50-er jaren in Rotterdam. Zwervend door de straten rond de Heemraadssingel, al dan niet voorzien van een snottebel in de snerpende kou, werd Bing Crosbeef’s ‘White Christmas’ verhaspeld. We hadden het niet breed thuis, maar na zo’n straattoertje was het altijd goed thuiskomen, waar de kerstboom nog versierd was met echte kaarsen. Levensgevaarlijk, dat wel! En je tot het bot verkleumde handen werden door de met eierkolen gevoede potkachel in ‘no time’ verwarmd, waarna het tintelen begon. Bing Crosby had met de film ‘White Christmas’ in 1954 ongelooflijk furore gemaakt, en Amerika was natuurlijk een machtig land, de bevrijder waar torenhoog tegenop gekeken werd. Laat Astrid nou een aantal jaren geleden in een kringloopwinkel het 78-toeren pakket van die film gevonden hebben. Acht kerstliedjes op vier 78-toerenplaten.Voor weinig (scherp uitonderhandeld, u kent Astrid).

Snel nu naar Q1 waar John Lennon zich genesteld heeft met ‘Happy X-mas (war is over)’. 40 jaar geleden tragisch omgebracht door een randdebiel. Dit prachtige kerstlied liet hij ons achter. Een parel. Het jaar ook dat ik (minder tragisch) mijn knieschijf brak met een partijtje voetbal. Twee nieuwe knieën later kan dit niet meer gebeuren. Beetje in de ‘blue mood’? Snel L1 indrukken waar Mud met ‘Lonely this Christmas’ niet opbeurend werkt, maar je tenminste weet dat je er niet alleen voor staat. Zo heeft elk 45-toerenplaatje z’n betekenis en herinnering. Hoe mooi is dat?! Astrid heeft voor deze kerst een slanke boom aangeschaft waarin de flikkerende fluctuerende lampjes al een telefoontje van de buren heeft opgeleverd: “er is iets aan de hand met jullie elektriciteit”, luidde de boodschap. Gulle lach.

Maar, daar waar Bing Crosby blijft dromen van een ‘White Christmas’, blijf ik dromen van een ‘Jack Christmas Tree’. En, heel eerlijk, ik zie het ook heel helder voor me!

Jaar in, jaar uit zeur ik om een dergelijke boom, maar Astrid blijft maar beweren dat deze boom te snel uitvalt. Nou ja zeg, ben ik daar nou zo oud voor geworden?! Moet gezegd worden dat ik af en toe denk dat we met z’n allen in één grote boze droom terecht zijn gekomen, waar we als het ware in een doolhof beland zijn en wanhopig de uitgang zoeken. Covid-19 waart rond in het land en vindt zonder enig probleem onnozelaars die nog steeds denken dat het een ‘hoax’ is. Toekomstige slachtoffers, maar wat koop je ervoor. Mensen die je na aan het hart zijn, kan je geen bemoedigende knuffel geven, en deze kerstmis wordt er daardoor een die niet snel vergeten zal worden. Voor veel mensen zal het een L1 kerstmis van de jukebox worden. Hou vol, blijft toch het motto, ik heb geen zin om ‘My Way’ in de jukebox te plaatsen. Maar, weer of geen weer, woensdag komt aflevering 89 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ uit.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 88

Eckarts response en het bezoek van de Belg en zijn rechterhand Jan-Ru.

‘What the fuck,” mompel ik halfluid. Een oudere man naast me, in een bont Hawaii shirt, kijkt verstoord op. Ik hou de e-mail op ten teken van slecht nieuws, en kijk er vol misbaar naar. Hij begrijpt het.

Zo’n vier weken geleden stuur ik verdomme een brief, dan twee weken later een e-mail op poten naar hem en z’n handlangers, en zijn response is ‘laten we het maar niet als verzonden en ontvangen beschouwen’. Wat een lafaard, is mijn eerste reactie. Maar wacht, misschien wil hij hiermee het bezoek van de Belg en Jan-Ru van de scherpe kanten ontdoen. Astrid kan zich in deze theorie, die ik optimistisch breng, wel vinden terwijl ze ondertussen de koffers inpakt. Het geeft ook een wat beter gevoel zo aan het einde van een hemelse week. De terugvlucht wordt onderbroken door een tussenlanding in Phoenix, Arizona, hetgeen de totale vluchttijd op 6,5 uur brengt. Scheelt wel aanzienlijk in de vliegkosten, we blijven natuurlijk Nederlanders, en Hawaii was sowieso reteduur. Het maakt de vreugde thuis er allemaal niet minder op, zeker nadat de jongens hun in Hawaii gekochte ‘kraaltjes en spiegeltjes’ hebben uitgepakt. Na mooie kleurrijke verhalen, een drankje, en het geloofwaardig verwerken van de boodschap dat de jongens zich als engeltjes gedragen hebben, volgt nog een spelletje ‘mens erger je niet’. Astrid en ik zoeken na deze ‘tour de force’ het eerst onze slaapkamer op. Morgen wacht weer een dag waarvan de inhoud ongewis is, en eerst zal ik Gary moeten bijpraten. Astrids ouders begrijpen niet echt waarom ik weer in alle vroegte naar Ex’pression moet, en dat houden we zo. Terwijl ik me geestelijk voorbereid op de gesprekken met Frank Monstrey en Jan-Ru Miller, kan de radio presentator van KNBC er niet over uit dat ook in Europa massa geweldsmisdaden met vuurwapens plaatsvinden. Ene Robert Steinhäuser heeft op een gymnasium in Duitsland 17 mensen gedood, en vervolgens zichzelf om het leven gebracht. Hawaii lijkt plotseling uit m’n gedachten verdwenen. Wanneer ik highway 24 opdraai zet ik een CD van Leonard Cohen op, waar ik ook niet blij van word. Stilte dus om mijn gedachten op orde te brengen. Een idee borrelt in me op, Eckart lijkt gefrustreerd door het idee dat hij eigenlijk alleen maar geld inbrengt, en niet zijn briljante geest. Laten we hem er meer bij betrekken, hem belangrijker maken in interviews. Volgende maand hebben we weer een boardmeeting, daarvoor laten we hem interviewen. Gary, als mede oprichter, krijg ik vast aan boord met dit plan door hem naast Eckart te plaatsen. Onze marketing manager, Karen Wertman, dient de belangrijkste kranten in de Bay Area te enthousiasmeren. Dit gaat lukken, iedereen is enthousiast over Ex’pression, maar om daarnaast de excentrieke miljardair (!) en geldgever te kunnen interviewen is natuurlijk supergeil. Over dat laatste borrelt een lach in me op, dat was een TV reclame van Arcade in Duitsland: “Alle 20 Supergeil, nur von Arcade”. Tegen de tijd dat ik het parkeerterrein van Ex’pression opdraai, ben ik gereed voor ‘whatever’ deze dag brengt. Zwarte koffie, daar begint de dag mee. Gary slentert naar binnen en is in de juiste stemming: “when do you expect Batman and Boy Wonder,” vraagt hij met een brede grijns op z’n gezicht. Ik praat hem bij over Eckarts reactie en het enige dat Gary er over kwijt wil is een gemompeld “typical Eckart.” Vervolgens ontvouw ik mijn plan. Gary is enthousiast en stelt voor om onmiddellijk Karen Wertman te ‘briefen’. Het lijkt ons het beste dat ik het heikele gesprek met Frank en Jan-Ru in het Nederlands aanga, en dat Gary aansluit voor een vroeg diner in ‘The Townhouse’. Tegen elven meldt de receptioniste dat Frank en Jan-Ru zich geregistreerd hebben aan de balie. “I’ll pick ‘em up,” antwoord ik haar. Eckart heeft met zijn e-mail inderdaad olie op de golven gegoten, Frank begroet me met een Vlaamse hartelijkheid een grote vriendschap waardig. Wolf in schaapskleren, gaat het door me heen. Jan-Ru ziet het aan en geeft een vriendelijke handdruk. Ik ga ze voor naar mijn kantoor, waar ik strategisch op mijn bureau een foto heb neergezet van een vorige bijeenkomst:

Uiteraard merkt Frank het meteen op en zegt in mooi Vlaams, “dat is toch schoon volk, nietwaar.” Doel bereikt. Na de koffie en wat ‘small talk’, steekt Frank van wal: “Peter hoe heeft het zover kunnen komen dat je zo een e-mail afscheidt.” Nou neem ik aan dat hij mijn e-mail aan Jan-Ru gelezen heeft, maar “oké”, stoot ik af: “hoe denk je dat ik me voel wanneer beloofde geldstromen niet aankomen. Of hoe te handelen wanneer de ene na de andere baas zich aanmeldt, behalve degene die daarvoor is aangesteld; jij dus. Eckart die even voor een boardmeeting wijzigingen aanbrengt in notulen en agenda’s die hij al weken in zijn bezit heeft.” Hier breekt Frank in; “allez, maar dat is toch zijn goed recht.” Met verbazing kijk ik naar Frank. “Jullie hebben regels en tijdslimieten opgesteld die we in deze opbouwfase krampachtig halen, waarna jullie vervolgens er niets mee doen, en jij laat van je afweten,” haal ik uit. Nu wordt het interessant, Frank begint omstandig uit te leggen over de problemen die hij ervaart met de bedrijven die in de Ex’tent portefeuille zitten. En hoeveel tijd dat het kost om orde op zaken te stellen. Jan-Ru mengt zich in het gesprek, “geloof me Peter, nu ik erbij ben om Frank te ontlasten, zal het heel wat gesmeerder gaan.” Gary meldt zich in de deuropening en zegt gereed te zijn om ons naar ‘The Townhouse’ te brengen. “Peter,” sluit Frank af, “ik reik je de hand om toe te zeggen dat van nu af aan we ons aan datgene houden wat we afspreken. Maar wel dient de liefde wederzijds te zijn.” Dat laatste klinkt wat bombastisch, maar ik neem zijn hand aan. Gary begint met een kwinkslag, “so, did you guys come to a conclusion in your mumbo jumbo language?” We praten Gary bij, en uiteraard vindt hij het geweldig met ons “Eckart” plan in het achterhoofd. Het wordt onder de omstandigheden een prettige maaltijd en ik wens beide heren, nadat ze bij Gary ingestapt zijn, voor morgen een goede financiële bijeenkomst met Ed Niskanen en z’n crew. Ik ga met de jongens honkballen, en wat ze niet weten is dat we morgenmiddag bij Ed zijn voor een gezellige BBQ middag. Van ‘The Townhouse’ naar mijn auto bij Ex’pression is een peulenschil, en tijdens het wandelen komt een gevoel van tevredenheid over me. Het ziet er naar uit dat we voorlopig duidelijke afspraken hebben gemaakt, hoewel ik toch wel met enige zorg het probleem ‘Ex’tent’ aangehoord heb. Vandaar dat ons geld vertraagd aankomt. Gelukkig kunnen we binnenkort onze eigen broek ophalen, en kan de geldstroom vanuit Nederland stoppen. En met dat positieve gevoel stap ik m’n auto in, onderweg naar vrouw, kinderen en schoonouders. 2 juni 2002. Het wordt een hete dag, en eigenlijk ben ik wakker geworden door het zoemen van de airconditioning. Omdat ik niet meer de slaap kan vatten, besluit ik om zes uur zondagmorgen, ik lijk wel gek, om een kop koffie te maken en te wachten tot de ‘San Francisco Chronicle’ op de oprit gekwakt wordt door de krantenjongen. Genietend van de hete koffie, overzie ik de afgelopen maand. Naast de gebruikelijke ‘uplifting’ meetings met de staf, mocht het ‘Open House’ van 19 mei met zo’n 200 geïnteresseerden wel als een hoogtepunt beschouwd worden. Met name ook omdat 11 ‘prospects’ spontaan geboekt konden worden. Eckart arriveerde woensdag, zei zijdelings dat hij blij was dat de lucht tussen de Belg en mij geklaard was, en dat de rest echt wel goed zou komen. Beetje karig, maar toch. Vervolgens werkte hij in no-time de boardmeeting af omdat hij het belangrijker vond om gezamenlijk met de stafleden te dineren. “Just want to pick their brains”, merkte hij droogjes op. Eigenlijk een beetje een anti climax na al het gebrul, maar voor ons wel een fijne. Eckart deed pas echt van zich spreken tijdens de sales/marketing meeting. “That’s my beef”, intimideerde hij onze marketing manager Karen Wertman. Veel geschreeuw, weinig wol, konden we na afloop constateren. Teveel gericht op de Europese markt, hoewel er voor Karen best wel wat ‘eye openers’ waren. Al met al krijg ik het idee dat we, god zij dank, een rustige zomer tegemoet gaan. Een doffe plof stoort me in mijn gedachten en ik spoed me naar buiten om de zondagkrant op te halen. Op de voorpagina van de ‘business section’ wordt het artikel al duidelijk aangegeven.

De kop van het artikel is geweldig, daar kan geen reclame tegenop!

Het artikel zelf liegt er ook niet om, het lijkt wel of de verlosser zijn kudde toespreekt. ‘Kudos’ voor Eckart, zo overtuigend was hij absoluut.

Vervolgens nog een wereldse foto met Eckart aan de bak in een van onze animatielabs als slagroom op de taart.

Ik heb de krant nog niet neergelegd of daar meldt Gary zich; “I’m sure he will get a hard-on when reading this article,” sneert hij, waarna hij grinnikend me een “hell of a Sunday” wenst.

Volgende week: verjaardag boodschap van Eckart voor Peter. Het lijkt wel of de aanloop naar de volgende boardmeeting al weer geplaveid is met obstakels.

De Ups and Downs van Sinterklaas (waar gebeurd)

Sint eenzaam wegens de niet aflatende Pieten misère, zo voelde hij zich ook na z’n laatste optreden in de San Francisco Bay Area.

We schrijven december 2015 en hij dacht terug aan z’n eerste echte optreden als zodanig in 1974. Of het nu kwam omdat zijn kalende hoofd hem een wat ouwelijke uitdrukking gaf, weet hij niet, maar zijn toenmalige baas, Joep Toth van Holland International Computer Services, overtuigde hem dat hij de ideale Sint zou zijn. Eigenlijk had hij onderstaand beeld in gedachten, maar daarvoor moet hij tot 2007 wachten.

Maar goed, het werd het begin van een leerzaam proces op een machtige plek. Immers, toen hij eenmaal op de versierde stoel zat, kon hij genoemde baas Joep naar voren roepen en voor hem op z’n knieën plaats laten nemen. Dat durft niemand te weigeren, al was het alleen maar om de kinderen niet teleur te stellen. Vervolgens moest baas Joep beloven dat er flinke opslagen gegeven zouden worden aan de aanwezige papa’s en mama’s. Scoren! Zij het dat het zijn promotie in de weg stond. Ook werd hij gelubt door schoonvader Toon, conciërge van de Sint Josefschool in Vinkeveen, om daar op te treden. In zijn mooie rode boek vond hij diverse aantekeningen van Toons hand waarmee hij, zo op het oog, wraak nam op diverse leraren. Geroutineerd als hij toen begon te worden, prees hij hen tot verbazing van zijn schoonvader de hemel in. Hij noemde Sint later op de avond, tijdens een borreltje, hufter. De Sint beschouwde dat als een compliment. December 1994 was Nieuwegein, hoofdkantoor van de Arcade Music Group waar hij als directeur Duitsland acteerde, het toneel waarhij zijn kunsten mocht vertonen. Bassie en Adriaan, die bij Arcade onder contract stonden, warmden het publiek op. Met de kennis van nu had hij natuurlijk grote man Herman Heinsbroek, de ook nog een blauwe maandag minister van EZ was, en Bassie en Adriaan pardoes in de zak naar Spanje laten transporteren. Heinsbroek omdat hij na de overname door Wegener z’n manschappen eind 1997 in de steek liet, en Bassie en Adriaan omdat ze hun medespelers niet betaalden. Enfin, weer wat wijzer geworden. Ook kreeg hij een flinke mentale klap toen zijn favoriete cartoonist, Peter van Straaten, deze scheurkalender cartoon plaatste:

De BvK (Bond van Klazen) heeft hier nog werk van gemaakt, maar daar kwam uiteindelijk geen pepernoot van terecht. Z’n grootste succesperiode kwam in de San Francisco Bay Area, waar hij na een optreden bij de Dutch School Silicon Valley, gevraagd werd door filantroop Henny Nijssen om in 2001 haar Sint te worden voor met name East Bay families bij de prestigieuze Berkeley Marina Yacht Club. Daar kwam later SF Dutch bij onder leiding van Ottilie Cools. Het groeide uit tot twee bomvol gepakte optredens op zaterdag in San Francisco, waarna ’s zondags Berkeley volgde. Daar begon ook het thema Pieten een rol spelen; van Zwarte Pieten naar Veeg Pieten en Regenboog Pieten, en niet te vergeten Tieten Pieten. Bijna werd vergeten waar het om gaat:

Juist: de kinderen! Misschien is zijn grootste verdienste wel geweest, waar hij net de nobelprijs voor de vrede ontliep, de geslaagde toenadering tot Santa Claus!

Hoewel de alcohol uit de poriën van Santa Claus walmde, en ook zijn baardpartij te wensen overliet, ging de Sint toch blijmoedig met hem op de foto. Dit is een waar gebeurd verhaal, dat weet ik zeker, want die Sint was ik! Dit laat onverlet dat woensdag #88 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ verschijnt en voorzichtigheid geboden blijft in Covid-land.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 87

Een reactie op zondag uit onverwachte hoek.

De jongens stommelen rumoerig door het huis, druktemaker Kaj voorop. Uiteraard wegens de opwinding om opa en oma weer te zien, waarbij ze erop rekenen dat er wat verwennerijtjes uit Nederland meekomen. Astrid verzamelt het luidruchtige trio in haar Van en gaat op pad naar SFO. Hoewel ik vandaag niet echt een reactie uit Nederland verwacht, mede gezien het tijdsverschil van negen uur, hou ik toch een schuin oog op de computer. Om m’n gedachten wat te verzetten, selecteer ik de 45-toerenplaatjes die ik in de jukebox ga uitwisselen. M’n Seeburg uit 1959, zes jaar geleden voor m’n 50e verjaardag in Düsseldorf gekregen, is daarna opgesteld geweest in België (Lommel), hier in Walnut Creek, en nu dus Concord. Die dingen zijn gemaakt voor gevechten in een bar, zó sterk! In ieder geval zet ik voor schoonvader Toon ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld erin, en voor mezelf, omdat ik het op die toonhoogte lekker mee kan zingen, ‘In the ghettho’ van Elvis. Zo, nu even de titelstrips erin, en draaien maar.

Jezus, wat klinkt dat vinyl lekker! Luidkeels meeblerren en alles even mooi vergeten. Aan het geluid bij de voordeur hoor ik dat het spul van de luchthaven is teruggekeerd. Schoonvader Toon begroet me joviaal als altijd met de vraag; “zo, verdien je nog wat.” Als superconciërge in Vinkeveen kent men hem eigenlijk alleen als Ome Toon. En bij de lokale voetbalvereniging Hertha als de grensrechter die menig puntje voor het eerste team verdiend heeft. Dit alles onder het motto ‘club in nood, vlag omhoog’. Schoonmoeder Riet is de oudste van een dozijn, reken maar dat meneer pastoor niet gediend was van voorbehoedsmiddelen. Daardoor was ze altijd het pispaaltje, en pas op latere leeftijd, toen ze ging werken, kreeg ze een gevoel van eigenwaarde. Ze zijn dol op de kinderen, en omdat ze geen woord buiten de deur spreken, zijn de jongens genoodzaakt om Nederlands met ze te praten, zij het met een Vinkeveens accent. Na wat drankjes en prietpraat om de tijd te doden, komt het ganzenbordspel op tafel. De jongens lachen zich een kriek wanneer opa iemand eraf gooit en dan luidkeels “carbid” roept. Niemand weet waarom, en niemand vraagt erom. De jongens gaan tegen negen praktisch gelijk met opa en oma op stok, het is mooi geweest. Astrid en ik genieten van de plotseling ingetreden stilte, en nemen een nachtmutsje. Nog een nachtmutsje later komt Astrid op de heftige e-mail terug die ik vandaag verzonden heb. “Wat moeten we doen wanneer dit fout loopt,” vraagt ze met enige vertwijfeling. Ik hou me groot: “ik denk dat ze heel pissig zijn,” antwoord ik, “maar dat ze me in deze fase niet kunnen missen.” Dat lijkt ons een mooie afsluiting van de dag, we moeten ons vooral niet onderdompelen in vertwijfeling, uiteindelijk heeft Eckart ook nog zoiets als een hart. Op de Belg reken ik niet, en Bram heeft me sowieso laten vallen door geen geld over te boeken. Zondagochtend rond een uur of zeven sluip ik naar m’n kantoortje in de hoop daar een response aan te treffen. Helaas. Dan maar eerst een straffe mok zwarte koffie, met daarop een stroopwafel uit het pak dat meegenomen is door m’n schoonouders. Lekker. Even na kwart voor acht komt een e-mail binnen van de rechterhand van de Belg: Jan-Ru Muller. Eigenlijk is het van de gekke dat ik Eckart een brief schrijf, vervolgens Bram aan de lijn krijg om daarna ‘behandeld’ te worden door Jan-Ru. Waar is onze Belgische ‘vriend’ Frank Monstrey in dit geheel? Al bij het begin zie ik dat ze Robbert Jan Schalekamp uit het verhaal hebben geschrapt. Komt zeker niet uit met het oog op het HR onderzoek!

Moet ik zeggen dat de toon vriendelijk is en iets uitstraalt van ‘dit moet een misverstand zijn’. Dit is wel een beetje het spel dat ze spelen, je vraagt je af of ze denken dat we helemaal van de pot gepleurd zijn. En dan dat regeltje “het overzicht dat ik gisteren van Ed ontving”. Totale ‘bullshit’, het is een doorlopend cashflow verhaal. Maar goed, er gaat $250.000 overgeboekt worden, dat is mooi, echter tegelijkertijd is dat het bewijs dat ze dus nog geen stuiver overgemaakt hadden. Dat wordt dus wel woensdag voor het op onze rekening staat. Neemt niet weg dat ik onmiddellijk in mijn response overga tot de ‘stroop om de mond smeren’ tactiek, zonder te vergeten de essentie weer te geven.

Na de e-mail verstuurd te hebben, besluit ik om Astrid een kopje koffie gelardeerd met stroopwafel en goed nieuws te brengen. Het is een stralende dag en voordat we het ontbijt beëindigd hebben, tikt het kwik al bijna 30 graden aan. Dat betekent dat opa en oma eraan moeten geloven en zich in hun badpak moeten hijsen. Ons zwembad is sowieso een plek van plezier, en terwijl oma in de weer is om heur haar droog te houden, hebben de jongens opa al in het bad geduwd.

V.l.n.r. Kaj, Opa Toon, Ivar en Bo-Peter

Het is zo’n zonnige dag in Californië waar je weleens over leest in een droomvakantie. Natuurlijk wordt dat gevoel aangewakkerd door het nieuws uit Nederland, maar toch. Maandag weer ‘business as usual’, met dien verstande dat er een vervolginterview plaatsvindt met Robbert Schalekamp. “Wat maakte je je boos man,” opent hij. Ik laat hem de e-mails zien en vertel over mijn frustratie dat Eckart geen antwoord geeft en de Belg onzichtbaar blijft. Als een psychiater luistert Robbert aandachtig toe en maakt aantekeningen voor zijn rapport. Daarna, als gepland, sluit Kelly Backens aan om haar ervaringen met Robbert te delen. Of ze indruk op Robbert wilde maken weet ik niet, wel dat ze haar strakste bh had aangemeten. Klaarblijkelijk is ze niet op de hoogte van Robberts seksuele geaardheid. Ze is goed voorbereid en beantwoordt alle vragen praktisch op de automatische piloot, zonder daadwerkelijk enige zelfinbreng. Rechtstreeks uit het theorieboekje van de mondige HR manager. Na haar vertrek noemt Robbert haar, zonder mijn commentaar af te wachten, een hittepetitje. Voor zijn vertrek wenst Robbert ons een goede week op Hawaii toe, waarbij hij erop aandringt alles wat op Ex’pression slaat los te laten.”Sure,” laat ik hem uit, maar zolang het geld niet op de Ex’pression rekening staat voel ik me niet gerust. Donderdagochtend, voor onze vlucht naar Maui, bel ik nog even met Liz Altieri van de Summit Bank: “I expect a $250K transfer from the Netherlands, Liz, can you check our account, please.” Haar antwoord verbaast me niet: “sorry Peter, nothing in yet.” Ik vraag haar me hoe dan ook te bellen vóór het weekend, ook al omdat het in Hawaii weer drie uur vroeger is dan in Californië en dus twaalf uur tijdsverschil met Nederland heeft. Na het een paar keer hartgrondig “fuckers” gemompeld te hebben, omdat ik boos ben op dat stelletje in Nederland, zet ik het van me af en ga met Astrid aan boord van de Virgin vlucht naar Maui. Als geadverteerd loopt het ‘bedienend’ personeel er relaxed in spijkerbroeken bij. Vriendelijk en met een tandpasta glimlach. In ieder geval maken ze de vijf uur durende vlucht naar Maui zeer aangenaam. Het eiland is overweldigend mooi, en wanneer je nu niet in vakantiestemming komt, wanneer dan wel. Hoewel het knagende geldstemmetje zich bij tijd en wijle nog steeds laat horen. Het “Aloha” en “malaho” vormen als het ware automatisch een liedje in je hoofd, waarna een negatief telefoontje van de Summit Bank de enige wrede dissonant zou kunnen opleveren. Het is vrijdagmiddag twee uur, even voor vijf in Californië, en er komt een telefoontje van de Summit Bank binnen. “Liz here,” klinkt het ver weg uit Emeryville, “you’re off the hook.” Oftewel, de $250K is binnen en ons huis is geen onderpand meer. Ik dank haar uitbundig, geef Astrid een dikke kus en bestel twee tropische cocktails. De vakantie is nu echt begonnen.

Dolfijnen, bounty witte stranden, helikopter vlucht over de diverse eilanden, en met wonderlijk gekleurde cocktails heerlijk luisteren naar één van Hawaii’s grootste, aan overgewicht overleden, artist. Israel Kamakawiwo’ole weet als geen ander het Hawaii gevoel in je wakker te maken. Het kan niet op. Dus wel. Wanneer ik op de dag van ons vertrek, tegen de zin van Astrid, bij het businesskantoor mijn e-mails check, lees ik het bizarre bericht dat Jan-Ru Muller en Frank Monstrey morgen in Emeryville zijn, en zaterdag met onze financiële mensen al het cijfermateriaal willen doornemen. Tevens ligt er een merkwaardige response van Eckart op mijn heftige e-mail van twee weken geleden.

Volgende week: Eckarts response en het bezoek van de Belg en zijn rechterhand Jan-Ru.

Heb ik weer!

De laatste twee Luimen heb ik twee onderwerpen nader belicht. Allereerst de gemiddelde (hoge) leeftijd van mensen die ik in mijn agenda noteer op de dag van hun verjaardag, omdat ze me dierbaar zijn. Gelukkig is er daarvan niet één van ons heengegaan, maar een kwartet mensen waaraan ik in mijn leven veel plezier heb beleefd, wel. In volgorde: Pim, Corrie, Diego en Liselore. Twee voetballers; één coke snuivende Argentijnse halfgod en één voetbalbezeten recordhouder in de eredivisie (m’n Spartaanse hart bloedt). De dames zullen eerder herdacht worden als mevrouw de Bok en als de vrouw van Paul van Vliet, terwijl ze toch ongelooflijk getalenteerd waren op ander gebied. Het lijkt wel of ik het onheil over me afroep wanneer ik over leeftijden schrijf! Ook Baudet werd belicht in het kader van Trump en democratie. Nou, dat is bij dat Forum voor Democratie een behoorlijke zooi geworden. Misschien moet ik daar wat meer over schrijven! Om in de politiek te blijven: na Xi is Poetin de enige die Joe Biden nog niet gefeliciteerd heeft. Hij heeft het namelijk te druk. In mijn geestesoog zie ik hoe Trump door Poetin getroost wordt.

Awwww….. Vlad zingt vervolgens “Oh Donnie”, in navolging van de grote hit van Ritchie Valens, die Vlad keer op keer op z’n platenspelertje gedraaid heeft. ‘The End’ is een prachtige ‘shoot’ van de twee boezemvrienden die in een ‘fade out’ beeld in de datsja van Vlad verdwijnen. Om het verhaal nog geloofwaardiger te maken is ook onze voormalige minister van Buitenlandse Zaken, Halbe Zijlstra, (weer) aanwezig in de datsja om mijn verhaal te onderschrijven. Arme Halbe, dit verdient hij niet, nadat hij Jaitsen Singh zo goed geholpen heeft (niet dus). #86 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ mocht enige mooie commentaren vergaren. Het meest aandoenlijke was de bede op LinkedIn van Maaike van Waalwijk van Doorn: “Zo spannend kan morgen aflevering 87 worden geplaatst”. Daar smolt mijn hartje van! Maar het kan natuurlijk niet. Op TV wel (wanneer je betaalt). Helaas dus Maaike, nog een paar nachtjes wachten, net voor Sinterklaas komt #87 uit. Hebben we het nog niet eens gehad over die 6-0 overwinning van Sparta tegen ADO. M’n eregast thuis was George Freriks, ADO seizoenkaarthouder, omdat ik hem natuurlijk niet mee kon nemen naar het Kasteel. Naarmate de wedstrijd vorderde werd hij pipser en pipser om de neus. Bij de stand 4-0 bood ik hem een biertje aan in een Jupilerglas, “kun je alvast wennen”, merkte ik er vriendelijk bij op. Jupiler was natuurlijk de sponsor van de eerste divisie toen Sparta daar lang geleden -ahum- in speelde. George nam het op als een man, en bij de stand 6-0 ging hij over op rode wijn. Toen hij naar huis ging bestempelde hij de uitslag als ‘fake news’, en daar kon ik mee leven. Maar er viel maandag nog veel uit te leggen, met name aan mijn sportmaatje Chris G. die er niets van snapte dat Sparta bovenaan stond in het rechterrijtje. Twee kelkjes Ketel1 later knikte hij van “oh ja”. Ik denk om er vanaf te zijn. Nog even voorzichtig zijn mensen, dan vieren we toch nog kerst met een aantal geliefden.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 86

April wordt een woelige maand. Eigenlijk breekt de pleuris uit.

Zo, de brief is uit, nu is het wachten op een positief antwoord van Eckart. Hoop doet leven, en ergens in deze ‘horror story’ moet Mensch Eckart toch ook weer z’n rentree maken, zou je denken. Donderdag ontvangen we Fred Kappetijn, de grote man achter de Ex’ovision, waarmee je op afstand met elkaar kunt spreken via beeldscherm, waarbij je als het ware tegenover elkaar zit. Je kunt elkaar in de ogen kijken, vandaar de naam ‘eye catcher’. Het geheim zit in een bepaalde ingenieuze spiegeltechniek. Het nadeel voor ons is dat wij opgezadeld worden met de kosten van een zogenaamde, peperdure, ‘dedicated’ telefoonlijn onder het motto dat je de zusterbedrijven moet helpen. Fred is een sympathieke bekwame kerel die er niet over uit kan dat hij Eckart niet meer rechtstreeks zakelijk kan benaderen, maar dat alles via de Belg loopt. Voordat hij ons verder inwijdt over alle mogelijkheden van de ‘Eye Catcher’, loopt hij leeg over de huidige situatie in de ‘Bosschuur’, van waaruit Frank Monstrey in Austerlitz alle bedrijven aanstuurt. Van harte nodig ik Fred uit om vanavond de focus bijeenkomst bij te wonen van EastBay Technet, die de groeiende techsector aan onze kant van de baai bedient. Gary en ik heten eenieder van harte welkom, waarna de presentaties beginnen. Leuk evenement, goede PR voor Ex’pression, en het levert ook nog een leuk artikeltje op in de Oakland Business Review:

Fred geniet van de relaxte sfeer bij Ex’pression, iets dat we ondanks alle perikelen weten te handhaven. Een vriendschap is geboren. Inmiddels is er een week verstreken en nog steeds geen ‘piep’ van Eckart. Het wordt een beetje ongemakkelijk. Nu ik toch over ‘ongemakkelijk’ nadenk, de toegezegde gelden als in de cashflow aangegeven, zijn ook niet overgeboekt. Maandag de 15e dienen de salarissen te worden overgeboekt, dan wel checks geïnd. De telefoniste meldt Bram Zwagemaker aan op lijn een. “Okay, put him through,” antwoord ik gespannen. “Hallo Peet, wat maak je je weer druk,” begint Bram. Okay, dus Eckart heeft de brief aan hem doorgegeven. “Hoe bedoel je,” vraag ik naar de bekende weg. “Nou ja, dat van die zekerheden en zo, óf wij jou zouden laten hangen. En dat lulverhaal, ach, zoiets zeggen we allemaal weleens. Maak je niet ongerust ouwe reus.” M’n brein draait op volle toeren, vrijdag moet het geld op de bank staan voor de salarissen, dus moet ik nu beslist geen ruzie maken. Ofschoon daar ook het geld inzit voor de door hen gefinancierde studenten, laat ik dat links liggen, ik vraag slechts “cashflow Bram.” Bram zucht van ‘dat komt wel goed’. “Goed luisteren Peet, die investeringen moet je even op je buik schrijven, maar het minimale zullen we overboeken.” Voordat ik om uitleg kan vragen laat Bram weten dat hij aan een borrel toe is, waarna hij me een fijne dag wenst en ophangt. “Klojo,” is het enige woord dat me te binnen schiet. Nou ja, wanneer het geld vrijdag op de rekening staat, is al het leed geleden. Inmiddels is Alan Parsons gearriveerd, die een naar hem vernoemde studio gaat inwijden. Alan stond in mijn Arcade Duitsland tijd bij het concern onder contract, verhuisde naar Californië om daar te trouwen, en bleef met mij in contact. Zijn fantastische achtergrond met de Beatles, Pink Floyd en natuurlijk zijn eigen Alan Parsons Project, spreekt de ‘sound students’ natuurlijk zeer aan. Uiteraard wordt Ex’pression’s ‘wall of fame’ van een Alan Parsons handtekening voorzien:

Het wordt een feestelijke middag, waarbij de studenten genieten van enige spectaculaire anekdotes van Alan, met name over engineering in onvoorspelbare ‘live’ situaties. We nemen warm afscheid van elkaar, waarna Alan en vrouw Lisa vertrekken voor een genoeglijk nachtje San Francisco. Vrijdagmiddag 12 april: “Peter, we didn’t receive anything yet,” is het korte antwoord van Vice President Liz Altieri van de Summit Bank op mijn vraag over gestorte gelden. Ze verzekert me dat de salarissen en uitstaande checks betaald worden, althans, zolang ons huis als onderpand dient. Om te zeggen dat ik kwaad ben, is een eufemisme, ik ben razend! De timing van dit geheel is slecht, zó slecht. Morgen komen mijn schoonouders aan, die gaan op de jongens passen wanneer Astrid en ik een droomweek vakantie in Hawaii door gaan brengen. Kunnen we wel gaan te midden van deze onzekerheid, dat is de vraag. We gaan, besluit ik, waarna ik een hartgrondig “fuck ‘em” uit mijn mond laat glippen. ’s Avonds hou ik me groot, speel nog een spelletje ‘Mens erger je niet’ met de boys, en ga tegen m’n gewoonte in voor Astrid naar bed. Ik slaap onrustig, en tegen de morgen hou ik het niet meer, ik moet de boosheid uit m’n systeem krijgen. Voor m’n computer gezeten bepaal ik dat het me geen reet meer kan schelen, en dat het alles of niets wordt. M’n vingers vliegen over het toetsenbord, en na het twee maal teruggelezen te hebben, besluit ik dat dit is wat ik meen, en dus druk ik op ‘send’. Ik maak een printje voor Astrid die ik de trap af hoor komen. Ze legt haar handen begripvol op mijn schouders, waarna ze begint te lezen.

Kort mompelt Astrid “oh Peter,” waarna ze het lezen hervat.

“Voila,” echoot Astrid, waarna ze me vraagt of het wel verstandig is om Frank Monstrey zo in de gordijnen te jagen. Zonder mijn antwoord af te wachten leest ze door.

“Uw Hired Hand, doch niet lijfeigene,” rondt ze al lezend de e-mail af met mijn slotregel. Haar gezicht staat sip, ze ziet de vakantie wegglippen, Hawaii lijkt verder weg dan ooit. Ik pak haar gezicht en overtuig haar dat mijn spierballentaal moet leiden tot normalisering van de verhoudingen, maar dat we hoe dan ook woensdag het vliegtuig naar Maui pakken, het mooiste eiland van Hawaii. “Schatje, het is echt de dood of de gladiolen, er móet zekerheid komen, anders blijven ze ons piepelen.” “Kom,” zegt ze plots enigszins opgefleurd, “ik neem dadelijk de jongens mee om m’n ouders op te halen, dan kan jij op je antwoord wachten.”

Volgende week: een reactie op zondag uit onverwachte hoek.

Domme boosheid en mooie meneren

M’n blijdschap over het verlies van de clown in het Witte Huis slaat om in boosheid wanneer ik z’n pogingen gadesla om de V.S. te ruïneren. Mensenlevens gaan verloren en links en rechts staan klaar om elkaar de hersens in te slaan. En potentaat/clown Trump blijft alsmaar haat en verdeeldheid zaaien. En ik kan er niets aan doen. Blijkt dus dat de 18 jaar die ik er doorgebracht heb meer heeft achtergelaten in me dan ik ooit kon bevroeden. En we hebben er natuurlijk twee zonen wonen. De foto die ze deze week plaatsen deed me denken aan ‘mooie meneren’ van het Simplisties Verbond.

Wonderlijk dat het me terug deed keren naar m’n platencollectie om dat mooie brok vinyl er liefkozend uit te halen. Nu even naar de foto van Bo-Peter en Kaj, en waarom die me aan ‘mooie meneren’ deed denken.

Ze staan er hier echt op hun paasbest bij, waarbij aangetekend dient te worden dat de versiering onder hun respectievelijke neuzen er ook mag zijn. Maar dit terzijde. Meerdere malen echter mocht ik onze bloedjes van kinderen ook aanschouwen als geportretteerd op de achterzijde van het album ‘mooie meneren’:

Oh, wat mis ik Van Kooten en De Bie!

Mooi toch hoe onze mannen dan opgroeien en aldus tegengif betekenen voor de haat zaaiende Trump. M’n boosheid taant weg. In alle eerlijkheid moet ik bekennen dat ze tegenwoordig niet alles meer aan me opbiechten, en dat is maar goed ook. Woensdag publiceerde ik aflevering 85 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, en weer welde boosheid in me op toen ik de e-mail las van Eckart Wintzen waarin hij over me schreef als ‘die lul’. En dat midden in de strijd die we voerden om Ex’pression omhoog te brengen in de vaart der volkeren. Ik viel terug op m’n gedachtengoed van 2002:

En net als toen taande m’n boosheid weg, en schreef ik dapper door. Toen ik maandag m’n agenda opensloeg om de activiteiten door te nemen (tanende) en de verjaardagen van familie, vrienden en kennissen doornam, viel het op dat de gemiddelde leeftijd 63,4 jaar bedroeg, waarbij mijn bonus kleindochter Charlotte met haar 22 herfstjes het gemiddelde flink omlaag trok. Ik mag aannemen dat deze groep het eerste in aanmerking komt voor injectie met het anti Covid wonder vaccin. Ik ben het nog steeds met mezelf er niet over eens of ik bij de eerste golf van ‘innemers’ wens te behoren. Wellicht slimmer om me nog een tijdje te isoleren en af te wachten wat eventuele bijverschijnselen zijn. Waarschijnlijk ook nog even de tijd nemen om de plaatselijke Gall en Gall manager te raadplegen. Kan nooit kwaad! Blijf in ieder geval waaks en wees op je hoede. A.s. woensdag klotst aflevering 86 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ digitaal tegen je scherm. Je bent gewaarschuwd!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 85

De relatie tussen Gary en Kelly bekoelt. Eckart is z’n zilveren hasj pijpje kwijt en noemt Peter in een verkeerd aangekomen e-mail een lul.

Het wordt tijd om ons te bezinnen hoe Ex’pression z’n voorsprong blijft behouden, mede gelet op de financiële berichten die doorsijpelen vanuit ‘Nederland’, waaruit je kunt aflezen dat de bodem van de schatkist in zicht komt. We hebben daarvoor vrijdag 8 en zaterdag 9 maart gereserveerd. Een breed deel van ons team is daarvoor uitgenodigd en gevraagd om met ideeën te komen, hoe afwijkend dan ook. Nou, dat valt nog niet mee. Ondanks dat we proberen een goede werkgever te zijn, blijft de angst aanwezig dat je zonder pardon op straat gezet kan worden onder de Californische wetgeving. Dat weerhoudt ze van gewaagde ideeën. Eén ding is zeker; we kunnen niet voor de muziek uitlopen omdat we voor banen dienen te zorgen voor studenten die afgestudeerd zijn. Dus wanneer we een revolutionair idee adopteren en onze studenten daarmee opzadelen, dan kan het zijn dat ze niets hebben aan dat stuk geïmplementeerde curriculum. Wanneer dat stukje toekomst namelijk niet gerealiseerd wordt, is alles voor niets geleerd. Uiteindelijk besluiten we zaterdag om ons panel van bedrijven, dat maandelijks bijeen komt om ons te leiden waar de banen zijn, uit te breiden. We laten hen bepalen waar de banentrends mogelijk leiden tot wijziging curriculum. En daarnaast besluiten we een klein percentage voor riskante nouveautés in te calculeren, en tevens de focus te leggen op ‘gaming’, met name ‘motion capture’. Het lijkt niet veel, maar ‘education territory’ is nogal conservatief en wij zijn met onze 24/7 aanpak sowieso buitenbeentjes. Wat opvalt tijdens onze sessies is de koele verstandhouding tussen Gary en Kelly. Ze negeren elkaar volkomen. En jawel, na een tweetal meetings met Kelly, waar Gary opvallend afwezig is, komt de verklarende e-mail binnen:

Mmm…….gedraagt zich als een teenager, afstandelijke houding, ook tegenover Chris Coan, en is niet bereid om iets te leren vanwege haar ego. Klaarblijkelijk heeft Kelly geweigerd om iets van Gary aan te nemen. Een les, schrijft Gary. Ben benieuwd wat hij daarmee bedoelt. Terwijl Bram Zwagemaker me bombardeert met vragen over de mogelijke teloorgang van het door ons overgenomen Coastal Valley Collage, worden we op TV bewierookt bij ‘Fox on 2’, en vieren we wederom een ‘graduation’ op vrijdag 22 maart.

Archieffoto voorbereiding ‘graduation’ mars.

Ik kan niet genoeg herhalen hoeveel vreugde en trots dit met zich meebrengt, en hoeveel energie dit geeft. De vragen van Bram knagen echter aan me omdat het merendeel reeds behandeld is, waarbij we ondersteund worden door adviseurs die van de hoed en de rand weten. En, niet onbelangrijk, veelal door Eckart en consorten aanbevolen zijn. Maandag zet ik alles nog eens op een rij, waarna ik het dinsdag naar alle betrokkenen stuur. Bram reageert per kerende e-mail en vraagt of de contracten en wat van dies meer zij, ook in Nederland aanwezig zijn. Natuurlijk! M’n zucht moet door de hele school te horen zijn, maar ik schrijf Bram dat ik al het materiaal zal verzamelen en het ‘overnight’ zal sturen. Eckart maakt vervolgens de vergissing door daarna, waarschijnlijk in een roes van boosheid, een berichtje te sturen dat niet voor mijn ogen bedoeld is:

Door middel van ‘reply only’ heeft hij mij bereikt met een boodschap die bedoeld was voor Bram Zwagemaker en Frank Monstrey. “Die lul, die lul,” roep ik witheet uit. M’n woede kan niet groter zijn. Het is zo’n moment dat ik normaal gesproken m’n ontslag genomen zou hebben. Maar ook zo’n moment dat ik helemaal niets moet doen en aan m’n gezin moet denken, niet aan mijn gekrenkte ego. Tot overmaat van ramp komt morgen de gezelligste Belg ook langs om met Gary en mij de gang van zaken door te nemen. En dat midden in de voorbereiding van een ‘site inspection’ van ons accreditatie bureau, waarbij alles moet kloppen, zowel administratief als materiaal technisch. Ik dwing me om het ‘lul’ incident van me af te zetten en plan Garry en CFO Ed Niskanen in. Tevens maak ik een reservering in ‘The Townhouse’ waar Frank Monstrey, Gary en ik de dag zullen doornemen, alsmede de volgende dagen. Gezelligheid kent geen tijd! Woensdag 27 maart verwachten we Frank om 14.00, maar helaas, om onbekende redenen is hij anderhalf uur vertraagd. Na ons gegroet te hebben, vraagt hij om een rondleiding om de laatste aanvullingen te bewonderen. Frank is onder de indruk, laat hij ons weten. Vervolgens naar ‘The Townhouse’ waar Frank ons mededeelt dat hij morgen begint aan het interviewen van meer dan 20 kandidaten voor de positie van ‘financial analyst’. Dit is door Frank bedacht als noodzakelijke aanvulling van ons financiële afdeling, die nu wel wat topzwaar wordt. Na een half uur beginnen Gary en ik over onze overeenkomsten, die zwaar over tijd zijn. Frank bezweert dat een en ander geregeld gaat worden met de nieuwe ‘entity’, die nu opgericht wordt. Gary en ik kijken elkaar aan onder het motto ‘eerst zien, dan geloven’. We breken niet al te laat op, mede met het oog op onze ‘site visit’ en Franks interviews. Oh ja, Frank leent $100 van me voor taxi’s en eventuele fooien. Ben benieuwd of dat nog terugkomt. Morgenavond weer gezamenlijk een hapje eten voor een update van onze activiteiten. Het loopt eigenlijk als verwacht, Gary en ik gaan na ruim een half uur wachten op Frank alvast naar ‘The Townhouse’, tot verbazing van onze gezellige Belg, die nog eens meer dan 20 minuten extra op zich laat wachten. Vrijdagmorgen is hij bijna een uur te laat voor onze bespreking met Ed Niskanen wegens een belangrijke conference call, en naar mijn honderd dollar kan ik ook fluiten. Lekker ventje. Het weekend gebruik ik om bij te tanken en m’n gedachten te ordenen. Zo kan het niet meer. Ik moet een brief aan Eckart schrijven, waarbij duidelijkheid een vereiste is. De rust bewaren is een ‘must’ en tegelijkertijd moet duidelijk worden hoe mijn positie op de korte en lange termijn er voor staat. De toekomst van ons gezin staat hier ook op het spel; blijven we hier of gaan we terug naar Nederland? Ik lees het nogmaals over, waarna ik het verstuur. Rust komt over me. Astrid meldt me intussen dat ze het zilveren hasj pijpje van Eckart gevonden heeft. Het was in Berkeley tussen de bank gevallen. Daar hebben we ook mee te maken. Dit na een onterechte aanval van Eckart op het ventje dat de tuin bijhoudt, die hij van diefstal betichtte.

Na het herlezen van de brief voel ik me nog beter; de last is van m’n schouders gevallen. Tevens besluit ik onder geheimhouding een kopie naar HR onderzoeker Robbert Schalekamp te sturen. Voor de gemoedsrust leek het me beter om Astrid het niet te laten lezen, hoewel ze grotendeels op de hoogte is.

Volgende week: April wordt een woelige maand. Eigenlijk breekt de pleuris uit.

Rood Wit is onze glorie, USA en Sparta!

Het begin van de week (na de Luim) kon al niet meer kapot: Biden officieel uitgeroepen tot President-Elect van de Verenigde Staten, en Sparta boekte z’n eerste overwinning. En uit nog wel bij RKC in Waalwijk. Overeenkomst: allebei rood-wit, gelardeerd met wat sterren. In tegenstelling tot Trump jammerde RKC trainer Fred Grim niet dat de overwinning gestolen was.

Geleend van de Washington Post

Het zou me niet verbazen wanneer Trump zo uit het Witte Huis wordt verwijderd. Wat een ‘cry baby’. Maar, zou je kunnen zeggen, de democratie heeft wel gezegevierd. Tijd voor een kleine quiz. We nemen drie partijleiders: Poetin, Xi en Baudet. Wie van de drie zou evenals Trump hardhandig van z’n post verwijderd worden? Baudet, inderdaad, Poetin en Xi zouden immers de opstand bloedig hebben neergeslagen (vlak Trump nog niet uit!). Welnu, waar zou Baudet op dat moment zijn?

Inderdaad, dankzij de democratie zou Baudet een toontje lager gaan spelen. Even terug naar de V.S.; groot nieuws van het Kaj en Michelle front: ze gaan volgend jaar september trouwen in…….Mexico, San Jose del Cabo. We zijn daar met de kinderen wel 15 keer geweest, ze zijn als het ware opgegroeid met het entertainment team.

Heb ik even moeten zoeken naar een foto waar Astrid even gelukkig keek als bij het horen van dit bericht. Gevonden! Kaj zwaaide af van de NAVY academy en stond te stralen tussen Astrid en Michelle, twee gelukkige vrouwen. Nu even terug naar de dingen van alledag. Onze energie leverancier, Budget Energie, kwam met een gepeperde eindejaarrekening. Ik telefoneren, en natuurlijk eerst een kwartier in de wacht. Vervolgens krijg ik een dametje aan de lijn die me als het ware de les begon te lezen voor de door hen gemaakte fouten. Dat liep dermate hoog op dat ik het gesprek afkapte. Onderstaande klacht heb ik uit een soort van onmacht toen ingediend:

Uitgeklaagd. Na mijn conversatie gisteren met een pedant dametje, Danielle geheten, over een mijns inziens te hoge navordering, is de behandeling daarvan, na eerdere problemen met Budget Energie, de bekende druppel. Na een gevecht vorig jaar om bij jullie te blijven, na ten onrechte overgenomen te zijn door Eneco, zijn twee maal de door mij ingediende foto’s en meterstanden vervangen door lagere standen. Aangezien de opname bedoeld is om misstanden tegen te gaan, kun je niet met je gezonde verstand erbij dat jullie lagere meterstanden invoeren. Na veel gegraaf terug, zal uiteindelijk het eindbedrag wel kloppen, maar het cijfermatige gegoochel om daaraan te komen hangt mij nu danig de keel uit dat ik een overstap ga realiseren. Tip: neem een voorbeeld aan Ziggo waar men telefonisch tracht klanten te behouden in plaats van te irriteren. Nog een tip: plaats genoemde dame Danielle bij de afdeling incasso’s, daar is ze beter op haar plaats. Het ga jullie goed.

Ik ben benieuwd of jullie dit bekend voorkomt. Nu nog even dit: Astrid is baby technisch volgeboekt tot juni, met zelfs ’n reservering voor juli! “There’s no business like baby business”. En woensdag is-ie er weer; aflevering 85 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Maar, de besmettingen nemen weer toe; hou je aan de regels, blijf gezond!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 84

De entree van HR goeroe Robbert Schalekamp. Brams reactie op een e-mail van Peter is een middelvinger. Een skivakantie om bij te tanken, onderbroken wegens de boardmeeting.

“Okay Gary, let’s get this straight, what is your deal with Kelly,” ga ik rechtstreeks op m’n doel af. Gary begint omstandig uit te leggen dat talenten als Kelly behouden dienen te worden en dus ook betrokken dienen te worden bij projecten die hen aangaan. “Gary, once again, she’s only 25 and perhaps Eckart thinks she is too much on the management side,” probeer ik het nog eens. Eckart denkt in dit geval meer aan de medewerkers en het verloop, en niet zozeer aan het management. Gary geeft het bijna op, maar zegt wel aan het einde dat ik niet moet denken dat hij iets met Kelly heeft. “Sure Gary,” wuif ik hem de deur uit. Gary stopt nog even om er verzekerd van te zijn dat de familie Laanen morgen aanzit bij het diner ter ere van zijn 48e verjaardag. ‘” No doubt about it, Gary, when it’s about food the Laanens are there,” overtuig ik hem. Gary verdwijnt met een vette glimlach. Voordat ik het weekend inga loop ik, als te doen gebruikelijk, door onze cafetaria om de daar aanwezige studenten voor het weekend een hart onder de riem te steken.

Ex’pression kent geen rustdagen, en dit soort studenten wil dat ook niet, ze werken met tomeloze energie aan hun projecten. Omdat de boardmeeting eenzijdig vastgesteld is op 28 februari, dien ik halverwege onze skivakantie terug te keren naar Emeryville, hetgeen zowel bij Astrid als de jongens boze gezichten oplevert. “Such is life,” verzucht ik, waarna Astrid de ‘pijn’ verzacht bij de jongens door ze te vertellen dat zo’n mooie omgeving waar we wonen ook met een ‘prijs’ komt. Ik lach enigszins schaapachtig en geef de jongens een dikke ‘hug’. Het is des te pijnlijker omdat mijn dochter Nicole met vriend Emile, en diens zoon Tom, ook bij ons op vakantie komt. Maar, uiteindelijk begrip alom. Uiteraard dienen de voorbereidingen voor de boardmeeting derhalve vooraf getroffen worden, hetgeen ook natuurlijk tijd in beslag neemt, om maar niet te spreken van irritatie tussen HQ en de Emeryville bemanning. Mede gevoed door het gegeven dat inmiddels de gedachte is ontstaan dat het hoofdkantoor ons driekoppig leidt: aangewezen leider is Frank Monstrey, oftewel de gezelligste Belg, die we overigens nog niet veel in actie hebben gezien. Dan krijgen we Bram Zwagemaker, die zich overal mee bemoeit, en tenslotte Eckart Wintzen, de grote roerganger, die plotsklaps hier en daar opduikt. Verwarrend is een eufemisme, mag wel gezegd worden wanneer je te maken hebt met dit trio. Niet te vergeten de kennismaking met Eckarts HR Goeroe; Robbert Schalekamp. We klikken meteen. Misschien is Robbert oprecht verheugd door de open instelling en medewerking van iedereen die hij interviewt. Wellicht duidde de informatie die hij kreeg vanuit Nederland niet daarop. Gary en ik hebben iedereen geïnstrueerd om naar eer en geweten de vragen van Robbert te beantwoorden. We hebben gewoon niets te verbergen! 19 februari weten we weer waar we het voor doen; oriëntatie klas 19.

Onze eerste student, Marc Bode, wijst trots zijn handtekening aan op de ‘wall of fame’.

Alle inkomende studenten pennen hier hun handtekening neer, en de beroemdheden die bij ons optreden tekenen met goud op de zwarte panelen. Uiteraard hopen we naderhand de studenten die beroemd zijn geworden eruit te pikken tijdens rondleidingen, hetgeen zeer bevorderlijk kan zijn voor de ‘student intake’ Soms vraagt men mij waar ik op m’n 55e de energie vandaan haal. Simpel antwoord: ik voel me soms net een vampier, mijn energie wordt gevoed door het enthousiasme van onze studenten. Dat geeft me dan ook de inspiratie om een reeks vragen van Bram, lid van het driekoppige monster, te beantwoorden.

Het lukt me om het net te beantwoorden voordat ik mijn dochter met aanhang van San Francisco International ophaal. Daarna wacht Lake Tahoe op ons. Het voelt als een pak van m’n hart wanneer ik bij Ex’pression wegrij, even weg van de alledaagse ‘turmoil’. SFO is gezellig druk, en als altijd zijn degenen die aankomen, ondanks de vermoeiende reis, ‘high’ van de aankomst in het zo bejubelde San Francisco. In Concord voelt het weer aan als een echte familie reünie en tegen het midden van de avond slaat de man met de hamer genadeloos toe, waarna de reizigers de gastenkamer opzoeken. Astrid en ik nemen nog een afzakkertje en nemen de trip naar Truckee door. Dat wordt onze uitvalsbasis voor onze ski uitjes in Lake Tahoe. De trip met alle van enthousiasme stuiterende jongens loopt voorspoedig en na een rit van een kleine drie uur komen we bij onze blokhut aan. Dikke pret. Als de sodemieter omkleden, skipassen kopen en in de rij voor de lift. Het skigebied Boreal is ideaal voor gezinnen, maar ook voor mannen met krakkemikkige knieën als ik; lekker wijde pistes. De jongens genieten met volle teugen.

V.l.n.r. Tom, Kaj, Ivar en Bo-Peter

En zo verstrijken de dagen in razend tempo, en moet ik zeer tegen m’n zin me woensdag door Astrid laten vervoeren naar het busstation in Truckee. We nemen innig afscheid van elkaar. Astrid wenst me een goede boardmeeting toe, ze weet hoe de spaanders er soms van afvliegen. In de bijna drie uur durende rit naar Sacramento, amper 130 kilometer, doen we daadwerkelijk elk gehucht aan dat gedurende het tijdperk van de goudkoorts uit de grond gestampt is. Het is eigenlijk best interessant, en het geeft me de rust om na te denken wat ik van de boardmeeting te verwachten heb. Het hangt een beetje af van het voorlopige HR rapport van Robbert Schalekamp en de response van Bram Zwagemaker op de door mij verstrekte antwoorden. In Sacramento neem ik op het station de Amtrack naar Emeryville en doezel ik wat weg. Het skigebeuren, inclusief après-ski, eist z’n tol en het is goed dat Emeryville het eindstation is, anders had ik weleens in Los Angeles wakker kunnen worden. In ieder geval heb ik nog een nachtje om me voor te bereiden op de boardmeeting. Donderdag 28 februari, kwart over elf, vangt de voorbespreking aan. Vreemd, het lijkt wel of Eckart en Bram enigszins teleurgesteld zijn dat het HR rapport een stuk positiever is uitgevallen dan door hen verwacht. De vraag rijst bij me of er een stok weggevallen is om te slaan. Dat verandert op het moment dat Bram begint in te hakken op de door mij verstrekte informatie. Het loopt zo hoog op dat Bram tijdens mijn uitspraak “I am pretty convinced….”, mij de middelvinger gaf. Daar viel Gary zelfs bijna van achterover. Ja, ik ben overtuigd van mijn gelijk, en Brams reactie overtuigt me ervan dat hij geen argumenten meer heeft en gewoon bij Eckart wil scoren. Eckart maakt er dan ook een eind aan en besluit om te gaan lunchen met Bram. Gary en ik besluiten om onze slides nogmaals door te nemen, waarna ik tevens met Ed Niskanen het cijfermatige deel doorneem. Wat Eckart en Bram besproken hebben weet ik niet, maar de boardmeeting verloopt in ‘perfect harmony’. Mooi, maar ik maak me er niet druk meer om, het is net als met poker; je speelt met de kaarten die je gedeeld worden. Het is wat eenzaam in ons grote huis, maar toch val ik tevreden in slaap. De geplande lunch met Robbert Schalekamp, waar hij een en ander toelicht uit zijn rapport, is zeer gemoedelijk. We staan er best goed op. Hij licht ook een tipje van de sluier op van het familiedrama dat hem uiteindelijk naar de Verenigde Staten gedreven heeft. De rillingen lopen over m’n rug. Dit leed gun je niemand.

Volgende week: de relatie tussen Gary en Kelly bekoelt. Eckart is z’n zilveren hasj pijpje kwijt en noemt Peter in een verkeerd aangekomen e-mail een lul.