Herfstmelancholie

Nadat overbuurman Peter Kamp en ik alle shows van onze nieuwe helden Daniel Arends en Patrick Laureij bekeken hadden, besloten we om tijdens onze tweewekelijkse ‘comedy night’ terug te grijpen op een ouwe: Toon Hermans. Peter K. had, mogelijk voorbarig, een dvd box gekocht die maar liefst 40 jaar van Toons werk bevat. We begonnen bij ‘Tien jaar Toon’ uit 1967. Zwart Wit. Een rilling van herkenning beroerde me. Tijdens de show kon ik het niet nalaten bij tijd en wijle wat vooruit te lopen op de tekst, hetgeen bij Peter K. een frons van ‘dat je dat nog weet’ teweeg bracht. Maar ja, hij was toen pas twee, en ik al een man! Genoten van Toons veelal tijdloze humor; “de duif is dood…..”, en de kwaliteit van de opnamen. Die box gaan we volledig tot ons nemen. Zo’n zelfde melancholieke terugblik overvalt me nu onze ‘Benjamin’ a.s. maandag 25 wordt. Allerheiligen, de dag na Halloween. 20 jaar geleden haalde Ivar de voorpagina van de Contra Costa Times toen in het jaar van ‘nine eleven’ uniformen van brandweer- en politiepersoneel de grote hits waren.

Onze jongens waren twee jaar eerder, hun eerste volle jaar in Californië, pas met het fenomeen ‘Halloween’ in aanraking gekomen. En moesten er duidelijk zichtbaar nog aan wennen:

V.l.n.r.: Bo-Peter, Ivar en Kaj

In de loop der jaren heeft Astrid tonnen aan snoepgoed aangekocht om uit te delen. Vanuit sommige wijken kwamen mensen met hun kinderen in een busje over omdat er in onze buurt zo genereus aan de deur na ‘trick or treat’ gegeven werd. Ook zorgde Astrid ervoor dat ons huis ‘Halloween’ uitstraalde:

Ook duidelijk dat de temperatuur eind oktober nog Californisch aangenaam was! Ivar dus 25, geboren in Düsseldorf op een Duitse vrije dag: ‘Allerheiligen’. Toen ik hem en Astrid uit het ziekenhuis ophaalde, zong Louis Armstrong in de auto ‘What a wonderful world’, iets dat je nooit meer vergeet. Men hield mij voor een oude vader, en qua jaren klopte dat wel. Maar ja, mijn vader stierf op z’n 46e toen ik 12 was. Even snel gerekend heb ik inmiddels 13 bonusjaren met Ivar, en hij hopelijk ook met mij. Hij feliciteerde me eens in z’n jongere jaren door te benoemen wat ik o.a. voor hem betekende: coach, chauffeur en geldautomaat (ATM in de V.S.). Dat laatste heeft hij zelf helemaal ingevuld. Klasse! Komt goed met dat joch. De tijd vliegt en de trouwe lezers van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ zijn nu ondergedompeld in 2004, het jaar dat explosief eindigt. Voor mij is het ‘bitter/sweet’ omdat mooie en lelijke zaken elkaar in hoog tempo aflossen. 17 jaar geleden en nog steeds ongelooflijk helder op mijn netvlies. Moet ik zeggen dat de vele documentatie het ondersteunt en dat ik het qua emotie niet onmiddellijk na mijn vertrek had kunnen schrijven. Het is wel zo dat de vele bemoedigende reacties die ik vanuit alle windstreken krijg (mede dankzij Google translate) me een melancholiek hart onder de riem steekt. Ik hoop nog jaren alles met jullie te kunnen delen, en bederf dat niet door onderdeel uit te maken van het stijgende aantal besmettingen. Jullie zijn gewaarschuwd (with love).

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 132

Frank reageert uitgebreid op ons voorstel. Verloop bijeenkomst ‘planning commission’ en de uit de hand gelopen lunch van Kelly Backens.

Voor ik met Gary en Chris op pad ga, neem ik nogmaals de e-mail van Frank Monstrey door. Grappig genoeg gaat hij bijna met alles akkoord en besteedt hij meer aandacht aan het verdedigen van de ‘phantom shares’. Merkwaardige man, meer ‘food for thought’. Als de sodemieter nu naar het stadhuis van Emeryville. Via Shellmound, over het spoor is een te verwaarlozen afstand, tenzij er zo’n kilometers lange vrachttrein uit de haven van Oakland komt. Een parkeerplek op Park Avenue is snel gevonden en binnen een mum van tijd zijn we aanbeland bij het nieuwbouwgedeelte van onze Town Hall.

Jammer, bedenk ik me steeds, dat ze het niet méér in de stijl van de oorspronkelijke Town Hall gehouden hebben. Beter dat ik me nu niet laat afleiden door affaires die me eigenlijk niets aangaan. Chris, Gary en ik zijn ruim op tijd, er zijn nog twee zaken die behandeld worden voordat wij aan de beurt zijn. Best wel spannend, we hebben de ruimte, waarschijnlijk het geld, nu de vergunning nog. Wanneer onze zaak aangekondigd wordt; “hearing to decide about the conditional use permit for the build out of the Ex’pression Center”, krijg ik ondanks alle hoepels waar we al door zijn gegaan, een knoop in m’n maag. Wat een warme douche kwam over ons toen het college in prijzende bewoordingen een opstap nam naar de beslissing. Men maakte zelfs nog een verontschuldiging over het oponthoud in 1998, hetgeen ons een maand vertraging opleverde. We buigen het hoofd als teken van vergiffenis, en ik kan een schreeuw van enthousiasme nauwelijks onderdrukken nadat we na telling van alle ‘ayes’ de vergunning voor het pakken hebben. Impliciet betekent het dat we 1 juni met de bouw van de uitbreiding kunnen beginnen. Omstandig bedanken we de leden van het college, en buiten slaan we elkaar enthousiast op de schouders. Wanneer we dit aan Ex’tent melden kunnen ze onmogelijk hun keutel intrekken. “What great news for the all staff meeting tomorrow, you guys,” roep ik Gary en Chris achterna, die huiswaarts gaan. Zelf heb ik nog een chamber functie af te werken bij een Chrysler dealer opening. In de auto meld ik Astrid het heuglijke nieuws, waarna ze opgelucht verzucht dat onze Maplegate housewarming party voor Ex’pression staf, zondag 2 mei, nu nog feestelijker wordt. Hoe eenvoudig is het om ‘een all staff’ meeting in te gaan met goed nieuws, vreugde alom, ook over het bezoek van Ray Harryhausen volgende week. Ik glij de pokeravond bij Crystyl Ranch buurman Nick met een gevoel van ‘ik kan niet verliezen’, maar dat was een vergissing. “Tough shit,” proost ik op m’n poker buddy’s, “life is good”. Beetje houten koppie zaterdagmorgen, maar Ivar en Kaj hebben honkbal op het programma staan, aan de bak dus. Ivar heeft een flip up zonnebril, afgekeken van de ‘big leaguers’, die hij omhoog flipt wanneer hij aan slag komt. Bijnaam Ivar: Hollywood!

Maar flair heeft-ie! Op naar de volgende wedstrijd, waar Kaj als catcher goede sier maakt door pop ups te vangen, maar niet voordat hij met veel ‘hoepla’ z’n beschermingsmasker afgegooid heeft. Ook voor hem is ‘showtime’ inherent aan honkbal. Daarna lekker met de boys en wat ouders een afzakkertje gehaald bij Ed’s Mudville Grill in Clayton. ‘Life is good’. Dat vindt Astrid ook, met Bo-Peter goed bezig bij de boy scouts, heeft ook zij een verdiende vrije dag. En dan is het weer maandag voor je het weet. M’n belangrijkste meeting die dag is met Steve Breitbart, eigenaar van studentenlening bedrijf TFC. Sinds 1999 doen we zaken, althans de studenten, met hen, maar dit keer wil ik persoonlijk $100.000 lenen ter aanbetaling voor de financiering van het management. Steve is een gezette New Yorker, en aan dat knauw dialect is dat nog goed te horen. Aandachtig luistert hij naar m’n betoog, mompelt “I thought the guy was a billionaire,” wanneer Eckart ter sprake komt, maar verrassend snel stemt hij toe. Dat is te zeggen, met m’n aandelen als onderpand, nog net niet onze eerst geborene. Als interest krijgt hij een percentage van de stock options die wij bij Ex’tent bedongen hebben. Steve onderkent de waarde van Ex’pression, hij kent de educatie industrie als zijn broekzak. Opgelucht dat ook deze klus weer geklaard is, maak ik me op voor de komst van de legendarische Ray Harryhausen, ‘father of animation’. Allereerst opent de 84-jarige Harryhausen het naar hem vernoemde lab, waarna er een ‘booksigning’ volgt. Tijdens de cocktailparty die tot slot volgt kunnen de Digital Visual Media studenten en Emeryville notabelen de oude meester hun waardering betuigen.

V.l.n.r. Karen Wertman, Director of Marketing, Ray Harryhausen, Peter Laanen

Wat een week, verzucht ik vrijdagmorgen, ook omdat de binnenkomende klas 38 het totaal aantal studenten sinds 1999 tegen de 1400 bracht! Buiten de aanval van Gary op Frank, die hij via Eckart van oneerlijkheid beticht, kan deze week niet meer kapot. Vanavond viering van Koninginnedag met de Nederlandse gemeenschap in San Francisco bij de prestigieuze Presidio Golf Course om de week feestelijk af te sluiten. Melissa meldt Marine Dominguez aan, President van de Hispanic Education and Media Group. Gary en ik zijn met haar in gesprek om een betere diversiteit in onze studenten populatie te krijgen, en met name in de Latino sfeer. Helaas, Gary is er niet, dus voer ik het positieve gesprek met Marine, afsluitend met de belofte om te trachten eens per kwartaal een studiebeurs ter beschikking te stellen aan een getalenteerde Latino of Latina. Ik probeer Kelly te pakken te krijgen om te weten te komen of zij weet waar Gary uithangt. Geen gehoor. Aline bij de receptie is uiteindelijk degene die het raadsel oplost, ze is met Gary op pad. Nu begint m’n bloed te koken, het is nog geen maand geleden dat ze me een ‘can you forgive me’ e-mail stuurde naar aanleiding van een identiek akkefietje. Ben benieuwd hoe lang ze nu wegblijft. Opbeurend nieuws komt met de uitgave van Computable die dag. Wederom als gevolg van de pers- en mediagroep die ons eerder dit jaar bezocht.

Zowel Eckart als Chris moeten hier toch wel ‘high’ van worden; mooi artikel over twee pagina’s. M’n irritatie over de afwezigheid van Kelly en Gary neemt hand over hand toe, temeer ook omdat de geruchtenmachine over die twee ook hand over hand toeneemt. Even voor drie komt een excuse e-mail van Kelly binnen:

Ze heeft dus niet het lef om persoonlijk binnen te vallen! “Son of a bitch,” is het enige dat ik uit kan brengen wanneer ik Gary’s rol bezie. Neemt als president dat 26-jarige wicht mee voor een lunch in San Francisco op een vrijdagmiddag. Althans, wanneer ik dat moet geloven. Stel dat het waar is, wat is er mis met al onze restaurants in Emeryville?! Wat valt er te verbergen?

Volgende week: de housewarming party bij ons thuis krijgt een merkwaardige wending. Pittige gesprekken zijn onontkoombaar.

Komt een advocaat bij de schrijver

Het moest er een keer van komen, nadat bij tijd en wijle zoveel advocaten interesse toonden in “Uit de Amerikaanse school geklapt’, de Ex’pression years. Onderstaande, vriendelijk ogende advocaat stuurde me een ’dreigbrief’ met veel cijfers en dito onwaarheden. Maar ja, dat gaat nu eenmaal zo wanneer je cliënte (of zij die erachter opereren) halve waarheden vertelt.

Lotte van Schuylenburch van Boekx advocaten @ LinkedIn

Het pareren lijkt me niet al te gecompliceerd. Een vriend merkte op dat het goede publiciteit kon zijn. Hoe het ook zij, aflevering 132, die a.s. woensdag uitkomt, zal dienaangaande jullie raadsel oplossen. Stel dat iemand plotsklaps een andere naam krijgt?! Niet te lang bij stil blijven staan, of zoals mijn schoonmoeder pleegt te zeggen; ‘niet zeuren’. Niet de ‘R’ maar de ‘P’ is in de maand. Hoewel m’n Amerikaanse topvriend (Hollander eigenlijk) Fred van Buiten geestig opmerkte dat in de huidige maand ‘ober’ zit. Terug naar de ‘P’: uitnodiging voor een griepprik, een coronaprik (de derde) en in de pen een pneumokokkenprik. Ik ben meteen spontaan ‘Meester Prikkebeen’ gaan zingen. Onlangs hebben ze nogal wat bloed afgenomen (wees gerust, allemaal goed), maar inmiddels voel ik me een soort speldenkussen. In m’n achterhoofd hoor ik ‘niet zeuren’, dus door naar dat andere Amsterdamse wonder (buiten Boekx advocaten): Ajax. Wat heb ik als Rotterdammer (!) genoten van een wereldpot voetbal. In jaren niet gezien. Hier hou ik het bij. Waar Astrid en ik ook ongelooflijke voorpret van hebben is het gegeven dat we kerst en oud en nieuw bij zonen Bo-Peter en Kaj in Californië gaan vieren. Vandaar nog even onderstaande heerlijke herinnering van Mexico:

V.l.n.r.: Kaj (nog aan het feesten), oma (verbaasd; ‘is dat mijn glas?’), Ivar, Bo-Peter en Astrid

Eindelijk weer eens met die twee, plus Tiphanie en Michelle, de feestdagen in huiselijke kring. Wat een vooruitzicht! Ja, ja, ook onze jongste is ‘in the picture’. Ivar trekt samen met Arielle en viervoeter Tinkerbell in bij ons om de watervilla en Tinley van leven te voorzien. Zo sluit de puzzel als een pot, tenzij…… Tenzij de Amerikaanse regering wederom de grenzen sluit. Niet zeuren, gaat niet gebeuren, ‘mark my words’. Is trouwens een mooie afsluiter voor de cliënte van Lotte van Schuylenburch: ‘niet zeuren, je liet het allemaal gebeuren’. Heel prettig weekend, en let op de stijgende lijn in het aantal besmettingen, oftewel, blijf op je hoede en volg nog steeds de richtlijnen. ‘Better safe than sorry’, dat is mijn motto.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 131

Per kerende mail response van de Belg. De planning commission van de City of Emeryville beslist over onze uitbreidingsplannen.

Zowaar begint Frank met het compliment dat hij ons voorstel om de salarissen van het management niet uit te keren dapper en indrukwekkend vindt. Maar, zo voegt hij eraan toe, dit kan niet de reële oplossing zijn voor het cashflow probleem. “Hallo,” hoor ik mezelf zeggen, “wie stop hier monopoly geld in Ex’pression?” Ik realiseer me dat ik me de laatste tijd te veel te luid in het Nederlands uitlaat. Vandaar soms die vreemde blikken. Lucht wel op moet ik zeggen. Vooral wanneer je verder leest en beseft dat ‘onze’ Belg tijd probeert te winnen door ons een overzicht te laten maken van kostenbesparingen. Zijn voorstel past in de cursus boekhouden-1 van Praehep. Wat denkt die pedante pad wel? Ons financieringsvoorstel doet hij af met de mededeling dat na de laatste aandelentransactie er voorlopig geen nieuwe kunnen worden uitgegeven. Die laatste transactie had te doen met het fantoomgeld, waarna ze zichzelf weer een bundel preferente aandelen toe eigenden. Wat een stelletje laaienlichters! Ik sluit de deur van mijn kantoor en begin verwoed een passende response in te toetsen. Drie keer lees ik het over, waarbij ik een aantal té beledigende opmerkingen schrap. Uiteindelijk hebben we dadelijk nog een conference call met de heertjes. Wel ben ik zeer benieuwd hoe ze op deze e-mail zullen reageren.

In ieder geval hebben we getracht zo duidelijk mogelijk een aantal misvattingen hunnerzijds recht te zetten, ook om geen tijd te verspillen. Zo verwarren ze cashflow met omzet. Foei Bram, mag je wel zeggen. We geven duidelijk aan waar we, mede dankzij maatregelen, volgens verwachting -of beter- presteren. Nog meer snijden, ben je wel goed bij je hoofd, schreef ik aanvankelijk. Duidelijk wordt aangegeven dat wanneer we nu niet investeren, al het harde werken teniet wordt gedaan. En ja, eigenlijk zijn we al enigszins illegaal aan het werk. Hoe het ook zij, wij willen vooruit, wat Franks schrijven impliceert is niet eens pas op de plaats, het betekent een wellicht niet meer te overbruggen terugval. Ik kan een glimlach niet onderdrukken wanneer ik de foto onderhanden krijg die het Dagblad Tubantia bij het artikel in Enschede geplaatst heeft:

Marktkoopman Laanen biedt verse studenten aan, is het eerste wat me te binnen schiet! Inmiddels schuiven de leden van het OBM-team binnen voor de conference call. CFO Espi Sanjana zal zoals het er nu naar uitziet alle financiële topics behandelen, terwijl Gary Platt, Chris Coan en ik in zullen springen waar benodigd. Bram en Frank melden zich stipt op tijd en als gewoonlijk begint Bram met een aantal onderhuidse, stekelige opmerkingen. Dat we toch wel heel blij mochten zijn met die verachtelijke fantoom investering die het Ex’pression leven gered heeft. Verbluft kijken we elkaar aan, met een knikje naar Espi neemt die het woord. Met z’n luide stem, beheerst door een nimmer aflatend India accent, legt hij Bram fijntjes uit dat zij de meerderheidsaandeelhouder zijn en derhalve het meeste belang erbij hebben dat Ex’pression blijft bestaan. Bram probeert ertussen te komen, maar Espi dendert onverdroten voort; ”we had a deal with Quad Ventures for real money, then you guys came with your phantom investment and rewarded yourself with preferred stock.” Even valt er een stilte, waarna Espi de eindstoot toedient; “so, who’s to blame?” Bram en Frank beginnen tegelijkertijd te praten en uiteindelijk valt er, doordat iedereen z’n ei wil leggen, geen touw meer aan vast te knopen. Wanneer wij er het zwijgen aan toedoen, stokt het ook aan de andere kant. Frank meent dat het beter is om het gesprek donderdag voort te zetten, hetgeen hen ook in staat stelt om wat voorbeelden te geven als tegenhanger van ons financieringsvoorstel. Na alle ‘bye’s’ en afsluiten van de lijn, gooit Gary er nog een hartgrondig “and fuck you too” achteraan, waar niemand op reageert. We complimenteren Espi met z’n slimme aanpak, waarna we ons voorbereiden op een conference call met de ACCSCT. Ja, ja, accreditatie staat echt niet op de ‘back burner’. Eerst even m’n agenda voor de komende week bekijken. Dit wordt het jaar van de waarheid, zeker ook voor Gary en mij. Houd onze broze werk/vriendschap relatie stand, dat is de vraag. De situatie met Kelly Backens heeft het er niet eenvoudiger op gemaakt. Als voornaamste evenementen deze week, naast de reguliere afspraken, heb ik de ‘planning commission’ van de City of Emeryville staan, donderdagavond, en de ‘all staff’ meeting vrijdagmiddag. Volgende week dinsdag komt de vader van ‘animation’, Ray Harryhausen, ons met een bezoek vereren. ’s Middags opent hij het naar hem vernoemde Ray Harryhausen Lab, gevolgd door een ‘book signing’ en een cocktail party. In de Pixar film Monsters Inc. is ter zijner ere een restaurant naar hem vernoemd: Harryhausen’s. Wat een held! Ik sla m’n agenda dicht voordat m’n energie opgevreten wordt door wat me te doen staat. Maar, ‘come what may’, het honkbal weekend van de boys laat ik niet aan me voorbij gaan. Donderdagmorgen kijken de leden van het OBM team elkaar vragend aan: “anything”, zingt het rond. Inderdaad, er is geen enkel voorstel of voorbeeld van Bram of Frank binnengekomen. “Let’s call the bozo’s,” zeg ik tegen niemand in het bijzonder. Bram meldt dat hij gezellig aan een biertje zit terwijl Frank volgens eigen zeggen aan het spreadsheeten is. Eigenlijk is het een discussie van niks, hoewel er toch twee belangrijke zaken van onze kant vastgelegd worden. De waarde van Ex’pression wordt vastgepind op $19 miljoen, en voor het voorstel dat wij dan maar gaan uitbrengen laten we ‘phantom equity’ buiten beschouwing. Van de kant van Bram komt slechts een korzelig gebrom terwijl Frank slechts uitbrengt dat hij “curious” is. Nadat de verbinding verbroken is, gaan we schouderophalend ons weegs. Ik ga aan de slag met ons voorstel, degelijk voorbereid door Espi. Ik neem de tijd en weeg elk woord. Opgelucht verstuur ik het voorstel dat best risicovol is voor ons, maar ook zeer lonend kan uitpakken.

Fair enough, de resterende $500.000 voor uitbreiding delen we fifty/fifty met Ex’tent. Nu moet ik zelf nog even een belletje plegen om aan mijn deel van het bedrag te komen. Enfin, het loopt tegen zes, tijd om de bijeenkomst van de ‘planning commission’ bij te wonen, daar wordt ook over dit stukje toekomst beslist.

Volgende week: Frank reageert uitgebreid op ons voorstel. Verloop bijeenkomst ‘planning commission’ en de uit de hand gelopen lunch van Kelly Backens.

Op weg naar Waardenberg en De Jong

Behendig draait overbuurman Peter Kamp zijn Porsche de Maasboulevard op. Achter me schuift Astrid naar het raam, ze weet wat er volgen gaat. Ik schraap m’n keel; “wat een prachtige skyline heeft dit Rotterdam toch”, komt bewonderend uit m’n mond. Astrid heeft dit in de 90-er jaren vele malen gehoord wanneer we onderweg waren naar mijn ouders, die aan de Wijnkade woonden. “En toen was het nog niet half zo mooi”, voeg ik eraan toe, hetgeen door Peter en Jolanda beaamd wordt, ook zij hebben een Rotterdams verleden. Vandaag (dinsdag) zijn we op weg naar de theater voorstelling van Waardenberg en De Jong in het Nieuw Luxor theater, net gelegen tegenover de Erasmusbrug. Volgens de affiche heeft het legendarische theaterduo een retrospectief gemaakt van de zes theatershows die ze maakten in de periode 1987-1999. Nou, ik ben benieuwd, daar zat heel wat goors bij. Na op loopafstand geparkeerd te hebben, betraden we na controle van onze QR codes en legitimatiebewijs dit prachtige theater. Vele trappen later, m’n knieën protesteerden hevig, kwamen we pardoes bij vak K aan, waar op de eerste rij gezeten het uitzicht onbelemmerd was. Een wervelende show volgde, waarbij uiteindelijk het goorste act niet ontbrak: de rochelpartij.

Archieffoto

Na elkaar met diep neus ophalen (prima geluid) diverse malen volgens de slapstick methode van Laurel en Hardy bespuugd te hebben, eindigde het (natuurlijk) met doorslikken. Volgens Peter zat er achter hem een man die volop meedeed. Waarschijnlijk op dezelfde manier als mensen meezingen, denk ik. Het duo scheerde langs de rafelige kanten van BLM en #MeToo en spaarde niets en niemand. Tot m’n schande moet ik bekennen dat ik soms ongegeneerd, tranen in de ogen, gelachen heb. Zal nog wel het oerinstinct van de decennia van de vorige eeuw zijn. Nou ja, zolang je nog zin van onzin kunt onderscheiden, niets aan de hand. Waar ik me over verbaasde was wat die mid 60-ers nog voor toeren uithaalden op die respectabele leeftijd. Chapeau! Slim ook van Luxor om de ‘after’ drankjes in de prijs te verdisconteren, zo reguleer je de stroom mensen van een uitverkocht huis. Al met al een bijzondere avond in de stad van mijn geboorte. Kwam trouwens goed uit in een week waarin wespen ons huishouden beheersten. Nadat de verdelging van twee nesten onder het dak een feit was, kregen we tot gisteren aan toe bezoek van honderden zwaar onder de invloed zijnde wespen, die ergens een ingang gevonden hadden. Ze waren echter dermate verdwaasd dat ze qua energie klaarblijkelijk niet meer konden steken, hetgeen het vangen eenvoudig maakte. En de ruiten en luxaflex smerig. Deze ging echter in de aanval!

Broer Rob, de schat, op bezoek, ving wespen om ze buiten vrij te laten, hetgeen nou net niet de bedoeling was. Een echte dierenvriend, dat wel. Alles is weer zo’n beetje bij het oude na onze enerverende weken in Mexico, op genoegdoening bij het ressort na. Komt goed. En, om naar vooruit te kijken, a.s. woensdag aflevering 131 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Aangezien meer en meer advocaten ernaar kijken, moet het spannend zijn (of geld opleveren).

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 130

Boven ons hangt de donkere wolk die boardmeeting heet.

Er ontstaat intensief faxverkeer tussen CFO Espi Sanjana en de rechterhand van de Belg, Jan-Ru Muller, over financiële ‘technicalities’, waarbij de ABN-Amro een cruciale rol speelt. Het bevalt me niets, er zit een addertje onder het gras. Na een fabelachtig zondag ‘Open House’ beginnen we maandag 22 maart vol goede moed aan de boardmeeting. Op zich worden alle agendapunten erin ‘no time’ doorheen gejast en is de concentratie volledig op versterking van het vermogen met $4 miljoen. En dan komt de lelijke waarheid op tafel; hier is sprake van een fantoom investering van Ex’tent. Het opwindende gekakel eindigt wanneer het document waarover men positief oordeelt ter tafel komt. Het verplicht ons onder anderen om maar liefst een kleine $1,5 miljoen vooruit te betalen aan 2005 huur. M’n bloed begint te koken, dit betekent dat de uitbreiding niet gefinancierd kan worden, al het geld dat op papier binnenkomt, gaat er even rap weer uit!

En, aankomend als een mokerslag, we moeten tevens een behoorlijk aantal preferente aandelen uitgeven. “Highway robbery,” fluistert Gary me toe. De lening die Eckart me verstrekt heeft voor ons huis zit ook in het pakket. Dadelijk ben ik overgeleverd aan de genade van de Belg wanneer het op aflossen aankomt. Alles wat eventueel risico met zich meebrengt hebben ze op het bordje van Ex’pression gelegd. En wat wanneer de ACCSCT, het orgaan van de accreditatie, hier achter komt? Frank Monstrey leunt als een spinnende kat achterover, hij moet immers de ABN-Amro zo ver hebben gekregen om aan dit potje 360 graden monopoly geld mee te doen? Om maar niet te spreken van de accountants. Het duizelt me. De dagen die volgen, met zalvende woorden van Eckart, een door hen georganiseerde aangeklede borrel en een lunch voor het management team, gaan als een slechte droom aan me voorbij. Ik voel me verneukt, totaal verraden. Twee zaken beheersen m’n gedachten; financiering van de uitbreiding en verkrijging van mijn groene kaart. Oh ja, nu nog even een dapper gezicht opzetten voor de ‘graduates’ van klas 24. En hun ouders en andere geliefden. En wonderwel lukt dit weer, zoals Queen zong; “no time for losers”. Inmiddels komen de brieven ter ondersteuning van mijn ‘geen card’ aanvraag binnen. Ook Anton Geesink doet als IOC lid een duit in het zakje, maar enorm trots ben ik over de ondersteuning van Alan Parsons:

Wanneer je de Beatles kunt aanhalen als een van je projecten, dan ben je een grote! Amerikanen houden van ‘name calling’, dus dit helpt zeker! Het is nu een kwestie van doorbijten, de financiering van de uitbreiding, een ‘must’, moeten we als management regelen met of zonder steun van onze meerderheid aandeelhouder. Uiteindelijk wordt dat ‘the road to profitability’, houd ik mezelf voor. Donderdag om 9 uur verwacht ik Kelly Backens voor onze wekelijkse update bijeenkomst. Helaas. Na een kwartier word ik ongeduldig en vraag Aline, de receptionist, of Kelly al ingecheckt is. En ja hoor, gezien in de ‘slipstream’ van Gary. Ik besluit om haar reactie af te wachten, want hier moet ze wel een zeer dringende reden voor hebben. Ruim na elf uur komt er een ‘can you forgive me’ e-mail van haar binnen. Haar initieel korte meeting met Gary was uit de hand gelopen, maar ze had daarmee wel wat bespreekpunten opgedaan. Kort antwoord ik haar dat het niet om vergeving gaat maar om het gebrek aan respect. Ik krijg later op de middag een waslijst aan punten terug, maar eigenlijk heb ik genoeg van dat mens. Er kan nog wel een hoofdpijn dossier bij. Op het moment dat het woord ‘teringzooi’ m’n mond ontglipt, komt er een artikel binnen van een der leden van de pers- en mediagroep die ons onlangs bezocht. Dit keer van het Dagblad Tubantia, editie Enschede.

Het kon niet op een beter moment komen, zalf voor de gepijnigde ziel. Het inspireert me om m’n maandelijkse update voor de staf te schrijven, waarbij de ‘O’ van CEO staat voor ‘Optimistic’, alsmede mijn ‘Message from the Chair’ voor emeryville.news. De OBM meeting, als gewoonlijk op maandagmorgen, waarvan key managers Gary Platt, Chris Coan en Espi Sanjana de ruggengraat vormen, heeft een meer dan serieuze ondertoon. Vanwege de fantoom investering van $4 miljoen ziet onze balans er weliswaar een stuk beter uit, maar het cashgebrek blijft even groot. Aangezien de salarissen weer uitgekeerd dienen te worden, nemen we het besluit om de salarissen van de OBM leden ‘on hold’ te zetten, hetgeen precies voldoende is om de rest van de staf uit te betalen. Aangezien we al met al hier de hele ochtend over discussiëren, besluiten we de financiering van de uitbreiding bij de lunch te bespreken. Een soort van vastberaden gestemd togen we naar The Townhouse, alwaar we in ‘onze’ hoek plaatsnemen. Na intense discussies nemen we het moedige besluit om de helft van de totale uitbreiding, geschat op $800 duizend, voor onze rekening te nemen, op voorwaarde dat Ex’tent de resterende $400 duizend financiert, en gunstige voorwaarden voor ons. En ja, daar zullen garanties voor gesteld dienen te worden, denk daarbij aan extra hypotheek of borgstelling in de vorm van onze aandelen. Met z’n vieren staan we sterk, en in die stemming rijden we terug naar Ex’pression. Stante pede besluit ik de OBM notulen te maken met onze besluiten, die voor het sluiten van de dag in de digitale postbussen van de heertjes in Nederland en België belanden.

Volgende week: per kerende mail response van de Belg. De planning commission van de City of Emeryville beslist over onze uitbreidingsplannen.

Vanmorgen was ik even Frenkie de Jong

Met excuses voor het late verschijnen van deze Luim, deel ik jullie graag mede hoe dit zo gekomen is. ‘Geïnspireerd’ door de prestatie gisteren van het Nederlandse elftal tegen Bal Op Dak, eh…..Letland, droomde ik vanmorgen dat ik Frenkie de Jong was. En dat nam uren in beslag. Hoe heerlijk was het om lekker balletjes op te pikken, een meter of wat ermee te lopen en dan vervolgens risicoloos naar een medespeler te passen. Af en toe een frivool pirouetje tussendoor, het oog wil ook wat, maar nimmer een splijtende pass (risico!) of een doelpoging. En daar betalen ze me miljoenen voor! Louis ziet het nog steeds in me zitten, en Koetje ook, hoewel ze wel behoorlijk morren in Barcelona. Dat was het moment dat ik wakker schrok en dacht aan de woorden die kenner buurvrouw Mariska sprak; “die Frenkie, dat is een circusvoetballer, zet nooit eens een bal voor maar kan hem waarschijnlijk wel lekker hoog houden”. Met grote vrees zie ik de wedstrijd van maandag tegemoet, Gibraltar komt optimaal gemotiveerd naar de Kuip. Volgens betrouwbare bronnen gaat Louis ervan uit dat Nederland zich massaal ingraaft en hoopt op een sporadische uitval, geleid door Frenkie, die ook nog eens de bevrijdende 1-0 scoort. Niemand begreep het liedje dat Louis neuriede; ‘They’re coming to take me away, Ha-Haaa!’, een song van Napoleon XIV. De tekst moet Louis zeer geraakt hebben.

Neem dan donderdagavond toen de Dutch Game Awards werden uitgereikt aan diverse kleine en grote game companies. Niet alleen werd een traditie door de Dutch Games Association in ere hersteld, maar tevens was het een reünie van de bovenste plank. Mensen die elkaar een jaar of meer niet getroffen hadden, gingen dolenthousiast met elkaar in conclaaf. Het uitreiken van de awards (uiltjes) was een feest op zich, met razend enthousiaste winnaars. De entourage bij ‘Beeld en Geluid’ in Hilversum was uitmuntend, maar nog imposanter was de boodschap van diens algemeen directeur Eppo van Nispen tot Sevenaer.

Eppo van Nispen tot Sevenaer tussen onze sterpresentators

Geestig meldde hij met veel fanfare dat de winnaars van 2021 en volgende jaren in het archief van ‘Beeld en Geluid’ zouden worden opgenomen. In één galerij met Pipo de Clown, Mies Bouwman en al die andere giganten die in dat museum geëerd worden. De game industrie heeft weer een nieuw stadium bereikt in haar zucht naar erkenning. En heel eerlijk, ik ben trots als boardmember van Dutch Game Garden (DGG) daar een onderdeeltje van te zijn. Als geen ander weet ik hoe hard het management van DGG jaar in, jaar uit werkt aan volwassen worden van de bedrijfstak en incubatie van jonge bedrijven. Dromen worden daar gerealiseerd! Geen droom, maar harde werkelijkheid, is dat het R getal weer boven 1 is! Dus, blijf op je hoede en daarmee gezond. Ik verheug me al op maandagavond; de kraker tegen Gibraltar.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 129

Ietwat brommerig lees ik de slijmerige e-mail die Jane Metcalfe, die nog steeds op haar ‘Wired’ troon zit, gestuurd heeft naar Frank Monstrey. Ze applaudisseert de beslissing van Ex’tent om zelf de kapitaalinjectie van $4 miljoen voor hun rekening te nemen. Ze vraagt zich niet af waar dat geld plotseling vandaan komt en op welke termijn we het mogen verwachten. Kontlikker! Het antwoord van onze Belg laat niet lang op zich wachten. Volgende week wordt een en ander besproken met het Ex’pression management, waarna het voorgelegd wordt aan de boardmembers tijdens de volgende bijeenkomst. Maar dat is een kleine vier weken verder. Dit ruikt naar een vertragingstactiek á la Frank en Bram. CFO Espi Sanjana reageert prompt en adviseert om onze jaarcijfers niet eerder aan het accreditatie comité te verstrekken dan na infusie van de $4 miljoen. Op die manier houdt hij druk op de ketel, immers, accreditatie is het magische station voor wat betreft mega vooruitgang. Met een half oog bezie ik het steekspel tussen de financiële experts en besluit om me te concentreren op de dagelijkse gang van zaken in afwachting van de komst van Bram en Frank. Beide heren rollen maandag 1 maart binnen, waarna marathon bijeenkomsten aanvangen waar zowel staf als management bij tijd en wijle als kinderen behandeld worden. Woensdag ben ik het zo zat dat ik een theoretische benadering van Frank op het whiteboard woedend uitwis. Zelden heb ik Frank zo beteuterd zien kijken. Bram ontbloot even z’n door de nicotine aangetaste gebit. Of het een grijns is of een teken van afkeuring weet ik niet, wel dat de wederzijdse afkeer tussen Frank en mij een dieptepunt bereikt heeft. Het interesseert me geen ruk. Kutbelg. De volgende dag slaat Frank terug door alle correspondentie en acties aan Espi Sanjana te richten, met de rest in kopie. “Over my dead body,” roep ik zo duidelijk dat het tot aan het parkeerterrein te horen is. Ik maak duidelijk dat ik als eindverantwoordelijke eveneens de overeenkomsten moet goedkeuren en besluit; “no way can I act as CEO if the CFO runs the company”. In hoeverre Frank meent dat hij z’n boekje te buiten is gegaan weet ik niet, maar hij reageert per kerende e-mail. In ‘n ‘dear Peter’ e-mail benadrukt hij dat alle betrokkenen de betreffende documenten dienen te ondertekenen, waarna hij besluit met; “so you will definitily be able to act as CEO”. Ik besluit om niet meer olie op het vuur te gooien en dank hem voor de uitleg. Ietwat ongelukkig qua tijdstip, komen broer Aad en schoonzus Nel vandaag aan. We hebben hen uitgenodigd omdat we vonden dat ze wel een andere omgeving konden gebruiken. Nou ja, je kunt niet alles vóór zijn. Na hen opgehaald te hebben, vertrekken ze al redelijk vroeg naar de gastenkamer en hebben Astrid en ik heel even het rijk alleen. Na alle gebeurtenissen doorgenomen te hebben, hecht Astrid toch veel waarde aan de uitspraak van Bram tijdens ons diner van gisteren, gelukkig zonder Frank. Bram heeft bezworen dat er voor ons gezorgd wordt, “no matter what”. Na alles wat er gebeurd is, heb ik daar een hard hoofd in, maar ik laat het erbij. Onder druk van Espi Sanjana moet Frank Monstrey bekennen dat ABN-AMRO ook betrokken is bij de injectie van $4 miljoen en dat er wel aan bepaalde voorwaarden voldaan dient te worden. Die Belgische galbak heeft ons dus al die tijd laten geloven dat Ex’tent het alleen kon. Wat een miesgasser! Echter, ‘The show must go on’, en als zodanig ontvang ik de Nederlandse pers- en mediagroep die ons vrijdag 12 maart bezoekt:

Onder hen twee oude bekenden uit mijn automatiseringstijd; Perlita Fränkel en Peter de Groot, waar we ’s avonds mee gaan dineren. Ik neem aan dat Gary de juiste pillen heeft ingenomen, want hij is in zeer goede doen, zowel qua presentatie als gevoel voor humor. Zoals zijn medewerkers zeggen; “good Gary is in the house”. Het wordt een buitengewoon aangenaam bezoek, hetgeen weerspiegeld wordt in het artikel in het Utrechts Nieuwsblad dat ons als eerste maandag bereikt:

De intentie van burgemeester Deetman van Den Haag wordt ook duidelijk weergegeven. Met het noemen van namen als Pixar en Electronic Arts kunnen we ervan verzekerd van zijn dat het ook de aandacht van Nederlandse studenten zal trekken. PR en aantrekkingskracht in één artikel. M’n dag kan helemaal niet meer stuk wanneer Bob Hughes, lid van de Emeryville Artists’ Coop, me schrijft dat hij voor het eerst pagina twee van het Emeryville News magazine niet overgeslagen heeft. Dat is de pagina waarop mijn Chamber column verschijnt. Hij schrijft dat mijn gedachten en schrijfwijze is ‘like a breath of fresh air’ en dat mijn chairmanship ‘is an excellent addition’. Dat is even lekker achterover leunen! En als kers op de taart vanavond samen met Astrid aanzitten bij het Governors Dinner van het Berkeley Symphonie Orchestra, als speciale gast van Meyer Sound. Wat een eer. Bijkomend voordeel; Aad en Nel passen op de kinderen. Uiteindelijk is het een dag geworden om in te lijsten en dat besef je eens te meer wanneer de volgende dag de vraag per e-mail van Bram komt of de accountants de $4 miljoen al in de jaarcijfers van 2003 hebben opgenomen. Je zou hem toch! Zeker op basis van de betrouwbare informatie van hem en Frank. Eikels.

Volgende week: boven ons hangt de donkere wolk die boardmeeting heet.

Horror’ nacht bij Royal Solaris Los Cabos

‘Dinsdag 21 september 2021 rond 22.00 plaatselijke tijd in de ‘socios’ bar van Royal Solaris. De sfeer is feestelijk geanimeerd. Vergeten zijn de ergernissen van de eerste dagen zoals niet werkende liften (speciaal een kamer aangevraagd dienaangaande), margarine in plaats van boter, en messen en vorken die voor alle gangen gebruikt dienen te worden. Familieleden en vrienden, zelfs trouwe bar ‘vrienden’, zijn in blijde afwachting waarvoor we gekomen zijn; het huwelijk van Kaj Laanen en Michelle Muth. Rond 23.15 besluiten Astrid en ik om de gang naar onze kamer te aanvaarden, nemen de trap naar de derde verdieping, om op het balkon aan de oceaanzijde nog wat na te praten. De avond is zwoel en Astrid besluit een half uur later voor het naar bed gaan even onder de douche te gaan staan ter opfrissing. Even voor het middernachtelijk uur schop ik m’n teenslippers uit en stap onze kamer binnen. Ik heb nog geen voet binnen of er klinkt een soort van explosie en ik hoor Astrid “oh my god” schreeuwen. Haastig begeef ik me naar de douche waar ik Astrid in de hoek aantref met bloederige wondjes. “Blijf staan”, is het enige dat ik uit kan brengen. Met de handdoek die ze klaar had liggen om zich af te drogen maak ik voorzichtig een soort van looppadje, waarna ik haar een gele strandhanddoek aanreik ter omwikkeling. In alle voorzichtigheid stapt ze uit de douche.

Ze trekt een badjas aan en stapt in haar slippers terwijl ik gehaast de receptie bel ter ondersteuning. Enerzijds moet Astrid medisch geholpen worden, anderzijds kunnen we hier niet blijven slapen. Terwijl de tijd verstrijkt maak ik wat foto’s van de ‘crime scene’ voor eventuele verzekeringsdoeleinden.

Al doende bedenk ik me hoeveel slechter dit had af kunnen lopen. Ik moet ervan rillen. Astrid is het wachten beu en belt nogmaals de centrale. Niet veel later rollen vier mannen naar binnen, medics en security. Ze nemen het serieus, kijken naar de douche en kijken vervolgens naar mij. Het gegeven dat er geen spatje bloed op m’n hagelwitte broek zit, stelt hen klaarblijkelijk gerust. Astrid wordt zorgvuldig gereinigd en bepleisterd.

Ongeduldig als Astrid kan zijn, vraagt ze hen enigszins haast te maken omdat ze omvalt van de slaap. Conform de gelijknamige film gaat het ‘lost in translation’. Rond kwart voor twee worden we van kamer 390 naar kamer 612 getransporteerd. Uiteindelijk vallen we tegen half drie uitgeput in slaap. Niet veel later gaat de wekker omdat ik er bij Astrid op heb aangedrongen om de geplande excursie naar La Paz met tante Wilma door te laten gaan. Ze moet er even uit, dan kan ik, onhandig als ik ben, de verhuizing naar de toegezegde suite regelen. Zo gezegd zo gedaan en het enige plezier wat ik die dag had tijdens het inpakken was de drankjesman te verrassen die aan de deur klopte. Ik opende de deur en liet hem stilzwijgend de onaangeroerde douche scene zien. De man trok wit weg, greep naar z’n telefoon en durfde nog net niet m’n weg te versperren. Eigenlijk wel een beetje morbide. Nu we weer veilig thuis zijn kunnen we constateren dat het geplande huwelijk van Kaj en Michelle in ieder geval een mega succes is geworden. Astrid plukt nog steeds micro stukjes glas uit haar lichaam, maar vervelender is het mini trauma dat opdoemt bij het openen van glazen deuren. Royal Solaris heeft bij monde van manager Emmanuel Cabrera een belachelijk aanbod gedaan ter compensatie. Mijn aanbod om het aimabel op te lossen wordt door het hoofdkwartier in Houston, Texas klaarblijkelijk als een zwaktebod gezien. Mijn antwoord; “Houston, you’ve got a problem”. Wordt vervolgd.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 128

Logboek:

Dinsdag 17 februari

09.30 meeting met Kelly Backens. Koele, korte bijeenkomst, ik ga echt een hekel krijgen aan dat hinnekende lachje van haar.

10.00 doornemen e-mail van Frank Monstrey, de Belg, inzake het door hem geplande bezoek aan Ex’pression met Bram Zwagemaker van 1 tot en met 3 maart. Doel: grondige discussie met het management over het 2004 budget (beetje laat) ter voorbereiding van de boardmeeting op 22 maart. Tevens in de diepte voor wat betreft de $4 miljoen kapitaalsuitbreiding door Ex’tent. Niet alleen bevalt het me niet vanwege het bezoek van deze twee sujetten, maar ook niet omdat er voor de zoveelste maal over die $4 miljoen gesproken wordt. Zouden ze het wel hebben? Hoe dan ook, wij zijn de dupe.

11.00 Schrijven personeel update column:

Dat voelt goed, en wordt als zodanig ook door onze medewerkers gewaardeerd. Openheid!

13.30 Bezoek aan wireless microphone ‘buur’ Nady inzake extra parkeerplaatsen, vanwege de uitbreiding, met CFO Espi Sanjana. Vruchtbare discussie met president en eigenaar John Nady.

16.30 Meeting met Busse Design. Design ‘is the name of the game’.

20.00 Bezoek van Jim en Melanie Stielow, Melanie is Ivar’s soccer coach. Lekker luchtige discussies met afsluitende borrel van de dag!

Woensdag 18 februari

08.00 Bezoek aan Ask Jeeves’ HR Director Glen Sunnergren met chamber CEO Bob Canter. We hebben ons voorgesteld en een pitch gedaan om hen bij de Chamber of Commerce aan te laten sluiten. Hoopgevend.

14.30 Viewing video drawing bootcamp; hilarische productie onder leiding van Ex’pression uitblinker Chrystene Ells.

Donderdag 19 februari

09.00 Chamber executive boardmeeting; ging voornamelijk over ledenwerving.

10.00 Meeting met Kelly Backens en Gary Platt. Problemen uitgesproken. Kelly en Gary hadden geen oogcontact, voelde merkwaardig aan. Trouble in paradise?

14.30 Meeting met aannemer Dennis Stearns. Uitbreiding besproken. Geweldig meedenkende kerel.

16.00 Meeting met Dan Regan, nachtclub eigenaar, inzake gebruik van hun faciliteiten in San Francisco.

17.30 Chamber mixer bij Bank of Alameda. Handen schudden en socialiseren.

Vrijdag 20 februari

11.00 Wekelijkse meeting met Bob Canter, update chamber activiteiten.

13.00 Lunch met viervoudig Oscar winnaar Mark Berger, graduation speaker. What a guy!

15.30 Graduation class 23. Feestelijk, als altijd, we kunnen er niet genoeg van krijgen.

19.00 Pokeravond bij Adolpho. Stevig verloren en gedronken!

Zaterdag 21 februari

Gewicht loopt lekker omlaag: 86,5 kg.

Het is tax season. Voorbereidingen getroffen. Saaie ochtend.

17.00 Bezoek van Yee Ju (admission director) en Danny Riddell (visual media teacher), die elkaar hebben leren kennen bij Ex’pression. Super gezellig.

Zondag 22 februari

17.00 Receptie bij honorair consul ter ere van Hans van Maanen. Tikkeltje te formeel.

20.30 Borrel bij Ed Niskanen (plagerig nu Chief Beancounting Officer genoemd) en partner Jay. Ed is na z’n ‘degradatie’ niet echt happy onder nieuwe, strenge CFO Espi Sanjana. Echter, hij weet ook best dat hij z’n plafond bereikt had. Grappig genoeg heet dat in management termen ‘Peter’s principle’. Ik heb beloofd hem te ondersteunen. Met Astrid aan m’n zijde blijft het gezellig.

Volgende aflevering: wegens Mexicaanse perikelen (muy bien) zie ik geen kans om een tweede logboek te produceren omdat de gebeurtenissen daarvoor te uitgebreid zijn (if you know what I mean). 2004 is het jaar dat de alles rap naar een hoogtepunt (dieptepunt?) leidt, dus details doen ertoe! Ergo, tot 6 oktober!