Rood Wit is onze glorie, USA en Sparta!

Het begin van de week (na de Luim) kon al niet meer kapot: Biden officieel uitgeroepen tot President-Elect van de Verenigde Staten, en Sparta boekte z’n eerste overwinning. En uit nog wel bij RKC in Waalwijk. Overeenkomst: allebei rood-wit, gelardeerd met wat sterren. In tegenstelling tot Trump jammerde RKC trainer Fred Grim niet dat de overwinning gestolen was.

Geleend van de Washington Post

Het zou me niet verbazen wanneer Trump zo uit het Witte Huis wordt verwijderd. Wat een ‘cry baby’. Maar, zou je kunnen zeggen, de democratie heeft wel gezegevierd. Tijd voor een kleine quiz. We nemen drie partijleiders: Poetin, Xi en Baudet. Wie van de drie zou evenals Trump hardhandig van z’n post verwijderd worden? Baudet, inderdaad, Poetin en Xi zouden immers de opstand bloedig hebben neergeslagen (vlak Trump nog niet uit!). Welnu, waar zou Baudet op dat moment zijn?

Inderdaad, dankzij de democratie zou Baudet een toontje lager gaan spelen. Even terug naar de V.S.; groot nieuws van het Kaj en Michelle front: ze gaan volgend jaar september trouwen in…….Mexico, San Jose del Cabo. We zijn daar met de kinderen wel 15 keer geweest, ze zijn als het ware opgegroeid met het entertainment team.

Heb ik even moeten zoeken naar een foto waar Astrid even gelukkig keek als bij het horen van dit bericht. Gevonden! Kaj zwaaide af van de NAVY academy en stond te stralen tussen Astrid en Michelle, twee gelukkige vrouwen. Nu even terug naar de dingen van alledag. Onze energie leverancier, Budget Energie, kwam met een gepeperde eindejaarrekening. Ik telefoneren, en natuurlijk eerst een kwartier in de wacht. Vervolgens krijg ik een dametje aan de lijn die me als het ware de les begon te lezen voor de door hen gemaakte fouten. Dat liep dermate hoog op dat ik het gesprek afkapte. Onderstaande klacht heb ik uit een soort van onmacht toen ingediend:

Uitgeklaagd. Na mijn conversatie gisteren met een pedant dametje, Danielle geheten, over een mijns inziens te hoge navordering, is de behandeling daarvan, na eerdere problemen met Budget Energie, de bekende druppel. Na een gevecht vorig jaar om bij jullie te blijven, na ten onrechte overgenomen te zijn door Eneco, zijn twee maal de door mij ingediende foto’s en meterstanden vervangen door lagere standen. Aangezien de opname bedoeld is om misstanden tegen te gaan, kun je niet met je gezonde verstand erbij dat jullie lagere meterstanden invoeren. Na veel gegraaf terug, zal uiteindelijk het eindbedrag wel kloppen, maar het cijfermatige gegoochel om daaraan te komen hangt mij nu danig de keel uit dat ik een overstap ga realiseren. Tip: neem een voorbeeld aan Ziggo waar men telefonisch tracht klanten te behouden in plaats van te irriteren. Nog een tip: plaats genoemde dame Danielle bij de afdeling incasso’s, daar is ze beter op haar plaats. Het ga jullie goed.

Ik ben benieuwd of jullie dit bekend voorkomt. Nu nog even dit: Astrid is baby technisch volgeboekt tot juni, met zelfs ’n reservering voor juli! “There’s no business like baby business”. En woensdag is-ie er weer; aflevering 85 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Maar, de besmettingen nemen weer toe; hou je aan de regels, blijf gezond!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 84

De entree van HR goeroe Robbert Schalekamp. Brams reactie op een e-mail van Peter is een middelvinger. Een skivakantie om bij te tanken, onderbroken wegens de boardmeeting.

“Okay Gary, let’s get this straight, what is your deal with Kelly,” ga ik rechtstreeks op m’n doel af. Gary begint omstandig uit te leggen dat talenten als Kelly behouden dienen te worden en dus ook betrokken dienen te worden bij projecten die hen aangaan. “Gary, once again, she’s only 25 and perhaps Eckart thinks she is too much on the management side,” probeer ik het nog eens. Eckart denkt in dit geval meer aan de medewerkers en het verloop, en niet zozeer aan het management. Gary geeft het bijna op, maar zegt wel aan het einde dat ik niet moet denken dat hij iets met Kelly heeft. “Sure Gary,” wuif ik hem de deur uit. Gary stopt nog even om er verzekerd van te zijn dat de familie Laanen morgen aanzit bij het diner ter ere van zijn 48e verjaardag. ‘” No doubt about it, Gary, when it’s about food the Laanens are there,” overtuig ik hem. Gary verdwijnt met een vette glimlach. Voordat ik het weekend inga loop ik, als te doen gebruikelijk, door onze cafetaria om de daar aanwezige studenten voor het weekend een hart onder de riem te steken.

Ex’pression kent geen rustdagen, en dit soort studenten wil dat ook niet, ze werken met tomeloze energie aan hun projecten. Omdat de boardmeeting eenzijdig vastgesteld is op 28 februari, dien ik halverwege onze skivakantie terug te keren naar Emeryville, hetgeen zowel bij Astrid als de jongens boze gezichten oplevert. “Such is life,” verzucht ik, waarna Astrid de ‘pijn’ verzacht bij de jongens door ze te vertellen dat zo’n mooie omgeving waar we wonen ook met een ‘prijs’ komt. Ik lach enigszins schaapachtig en geef de jongens een dikke ‘hug’. Het is des te pijnlijker omdat mijn dochter Nicole met vriend Emile, en diens zoon Tom, ook bij ons op vakantie komt. Maar, uiteindelijk begrip alom. Uiteraard dienen de voorbereidingen voor de boardmeeting derhalve vooraf getroffen worden, hetgeen ook natuurlijk tijd in beslag neemt, om maar niet te spreken van irritatie tussen HQ en de Emeryville bemanning. Mede gevoed door het gegeven dat inmiddels de gedachte is ontstaan dat het hoofdkantoor ons driekoppig leidt: aangewezen leider is Frank Monstrey, oftewel de gezelligste Belg, die we overigens nog niet veel in actie hebben gezien. Dan krijgen we Bram Zwagemaker, die zich overal mee bemoeit, en tenslotte Eckart Wintzen, de grote roerganger, die plotsklaps hier en daar opduikt. Verwarrend is een eufemisme, mag wel gezegd worden wanneer je te maken hebt met dit trio. Niet te vergeten de kennismaking met Eckarts HR Goeroe; Robbert Schalekamp. We klikken meteen. Misschien is Robbert oprecht verheugd door de open instelling en medewerking van iedereen die hij interviewt. Wellicht duidde de informatie die hij kreeg vanuit Nederland niet daarop. Gary en ik hebben iedereen geïnstrueerd om naar eer en geweten de vragen van Robbert te beantwoorden. We hebben gewoon niets te verbergen! 19 februari weten we weer waar we het voor doen; oriëntatie klas 19.

Onze eerste student, Marc Bode, wijst trots zijn handtekening aan op de ‘wall of fame’.

Alle inkomende studenten pennen hier hun handtekening neer, en de beroemdheden die bij ons optreden tekenen met goud op de zwarte panelen. Uiteraard hopen we naderhand de studenten die beroemd zijn geworden eruit te pikken tijdens rondleidingen, hetgeen zeer bevorderlijk kan zijn voor de ‘student intake’ Soms vraagt men mij waar ik op m’n 55e de energie vandaan haal. Simpel antwoord: ik voel me soms net een vampier, mijn energie wordt gevoed door het enthousiasme van onze studenten. Dat geeft me dan ook de inspiratie om een reeks vragen van Bram, lid van het driekoppige monster, te beantwoorden.

Het lukt me om het net te beantwoorden voordat ik mijn dochter met aanhang van San Francisco International ophaal. Daarna wacht Lake Tahoe op ons. Het voelt als een pak van m’n hart wanneer ik bij Ex’pression wegrij, even weg van de alledaagse ‘turmoil’. SFO is gezellig druk, en als altijd zijn degenen die aankomen, ondanks de vermoeiende reis, ‘high’ van de aankomst in het zo bejubelde San Francisco. In Concord voelt het weer aan als een echte familie reünie en tegen het midden van de avond slaat de man met de hamer genadeloos toe, waarna de reizigers de gastenkamer opzoeken. Astrid en ik nemen nog een afzakkertje en nemen de trip naar Truckee door. Dat wordt onze uitvalsbasis voor onze ski uitjes in Lake Tahoe. De trip met alle van enthousiasme stuiterende jongens loopt voorspoedig en na een rit van een kleine drie uur komen we bij onze blokhut aan. Dikke pret. Als de sodemieter omkleden, skipassen kopen en in de rij voor de lift. Het skigebied Boreal is ideaal voor gezinnen, maar ook voor mannen met krakkemikkige knieën als ik; lekker wijde pistes. De jongens genieten met volle teugen.

V.l.n.r. Tom, Kaj, Ivar en Bo-Peter

En zo verstrijken de dagen in razend tempo, en moet ik zeer tegen m’n zin me woensdag door Astrid laten vervoeren naar het busstation in Truckee. We nemen innig afscheid van elkaar. Astrid wenst me een goede boardmeeting toe, ze weet hoe de spaanders er soms van afvliegen. In de bijna drie uur durende rit naar Sacramento, amper 130 kilometer, doen we daadwerkelijk elk gehucht aan dat gedurende het tijdperk van de goudkoorts uit de grond gestampt is. Het is eigenlijk best interessant, en het geeft me de rust om na te denken wat ik van de boardmeeting te verwachten heb. Het hangt een beetje af van het voorlopige HR rapport van Robbert Schalekamp en de response van Bram Zwagemaker op de door mij verstrekte antwoorden. In Sacramento neem ik op het station de Amtrack naar Emeryville en doezel ik wat weg. Het skigebeuren, inclusief après-ski, eist z’n tol en het is goed dat Emeryville het eindstation is, anders had ik weleens in Los Angeles wakker kunnen worden. In ieder geval heb ik nog een nachtje om me voor te bereiden op de boardmeeting. Donderdag 28 februari, kwart over elf, vangt de voorbespreking aan. Vreemd, het lijkt wel of Eckart en Bram enigszins teleurgesteld zijn dat het HR rapport een stuk positiever is uitgevallen dan door hen verwacht. De vraag rijst bij me of er een stok weggevallen is om te slaan. Dat verandert op het moment dat Bram begint in te hakken op de door mij verstrekte informatie. Het loopt zo hoog op dat Bram tijdens mijn uitspraak “I am pretty convinced….”, mij de middelvinger gaf. Daar viel Gary zelfs bijna van achterover. Ja, ik ben overtuigd van mijn gelijk, en Brams reactie overtuigt me ervan dat hij geen argumenten meer heeft en gewoon bij Eckart wil scoren. Eckart maakt er dan ook een eind aan en besluit om te gaan lunchen met Bram. Gary en ik besluiten om onze slides nogmaals door te nemen, waarna ik tevens met Ed Niskanen het cijfermatige deel doorneem. Wat Eckart en Bram besproken hebben weet ik niet, maar de boardmeeting verloopt in ‘perfect harmony’. Mooi, maar ik maak me er niet druk meer om, het is net als met poker; je speelt met de kaarten die je gedeeld worden. Het is wat eenzaam in ons grote huis, maar toch val ik tevreden in slaap. De geplande lunch met Robbert Schalekamp, waar hij een en ander toelicht uit zijn rapport, is zeer gemoedelijk. We staan er best goed op. Hij licht ook een tipje van de sluier op van het familiedrama dat hem uiteindelijk naar de Verenigde Staten gedreven heeft. De rillingen lopen over m’n rug. Dit leed gun je niemand.

Volgende week: de relatie tussen Gary en Kelly bekoelt. Eckart is z’n zilveren hasj pijpje kwijt en noemt Peter in een verkeerd aangekomen e-mail een lul.

Wat ik had willen schrijven!

Breaking: Trump beschuldigt een NL cel voor zijn nederlaag

Volgens een woordvoerder van de president heeft deze Nederlandse cel 4 jaar lang geageerd tegen de president, beginnend bij zijn aanstelling:

“USA hijst Bulshitter #1 op de troon”.

In het Witte Huis is diverse malen geopperd deze cel uit de weg te ruimen, met name door ‘national security advisor’ John Bolton:

Omdat Trump niet goed verstond wat Bolton door zijn snor heen mompelde, ontsloeg hij hem. Volgens goed gebruik schreef Bolton daarna een boek: ‘The Room Where It Happened’. Daarin verklapte hij heel wat Trump geheimpjes, die hem vervolgens een ‘loser’ noemde. Maar gelukkig deelde hij dat lot met heel wat Trump afvalligen.

Maar tijdens het schrijven veranderde mijn blijheid in bezorgdheid toen ik me realiseerde dat zo’n 70 miljoen Amerikanen op de leugenachtige psychopaat Trump gestemd hadden. Niet alleen bezorgdheid, maar ook verdriet. Verdriet omdat we een app uitwisseling hadden met voormalige buren die winnaar Biden en diens medewerkers totaal corrupt noemden. Dat wij hen uit onze kennissenkring verwijderen is één ding, wij wonen hier. Amerikanen zullen vanaf dit moment zo tegenover elkaar staan dat geweld onvermijdelijk is. Het land van democratie, een lichtend voorbeeld voor de hele wereld, kalfde al sinds jaar en dag af, nu zijn de Verenigde Staten verworden tot een derde wereldland. Hoe tragisch. Laat dit echter ook een voorbeeld zijn voor ons land, waar leugens in de politiek ook hoogtij vieren. Fijn Covid vrij weekend!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 83

Beminde lezers, vanaf nu gaan we wat sneller door de jaren heen. De stijl wordt meer dat van een dagboek, zonder de emoties eruit te halen. Eén maand of meer per aflevering wordt behandeld. Immers, dit is aflevering 83 en we beginnen nu pas aan 2002. En, mocht je denken al heel wat gelezen te hebben qua onrust, collegialiteit, geld, geluk en misère, dan heb je het mis. In 2002, maar vooral in 2003 en 2004 wordt de invloed van de Belg meer en meer voelbaar, alsmede de uitwerking van intermenselijke relaties op het geheel. Om van de ontmanteling van Ex’tent maar niet te spreken. Zoals de band BTO zong: “You ain’t seen nothing yet”. Daarnaast, wil ik hier een hanteerbaar boek van maken van zo’n 400 pagina’s, dan moet ik nu wel aan het comprimeren gaan. Dus, stoelriemen aan en geniet van de rit die zich voornamelijk afspeelt bij Ex’pression in Emeryville, Californië.

Januari 2002; na een heerlijk kerstreces en dito oud en nieuw viering, voelt het aan als ‘let the games begin’. Fris en monter het nieuwe jaar in, ondanks een recessie die inzette gedurende de tweede helft van het afgelopen jaar. De eerste week kenmerkt zich door de noodzakelijke vergaderingen, “happy new year” wensen en opbeurende woorden in de trant van “this is our year, let’s do it!”. Ik geloof dat het juist gezegde dan hoort te zijn ‘not so fast’, wanneer Eckart me de vrijdag voor ons ‘Open House’ belt en een nieuw onderzoek aankondigt. Hij is niet tevreden met de vele personeelswisselingen en wil een onderzoek uit laten voeren door zijn oude personeelsgoeroe bij BSO; ene Robbert Schalekamp. “Maar Eckart, wat begrijpt een Nederlander van de Amerikaanse situatie,” werp ik tegen. Blijkt dat Schalekamp wegens een drama in z’n leven in de Verenigde Staten psychologie is gaan studeren, en nu vlakbij Los Angeles in het plaatsje Santa Monica woont.

Archieffoto Robbert Schalekamp 2002

Over dat drama wil Eckart het verder niet hebben. “Robbert is een ware kei op het gebied van mensen en mensenkennis,” sluit hij af. Aan de toon van zijn stem merk ik dat hij vastberaden is om dit uit te laten voeren, en voor mij is het geen gevecht waard. “Eckart, we zien jouw aankondiging één dezer weken tegemoet, en we werken er graag aan mee,” antwoord ik met een energieke toon in mijn stem. “Mooi Peet, en hoeveel mensen verwacht je voor het Open House,” verandert hij het onderwerp. “We hebben maar liefst 288 RSVPs, maar ik ben bang dat die niet allemaal op komen dagen.” “Hoezo, nu al kutsmoesjes,” is het wat bozige antwoord van Eckart. “Dat komt omdat de San Francisco 49ers een play off game spelen, ’s ochtends om half tien, net wanneer ons Open House begonnen is.” Even valt er een stilte, dan kan je wachten op zo’n uitspraak van iemand die niets van sport begrijpt, maar ook de tijdsverschillen niet in acht neemt. “Geen enkele profclub speelt zo vroeg,” zegt Eckart beschuldigend. “Eck,” leg ik geduldig uit, “ze spelen in Green Bay tegen de Packers, daar is het drie uur later.” Ik hoor aan de andere kant van de lijn wat gegrinnik, ik vraag me af of ik op de luidspreker sta. “Oké pik, hou je haaks,” besluit Eckart het gesprek. De zaterdag laat ik de kinderen noodzakelijkerwijs aan Astrid over omdat ik allerlei zaken van belang moet vertalen voor het aanvragen van mijn ‘green card’. Gezien de ontwikkelingen wil ik in ieder geval te zijner tijd qua werkomgeving onafhankelijk zijn. Met mijn huidige E2 visum mag ik alleen voor Ex’pression werken, hetgeen betekent dat wanneer Eckart of de Belg me de zak willen geven, wij als familie terug moeten naar Nederland. Regeren is vooruitzien. Zondagmorgen vroeg arriveer ik bij Ex’pression, waar ik nog steeds kan genieten van onze ‘cool entrance’. ‘An early bird’ controleert of hij wel de juiste aanvangstijd heeft.

Hopelijk is het geen negatieve voorbode van het aantal te verwachten geïnteresseerden. Ofschoon de prognose naar beneden is bijgesteld, toch jammer. Maar ja, ‘play offs’ zijn niet te voorspellen, en ‘football’ is ‘King’ in Amerika. Ik geniet van de stille voorbereidingen die getroffen worden door studenten en staf, en uiteindelijk kunnen we toch van een geslaagde zondag spreken. 145 mensen trotseerden het ‘football’ geweld, en hoewel we daar een jaar geleden een gat voor in de lucht hadden gesprongen, is het nu meer van “not too bad”. Waar we nu wel qua status aan toegekomen zijn, is het aantrekken van ‘helden’ die onze studenten aanspreken. Maandag hebben Gary en ik een lunchafspraak met Jack Douglas, producer van Cheap Trick, Aerosmith, en wellicht zijn ‘biggest claim to fame’, co-producer van John Lennon’s laatste album: ‘Double Fantasy’.

Yoko Ono, John Lennon en Jack Douglas

Het is een plezierig gesprek, waarbij Gary en Jack ‘natuurlijk’ tot elkaar komen vanuit hun ‘recording’ achtergrond. Gelukkig kan ik, wegens mijn Arcade periode, ook een leuk woordje meespreken over door ons gecontracteerde groepen als Alan Parsons en Chicago, waar Gary een groot fan van is. Het gaat Jack niet om geld, hij wil volgens goed Amerikaanse traditie een ‘give back to society’ doen, oftewel onze geluidsstudenten laten profiteren van zijn immense kennis. Probleempje; hij heeft geen bachelor’s degree, benodigd om bij ons leraar te zijn. Belachelijk natuurlijk voor een man met zijn reputatie, maar wel realiteit. We komen eruit, je kunt wel ‘labinstructor’ zijn, niet verantwoordelijk voor het lesgeven dus, maar voor de uitvoering. Woensdagmorgen geeft hij een eerste sessie waar alle ‘sound’ studenten aan deel kunnen nemen. Wat een succes! De studenten hangen aan de lippen van Jack die zijn imposante carrière beschrijft, alsmede sommige trucs waar hij gebruik van maakte, zowel technisch als psychologisch. Zoals hij stelt; “I used every trick in the book as long as it enhanced the sound of the artists”. Zeker weten dat zijn aanhaken bij Ex’pression als een lopend vuurtje rond zal gaan. Inmiddels bestookt Eckart Karen Wertman, onze marketing director, met vragen over de gevoerde radio campagne:

Professioneel als ze is gaat Karen hier in detail op in, en houdt al doende mij uit de wind. Wat een genot! Met het oog op de ‘HR audit’, als aangekondigd door Eckart, is Gary de mening toegedaan dat hij ook aanwezig dient te zijn bij mijn personeelsmeetings met Kelly Backens. Omdat hij de meeste mensen direct aanstuurt kan ik daar weinig bezwaar tegen maken, hoewel de sfeer minder zakelijk aanvoelt. Gary kan het niet nalaten om van tijd tot tijd opmerkingen te plaatsen die kantje boord zijn. Het feit dat Kelly er veelal om moet giechelen, helpt de zaak niet. Hoewel ik regelmatig met Gary over dat soort zaken praat, meent hij dat Kelly er goed mee overweg kan. “Gary, she’s only 25, and you are the president, get it,” vroeg ik laatst. “A mature 25 Pete,” was Gary’s resolute antwoord. Hij vindt haar dus volwassen. Tja, monitoren, dat is het enige dat me momenteel resteert. Het is echter niet verbazend dat Gary m’n kantoor binnen komt stuiven na Eckarts aankondiging van de ‘HR audit’:

“Who is missing on that e-mail, Pete,” vraagt hij opgewonden. Zonder m’n antwoord af te wachten, ratelt hij, “Kelly Backens, the woman in charge of the fucking HR department, that’s who.” Nou was mij dat ook al opgevallen, maar echte conclusies had ik bepaald niet getrokken. Ondanks m’n goede bui omdat vandaag Felix, m’n tweede kleinzoon is geboren, wordt het nu echter wel tijd om Gary te corrigeren voor wat Kelly betreft, die is mijn verantwoordelijkheid.

Volgende week: De entree van HR goeroe Robbert Schalekamp. Brams reactie op een e-mail van Peter is een middelvinger. Een skivakantie om bij te tanken, onderbroken voor de boardmeeting.

Het is zo stil hier in huis…

Je hoort het André Hazes zingen nu dat Bo-Peter en Tiphanie weer teruggekeerd zijn naar San Francisco. Na een paar weken de ‘lovebirds’ min of meer over de vloer te hebben gehad, met dito gezelligheid, valt de stilte des te meer op. Zeker met Halloween! Dan maar de jukebox op 10! Kaj, demonstreerde vanuit Californië hoe hij er op z’n paasbest uit kan zien wanneer hij gaat solliciteren.

In dit geval binnen zijn eigen brandweerorganisatie, maar wel voor de rang van ‘captain’. Zeg nou zelf, zo uitgedost moet dat toch lukken! Ivar, onze jongste Amerikaganger, die inmiddels het land van Trump vaarwel heeft gezegd, komt zondag zijn verjaardag bij ons vieren. Met vriendin Arielle en oma wordt het een mini feestje, gelardeerd met sushi. 24 alweer, van Dikkertje Dap bij geboorte in Dusseldorf naar slanke den in Amsterdam (uiteraard via Rotterdam).

Maar, omdat het vandaag Halloween is, een plaatje van de 1999 viering in Californië. Ivar in het midden tussen Bo-Peter en Kaj met batmanmasker. M’n twee oudste zonen in Nederland maken het goed, zij het dat bij Rick, sociaal dier, de ‘zoom’ en ‘google meet’ vergaderingen uit z’n strot komen. Na de eerste afleveringen van ‘House of Cards’ vele jaren geleden in Californië aanschouwd te hebben, zijn Astrid en ik, mede dankzij de Covid-19 isolatie, de hele serie in versneld tempo aan het bekijken. Inmiddels bij aflevering 63. Dachten we toen “nah, dat kan nooit waar zijn”, dan moeten we bekennen dat Trump waarschijnlijk het draaiboek van deze serie gekopieerd heeft. Geweldig geacteerd door Kevin Spacey (Me Too ondergang) en Robin Wright. Bruut en genadeloos.

Het is zo knap opgebouwd, en geeft een geweldig inzicht in het corrupte Amerikaanse systeem, alsmede het manipulatieve spel tussen Republikeinen en Democraten. Je denkt het kan niet waar zijn, maar Trump heeft het zelfs nog verbeterd. Waarschijnlijk het enige dat hij in z’n leven verbeterd heeft! Wat ook verbeterd kan worden is de kunst van het winnen voor Sparta. Uit bij ADO, stand 0-1: 2 minuten voor tijd een wereldkans om te scoren en ADO de nekklap toe te dienen. Vervolgens 12 seconden voor tijd uit een corner de keeper (!) van de tegenpartij laten scoren om uiteindelijk via penalty’s te verliezen. Nou, dan wil je wel aan de ‘Four Roses’ whiskey gaan.

Waarom ‘Four Roses’? Is net als Sparta in 1888 opgericht en soms krijg ik er ook hoofdpijn van, zij het met mate. Om dat te verduidelijken haal ik een tweetal regels uit de e-mail die mijn oude vriend Koen Bulsing (50 jaar geleden ploeggenoot Alexandria ’66) me gisteren stuurde: “als sparta supporter moet je toch wel over de beste mentale en geestelijke genen beschikken om deze ellende zoveel jaren vol te kunnen houden, maar dat is ook het enige”. Lijkt me een mooie afsluiting, zij het dat het goed is om te vermelden dat a.s. woensdag “Uit de Amerikaanse school geklapt”, nummero 83 een ander formaat krijgt. Moet wel, anders blijf ik schrijven tot Sint Juttemis. Happy Halloween, maar wel veilig met mondkapje!

The end!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 82

Een gespannen management team meeting. De vraag blijft welke ‘leider’ in Nederland zich als eerste meldt inzake de gerezen problemen. Beslissingen inzake Coastal Valley College.

Gary en ik kijken elkaar aan, waarna een korte knik van verstandhouding volgt, we weten hoe de vlag erbij hangt. We volgen Karen Wertman naar de verhoging waarvan we vragen vanuit de zaal gaan beantwoorden. Buiten vragen over accreditatie en veiligheid in de omgeving van Oakland, gaan de belangrijkste vragen over de banen die afgestudeerde studenten kunnen krijgen, alsmede wat ze kunnen verdienen. Daar zijn we terdege op voorbereid, als een ‘for-profit-school’ dienen we ervoor te zorgen dat 72% van de afgestudeerde studenten binnen zes maanden na afstuderen een baan heeft. Voor de eerste negen afgestudeerde klassen zitten we tegen de 90% aan, dankzij de professionals die we ingehuurd hebben. Shiloh Hobel is daar het beste voorbeeld van, buiten haar eigen artiestenloopbaan verschaft haar rol in de San Francisco afdeling van de Grammy’s haar rolodex een netwerk om U tegen te zeggen.

Wanneer we haar naam noemen, staat ze op en wuift de zaal in alsof ze zojuist een concert heeft beëindigd. Zeker weten dat ze na afloop van het vragenuurtje belaagd wordt. Geroutineerd beantwoorden we de laatste vragen om vervolgens geduldig één op één gesprekken aan te gaan. Wanneer ik het pand verlaat, na de aan het ‘Open House’ meegewerkte studenten bedankt te hebben, zie ik vanuit mijn ooghoek dat de ‘admission reps’ druk doende zijn om studenten te rekruteren. Dat voelt zó goed aan. Dat zouden de Nederlandse ‘bazen’ eens moeten ondergaan, want alleen dat geeft het echte ‘Ex’pression’ gevoel weer. Helaas, morgen worden ze geïnformeerd over de situatie rond Rob Gibson en speelt dit alles geen rol. Om maar te zwijgen over de ontwikkelingen rond Coastal Valley College. En zo ga je na een geslaagd ‘Open House’ met gemengde gevoelens de weg op. Joe Jackson zingt vanaf mijn CD speler “some things will never change”, en daar valt niets aan toe te voegen. Maandagmorgen bespreken we met de diverse ‘blokhoofden’ de resultaten van het ‘Open House’, de voortgang van het curriculum en de vrijdag afstudeer feestdag van klas 11. Daarna wacht Pat Martin ons op. Zij is de voormalige eigenares van Coastal Valley College, en overdonderd door het onverwachte inspectie bezoek, gedurende de lessen, van een delegatie van het ‘Department of Education’. Zenuwachtig vertelt ze haar verhaal, hoe ze stante pede het papierwerk van de lesgevende leraren diende te overhandigen. Volgens haar is er een anonieme tip gekomen, “an inside job,” meent ze. Iemand heeft getipt dat Coastal Valley College studenten onderwezen worden door Ex’pression leraren. Ze hebben haar ingewreven dat het een overtreding is. Het ‘Department’ verklaart dat studenten van een geaccrediteerde school niet onderwezen mogen worden door leraren van een niet geaccrediteerde school. Onmiddellijk gaan m’n gedachten uit naar de man die deze leraren aanstuurt: Rob Gibson. Even snel laat ik de gedachte los, nu geen olie op het vuur gooien. Tijdens de gemeenschappelijke “fucks” van Gary en mij, kijkt Pat ons demonstratief aan ten teken dat ze wel met een dominee getrouwd is. “But,” snerpt Gary, zich daar niets van aantrekkend, “our accrediting body gave their okay!” Helaas, de ‘Department of Education’ heeft hier waarschijnlijk het laatste woord. We zitten er enigszins verslagen bij, ook omdat we zelf in het accreditatie proces zitten, bedoeld als vangnet mocht er iets fout gaan. We besluiten na intensief beraad dat proces niet in gevaar te brengen en ervoor te zorgen dat de laatste Coastal Valley studenten af kunnen studeren. Wellicht kunnen we daarna de school verkopen. Omdat Gary vandaag de e-mail inzake Rob Gibson concipieert, besluiten we eerst de formaliteiten rond Coastal Valley College af te ronden alvorens ‘Holland’ te informeren. Een bedroefde Pat Martin druipt af. Met Gary neem ik het concept door van de e-mail inzake Rob Gibson die uitgaat naar het regime in Nederland. Na wat kleine wijzigingen wordt die ’s avonds door Gary verzonden. Het is een degelijk onderbouwd stuk geworden.

Uiteraard voel ik dat we wellicht wat te veel informatie verstrekken, maar onder de omstandigheden, en gezien alle wijzigingen, verstandig. De woensdag response van Eckart geeft aan dat ik m’n denkwijze moet wijzigen voor wat betreft te verstrekken informatie.

En waarom van hem, en niet van onze Belgische voorman? En waarom Frank en Bram bij het beantwoorden eruit gelaten? Om gek van te worden. Ons stuk wordt punt voor punt geanalyseerd en voorzien van, wat ik voor het gemak maar even bestempel als ‘Eckart’ commentaar. Het wordt vergeleken met hoe Eckart dat deed in zijn BSO tijd, inmiddels bijna een decennium geleden, en houdt totaal geen rekening met de lokale gewoonten en gebruiken. Zo vond hij het prima dat Rob studenten meenam naar een bar, eraan voorbijgaand, wellicht door gebrek aan kennis, dat we op die manier onze schoollicentie kunnen verliezen. Gary heft zijn handen in wanhoop op; “I told you, the motherfucker just wants to humiliate me,” gooit hij eruit. “Gary, we’ll stay the course,” stel ik hem gerust. Meneer Wintzen gaat ons niet zodanig de les lezen dat we dadelijk als schoothondjes uit z’n handen eten. De management team meeting op maandag wordt beheerst door een onduidelijke spanning, waarschijnlijk is de geruchtenmachine al in werking getreden. We kijken kort terug op een geslaagde ‘graduation’ ceremonie, maar onmiddellijk daarna snij ik luid de situatie rond Coastal Valley College aan. “Somebody within our own group contacted the D.O.E. and betrayed us,” spuit ik eruit. Ik ga de gezichten langs van Rob Gibson, John Scanlon en Gary om enig teken van nervositeit waar te nemen. Niets. Rob Gibson komt zelfs nog met de suggestie om met Dominican University samen te werken. Staat er spijt op z’n gezicht te lezen? Na afloop van de bijeenkomst bespreek ik met Gary en Kelly Backens de ontslagprocedure van Rob Gibson, en als zoveel keren daarvoor verbaas ik me erover dat je in wezen vooral geen informatie moet verstrekken over het ‘waarom’. Daarmee kun je een proces aan je kont krijgen. Californië is een zogenaamde ‘at will state’, oftewel, je kunt er zonder argument uitgedonderd worden. Oh ja, wel met een check in je handen waarop je nog twee weken uitbetaald krijgt. Is niet zoals ik zou willen handelen, maar ‘lawyers’ bezweren je het zo te doen. Ook schijnt er een magnetisch veld aanwezig tussen Kelly en Gary. Ach, wellicht is het mijn verbeelding. Eckarts reactie op de Coastal Valley affaire volgt onmiddellijk na mijn uitleg als zodanig, en is niet zuinig:

En wederom, geen piep van de Belg. Ik lees het, herlees het en m’n bloeddruk blijft normaal. Immuun, een ander woord heb ik er niet voor. Uiteraard zijn hier de beste adviseurs voor geraadpleegd, stond HQ erachter, en is er geen sprake van een truc. Sterker nog, we hadden zelfs toestemming van de accreditatie organisatie die erover gaat. Het spijtige is dat procederen ons nog meer geld zal kosten en waarschijnlijk niets opbrengt. En, Coastal Valley College is nog steeds verkoopbaar, dus kunnen we het verlies minimaliseren. Ik vertaal het voor Gary, alleen voor het “das dan mooi kut”, maak ik “that’s fucking bullshit” van. Dat noemen ze dus galgenhumor, bedacht ik me gelijk. Gary kreunt en zegt, “time for the holidays.” Wellicht heeft hij gelijk, overal schallen de kerstliederen en de sfeer is navenant. M’n ‘job exit’ gesprek met Rob Gibson tijdens lunch bij Milano’s, met kerstliederen, verloopt rustig. Met opzet heb ik Gary erbuiten gelaten wegens de animositeit tussen die twee, en wat ik van Rob verneem klinkt me allemaal bekend in de oren. We nemen als goede kennissen afscheid van elkaar. Ik wens Rob het allerbeste en vermoed dat hij alweer een nieuwe baan heeft, hij is te relaxed. Met uitzondering van het bezoek van Frank Monstrey en Jan-Ru Muller, die de thermometer er figuurlijk in komen steken, samen met hun neuzen, en ons willen aanhaken bij Ernst & Young, verloopt december rustig, het lijkt de opmaat voor een zinderend nieuw jaar.

Volgende week: gaat 2002 de doorbraak van Ex’pression worden? De Belg grijpt de macht.

Niets veranderd sinds ik ‘hem’ bullshitter #1 noemde

Na een groot deel van het debat tussen Joe Biden en Donald Trump aanschouwd te hebben, gingen mijn gedachten terug naar mijn Luim van 21 januari 2017, één dag na installatie van Trump als president van het machtigste land ter wereld. De kop: “USA hijst Bulshitter #1 op de troon”. Klopt het nog steeds wat ik schreef, na bijna vier jaar van dit weerzinwekkende heerschap? Allereerst een cartoon van hoe ik toen over hem dacht, waar overigens nog geen jota aan veranderd is:

Valt mijns inziens niets op aan te merken! Hoewel……..nepotisme zit er niet bij. Als volgt in cursief: Partijen waren er van overtuigd dat Trump’s inauguratie toespraak filosofisch zou zijn; de verdeelde natie tot elkaar zou brengen. Niets was minder waar. Het is nog erger geworden, geweld van kust tot kust ligt op de loer. En al die politici die hij voor rotte vis had uitgemaakt, inclusief hun echtgenotes, stonden me daar toch te glimmen. Ze reden maar al te graag mee op het Trump treintje en hadden er geen probleem mee om elkaar af te maken wanneer Trump erom vroeg (meer een bevel). Een sekte was geboren, de republikeinse partij werd ten grave gedragen. Enige feiten: hij weigerde om zijn belastingaangifte openbaar te maken, hij staat bekend als aanrander, en tijdens zijn campagne heeft hij maar liefst 54 maal gelogen. We noemen dat nu nepnieuws. Om z’n belastingaangifte wordt nog steeds juridisch gevochten en de leugenteller heeft inmiddels de 20.000 ruim overschreden. En gisteren zijn er nog behoorlijk wat bijgekomen, wat die man toch aan nonsens uitkraamt! En bedenk je dan maar dat ondanks alles dit miserabele stuk mens door zo’n 40% van de Amerikanen gesteund wordt. Geeft je te denken. Overigens zijn ook de sociale media hier debet aan, waar allerlei waanzinverhalen voor waar worden aangenomen. In ieder geval; wanneer dit monster herkozen wordt, dan zie ik het voor de wereld somber in. Conclusie; alleen bi(d)den helpt! Even over een andere boeg:

Juist; Bo-Peter en Astrid voor een laatste, kil sloeptochtje over de plassen. Het laatste weekend breekt aan, maandag terugkeer naar Californië. Het was een heerlijk weerzien na 15 maanden gedwongen isolatie. En helemaal leuk om te constateren dat hij een allerliefste vriendin heeft gevonden in de V.S., en ook nog eens afkomstig uit Frankrijk. Dubbele pret!

Niets is mooier dan twee gelukkige jonge mensen te zien, en er volgen nog meer mooie openbaringen van de Laanen zonen. We zien Bo-Peter en Tiphanie maandag dan ook met niet geheel droge ogen vertrekken. Maar ja, dat krijg je dan ook met zulke zwervers als ouders! Ter afsluiting: uiteraard verschijnt a.s. woensdag ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ weer. #82 rolt van de persen. Laat je niet door jan en alleman gek maken, gebruik je gezonde verstand om ook fysiek gezond te blijven.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 81

Discussie over de toekomst van Rob Gibson bij Ex’pression. Donkere wolken pakken zich samen over het door ons overgenomen Coastal Valley College.

Kelly Backens zeilt nonchalant met haar gebeeldhouwde brede lach binnen, met Gary als een hijgerige puber in haar kielzog. Ik krijg het idee dat ze al een voorbespreking hebben gehad.

Archieffoto Kelly Backens

“You know, Pete, Kelly reminds me of Elizabeth Hurley,” opent hij het gesprek. Kelly wappert het met een slap handje af en roept bijna kirrend; “aw, c’mon Gary.” Nou zou ik geen idee hebben gehad wie Elizabeth Hurley is, ware het niet dat Bo-Peter en Kaj grote Austin Powers fans zijn, in wiens film Hurley co-star was. “Right,” kap ik het gelijk af, “let’s discuss Rob Gibson.” Het patroon lijkt veel op dat van Duke Zaffery, zij het dat ik Rob Gibson qua intelligentie hoger had staan. Typisch een geval van “fuck the administration, I have to educate students”. Het heeft geleid tot urenbriefjes van ‘hired hands’, die hij ongecontroleerd tekende, waardoor wij vele uren teveel uitgekeerd hebben. Z’n gebruik van de company creditcard is op z’n zachts uitgedrukt dubieus. Een gewoonte van Rob om studenten mee te nemen naar een bar, gevolgd door ons verzoek om dat vooral niet te doen, werd volledig door hem genegeerd. En de lijst van problemen groeit tot zo’n punt dat ik met Gary het besluit neem om niet verder te gaan met Rob, hoe pijnlijk dat ook is na het vertrek van Duke. Het gaat veel weg krijgen van het gezegde dat de revolutie haar eigen kinderen opeet. Gary heeft de taak om alles op rij te zetten en de ‘operational boardmembers’ in Nederland aan te schrijven. Tot dat moment heeft Kelly nog geen woord pro of contra geuit, ze heeft driftig alles genoteerd en zegt dat ze het maandag uitwerkt. “What is your opinion, Kelly,” vraag ik voor de zekerheid. Met een half oog naar Gary zegt ze, “I guess he is getting what he asked for with his actions.” Duidelijke taal, maar het voelt niet bepaald warm aan. Wel besluiten we er geen ‘fuzz’ van te maken en het netjes af te handelen. We tillen het sowieso over het weekend omdat dit verhaal handen en voeten moet hebben. Zonder twijfel zal het met argusogen bekeken worden. Plotseling verlang ik hartstochtelijk naar de potjes voetbal die de jongens in het weekend gaan spelen. Successen en drama liggen nu zo dicht bijeen dat er even helemaal uit zijn alleen maar opluchting kan brengen. Kelly en Gary verlaten het kantoor en besluiten om alle besproken punten alvast op rij te zetten. Het is duidelijk dat die twee elkaar wel mogen. Ik rij naar huis en voel me niet goed. Hopelijk krijg ik niet weer een koortsaanval ter waarschuwing dat mijn lichaam even overwerkt raakt. Thuisgekomen begin ik bijna oncontroleerbaar te beven en m’n temperatuur loopt tot bijna 40 graden op. Astrid, na al die jaren wel wat gewend, maant me om naar bed te gaan en maakt een koortsverlagende cocktail voor me. Ik val als een blok in slaap. De volgende dag begint de koorts al behoorlijk te dalen. En net als voorheen kan ik na twee dagen bed en warme verzorging weer aan de bak. Wonderlijk hoe dat werkt. Astrid vindt het maar niets dat ik alweer begin, maar begrijpt dat Ex’pression met alle groeistuipen die aandacht nodig heeft. Met nieuwe energie ‘val’ ik de week aan. Allereerst bedank ik Liz Altieri van de Summit Bank voor het toestaan van rood op onze bankpositie bij het uitkeren van de salarissen. Blind vertrouwen, want wanneer de gelden van Ex’tent niet waren binnen gekomen, dan had dat haar de kop kunnen kosten. Hey, dit is Amerika, ‘no mercy’. Nu scoort ze groot met een klant waarvan regelmatig gelden uit Nederland op de rekening gestort worden, en waarop meer en meer studenten hun aanbetalingen en kwartaalbedragen overmaken.

Archieffoto Liz Altieri en Peter in Chamber of Commerce functie.

“You’re welcome Peter,” antwoordt ze lijzig, “I trust you.” Mooi, dat vertrouwen, want ik ben bang dat het niet bij die ene keer blijft. Amerikaanse munten en bankbiljetten hebben als opschrift “In God we trust”, de vigerende grap is “in God we trust, all others cash”. Vrijdagmiddag hebben we een ‘town hall meeting’ waar, voor zover mogelijk, alle studenten en leraren aanwezig zijn. Alles is bespreekbaar, waarbij Gary en ik van de bestuurlijke kant antwoord geven, en de leraren en instructeurs van de educatieve kant. De rust die er heerst geeft aan dat de vragen die gesteld gaan worden niet over problemen zullen gaan. We worden niet teleurgesteld. De eerste vraag gaat over de kantine: “when can we expect more healthy food.” Daar gaan we aan werken, het is inderdaad zo dat er teveel ‘fried stuff’ en pasta is. Wanneer accreditatie verwacht kan worden is de volgende vraag. Gary legt uit dat met de overname van Coastal Valley College dat wellicht dichtbij is. Mogen de studio’s privé in ‘down time’ gebruikt worden? Jazeker, daar zijn geen kosten aan verbonden, maar moet natuurlijk wel gereserveerd worden. De bijeenkomst wordt na anderhalf uur beëindigd, waarna één op één met een aantal studenten nog wordt nagebabbeld. Dat gaat over privé problemen, financiële problemen of zomaar over het ‘Open House’ van aanstaande zondag. Er wordt ons heel wat toevertrouwd. Ik wil niet zeggen dat het een ‘love fest’ is, maar het bezorgt wel een hoge mate van tevredenheid. Gary en ik kijken elkaar aan, zo met het ‘Open House’ voor de boeg, en na deze geslaagde middag, groeien we wat meer terug naar elkaar toe. “See ya Sunday, bro,” neemt Gary afscheid. Morgenochtend, zaterdag dus, is er een ingelaste Chamber of Commerce bijeenkomst om acht uur, waar ik me reuze op verheug. Niet dus. Wel interessant, en goed voor het netwerk, is mijn nominatie als vicevoorzitter, hetgeen automatisch betekent dat ik een jaar erna voorzitter wordt. Tenzij ik het verkloot, natuurlijk. Is ook heel goed voor de contacten met de burgemeester en met name de city manager, die uiteindelijk de dagelijkse gang van zaken bestiert. Prompt om acht uur meld ik me bij chairman John Gooding, zo’n beetje de nachtburgemeester van Emeryville. Hij heeft me ook de ‘push’ gegeven om me beschikbaar te stellen, hoewel Liz Altieri ook die ambitie heeft. John vindt de CEO van Ex’pression meer statuur hebben dan de, in zijn ogen, zetbaas van de Summit Bank in Emeryville. De vergadering, die plaatsvindt in het 4 Points Sheraton hotel, is dan ook na vijf kwartier voorbij. Mijn nominatie is, zoals ze dat hier noemen, een ‘rubber stamp’, oftewel unaniem. Je kunt ook zeggen dat John iedereen goed voorbewerkt heeft. Liz is teleurgesteld, maar feliciteert me van harte, zij het als een boerin met kiespijn. Nu als de sodemieter naar huis, me in m’n vrijetijdskleren steken en de voetbalwedstrijd van Bo-Peter en Kaj bijwonen. Astrid heeft de jongens al voor hun warming-up naar het voetbalveld gebracht. Daar aangekomen poseren de heertjes gewillig, maar vol ongeduld. De soccermatch kan niet snel genoeg beginnen.

Kaj en Bo-Peter

Wat enorm opvalt is het respect van de ouders voor alle spelertjes, maar ook voor de scheidsrechter, hoewel die er af en toe geen pepernoot van bakt. Niks van “schop ze voor de poten”, of “scheids ben je blind of zo”. Hier kunnen ook ouders van het veld gestuurd worden door de scheidsrechter, en dat bevalt me zeer. Kaj, die graag doelpunten wil maken, wordt tot zijn verdriet in de achterhoede opgesteld, vanwege zijn postuur, en Bo-Peter dartelt in de voorhoede. Het is vermakelijk om te zien, en alle Ex’pression besognes valt van me af. Na afloop snacks van de ouders die aan de beurt zijn, een kantine is er niet, en thuis dienen de spelers onder de douche te gaan. Het is dan ook geen clubvoetbal, maar het wordt georganiseerd door de regio van de AYSO waar je woont. Je kunt dus elk jaar in een ander team zitten. Mijns inziens niet de beste manier om talent op te leiden, maar gelukkig hoef ik me daar niet druk over te maken. Het is al met al een zaterdag om in te lijsten. Het wordt een korte nacht, het ‘Open House’ wacht, en we weten inmiddels dat de belangstelling overweldigend is. Myer Sound Hall is inmiddels te klein voor de ruim 200 aanwezigen, en derhalve hebben we een aantal ‘cubicles’ geruimd om plaats te maken, waarbij we er weer voor zorgen dat er slechts 180 stoelen staan. Staanplaatsen betekenen succes. En dat wordt het. Wederom onbegrijpelijk hoe Gary en ik als duo de mensen als het ware weten te hypnotiseren, en anderzijds zoveel meningsverschillen hebben. “Food for thought”. Terwijl de toer begonnen is, deelt Gary me tussen neus en lippen door dat Coastal Valley College een onaangekondigde inspectie heeft gekregen van het Department of Education. M’n hart slaat een slag over: “what does that mean, Gary,” hou ik het kort. “They could lose their license,” is het bedremmelde antwoord. Coastal Valley College is onze snelweg naar accreditatie, maar bij tegenslag een afschrijving van $600.000. “Fuck,” is het enige dat ik uit kan brengen. “We were okayed by the ASCCT, Pete,” brengt Gary in. Dat is correct, het accreditatieorgaan heeft het groene licht gegeven voor onze handelswijze, maar wat is het standpunt van het Department of Education? Na een klopje op de deur meldt marketing director Karen Wertman dat onze aanwezigheid gewenst is voor het vragenuurtje. ‘Stiff upperlip’, de magie moet coûte que coûte voortgezet worden.

Volgende week: Een gespannen management team meeting. De vraag blijft welke ‘leider’ in Nederland zich als eerste meldt inzake de gerezen problemen. Beslissingen inzake Coastal Valley College.

Confrontatie met, óf zoete herinnering van…..

Zo kon het gebeuren dat m’n oudste zoon Rick, die regelmatig het internet afspeurt op unieke 45 toerenplaatjes, onderstaande aanbieding op Marktplaats aantrof en me prompt daarover informeerde:

Toch wel bijzonder dat dit singeltje 36 jaar na verschijnen op Marktplaats opduikt, en nog wel voor €3,95! Mede ook omdat ik de A-kant, Multi Functioneel, onder de artiestennaam Direk ingezongen heb. En nog wel geproduceerd door Hans van Hemert (o.a. Luv’ en Mouth and McNeal). Lang verhaal kort: wij (Multi Function) hadden een prijsvraag bedacht die verstopt zat in de tekst van deze single, vervaardigd door Bert Hulleman, die het ook zou inzingen. Bij de opnames werden de zenuwen hem de baas, zodat het resultaat Hans niet beviel. “Ook na drie borreltjes, ontspande Bert niet”, deelde Hans me mede terwijl hij het project afblies. Paniek, de actie was inmiddels ruimschoots aangekondigd en zou tijdens de Efficiency beurs aan de direktie van Digital Equipment (achter IBM, de #2 van de wereld) aangeboden worden. Aangezien Hans mede aandeelhouder was bij Multi Function, wees ik hem op z’n plicht als zodanig. Hij zwichtte voor mijn overtuigende argumentatie, onder één voorwaarde: ik moest het inzingen, dan werd het ludiek en gaf het niet de indruk dat hij een nieuwe ster aan het firmament bracht. Dat laatste deed me niets, ik was allang blij dat onze actie gered was. Redelijk snel ingezongen, onder leiding van Hans, maar nu nog een naam. Ah, de afkorting van direkteur, Direk dus! Operatie ‘red actie’ geslaagd!

Efficiency Beurs 1984, v.l.n.r. moi, Hans van Hemert en Bert de Groot, direkteur Digital Equipment.

Neveneffecten: één klant stuurde de single terug omdat hij de achterkant, Prins Bernhard, beledigend vond. Astrid laat de single niet in de jukebox toe (ik mag de deun alleen nog maar onder de douche zingen) en zoon Rick zong het met een iets gewijzigde tekst (“ik vind haar echt te gek, met die mooie zwanennek”) tijdens het tienjarig bestaan van Multi Function in 1986:

The Rick on stage

Hij kijkt nog weleens verliefd naar deze haardos! Met de ietwat verstikkende nieuwe Covid-19 maatregels komen er tijdmatig vast nog meer van deze zoete herinneringen ter tafel. Uiteraard alleen wanneer ze door het heden opgeroepen worden. Over die maatregels gesproken; waarom deelde het OMT daags na de Rutte/de Jonge show mee dat wat hen betreft restaurants wel open hadden kunnen blijven? Dat is nog eens onrust zaaien onder de getroffen restaurant uitbaters. Ik bemoei me er even niet mee, voor wat betreft ministers heb ik me handen vol aan Dekker, die allemaal heilige praat in de pers uit en in de tussentijd Singh weg laat rotten. “Waterverf”, zeggen ze in Amsterdam. Watje, dat zeker. Zondag mist Feyenoord de 12e man, dus Sparta heeft zeker een kans. Bookmakers kunnen zich melden. Afsluitend; a.s. woensdag uiteraard weer een aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’: #81, en hou je ajb aan de regels, we moeten hier gezamenlijk uitkomen! Heel fijn weekend.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 80

Een sissende boardmeeting. Spannend moment of de salarissen uitbetaald kunnen worden.

Woensdagochtend 17 oktober staar ik naar een blank computerscherm. Nadat we de nieuwe ‘line of command’ hebben gevolgd is er veel gebeurd, maar de toegezegde gelden zijn niet overgeboekt. Aangezien de salarissen worden afgeschreven van onze bankrekening, moet ik die nalatige hakketakkers in Nederland aan gaan schrijven. Verder dan “Geachte Heren” kom ik even niet. Er is nogal wat gebeurd de laatste twee weken, bijvoorbeeld positieve zaken als onze personeelspicnic en de oriëntatie van een goedgevulde klas 17. Helaas hangt de rekening courant offerte van $5 miljoen nog steeds af van de zekerheden die de Belg en consorten wensen te stellen. M’n vingers ratelen nu over het toetsenbord, we kunnen ons niet veroorloven dat uitstaande checks niet door de Summit Bank uitbetaald worden. Het zogenaamde ‘bouncen’ van een check kan zelfs strafbaar zijn. Het resultaat bevalt me, waarna de e-mail door mij geprogrammeerd wordt voor vanavond. Mocht het geld alsnog komen, dan hoef ik de mail slechts simpelweg te deleten. Maar mijn hoop is daar niet op gevestigd.

Vreemd de stemming was ongehoord goed tijdens de lunch en de boardmeeting. Frank Monstrey schetste de nieuwe structuur en de ‘line of command’. Eckart en Bram zaten erbij alsof ze de tevreden ouders waren van deze door hen ter wereld gebrachte ‘zoon’. De boardmembers spinden van tevredenheid bij alle mooie berichtgeving, waarbij Gary en ik ook nog een duit in het zakje mochten doen. Kritiek bleef voornamelijk achterwege om de vrede niet te verstoren en Frank te laten gloriëren. Met een sisser aflopen is niet de goede uitdrukking, maar het leek er wel op. Het voelde vreemd aan, het leek erop dat bepaalde zaken aangeroerd hadden moeten worden die nu in de lucht bleven hangen, zoals bijvoorbeeld onze arbeidsovereenkomsten en dito stockoption ‘agreement’. Zo voelt het wanneer je enigszins murw bent geslagen en het voor het moment laat lopen. Kan ook komen door de Full Sail getuigenverklaringen die we gisteren hebben afgelegd, opgenomen, voor advocaten Mayanne Downs, overgekomen uit Orlando, en Paul Dezurick in Emeryville. Vanmiddag wordt het spannend omdat Full Sail Duke Zaffery bereid heeft gevonden in hun voordeel te getuigen. Gary is des duivels daarover: “the fucking rat, I kept him alive after Full Sail kicked him out,” foetert hij. De verklaring wordt online afgelegd in Emeryville, onder leiding van de advocaat van Full Sail. Morgen moeten ook ex Full Sail werknemers Bobby Sirkin en Dave Bell getuigen. Wat een circus. De spanning is te snijden wanneer Duke Zaffery, zowaar in een pak, het kantoor van Paul Dezurick betreedt.

Archieffoto Duke Zaffery

Hij keurt niemand een blik waardig en neemt plaats in de getuigenstoel voor de camera. De Full Sail advocaat begint joviaal Duke te ondervragen over z’n carrière bij Full Sail en z’n relatie met Gary als superieur. Bij Gary aangekomen spuit Duke alle slechts wat hij maar bedenken kan, van machtsmisbruik tot drugsgebruik. Het is, zoals de Amerikanen het noemen, duidelijk ‘character assassination’. Gary gromt naast me van ingehouden woede. Wat Mayanne Downs even doet verstijven is de uitspraak van Duke dat toen hij Eckart telefonisch sprak over deze affaire, hij gezegd zou hebben “you fucking Americans with your fucking laws”. Ze vraagt me of Eckart dat daadwerkelijk gezegd zou kunnen hebben. Mijn schouderophalen interpreteert ze als een “yes”. Vervolgens fluistert ze me toe dat een negatieve “fuck” tijdens een getuigenverklaring goed kan zijn voor een boete van één miljoen dollar wegens minachting van het hof. Overigens is het enige echt belastende dat door Duke aangegeven wordt het gegeven dat hij het studenten handboek van Full Sail gekopieerd heeft. Wat in zijn nadeel spreekt is dat bij het kruisverhoor de advocaat van Full Sail moest toegeven dat Duke met zijn ‘verloofde’ de week daarvoor bij Full Sail was geweest. Op hun kosten! In ieder geval wil men van Full Sail zijde Eckart dagvaarden omdat ze absoluut niet geloven dat Eckart Gary pas in 1997 ontmoette. Gezien Eckarts spontane uitlatingen moeten we dat ten koste van alles voorkomen. Duke is klaar en bij zijn vertrek kijkt hij me nog even aan, waarbij als het ware “sorry” uitwasemt. Z’n ingevallen wangen tekenen hem, en eigenlijk heb ik best met hem te doen. In zekere zin heeft Gary hem over de kling gejaagd, vermoed ik. Na nog wat formaliteiten keert eenieder huiswaarts en breekt het weekend aan. Ik ga een heerlijk lang weekend uit met Astrid, verblijvend in de Marina bij Santa Cruz. Na deze opfrisser besluit ik een en ander aan ‘lawyer’ Mayanne Downs te bevestigen, met als vraag of ze Eckart in Nederland kunnen dagvaarden, dan wel op het moment dat hij zich bij de paspoortcontrole meldt. Tevens lijkt het me goed om de $1 miljoen waarschuwing erin te zetten en Eckart erin te kopiëren. De response komt snel, echter niet op de serieuze toon die deze affaire behoeft:

Deels moet ik er wel om lachen, maar ik vraag me daadwerkelijk af in welke gemoedstoestand Eckart dit geschreven heeft. Waar is hij uberhaupt? In ieder geval des te meer een reden om hem buiten schot te houden. We dobberen op Halloween af en Astrid gaat met de jongens naar de ‘Big K’ in Concord om geschikte kostuums voor hen te kopen. Op het moment dat Ivar een brandweer ‘outfit’ aan het passen is, komt een reporter van de Contra Costa Times langs. Ivar, nooit om een praatje verlegen of om te poseren, laat zich gewillig vastleggen. Na ‘nine eleven’ zijn politiemensen en brandweerlieden de nieuwe helden geworden. En aldus komt hij 31 oktober op de voorpagina terecht.

Dapper marcheert hij Halloween avond samen met Bo-Peter en Kaj rond om uiteindelijk met zakken snoep thuis te komen. Inmiddels hebben Astrid en ik zo’n beetje dezelfde hoeveelheid snoep uitgedeeld aan de ‘trick-or-treaters’ die in groten getale bij ons aan de deur komen. De volgende dag wordt Ivar 5, en met veel moeite krijgen we hem in bed, en uit z’n brandweerpak. Op Ivars verjaardag, Allerheiligen, komt na de mededeling op KCBS van gouverneur Davis dat één van onze prachtige bruggen het doelwit van terroristen is, een e-mail binnen van de gemeente Den Haag. Van de afdeling Economische Zaken. Zij hebben ons onder leiding van burgemeester Wim Deetman 29 maart bezocht. Een buitengewoon plezierige e-mail, mag ik wel zeggen, voortkomend uit een delegatie die ons na de Ex’pression toer razend enthousiast verliet. Waar het op neer komt is dat Den Haag ook een Ex’pression wil hebben, en of we maar willen aangeven waar de gemeente Den Haag aan dient te voldoen om daarvoor in aanmerking te komen. Soms heb je zo’n verzoek nodig om weer te beseffen dat we wel degelijk wat goeds doen. Het is niet zo dat er vanuit HQ de ‘Bosschuur’ enthousiast gereageerd wordt.

Eens te meer leer je dat motivatie toch grotendeels vanuit jezelf moet komen. We zullen de ‘lead’ maar vanuit Emeryville nemen, dat lijk me het beste. Gary steekt z’n hoofd om de hoek en verzoekt om een HR meeting met Kelly Backens en mij, vrijdagmiddag nog, inzake gerezen problemen met Digital Visual Media Director Rob Gibson.

Volgende week: discussie over de toekomst van Rob Gibson bij Ex’pression. Donkere wolken pakken zich samen over het door ons overgenomen Coastal Valley College.