“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 123

De response van Lincoln Frank van Quad Ventures. Sarcasme bij Ex’tent hoofdkwartier ‘De Bosschuur’ inzake de Belg.

Het is zo’n maandagmorgen dat je stem klinkt als een rasp, zonder dat het drank gerelateerd is. Uren pratend als Sint Nicolaas in het weekend eist z’n tol. Bo-Peter en Kaj, m’n trouwe Zwarte Pieten, verkondigden gisteren na drie schrobbeurten en zwart nog steeds in hun oren, dat dit de laatste keer was, en dat ‘black face’ eigenlijk niet kan. Daar hebben ze een punt. Volgend jaar zien we wel weer. Eckart en Bram zijn inmiddels ‘in town’ en hebben via m’n trouwe assistente om vijf uur een afspraak gepland. Zonder Gary, ze willen even in het Nederlands met me praten. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig wat ze me te melden hebben, maar van angst is geen sprake. Halverwege de ochtend komt de response van Lincoln Frank op de vrij arrogante e-mail van Frank Monstrey. Voor de zekerheid heeft hij me er blind op gekopieerd, de slimmerd. Hij stelt met genoegen, na de Quad Ventures investering, samen te willen werken om een hypotheek te verkrijgen. Maar, nu wordt het interessant, ook zijn ze bereid om samen met Great Hill Partners een groter belang in Ex’pression te verwerven. Dat betekent dat ze aandelen van Ex’tent kopen om zo aan de gewenste extra $6 miljoen te komen. Even snel omgerekend zouden ze dan gezamenlijk grofweg 40 á 45% van Ex’pression in handen hebben. En op z’n minst één, maar waarschijnlijk twee boardseats eisen. Dit zou wel eens de gewenste doorbraak kunnen betekenen. Wanneer de vijf in de klok is dan……komen Eckart en Bram mijn kantoor binnenmarcheren. “Zo pik,” vangt Eckart aan, “laten we als Hollanders die ‘out of the box’ denken een aantal zaken aankaarten voordat we aanstaande donderdag aan de boardmeeting gaan beginnen.” Zuinigjes antwoord ik “okay”, waarna hij onderwerp nummer 1 aankaart: “Frank Monstrey.” Stilzwijgend hoor ik een heel betoog aan waarbij Frank opgehemeld wordt als de strateeg die Ex’tent gezond maakt en bedrijven met potentie, als Ex’pression, de weg naar succes zal wijzen. Zonder commentaar hoor ik het emotieloos aan. Terwijl Bram als een snorrende kater met een brede grijns het aanhoort, doorbreekt Eckart de stilte met een kort “geef de man het respect dat hij verdient.” Ik leg uit dat in onze ogen het nog niet zo ver is, maar dat we ‘open minded’ blijven. Dat schijnt voor het moment voldoende te zijn omdat hij onmiddellijk het onderwerp investering aankaart. Bram neemt het hier over en na een wollig betoog hoor ik, “kijk Peet, met de huidige cijfers halen we niet meer op dan wat Quad biedt, dus geduld is hier op z’n plaats.” Geduldig leg ik uit dat alleen uitbreiding betere cijfers brengt en dat in Amerika bedrijven op toekomstverwachtingen gefinancierd worden. “Weten wij ook, Peet,” snijdt Bram me af, “maar dat laten we aan Frank over en niet aan de lokale mensen.” Dat zijn van die momenten dat je een flinke opdoffer zou willen uitdelen, maar beter van niet. Bram weet dat, en geniet ervan. Vreemd genoeg komt de aanbieding van Quad Ventures om samen met Great Hill Partners het probleem te tackelen niet ter tafel. Eckart neemt over en verzoekt me om Gary niet als een ondergeschikte te behandelen. Na wat voorbeelden begrijp ik dat Gary achter m’n rug klaagt omdat sommige van die zaken niet in verslagen voorkomen. “En, bovenbaas,” vervolgt Eckart, “de pen mag dan wel machtiger zijn dan het zwaard, maar jij maakt het soms wel erg bont.” Ik bedwing een scherp antwoord en zeg slechts, “ik neem aan dat jullie ook zo’n gesprek met Gary hebben.” Stilzwijgend begrijp ik dat dit niet het geval is. Het zij zo. “En nou iets leuks pik,” sluit Eckart af, “we doen het boarddiner lekker woensdag bij mij thuis in Berkeley.” Alsof we over koetjes en kalfjes gesproken hebben, trakteert Bram me met een klopje op m’n schouder en geeft Eckart me een soort van warme glimlach, waarna ze me niet echt verbaasd, maar wel redelijk geïrriteerd achterlaten. Ik schud het van me af, morgenochtend om half acht is er een chamber mixer bij Skates-on-the-Bay in Berkeley en dan dien ik als chairman fris en fruitig over te komen. En bovendien niet vergeten deze foto van de silent auction van vorige maand aan supermakelaar Jason Crouch te overhandigen:

Ons Ex’pression graduation jack bracht maar liefst $250 op voor de Emeryville Education Foundation. Het is niet dat Jason het lachen verging, maar hij kijkt er wat zuinigjes bij toen hij z’n checkboek moest trekken. Thuis breng ik Astrid verslag uit van m’n gesprek met Eckart en Bram, zonder te vertellen dat Gary soms vreemde spelletjes speelt. Het Quad verhaal doet haar goed, het betekent immers dat Ex’pression in het spotlicht staat. Nog een paar drukke dagen en dan laten we ons vrijdag verwennen gedurende de ‘Red and White’ Christmas party bij Shirley Nelson, de eigenares van de Summit Bank. Altijd een mooie happening. En hoe Ex’pression in het spotlicht staat merk ik wanneer Eckart me in de auto belt terwijl ik net weg wil rijden van Skates-on-the-Bay, na een mooie mixer. Z’n stem vertoont een soort van opwinding; “wat hebben jullie met EDMC gedaan, Peet,” is de vraag. EDMC is een van de grootste namen op het gebied van privé scholen en met name bekend van hun Art Institute keten. “Gewoon, een Peter en Gary toer gegeven. Hoezo,” vraag ik. “Zo te zien willen ze ons overnemen, ik kreeg net een e-mail van die strekking. Gaat natuurlijk niet gebeuren, ik stuur je de e-mail.” Van Berkeley langs de baai naar Ex’pression is maximaal 10 minuten, en ik verkneukel me. Als dat niet bewijst dat we hot zijn, dan weet ik het niet meer. Uiteraard is de e-mail van EDMC het eerste waar ik naar kijk. Wow, Tony Guida, Senior Vice President Strategic Development, meldt zonder er doekjes om te winden dat vertegenwoordigers van EDMC Ex’pression bezocht hebben, en schrijft hij, ‘we are very impressed with what you and your management team have accomplished there’. Daar is geen woord Frans bij, voel ik niet zonder trots. Ze hebben de San Francisco Bay Area op de verlanglijst om met hun Art Institute merk voet aan de grond te krijgen. Het moge duidelijk zijn dat een transactie met Ex’pression de eenvoudigste weg is, meneer Wintzen, dus bent u geïnteresseerd, laat het weten, is de strekking. Goh, daar moet Eckart wel een stijve van krijgen, met name ook omdat hij de macht heeft om dit af te wijzen. 9 december is een dag waarin ook mensen van HQ Ex’tent in de Bosschuur zich roeren. Een e-mail van Remko Brilman inzake een vuilcontainer bij Ex’ovision voor de deur, waarin mensen ‘last moment’ nog hun rommel kwijt kunnen, wordt door ex CEO Fred Kappetijn met een ongelooflijke sneer naar de Belg beantwoord.

Natuurlijk heeft Fred wrok wegens zijn degradatie naar de honoraire rol van president, maar meer nog omdat ook zijn salaris met 50% gekort is. Remko’s antwoord mag er ook zijn; ‘Nu weet ik het zeker. Ik word vegetariër!’. Lekkere sfeer daar in Austerlitz. Maar de dag is nog niet beëindigd, vanmiddag demonstreren Gary en ik op aandringen van Bram waarom uitbreiding noodzakelijk is, en vanavond ‘toeren’ we een delegatie van Northface University in ons gebouw. Belangrijk ook is het grote interview dat de Oakland Tribune tussen kerst en oud en nieuw wil plaatsen. Vrijdag vindt dat interview plaats, waarbij ze met name ook studenten aan het woord willen laten, hetgeen voor ons prima werkt, de score qua tevredenheid is hoog. Rock and Roll!

Volgende week: de boardmeeting, en het einde van het jaar 2003 is roeriger dan verwacht.

Andere tijden, hoewel…..

Het op afstand vieren van de verjaardag van onze 29-jarige zoon Kaj, afgelopen maandag via WhatsApp, blijft een van echte warmte verstoken aangelegenheid. Niet dat de liefde er niet is, integendeel, maar het zijn woorden die deel uit dienen te maken van lijfelijke aanwezigheid. En dan moesten we ook nog definitief mededelen dat we de ceremonie en festiviteiten van z’n huwelijk met Michelle in Sacramento niet bij kunnen wonen. Schengenburgers zijn nog steeds niet welkom in het V.S. van Joe Biden, hetgeen betekent dat we ons geen ‘last minute’ weigering kunnen veroorloven. Kortom; Astrid en ik hebben gekozen voor zekerheid en vliegen via Mexico City naar de plek waar de ceremonie en festiviteiten in Mexico plaats gaan vinden: San Jose del Cabo. En omdat het zo’n leuke foto is, plaats ik deze uit september 2012 toen Kaj net z’n bootcamp bij de ‘Navy’ voltooid had en herenigd werd met Michelle.

Een liefde die stand heeft gehouden en 25 september aan het strand van San Jose del Cabo nogmaals bekrachtigd wordt. Astrid en ik zijn in de halleluja, ondanks de omweg. Dinsdag was het weer tijd voor de ‘comedy night’ die ik eens in de twee weken met overbuurman (water scheidt ons) Peter Kamp doorbreng. Momenteel zijn we aan de serie Van Kooten en De Bie begonnen. Deze aflevering: Jacobse & Van Es:

Buiten onze (glim) lach momenten, onze appreciatie over de geweldige types die ze neerzetten, viel ons op dat hoe gedateerd ook, het nog steeds actueel is. Vul bijvoorbeeld voor Jacobse van de Tegenpartij Baudet van FvD in, et voila, er is niets veranderd. Over niets veranderd gesproken, de ‘Frank de Boer’ vloek hangt nog steeds dreigend boven ons. Ter herinnering, De Boer miste twee penalty’s tijdens het EK 2000 in de halve finale tegen Italië. Ook tijdens deze, overigens voor Nederland zeer succesvolle Olympische Spelen, wisten zowel de mannen hockeyers als de vrouwen voetballers zich uit de medaille race te kwakken door echt slecht de shoot-outs en penalty’s te nemen. Wat is dat toch, dat de ‘onzen’ op het moment suprême hun ‘cool’ verliezen? Dinsdag over een week weer een nieuwe aflevering van het Simplistisch Verbond, wellicht vinden we daar het antwoord. Ik hou jullie op de hoogte. Voor ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ 123, aanstaande woensdag vormt december 2003 de aanzet voor een tumultueus 2004, het jaar waar, zoals de Amerikanen het uitdrukken; ‘the shit really hits the fan’. Je bent gewaarschuwd! Geniet maar van wederom een typisch Nederlands zomerweekend, maar kijk om je heen, zie wat er in onze wereld aan de hand is, en besef hoe gezegend we zijn. Aldus professor, doctor, kolonel b.d. Laanen.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 122

Gary reageert uitbundig op Eckarts e-mail. De faktuur van White & Case veroorzaakt maagzuur.

Wat Eckart in gedachten heeft, is om met elke medewerker van het marketing- en ‘admission’ team één op één ‘n sessie te beleggen en ze zodoende te laten profiteren van zijn expertise. En dat niet alleen, hij wil ze ook inspireren en infecteren met zijn enthousiasme. Wellicht is dat het wat Gary raakt, een soort indirecte hint dat hij daartoe niet in staat is. Natuurlijk lullig van Eckart, maar niet iets om hoog van de toren te gaan blazen. Ik overtuig Gary om Eckarts punten rustig te analyseren en aan te geven waarom het ‘not done’ is om als zodanig te handelen. En dat kan je aan hem overlaten. Allereerst geeft hij aan dat dit volledig tegen Eckarts eigen filosofie is om zo te handelen, volgens een recent interview dat hij gaf. “Bingo,” roep ik luid. Vervolgens geeft hij in negen punten aan waarom dit een team inspanning is, zonder het individu tekort te doen. Slim besluit hij met ‘as majority owner I suppose it is your right to do whatever you want to do’. Hij weet dat Eckart hier gevoelig voor is omdat hij niet als een ‘boss’ gezien wil worden. En dat schrijft Eckart letterlijk twee dagen later; ‘ Americans feel me as a boss…..that I can fire them any minute, I do not feel that way’. Uiteindelijk laat hij het aan Gary over om te bepalen hoe de diverse meetings samengesteld gaan worden. Gary viert deze capitulatie door voor de eerste de beste meeting die middag 25 minuten te laat te komen. Voordat ik hem op z’n kloten kan geven, vereist de volgende meeting m’n aandacht. “Morgen ben je aan de beurt, eikel,” brom ik in mezelf. Niet elke morgen is dezelfde, voordat ik een praatje met Gary kan beginnen, komt CFO Espi Sanjana binnen met de factuur van White & Case, de door Frank Monstrey ingehuurde advocaten uit Brussel. “Peter,” begint Espi met z’n onmiskenbare Indiase tongval, “here is the invoice from the Belgian bankrobbers.” Verbluft kijk ik ernaar terwijl Espi nog even benadrukt, met zijn vinger op die regel, dat voor één lid van hun team maar liefst $774 per uur in rekening wordt gebracht.

In totaal hebben ze inmiddels meer dan $60.000 in rekening gebracht voor iets waar we met Femke vier jaar geleden al voor 98% overeenstemming hadden bereikt. In het begeleidend schrijven hebben ze het over ‘corporate matters’, waarbij ze in eerste instantie Ex’tent voor belast hebben. Op aanwijzing van Jan-Ru Muller, de onderknuppel van de Belg, hebben ze Ex’pression gefactureerd. “Have fun, Peter,” spot Espi terwijl hij m’n kantoor verlaat. Ze geven dus een opdracht, zonder ons erin te kennen, zonder budgetplafond, om de rekening vervolgens in onze mik te schuiven. “Wat een stelletje ongeregeld tuig,” is het beschaafdste dat ik uit kan brengen. Ik besluit geen fiat voor betaling te geven, pissig als ik ben. Er kan nog wel een robbertje bij. Over robbertjes gesproken, ik moet niet paranoïde worden wanneer Kelly zich ziek meldt en Gary onverwacht afwezig is wegens een ‘family picture day’. Het is de 11e van de 11e, carnavalesker kan het niet. Ter afleiding doet het me goed om mijn eerste ‘message’ als Chairman van de Chamber onder ogen te krijgen.

Het heeft me altijd goed gedaan om dingen van me af te schrijven, of ‘mijn’ mensen te informeren over de gang van zaken. Nadat ik bericht heb gekregen van de accreditatie commissie dat we definitief mei 2004 op de rol staan, besluit ik een maandelijks bericht te produceren voor alle Ex’pression medewerkers. Zonder te aarzelen ga ik aan de slag en binnen ‘no time’ komt het bij iedereen in de e-mail postbus.

En dat niet alleen, ook Ex’tent, inclusief de Belg en Bram, wordt deelgenoot gemaakt. Openheid wordt de ‘name of the game’, inclusief leuke privé gebeurtenissen. Omdat wij absoluut anders willen zijn dan de traditionele scholen, besluit ik om daar waar mogelijk met een passende quote af te sluiten. Deze geeft me veel voldoening: ‘It has been said that a traditional college education is nothing but a four year plan of confusing young minds methodically’. Even kijken hoe dit ontvangen wordt, omdat het vast uitlekt. Het voelt goed, evenals de trip die we met de familie naar Disney in L.A. gaan maken. We verblijven daar in het Sheraton en gedurende vier dagen hebben de kinderen en Astrid voor het eerst sinds lange tijd mijn volledige aandacht. We genieten, en met name Astrid voelt zich sinds maanden weer lekker ontspannen.

En dat straalt ze ook uit. ‘Happy wife, happy life’, bezigen ze hier nogal eens. Korreltje zout, maar toch. Natuurlijk vliegt de tijd en zijn we op de terugweg voor we er erg in hebben. Maar wel met een rugzak vol mooie verhalen. Na terugkeer bij Ex’pression maak ik me op voor december, bijna het einde van een woelig jaar. Morgen de eerste kerstparty en zondag treed ik op als Sinterklaas voor de Nederlandse gemeenschap in Berkeley. Maar eerst vandaag een e-mail van Lincoln Frank van Quad Ventures verwerken. Het is vijf december, maar dit pakje is leeg. Hij meldt dat zowel Wells Fargo als General Electric niet bereid zijn om een hypotheek van $6 miljoen te verstrekken op het gebouw op basis van de prognoses van Ex’pression. Lincoln stelt voor om eerst de aandelendeal te doen van $4 miljoen om daarna met een beter gekapitaliseerd Ex’pression wederom hypotheek aan te vragen. Onze Belgische ‘vriend’ Frank reageert onmiddellijk met een arrogant ‘dat hij dat wel verwacht had’, maar dat de $4 miljoen deal onlosmakelijk gekoppeld wordt aan de $6 miljoen voor het onroerend goed. “Motherfucker,” roep ik zo luid dat P.A. Pat misprijzend mijn deur sluit. Snapt die stomme Belg niet dat hij ons naar de rand van de afgrond schuift?

Volgende week: de response van Lincoln Frank van Quad Ventures. Sarcasme bij Ex’tent hoofdkwartier ‘De Bosschuur’ inzake de Belg.

Letterlijk via de Denneweg even terug in de tijd ‘gestapt’

Na het produceren van mijn zaterdag Luim van vorige week, begaf ik me op weg naar Den Haag ter viering van de 70e verjaardag van Peter Wijsman, de man die ik 47 jaar geleden ging mededelen dat ik zijn nieuwe baas zou worden. Voor deze moeilijke mededeling aan deze zeer getalenteerde doch rebelse collega, had ik Café de Sport, gelegen aan de Kazernestraat uitgekozen. Bekend van:

Juist, de plek waar Van Kooten en de Bie aan het biljart als de Klisjeemannetjes, en echte Hagenezen, hun triomftocht begonnen: “als ik met die winteâhrpein van me op ut moment supriem voâh ut open raam zou gaan staan, en ik zou richtuh, nâh, dan spuìt ik un volwasse vent zo van ze brommeâhr”. Fraaie volzin uit één van de vele biljartsessies. Afijn, onderweg naar de Denneweg, slagader van buurtschap 2005, rekenden we uit dat we op die gedenkwaardige dag bij de Sport gezamenlijk 51 jaar waren. Stilte. Nu dus 145 jaar. Om met de Tegenpartij te spreken; “mogen wij even overgeven”. Fijn parkeerplekje aan de gracht gevonden, en omdat de Sport helaas niet meer in bedrijf is (stiekem toch nog even gecontroleerd) een plekkie aan de bar gevonden bij Café 2005. Zo’n bar met een origineel gesoldeerde zinkplaat. Voelde vertrouwd aan. De jeugdige (26) ober en dito (19) terraskelner vonden die twee oude purkers aan de bar wel geinig, maar van de Sport hadden ze nog nooit gehoord. Rooie Peet vertelde vol vuur hoe we elkaar daar gesproken hadden en dat hij alleen “okay” zei, waarna het gezellig werd. Na een uurtje (of zo) durfde de barman voorzichtig te vragen of we weleens van Instagram gehoord hadden. Of zeventigers onder een steen leven! Tijd om een foto van ons te laten nemen en te vertrekken.

Het afscheid was warm, een verwarde barman achterlatend wiens hoofd duizelde van de kennis van die ouwetjes. Aangezien het borrelgarnituurtje verteerd was, tijd voor een lekkere tussendoor maaltijd. Gevonden in de Maliestraat bij Bar Bistro Speakers, net geopend, we waren de eerste gasten. Ergo, veel aandacht van de uitbater die ons verhaal (47 jaar geleden…bla, bla) aanhoorde om vervolgens de kaart uit te leggen. Voedsel prima, randzaken prima, waarna vervolgens een man zich aan onze tafel meldde die vernomen had hoe de Sport een belangrijke rol in ons leven gespeeld had. Hij stelde zich voor als Antoine Keijzer wiens vader in 1956 een broodjeszaak aan de overkant had opgericht. Na wat vriendelijk heen en weer geval kwamen we erachter dat ik met zijn oom Sjaak bij Graaf Willem II/VAC gevoetbald had. Ik maakte gewag van een wedstrijd tegen de koploper (Archipel) die we met de rug tegen de muur wonnen. Verslag van de beroemde Beb Bakhuys. Ik heb de belofte om de chaotische foto van die wedstrijd te sturen:

Zoals ik uitlegde; geheel links oom Sjaak, geheel rechts (nieuwe) oom Peter. Leuke neef die Antoine, kenner van buurtschap 2005. Tijd om af te rekenen, waarna rooie Peet zei; “Kojak,” zoals hij me ooit herdoopt heeft, “ik bel Debbie en vraag haar om ons op te halen.” En dat was maar goed ook! Kanjer. Eind goed, al…… totdat Lieke gisteren de penalty miste. Gelijk met het missen door Lieke schoot die Calvé reclame door m’n hoofd. Arme Lieke. Ik begrijp het wel, na Jiskefet heb ik vele malen ‘Peter pindakaas’ mogen horen. Van die druk ben ik nu verlost. Tot slot; woensdag is-ie er weer, aflevering 122 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Geniet er Covid-vrij van!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 121

‘Where do we go from here’, dat is de vraag. Management en board staan lijnrecht tegenover elkaar. Veranderend politiek klimaat in Californië.

Onderweg naar Ex’pression order ik m’n gedachten. In m’n hoofd ga ik over de 22 participaties in de portefeuille van Ex’tent, waaronder The Plant en Silent Planet. Het lijkt me goed om aan het handjevol waar we mee te maken hebben, Ex’ovision toe te voegen. Gary knikt instemmend, waarna ik samen met hem de belangrijkste meetings van de komende dagen doorneem; vanmiddag freelance journalist Tom Sanders, die onder andere voor de Automatisering Gids en het Financieele Dagblad schrijft, en morgen investeringsmaatschappij Great Hill Partners. We gaan onszelf en Ex’pression meer profileren dan de ‘miljardair’ Wintzen, dat is onze uitgangspositie. ‘Against all odds’, zo lijkt het, maar het is duidelijk dat in het veld de successen behaald worden en niet op het tekenbord van de Belg, of dankzij een continu morrende Bram. Zodra Gary en ik onze krachten bundelen, is één plus één daadwerkelijk drie. En dat merken we ook bij het interview met Tom Sanders; “I guess we dazzled him,” merkt Gary na afloop terecht op. “If only,” mompel ik binnensmonds. Gary kijkt verbaasd, hetgeen ik wegwuif, eigenlijk bedoelde ik te zeggen dat onze ‘hoogtepunten’ niet incidenteel zouden moeten zijn. Donderdagmorgen begint met de ontvangst van Gene Yoon, partner van Great Hill Partners. Gary is nog steeds in de ‘spirit’ van onze duo inspanning en toert ons gebouw zoals hij alleen dat kan. ‘If only’, komt weer in me op wanneer ik het aanschouw. Hoe kan ik Gary zo aansturen dat het wispelturige wat vermindert, dat is de vraag. Terwijl ik onze cijfers en de prognose toelicht, excuseert Gary zich om na een half uur weer z’n gezicht te vertonen. “Excuse me, I had something to discuss with the HR Director,” verklaart hij z’n afwezigheid. Voor Gene Yoon klinkt het volkomen plausibel, ik heb moeite om m’n ergernis te verbergen. Het afscheid is desondanks warm, maar dat nu de condities afgewacht moeten worden, als geschilderd gaat worden door Ex’tent, bewijst eens te meer dat we weliswaar een belangrijke viool spelen, maar niet de eerste. Alvorens met Gary een appeltje te schillen, loop ik even over naar hoofdtechneut Eli Novin om te bezien of we Ex’ovision aan één van onze snelle lijnen kunnen koppelen. Grappig is dat Eli, net als een behoorlijk aantal voor hem, de liefde heeft gevonden bij Ex’pression. In zijn geval een voormalige studente, Renee Ting, die een treurig vioolstukje speelde tijdens onze eerste boardmeeting. Eli is serieus en kijkt bedenkelijk bij elke gestelde vraag. Maar wanneer hij instemt, zoals nu, dan komt het ook dik in orde. “Yes, I’m sure they can use one of our existing T1 lines,” zegt hij met een frons in z’n voorhoofd. Dat geeft me de ammunitie om Ex’ovision aan te schrijven en deze storm in een glas water te ontkrachten.

Tevreden gestemd ga ik op zoek naar Gary, die nergens te vinden is. “Oh well,” mopper ik tegen onze P.A. Pat, “I’ll find the little bugger.” Pat moet er wel om lachen en wuift me uit. Eigenlijk loopt de maand oktober tot volle tevredenheid, zonder stoorzenders als de Belg of Bram, maar wel met hoogtepunten als een wederom geslaagd ‘Open House’ en ‘graduation’ van klas 21. Vrijdag 24 oktober is het weer bal. Zowel Gary als Kelly zijn nergens te bekennen. Los van de geruchten, die als een uit de hand gelopen bosbrand rond gaan, getuigt het dermate van onprofessioneel gedrag dat ik Gary officieel op het matje roep. Gary meldt zich om drie uur en verkondigt, in de ‘attack mode’, dat hij alle recht van de wereld heeft om met wie dan ook te gaan lunchen. “Gary,” zeg ik me tot het uiterste beheersend, “this is the last time I warn you. As President of this company you should be an example of good behavior, and having sneaky lunches with the HR Director demonstrates the opposite.” Gary is enigszins bleek geworden, staat op en loopt de deur uit met een sarcastisch “enjoy your weekend.” Het weekend lonkt, maar voor de zekerheid maak ik een aantekening in mijn agenda. Met een klopje op de deur meldt Marketing Director Karen Wertman zich. Haar boodschap is simpel, voor de komende werving campagne wil ze om geld te besparen wederom gebruik maken van de advertentiefoto die we met twee studenten opgenomen hebben in ‘The Townhouse’.

De boodschap spreekt voor zich, is ‘catchy’ en heeft daarnaast de juiste mix van jong en oud. Ze vraagt ook nog wat er aan de hand is met Gary, die met een wolk boven z’n hoofd bozig het pand verliet. “Kelly,” is het enige woord dat nodig is voor het antwoord. Hoofdschuddend verlaat ze m’n kantoor, daarmee aangevend dat het roddelcircuit haar werk gedaan heeft. Weekend lonkt meer dan ooit. Zonder Ex’pression sores en Halloween voorpret, meer dan geslaagd. Ook zeer interessant was de analyse op KTVU van de nieuwe beoogde gouverneur; filmster Arnold Schwarzenegger. Uiteraard is het van belang om te weten wat het betekent voor de private educatiesector. Maandagmorgen wacht ik bij aanvang van de ‘operational’ managers meeting vijf minuten op Gary, en besluit vervolgens te starten. Het duurt nog een kwartier voordat hij aansluit, met z’n lippen stijf op elkaar. Na afloop van de bijeenkomst vraag ik alleen maar “why”. Gary zegt niets, maar legt een e-mail van Eckart op tafel. Een typische Eckart e-mail, dat wel, maar om nou zó ontzet te zijn.

Volgende week: Gary reageert uitbundig op Eckarts e-mail. De faktuur van White & Case veroorzaakt maagzuur.

Olympische Spelen 1988, wat een belevenis

Gisteren zijn de Olympische Spelen 2020 een jaar later officieel van start gegaan met een prachtige openingsceremonie. Astrid en ik weten als geen ander hoe indrukwekkend dat schouwspel is, ofschoon we ons dat pas later realiseerden. Dankzij het Europese kampioenschap van ons honkbalteam werd deelname aan dit spektakel in 1988 een feit. Tevens gold dat ook voor de officials van de deelnemende landen, zij het dat de kassituatie van de bond, de KNBSB, dat niet toeliet. Dus besloot ik als eindverantwoordelijke dat er uitsluitend op eigen kosten deelgenomen mocht worden. Uiteraard gold dat alleen voor de Bobo’s. Dan slinkt zo’n delegatie aanzienlijk, kan ik je verzekeren. De herinneringen blijven je een leven lang bij. Het begon al met de aankomst in ons hotel, waar we geacht werden op de grond te slapen op keurig neergelegde matjes. Met handen en voeten, hun ’I speak English’ buttons kwamen niet geheel overeen met hun talenkennis, werden bedden georganiseerd. Ook de badhanddoeken, ter grootte van een zakdoek, moesten aangevuld worden. “Yes sir”, dat is alles wat Astrid te horen kreeg bij elk verzoek, en soms kwam het goed. In onze postvakken lag een uitnodiging van de verantwoordelijke baseball president:

Gave bijeenkomst in imposant hotel met vele bekenden. Semi formeel, dat wel, ondanks de ‘informal’ op de uitnodiging. Gelachen hebben we met Ron Jaarsma, de toenmalige hoofdsponsor van HCAW in Bussum. Door naamsverbinding kwam Mr. Cocker HCAW in de competitie. Vonden met name de Amerikanen wel een mooie naam!

Ron Jaarsma rechts naast de man met ‘oversized’ pet te midden van opgetrommelde schoolkinderen

Wat wil nu het geval, Astrid, Ron en ik zaten na een lange dag wat ontspannen een biertje of wat te drinken in een soort van bruin Koreaans café. Ron beklaagde zich dat hij z’n vrouw niet telefonisch te pakken kon krijgen. Na nog een biertje of wat eiste hij de telefoon op met zoiets van “pleezzzz”, en draaide zonder hoop z’n nummer thuis. Toen het slaperige “met Kiek” luid en duidelijk doorkwam, leek het alsof de hele tent tot stilstand kwam. Dikke pret, behalve de telefoonrekening. Deze spelen vormden ook het toneel van het gevecht tussen IOC afgevaardigde Anton Geesink en zittend NOC voorzitter Henk Vonhoff. Wij, met name Piet de Bruin van de NeVoBo en ik zaten in kamp Geesink, hetgeen niet veel later leidde tot het vertrek van Vonhoff:

Oh ja, er werd ook nog gehonkbald. En hoe, Nederland behaalde in een zeer sterk veld (Amerika won goud) een zeer eervolle 5e plaats, met Bart Volkerijk als winnende pitcher.

Dat wij als Multi Function ook naamsponsor waren in de Nederlandse competitie, was natuurlijk de kers op de taart. Duizelingwekkende indrukken die een leven lang meegaan, en waar ik dagelijks aan herinnerd wordt door de ‘kroon’ op onze archiefkast:

Replica van 5e eeuw Silla Dynasty

Terug naar het heden. Afgelopen week werd ik nog eens gruwelijk naverwend voor mijn verjaardag en gelukkig kon Astrid daar voedseltechnisch, meer dan verdiend, ook van meegenieten. Nogmaals dank, jullie weten wie jullie zijn. En woensdag weer ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, #121! Lees het in gezonde omstandigheden; het heerst!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 120

Bram gaat zich nu overal mee bemoeien. Overleeft gouverneur Gray Davis de stemming? De Belg is terug en overhandigt ons een forse rekening.

Er zijn van die dagen bij Ex’pression waar zowel de staf als de studenten naar uitzien, één daarvan is ‘Insider Day’. Maandag 6 oktober is zo’n dag. De dag wordt doorgebracht met keien uit de industrie die hun ‘story’ vertellen hoe ze zo ver gekomen zijn, inclusief het ‘blood, sweat and tears’ deel. De studenten kunnen alles vragen en daar wordt geduldig antwoord op gegeven, of daar komen ze persoonlijk op terug. ‘Giving back’ is een mooi en rijk onderdeel van wat meegegeven wordt aan mensen die iets bereikt hebben. Er zijn van die dagen dat het openen van de eerste de beste e-mail al maagzuur veroorzaakt. Dinsdag 7 oktober is zo’n dag. Natuurlijk van Bram. Het heeft te maken met de Eyecatcher, de beeldtelefoon die ‘gratis’ bij ons geïnstalleerd is. Eén van Eckarts paradepaardjes, waarbij je elkaar tijdens een gesprek recht in de ogen kunt kijken.

Archieffoto Mperiod Magazine

Even los van de bruikbaarheid, kost het apparaat circa €50.000 en dien je er een speciale telefoonlijn aan toe te wijzen die duizenden per maand kost. En daar hebben we nou net geen trek meer in. Dat hebben we ze laten weten bij Ex’ovision, de ontwikkel- en verkoopmaatschappij van de Eyecatcher. En wie reageert er? Niet Eckart, niet de Belg, maar fucking Bram. Iedereen staat bij de geadresseerden en de ‘subject line’ leest ‘minor details big frustration’. Bram begint met te schrijven dat hij op de hoogte is gesteld van een ‘gevecht’ tussen Ex’ovision en Ex’pression over de kosten van de Eyecatcher. En dan breekt hij los over het gegeven dat we de Eyecatcher gratis gekregen hebben. Vragen volgen onder andere over al dan niet betaalde importbelasting, gevolgd door de conclusie dat het duidelijk is dat we de Eyecatcher geen stuiver waard vinden. “Waar haalt die windbuil dat vandaan,” vraag ik mezelf hardop af op het moment dat Gary komt binnenvallen. Gary gaat met verwilderde ogen aan m’n bureau zitten terwijl ik met stijgende verbazing lees over de kosten die we, volgens Bram, dankzij de Eyecatcher bespaard hebben. Espi kon op afstand geïnterviewd worden voor de CFO rol, alsmede belangrijke gesprekken met Eckart waar hij niet voor over hoefde te vliegen. Vervolgens draaft hij door met de stelling dat buitenlandse participaties normaal gesproken zouden moeten betalen voor alle kosten van de boardmembers. Het lijkt wel of Gary m’n gedachten kan lezen want hij verwoordt wat ik denk: “no way we would have picked those bozos as boardmembers.” En dat is natuurlijk zo, welke Amerikaanse maatschappij zou boardmembers gekozen hebben uit Europa, die ook nog eens geen verstand hebben van de school business. Bram ratelt nog wat door en besluit door heel arrogant te stellen dat, hoe dan ook, hij argumenten heeft dat wij Ex’ovision moeten helpen zoals Ex’tent ons geholpen heeft. “Gary,” stop ik een woede uitbarsting van Gary, “we’ll pay this one MCI bill, shut the account, and have Espi answer this arrogant bastard.” We hebben haast omdat we een vlucht naar Salt Lake City geboekt hebben voor een tegenbezoek aan Northface University, die ons als voorbeeld gebruikt hebben. Gary mokt omdat hij gereed was voor een potje knokken, maar ik overtuig hem door te stellen dat middels het laten beantwoorden door Espi, wij Bram indirect laten weten dat hij onze aandacht niet waard is. Dat kan Gary wel waarderen. Ik informeer Espi, die met plezier een e-mail gaat concipiëren die enerzijds ‘to the point’ is en anderzijds toont wie hier aan de teugels trekt. En laat dat maar aan Espi over. Nog voordat we ingechecked zijn op Oakland airport ligt er al een concept e-mail. Geweldig. Hij stelt dat uit ‘good sportmanship’ Peter de openstaande rekeningen betaalt, maar dat het daarmee eindigt, en dat de MCI lijn geannuleerd wordt. Mooie slotzin ook: ‘This should put the matter to bed’. Gary glimt en roept, “put it in your pipe and smoke it, Bram.” In opperste beste stemming komen we in Salt Lake City aan, waar we als vorsten worden onthaald door Scott McKinley, de beoogde CEO van Northface University. De eerste zin die volgt is nogal shockerend, “I guess you’ll have a new governor.” Ofschoon nog niet officieel, wijzen de polls uit dat zittend gouverneur Gray Davis ruim verslagen is en dat spierbundel Arnold Schwarzenegger op de troon gehesen gaat worden. Een republikeinse overwinning in Californië, ongelooflijk. Gary gniffelt, maar zegt niets. Scott leidt ons naar het in aanbouw zijnde gebouw van Northface University en vertelt enthousiast over het aantal studenten dat al ingeschreven heeft voor het eerste kwartaal van 2004. En dan, na het passeren van de grote witte mormonen tempel, arriveren we bij een gebouw waar kosten overduidelijk geen rol hebben gespeeld. “These guys have deep pockets,” fluistert Gary me toe. Mooi. Vervolgens worden we getrakteerd op een uitstekend diner, waar alcohol overduidelijk afwezig is. Voordat we naar ons hotel getransporteerd worden, spreken we af om bij het ontbijt mogelijke samenwerkingsvormen te inventariseren. Aangezien de hotelbar uitsluitend non alcoholische dranken serveert, tenzij we erbij eten, lijkt het ons een goed idee om vroeg in de veren te gaan. Is wel eens goed, zo’n alcoholvrije dag. ’s Ochtends, voor het ontbijt, ontvang ik een ‘dankjewel’ e-mail van Pieter Pelletier, CEO sinds januari van Ex’ovision en de opvolger als zodanig van pionier Fred Kappetein, hoewel die niet de laan is uitgestuurd. Pieter bedankt voor het betalen van de MCI rekening, ook namens Ex’tent, en of we nog een lijn over hebben. Ook vraagt hij of we zo teleurgesteld zijn in de Eyecatcher dat we het apparaat nimmer meer willen gebruiken. Dat beantwoord ik morgen wel, in ieder geval behandelt hij ons als een klant, dat noem ik vooruitgang. Tijdens het ontbijt gaan we over elementen die elkaar overlappen en geografische toewijzingen. Voordat we een taxi nemen naar het vliegveld worden we ook uitgenodigd voor de ‘grand opening’ door de gouverneur. Volgens goed mormoons gebruik heeft ze veel kinderen, zeven om precies te zijn. In de taxi kan Gary het niet laten, “these mormons fuck, Pete,” merkt hij op gedempte toon op. Hij ontlokt een lach aan me, dat kan ik niet ontkennen. Na ‘security’ gepasseerd te hebben gaat Gary op zoek naar wat drinkbaars en komt zowaar terug met twee bloody mary’s, en omdat we erbij ook wat moeten eten, twee volwassen pizza’s. Met een vette lach zegt hij, “one doesn’t go without the other.” Ondanks het goede ontbijt hakken we toch nog een halve pizza naar binnen. Met een ferme boer laat Gary weten dat het hem goed gesmaakt heeft, alvorens hij er hartgrondig “goddamn” uitgooit. “Wassup man,” is mijn korte vraag. Gary schuift z’n laptop naar me toe waarop ik lees dat Ex’tent een ‘non-binding’ voorstel heeft gedaan aan Quad Ventures. “Save it Gary, so we can check it out during our flight.” Interessant, met behoorlijk wat pagina’s. Leesvoer over onze toekomst. Nadat we het signaal gekregen hebben dat we weer electronica mogen gebruiken, overhandigt Gary mij z’n laptop; “check it out, big guy,” grijnst hij. Gary houdt niet zo van ambtelijke taal. Dus daar was onze Frank mee bezig tijdens z’n afwezigheid, stel ik vast. In het kort leg ik Gary uit dat Quad Ventures voor een investering van $4 miljoen 17% van ‘preferred’ Ex’pression aandelen verwerft.

Tevens krijgt Quad Ventures een boardmembership. Daarna volgt een hoop ‘mumbo jumbo’ over rechten en verplichtingen, en heel belangrijk; het gebouw maakt geen onderdeel van de transactie uit. “Pocketmoney for Wintzen,” sneert Gary. “Wait, there is more,” imiteer ik een goedkope reclame. Gary kijkt me verbluft aan. Ik vertel hem dat de deadline om deze deal te sluiten eind deze maand is, met de conditie dat er een hypotheek van $6 miljoen op het gebouw komt. Dat bedrag gaat direct terug naar de eigenaar, lees Wintzen. “Fucking hell,” stoot Gary uit, “Quad will never accept that.” Precies, Lincoln Frank heeft gesteld daarbij te willen helpen, maar niet als conditie te accepteren. Op dat moment wordt ‘closing of all electronic equipment’ aangekondigd en dalen we met de wetenschap dat ook deze deal grondig door de Belg verknald wordt. Eenmaal aan de grond vernemen we van Espi dat er een rekening onderweg is van het Brusselse advocatenkantoor White & Case van ruim $45.000. “Thank you fucking Frank,” knarsetand ik woedend, iets dat Gary duidelijk niet van mij gewend is, “we’ll fight this till the bitter end.”

Volgende week: ‘Where do we go from here’, dat is de vraag. Management en board staan lijnrecht tegenover elkaar. Veranderend politiek klimaat in Californië.

De ene vrijdag is de andere niet!

Vrijdag 25 juni schiep vreugde. Vanwege de versoepelingen werd ik in staat gesteld om mijn verjaardag de zaterdag daarop gepast te vieren, zij het nog steeds beperkt. Desondanks; heerlijk, dankzij een ‘Astrid special’. Vrijdag 9 juli bleken de vrijheden die velen zich aanmatigden regelrecht geleid te hebben tot een massaal aantal besmettingen. Nederland kleurde rood en het duo Rutte/de Jonge ging in paars, oftewel het boetekleed. Ze trokken het geroutineerd aan. De vreugde van de eerste vrijdag werd nu overschaduwd door het naargeestige gevolg van vrijdag 9 juli. Kunnen we nog op tijd aanwezig zijn bij de bruiloft van dit liefelijke koppel?

Michelle en Kaj bezegelen hun verloving in Griekenland (2019)

Onze reis naar Californië om daar het huwelijk van zoon Kaj en verloofde Michelle bij te wonen, staat of valt nu met de toestemming van de Amerikaanse autoriteiten om Amerika in te reizen. Die status was vanaf 6 september positief, nu echter weer ingetrokken. Voor de Amerikanen die naar Nederland willen reizen geldt nu ‘do not travel’, code rood dus. Inmiddels heb ik een smeek e-mail naar de Amerikaanse ambassade gestuurd met de boodschap of deze ouders van een Amerikaanse staatsburger (dat is Kaj ook), asjeblieft, ‘pretty please’, een uitzonderingsstatus kunnen krijgen. Duim met ons mee. Nu wil ik jullie gezellig meeslepen naar iets positiefs, Astrids ‘nieuwe’ sloep (ik mag meevaren). Onderstaand toont ze zich tevreden na een proefvaart met ketelbinkie Tinley.

Over de naam zijn we het nog niet eens. Suggesties zijn welkom. Over de (teleurstellende) EK finale wil ik eigenlijk maar één ding kwijt, wat een ‘loser’ mentaliteit om gelijk na ontvangst van de zilveren medaille die van je nek te halen. Wanneer je (onverwacht) zo ver gekomen bent, mag je er wel wat eerbiediger mee omgaan. Engelsen en penalty’s, het blijft een dingetje. Enfin, daar weet Frank de Boer ook alles van! Ik maak me er vandaag met een ‘Jantje van Leiden’ vanaf, ben een beetje in mineur. Waarschijnlijk veroorzaakt door het ‘Peter R. de Vries’ effect of de narigheid in Limburg en de omringende landen. Plotsklaps weet ik het, onze oudste zoon wordt vandaag 30 en we kunnen dat niet samen vieren. En omdat we hem pas om zes uur vanmiddag feliciteren, is dat zo vroeg nog niet helemaal tot me doorgedrongen. Op dat moment overhandigt zoon Kaj hem in Californië het fotoboek van z’n eerste 30 jaar in dit leven. En zo is het allemaal begonnen:

Lumineus idee van Astrid, waar ik qua scanwerk aan bij mocht dragen. We zagen hem middels al die foto’s weer opgroeien. Mooi en ontroerend. Van harte Bopper, ga zo door, positief als je bent! Weet je wat, nu ik toch zo wakker ben, ga ik alvast aflevering 120 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ voorbereiden, er gebeurde immers heel wat bij Ex’pression in de loop van oktober 2003. Ter afsluiting; wees op je hoede, blijf gezond.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 119

Full Sail komt met een response op ons afkoop bod. Goedkeuring voor onze accreditatie is verplaatst naar 2004, dus meent Bram zich er mee te moeten bemoeien.

Mocht voor mij persoonlijk dinsdag 23 september 2003 als kersverse ‘chairman’ van de ‘Chamber’ een hoogtepunt in Californië zijn, dan is niet voor te stellen wat voor vreugde het telefoontje van Washington ‘lawyer’ Stan Freeman teweeg brengt. “Congratulations my friend,” begint hij, “Ex’pression is one of the very few schools that are granted an appeal.” Stan laat weten dat ze alle ins en outs nog bestuderen en dat hij dat morgen met me wil bespreken, met name of we alles gereed kunnen hebben voor de november beoordeling. Dat laatste hoor ik niet eens, ik hang op en ben in staat het uit te schreeuwen van geluk. Na met Gary een klein overwinningsdansje gemaakt te hebben, begin ik aan een e-mail om iedereen die ertoe doet te informeren. Met een zucht van pure opwinding druk ik op de ‘send’ knop. Wat een hobbel die we genomen hebben!

Uiteraard wordt de euforie mee naar huis genomen, huize Laanen geniet mee. De conference call met Stan Freeman, woensdagmorgen in alle vroegte, tempert de vreugde enigszins. Hij is de mening toegedaan dat de zaken die opnieuw afgedrukt dienen te worden de minste problemen zullen geven, maar dat uitbreiding van ons programma naar dertig maanden fysiek aangetoond moet worden, hetgeen tot dusver niet kon. Ook cijfermatig. “Peter, let’s take the safe route and defer to February 2004,” besluit hij z’n beredenering. Na wat heen en weer discussie, moet ik toegeven dat hij gelijk heeft, met onze onstuimige groei kraakt onze organisatie sowieso in z’n voegen. De eerste reactie die we vanuit Nederland binnenkrijgen is van Bram, ik lees sarcasme: “Never doubted a moment (sic)”. En de vraag wat we voor dienen te leggen en wanneer. Ik besluit hem, en daarmee de overige geadresseerden, onmiddellijk te beantwoorden en gelijktijdig de februari verschuiving aan te kaarten:

Tot mijn verbazing, teleurstelling moet ik zeggen, geen piep van Eckart of de Belg, laat staan van de overige boardmembers. Deze overwinning is redelijk uniek, zijn ze wellicht teleurgesteld dat ze weer geen stok hebben om me de laan uit te sturen? Het vervolg van donderdag 25 september mag er overigens ook zijn, onze Florida ‘lawyer’ Mayanne Downs meldt triomfantelijk aan de telefoon dat de deal met Full Sail is ‘signed, sealed and delivered’. “Peter,” zegt ze, “for a miserable $5K you got rid of all your Full Sail crap.” Om de euforie niet te verstoren, laat ik even achterwege dat we over deze finale afronding maar liefst anderhalf jaar gehakketakt hebben, nog even los van de ‘genereuze’ facturen die we in de tussentijd mochten ontvangen. Ik dank haar en ben blij; weer een horde genomen. Gefrustreerd door het uitblijven van positieve geluiden van mijn ‘superieuren’, besluit ik het niet te melden, ze bekijken het maar. Te midden van dit alles vergeet ik de kwestie ‘Kelly’ bij Gary en Kelly aan te kaarten, ik was er waarschijnlijk niet in de stemming voor. Nou ja, om eerlijk te zijn, ik wilde m’n goede humeur in stand houden. Na anderhalve week informatie over en weer te hebben uitgewisseld met Bram – geen Belg te bekennen – komt Eckart vrijdag 3 oktober, de dag dat klas 33 binnenmarcheert, ook van z’n poef. Geen woord van appreciatie, slechts de opmerking dat het eerder printen van een catalogus honderdduizenden of zelfs miljoenen dollars verschil kan maken. Hij gaat volkomen voorbij aan de gepresenteerde informatie, en haalt er de makkelijkste brok uit. De recente, door marketing gemaakte, foto op m’n bureau herinnert me qua pose hoe ongemakkelijk we tegenwoordig tegenover elkaar staan:

Geen schim meer van de voormalige automatiseringskameraden. Niet eens meer boos wordend, schrijf ik licht sarcastisch dat wanneer het zo eenvoudig zou zijn, we de catalogus desnoods met de hand geschreven zouden hebben. De ‘go ahead’ ligt bij de accreditatie commissie en bij onze ‘lawyers’, laat ik weten. Wat is er mis met de ‘mensen’ mensch Eckart, vraag ik me af. En heeft die stomme Belg zich plotseling verstopt? M’n aandacht wordt gevraagd voor het vragenuurtje met de ‘newbies’, de nieuwe studenten die op dag één altijd nieuwe vragen hebben. Daar neem ik graag aan deel. Goed om iedere student te leren kennen, en zij mij. Fris en leergierig, zoals het hoort aan het begin van een studierichting die wellicht leidt naar een Emmy, Grammy of zelfs een Oscar. Dat doet me denken aan onze eigen jongens die zich morgen voetballend presenteren in Clayton. Daar verheug ik me nu al op, die hebben nog een heel leven voor zich. Na een laatste vraag beantwoord te hebben en met de belofte er altijd voor hen te zijn, besluit ik m’n bureau leeg te maken en huiswaarts te gaan. Op KCBS gaat het alleen nog maar over een mogelijke ‘recall’ van gouverneur Gray Davis, over wiens politieke toekomst aanstaande dinsdag gestemd wordt. En, sensationeler, gaat hij opgevolgd worden door acteur en republikein Arnold Schwarzenegger. ‘Only in America’, gniffel ik terwijl ik voor ons huis parkeer. Zaterdag begeef ik me met de jongens op pad naar de voetbalvelden achter Clayton Valley High School. Voor de fotosessies zijn de jongens allemaal uniform AYSO gekleed. Astrid wacht inmiddels thuis op de komst van haar vriendinnen Maaike en Odile, studiemaatjes uit Leiden, waar ze een medische O.K. opleiding volgde. De jongens dollen, maar zien toch nog kans voor hun buddyfoto ‘netjes’ glimlachend op de foto te komen:

V.l.n.r. Bo-Peter, Ivar en Kaj

Het voorstel om daarna Ed’s Mudville Grill aan te doen, wordt door de jongens met gejuich begroet. Ook een aantal andere vaders en medespelers begeven zich op weg naar dit populaire sportcafé. Een mooie zaterdag na een uiteindelijk beste week, met hier en daar een donderwolk!

Volgende week: Bram gaat zich nu overal mee bemoeien. Overleeft gouverneur Gray Davis de stemming? De Belg is terug en overhandigt ons een forse rekening.

Een verjaardag die nog lang nasuddert

Er viel natuurlijk gedurende de pandemie weinig te plannen. De verjaardag die ik in m’n hoofd had om mijn ¾ eeuw groots te vieren, viel helemaal in duigen. Alhoewel de versoepelingen precies één week voor m’n verjaardag ingingen (mazzelpik), moest het toch op bescheiden schaal gevierd worden, met een veel geringer aantal mensen dan gepland (in mijn hoofd). Maar zoals altijd wist Astrid het maximale eruit te halen, met als hoogtepunt het verschijnen van een heuse snackkar. Daarnaast had Ivar een bard geregeld die liedjes uit m’n jeugd speelde die ik luidkeels mee kon zingen. En omdat ik jarig was, werden daar geen opmerkingen over gemaakt. Plotsklaps werd er om stilte gevraagd, waarna Astrid het woord nam. Klaarblijkelijk heb ik ooit in een vlaag van verstandsverbijstering gezegd dat ik best een standbeeld verdiende. Welnu, met veel aplomb onthulde ze een door haar geproduceerde buste in wording, waarna applaus volgde.

Uiteraard stond ik paf, hoewel ik de neus wat uit proportie vond. Astrid zegde toe over verkleining na te denken, maar was de mening toegedaan dat ze na bijna 34 jaar huwelijk meer van m’n neus had gezien dan ik. Ik vermoedde dat ze in m’n slaap een gipsafdruk had gemaakt. Echter, ik gloeide van trots, maar wel stiekem gisteren in haar atelier een foto gemaakt om te kijken of er iets aan de neus gewijzigd was. Helaas. Vele bijzondere cadeau’s en herinneringen vielen me ten deel, waarmee ik de komende maanden ‘zoet’ ben. Sommige gedichten en voordrachten deden me daadwerkelijk blozen, en daar heb ik normaliter geen last van. Terwijl ik maandag bezig was om ‘dankjewels’ te schrijven, alsmede antwoorden op de sociale media te geven, verscheen er als bij donderslag een mooie doos voor onze deur. Na uitpakken bleek er een dosis Californië (wijn) opgestuurd te zijn uit Helmond, van origine Rotterdammers.

Onder leiding van vriendin Jeanny (we leerden elkaar 58 jaar geleden kennen) tekende de hele familie de mega verjaardagskaart, inclusief kleizoon Dennis, die bij ons in Californië gelogeerd heeft. Bij onze terugkeer naar Nederland werd bevestigd dat we een aantal vriendschappen voor het leven hebben, en dat is het mooiste cadeau dat je kunt bedenken. Zonder ook maar iemand tekort te willen doen, wist jongste broer Rob met zijn inspanningen de roos te raken. Lees even mee:

Mocht ik ooit nog beroemd worden (niet op gokken), dan hoeven ze bij mijn verscheiden alleen maar de meegeleverde USB stick in de computer te pluggen om m’n hele levensverhaal in te zien, inclusief muziek van de betreffende periode. Moet ik zeggen dat oudste zoon Rick, samen met Liesbeth, ook een goede duit in de zak deed met toekomstige herinneringen:

Liverpool totaal gaan we volgend jaar doen, zo Covid het wil. Ondanks de beperkingen een onvergetelijke verjaardag, met veel dank aan Astrid die m’n gedachten kan lezen (best gevaarlijk). Woensdag weer herinneringen uit 2003 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Lees het in gezondheid, laat je niet besmetten! P.S. Over Peter R. de Vries is alles al geschreven, daar heb ik helaas niets aan toe te voegen.