Month: May 2026

Ik dacht, laat ik eens beginnen met een aansprekende titel. Dit klinkt toch net zoiets als ‘De Barbaren’. Ik had ook kunnen beginnen met een gedichtregel van Jules Deelder: ‘ofter een hemel is, maar álster een is, dan zal je zien, dat de Hemelpoort – o! brok in ons keel – verdacht veel weg heeft van het Kasteel’. En op die tribune zitten broer Rob en ik sinds jaar en dag. Jullie hebben vast en zeker weleens één van onze vrolijke portretten van vóór de betreffende wedstrijd gezien.

Dan waren we immers altijd nog positief ingesteld. Hoewel…… Rob heeft na deze selfie van mij zijn immer fotograferende (en hoe) Sparta buurvrouw (rij 4, stoel 1), Simone Kleppe, gevraagd om ons voortaan vast te leggen, dat vond hij wel zo veilig. Sukkel die ik ben, stemde ik in. Maar goed, wij waren natuurlijk niet de enige seizoenkaarthouders op de Kasteeltribune. Zo waren Rob en ik nogal gecharmeerd van een van samenstelling wisselend groepje uit Berkel en Rodenrijs die voor ons zaten. Vijftigers, zo te zien, met hier en daar een jongeling. Gedurende onze autoritten hadden Rob en ik het kortweg over ‘De Berkelaars’ wanneer we hen benoemden. In de loop der jaren ontstond er een warme band, gevoed door leuke gesprekken en een soortgelijk gevoel voor humor. Ook na een (weer eens) verloren wedstrijd, wisten we elkaar in De Bosselaar weer op te monteren. Uiteindelijk ging het zo gesmeerd tussen ons dat we een lunchafspraak maakten voor de thuiswedstrijd op 11 januari van Sparta tegen Heracles (2-0). Plaats van handeling: De beroemde Ballentent.

Laat het weer nou net die dag ons mooi in de steek laten. IJzel en andere narigheid voorkwamen dat Rob en ik de trip naar Rotterdam zonder gevaar voor eigen leven konden maken. Voor de buis dus gebleven. Nieuwe afspraak gemaakt na de laatste competitie wedstrijd, zondag 17 mei tegen Excelsior (2-3), in principe bij De Ballentent. Helaas pindakaas, dankzij hun verschijnen in een TV serie op RTL, waren ze maandenlang volgeboekt. Sandra Greeve, super Berkeleuze, zat niet bij de pakken neer en reserveerde een tafel voor 8, inclusief eerder genoemde Simone, bij Eetcafé ’t Trefpunt, aan de Rotte:

Niets mis mee, al 80 jaar een begrip in Rotterdam en omstreken. Daar zaten we dan, in een heel andere setting dan normaal. Nou, daar was niets van te merken, het leek wel of we op verjaardagsvisite waren bij Oom Koos. Het enige dat ontbrak, zo denk ik aan vroeger, was een glas met daarin sigaretten en sigaren. En natuurlijk de metalen asbak en Kip’s advocaat. De onderwerpen kriskrasten over de tafel, gepaard gaand met de nodige decibellen. Voor de in het buitenland verkerende Joop werd een selfie gemaakt:

Zo te zien zaten er toen al een paar rondjes in. Aan alle gezelligheid komt een eind, vooral ook omdat Rob en ik, wegens afsluiting van de A12 bij Gouda, via Amsterdam naar huis moesten rijden. Het gezegde luidt dat sport verbroedert, maar met de Berkelaren verzustert het ook (ja toch!). Top avond en Rob reed ons veilig naar huis, zij het dat hij na Loosdr….. eh, ik durf mijn woonplaats bijna niet meer te noemen, hij nog door moest naar Culemborg. Held. Wat ik jullie nog schuldig ben, is wie de winnaar is geworden van het tuingereedschapkast renovatieproject (Luim 24 april). Op één suggestie na van ‘maak er brandhout van’, was de rest ervan overtuigd dat Astrid van twee er wel één kon maken. Helaas (zonder), nadat alle noodzakelijke schroeven hun plek hadden ingenomen, bleek de kast zo scheef te staan als de toren van Pisa. Dat pijnlijke moment heb ik, man met twee linkerhanden, niet vastgelegd, wel de nieuwe kast die aan de nieuwe schutting een plekje heeft gevonden.

Geen winnaar dus, maar laten ze zich troosten met de olympische gedachte dat deelnemen belangrijker is dan winnen. Hopelijk denkt het NL WK voetbalteam daar anders over.

Eén Luim overgeslagen, en dan gebeurt er van alles en nog wat. Zal je net zien, wanneer je een schrijversblok hebt, dan gebeurt er niets, en nu…… Het pronkstuk tussen de Luimen was de vakantie met onze drie gezamenlijke zonen met hun dames op Corfu, nog ter ere van Astrids 60^e verjaardag, en ook nog eens door haar opgezet. Maar daar bleef het niet bij. Allereerst werden we door Kaj en Michelle, overgekomen uit Californië, verblijd met de mededeling dat ze zwanger zijn.

Hier aan het oefenen met kleuter Mila. Maar goed, een kleinkind in Californië, hoe mooi is dat?! Nu even de harde feiten: zaterdag 9 mei dienden we om 04.00 (!) van huis te vertrekken om alle formaliteiten tijdig te vervullen. In alle stilte, om huisoppassers Rob en Mariette niet in hun slaap te storen. Dat valt nog reuze tegen met vier volwassenen! Gelukkig vingen Ivar en Bo-Peter ons op nadat we onze auto op P ‘ver weg’ achter hadden gelaten en ingecheckt waren, zij het met een biertje in de hand. Voor hen was de vakantie reeds begonnen, dat was duidelijk. Kaj liet zich niet kennen en sloot zich dapper bij hen aan. Voorspoedige vlucht met easyJet, daarna op Corfu gezeik met de huurauto: vies, en eigenlijk een Franse design vergissing. Uiteindelijk, dankzij Ivars genadeloze tussenkomst, in een Toyota Yaris de reis aangevangen naar een strandgelegenheid om een paar uren door te brengen, alvorens we onze villa konden betreden. Mooi uitzicht, fijne menulijst, zij het met Hollandse prijzen. Helaas, bij het afrekenen kwam er nog 24% bovenop voor genoten drankjes en 13% op voedselprijzen. Sinds begin dit jaar ingevoerd om de Griekse tekorten weg te werken. Nergens aangegeven, lekker dan! Enfin, toen we eenmaal bij onze villa aankwamen, was het allemaal al vergeten, mede dankzij de mooie uitzichten tijdens onze met bochten gelardeerde trip langs de kust. Met de complimenten voor chauffeur Astrid, mij niet gezien! Dat iedereen als het ware z’n eigen appartementje had, inclusief zitkamertje en badkamer, werd met groot enthousiasme begroet. Evenals het kookwerk van Kaj, die in South San Francisco soms voor een hele brandweerkazerne zorgdraagt. Vermoeid en tevreden ons mandje opgezocht. De volgende ochtend werd Astrid uitgenodigd voor een familiefoto, zij in een zetel, wij eerbiedig achter haar staand. Wat zij niet wist is dat wij onder onze sweater of vest een speciaal ‘Astrid’ T-shirt droegen dat Ivar had laten vervaardigen. Tijdens de fotosessie zorgden we ervoor om T-shirt gereed te zijn en toen Astrid zich omdraaide, sprongen de tranen in haar ogen.

Met name de ‘three little birds’ en de tekst ‘family, a journey to forever’, veelvuldig door haar gebruikt in Californië, sloegen haar met stomheid. Wat een mooi emotioneel moment. Maar we moeten door, ‘opzij, opzij, opzij’. Want, dezelfde dag moesten we gokken of de nieuwe Laanen in november als meisje of jongen ter wereld zou komen. 4 tegen 2 dat het een meisje zou worden. De uitslag:

Duidelijk een jongen, dus, zoals nogal gebruikelijk bij de Laanens. Wederom een rondje felicitaties, speciaal ook voor Astrid die voor de eerste keer oma gaat worden. Om niet te vervallen in een reisverhaal, wil ik toch drie krenten (uit de rijke pap) kwijt: allereerst de heroïsche tennis dubbel overwinningen van Kaj en mij tegen Bo-Peter en Ivar. ‘Wat’, hoor ik al, ‘met die kunstknieën van jou’. Inderdaad, lieve oplettende lezers, maar met speciale regels. Ik aan het net en Kaj op de baseline, inclusief alle service beurten. Omdat er over mij heen gespeeld diende te worden, kon Kaj in veel gevallen het karwei afmaken. Dat ik in een volgende partij nogal wat ballen op mijn lichaam kreeg, met name een op mijn neus, kan geen toeval zijn geweest! De helden:

Vervolgens had Bo-Peter in Corfu Stad een professionele fotosessie geregeld. Gedurende de sessie lieten 8 volwassen mensen, op bevel van de fotograaf, zich fotograferen gedurende allerlei stapjes, dansjes en omhelzingen. Wanneer dan de sfeer nog optimaal blijft, dan kan het predicaat ‘optimaal’ gebruikt worden.

8 gelukkige mensen, wat wil je nog meer? De derde krent was het bezoek van de op Corfu wonende creatieveling Frans Wijsman met gade Rizla. De voormalige Oval racer voor Multi Function en Rizla waren voor ons op pad geweest om een aantal mogelijke onderkomens te inspecteren. Daar hebben we veel nut van gehad: ‘mooie villa?’. Dan bleek dat ze op de foto’s wel iets achterwege hadden gelaten, om precies te zijn het flatgebouw dat er pal achter stond. Zeer waardevol. Van de fles bubbels die ze meebrachten was het etiket vervangen met impressies van drie magische jaren: 40, 60 en 80.

Nu draaide het om 60, Astrids ere week. Maar ook 40, het was immers 40 jaar geleden dat Astrid en ik voor het eerst Corfu bezochten. 80 schijnt iets te maken te hebben met een aan de horizon verschijnende verjaardag. Weer zo’n bezoek waar je nog lang over napraat, evenals natuurlijk de hele week op Corfu, in harmonie en liefde. Eigenlijk had ik deze Luim af willen sluiten met de laatste nachtkaars wedstrijd van Sparta, gevolgd door een opwekkend einde seizoen diner met ‘De Berkelaren’, zoals we onze voorburen op het Kasteel gedoopt hebben, maar aangezien ik al te veel woorden gebruikt heb, bewaar ik dat tot volgende week. Wat in het vat zit……

We hebben wat te vieren op Corfu, dus is de Luim ook twee weken met (ouzo) verlof.

Wat? Dat wordt na de week in een speciale Luim opgetekend, met foto’s die zullen getuigen van uitbundig vermaak. In de tussentijd, zou ik zeggen, grasduin wat door ‘vergane’ Luimen en laat me weten wat Trump daar nou tegen zou kunnen hebben. Yamas!

En zo brak gisteren een stralende meimaand aan. Bij het ontwaken realiseerden we ons dat het inmiddels alweer 10 jaar geleden is dat we onze woonark, de Spes Nostra, betrokken:

Ongelooflijk hoe snel die tijd is voorbij gegaan en wat er inmiddels in ons gemeenschapje van 12 woonarken gebeurd is: 2 mensen overleden, 4 arken van eigenaar verwisseld, 1 huurark in bezit gekomen van Nederlandse (merendeel van haar leven in Californië gewoond) van achter in de 70, die er alles op alles heeft gezet om naar Nederland terug te keren. We mogen wel constateren dat we het hier hebben over een heterogeen gezelschap in gemeente de Wijdemeren. Die andere naam gebruik ik uit schaamte voorlopig even niet. Maar wat er in die tijd ook in de wereld is gebeurd, liet zich toen nog raden, hoewel toen al de schaduw van Trump over de komende verkiezingen hing. Berucht werd zijn uitspraak ‘al schiet ik iemand dood op 5th Avenue, dan kom ik er nog mee weg’. Voor de nieuwe lezers een cartoon uit 2016, waarin Poetin ook al een rol speelde:

‘Bye uncle Sam’, duidelijk, toch?! Indertijd schreef ik in de Luim ‘Amerika hijst bullshitter #1 op de troon’. Wat echter een mooi rond getal is, is 40. Dat is namelijk het aantal jaren dat Astrid en ik bijeen zijn. Dat maakt je heden ten dage niet al te veel meer mee.

Snel 10 jaar terug in de tijd; van 2016 naar 2006. Als volgt, mijn contract met Ex’pression College liep tot 1 januari 2006, hetgeen betekende dat ik voor die tijd in het bezit moest komen van het bewijs dat ik (we) een ‘permanent resident’ was, de zogenaamde ‘green card’, om in de Verenigde Staten te verblijven en te werken. Dat moet fysiek in je bezit komen. Maand na maand ging voorbij in 2005 zonder dat de green card in de brievenbus viel en je kunt je voorstellen dat de spanning binnen het gezin groeide. December brak aan en tranen vloeiden toen uiteindelijk op 23 december 2005 de bevrijdende green card in ons bezit kwam. 1 januari 2006 begon ik als ‘vrije’ jongen in Californië, het zaad was gezaaid voor wat later ‘The Brand’ zou worden. Vooruit, nog maar eens 10 jaar eraf: 1996. Verhuizing van Hilversum naar Düsseldorf, waar ik de scepter zwaaide als Geschäftsführer voor Arcade Duitsland, en waar later dat jaar Ivar geboren werd.

Heerlijk huis, prachtig glooiende megatuin, en of het een voorbode was, Bo-Peter en Kaj werden door Astrid op de Engelse school geplaatst. Taal technisch werden ze klaargestoomd voor 18 jaar (en meer) USA. Jammer dat Herman Heinsbroek (3 maanden minister van EZ voor Lijst Pim Fortuyn in 2002) later zijn mooie Europese onderneming verkocht aan Wegener en daarmee het doodsvonnis tekende voor zijn Europese vestigingen. 1986 bewaren we tot juli, omdat het een bewogen jaar was. Wat ik maar wilde zeggen (schrijven) is dat het ochtendgloren van 1 mei niet alleen de dag van de arbeid inluidde, maar ook een sliert van mooie en minder mooie herinneringen. Maar toch altijd met de zekerheid dat het leven waard is om geleefd te worden. Waarvan akte!