Month: April 2026

Het was voor broer Rob en mij plicht en genoegen om onze oudste broer Hans dinsdag van huis te halen voor een opwekkende lunch, ruim drie weken na het overlijden van zijn eega Cintha. Natuurlijk wisten we dat het een ontroerend moment zou zijn wanneer we aan zouden bellen en drie van de vier broers weer een soort van broertjesdag zouden beginnen. Hans opende de deur en had warempel z’n beste kloffie aangetrokken. Na een korte, warme omhelzing, trakteerde Hans ons op koffie en een roomsoesje, waarna hij met een snik in zijn stem uiteenzette dat met name de avonden het gevreesde ‘zwarte gat’ vertegenwoordigden, ondanks continue ondersteuning van zijn oudste dochter en zoon, die binnen een kwartier afstand wonen. De afgelopen maanden die hij 24/7 als mantelzorger besteed had, waren hem weliswaar niet in de koude kleren gaan zitten, maar het wegvallen daarvan, en het verlies van zijn Cintha na 61 huwelijksjaren, was een zware last aan de andere kant van de balans. Na soms onhandige, goed gemeende gemeenplaatsen onzerzijds, werd het tijd voor de lunch en togen we op pad naar ‘De Harmonie’, gelegen aan de walkant in Almere-Haven. Daar wisten we Hans na een pilsje te bewegen om scenes uit onze jeugd van commentaar te voorzien. Dat komt zo; toen onze vader ongeneeslijk ziek werd, waren Rob en ik respectievelijk 6 en 11, maar Hans was 16 en veel met onze vader op pad geweest. Geestdriftig vertelde hij over z’n trips en hoe onze vader ons met veel armbewegingen aanspoorde om beter te voetballen. Ook het tweede pilsje ging er goed in, waarna we goed gehumeurd Hans weer bij zijn woning afleverden, waar we de beroemde broertjes selfie maakten alvorens huiswaarts te vertrekken:

We konden hem nog niet tot z’n kenmerkende lach verleiden, zoals onderstaand foto bewijst, 22 jaar geleden, toen we nog met z’n vieren waren:

Links wijlen broer Aad.

Goedgehumeurd namen we afscheid van elkaar, wetend dat het pad naar herstel schoorvoetend was ingezet, maar wel met de vurige intentie om elkaar blijvend te steunen. De overgang naar de komst van zoon Kaj met schoondochter Michelle uit Californië, donderdagmorgen, kon niet groter zijn. Heerlijk om elkaar ‘live’ weer te omhelzen, daar kan geen zoom of app meeting tegenop. ‘Kan niet groter zijn’, omdat ’s avonds een grote verrassing werd aangekondigd; Michelle is drie maanden zwanger! Felicitaties en omhelzingen vlogen links en rechts over de tafel. Weer een primeur, we krijgen een kleinkind in Californië.

Gisteren nog even dunnetjes over, twee stralende ouders in de dop! Aanstaande oma Astrid heeft vanwege haar beroep nogal wat handige baby spullen bij de hand en begon die dan ook stante pede tevoorschijn te trekken Op zulke momenten doet ze me aan een illusionist denken, met dien verstande dat het niet verdwijnt. De avond brachten Kaj en Michelle door in Amsterdam waar de overige vier broers, plus aanhang, er een dolle boel van maakten. Mooi toch?! ‘Helaas’ moest door al het voorafgaande, een grappig, onnozel voorval eraan geloven:

In het kort: één van die twee tuingereedschap kasten diende opgeruimd te worden. Toen ruimde een buurvrouw haar tuingereedschap kast op. Astrid dacht; ‘hé, wellicht nog bruikbaar’. Ik zei, onhandig als ik ben, ‘kijk ernaar, maar laten we een nieuwe kopen’. Dat advies werd in de wind geslagen, en nog geen tien minuten later hoorde ik buiten gerommel en zag Astrid in gezelschap van twee buurvrouwen de andere afgedankte kast naar binnen sjouwen. Genoeg stof voor een halve Luim, maar ja, die ruimte heb ik niet. Raad maar hoe dit afliep, de juiste inzender kan rekenen op een vloeibare verrassing.

Toen broer Rob mij berichtte dat een oud software medewerker van Multi Function, Ron Amorij (66), tevens een oude vriend van hem, overleden was, vlogen mijn gedachten 50 jaar terug. Dat lees je weleens in boeken; ’50 jaar eerder’. Deze dag in april, 1976, zoemden creatieve gedachten links en rechts door mijn hersenpan. Mijn drang om een eigen onderneming te starten in automatiseringsland begon handen en voeten te krijgen. Het concept was simpel: probleem met de hardware? Lossen wij op. Probleem met de software? Lossen wij op. Probleem met onderhoud? Lossen wij op. Ligt voor de hand, toch? Alleen, niemand deed het. Goed, ik geef het toe, vrij ambitieus wanneer je met 3 mensen begint. Maar wel een drietal dat al diverse computer configuraties, van nu al vergeten computermerken, meester was:

Van links naar rechts: wijlen Jaap Leyssenaar, software (wizard), Peter Laanen, commercie/algemene zaken, Elly Lamme, software

Eind 1976 waren we met z’n zessen, en we vroegen ons tijdens ons kerstfeest(je) af hoe we überhaupt dat beginjaar overleefd hadden. We moesten vanwege leveringsproblemen (DEC) een nieuwe leverancier vinden (Systime), een ‘nieuwe’ taal (Sybol) ontwikkelen en als klap op de vuurpijl een computer op slinkse wijze terugvorderen (Femis Bank) omdat een openstaande post van honderdduizend gulden niet betaald werd. Helaas is de helft van de eerste zes pioniers niet meer onder ons. Gedurende de afgelopen vijftig jaar hebben zich zoveel ontwikkelingen voorgedaan dat je jezelf soms afvraagt ‘heb ik dat allemaal meegemaakt?’. Het heengaan van Ron Amorij, op veel te jonge leeftijd, bracht dit teweeg. Hij behoorde tot een groep van jeugdige, beginnende, programmeurs die wij in de begin 80-er jaren aannamen om het tekort aan software mensen op te vullen. Veel van deze verhalen zijn reeds eerder gepubliceerd, maar het is opmerkelijk dat de band na al die jaren (ik vertrok 1 februari 1987) nog steeds zodanig is dat van tijd tot tijd we weer één zijn wanneer we een van onze broeders of zusters verliezen. Zou het ook komen omdat we het 10-jarig bestaan van Multi Function uitbundig met de hele staf plus aanhang in de Ardennen gevierd hebben? In ieder geval kijk ik persoonlijk met meer dan veel genoegen daarop terug, het markeert een mijlpaal van 40 jaar dat Astrid en ik samen zijn.

Het jaar daarop trouwden we, en we leven nog steeds gelukkig. Maar soms wordt het sprookje wreed verstoord wanneer een der ‘onzen’ het tijdige met het eeuwige verwisselt. En ja, je kunt ook naar de gebeurtenissen in de wereld kijken en zeggen ‘waar praten we over?’. Dan wil ik toch even Saskia en Serge aan halen: ‘het zijn de kleine dingen die het ‘m doen’. Immers, kunnen we ons daar niet meer over verheugen, dan lijkt alles grauw en zinloos. De laatste keer dat we Ron zagen was 1 september 2023, tijdens de Multi Function reünie bij ons thuis. Onze herinnering gaat terug naar zijn sportieve prestaties in het zaalvoetbal team van Multi Function:

Ron, 2^e links onder naast mijn broer Rob. Hij vertegenwoordigt alle ontvallen MF’ers met als credo ‘Forever young’.

Toen ik donderdagmorgen Rutte aan moest horen na zijn ‘open en eerlijk tussen vrienden’ gesprek met Trump, moest ik een braakneiging onderdrukken. Ook moest ik onmiddellijk aan wijlen mijn moeder denken, die zou hoofdschuddend het beluisteren en in onvervalst Rotterdams zeggen dat die man nog slijmeriger is dan een paling in een emmer snot.

Gevraagd…….

Rutte, de voormalige premier, verantwoordelijk voor het uitkleden van defensie gedurende de bijna 14 jaren dat hij heerste, en nu dus Trumps volijverige loopjongen. Na het ‘open en eerlijk’ gesprek beklaagde Trump zich alsnog over die nalatige NAVO. Rutte is absoluut geen partij voor die man, die ruikt angst (bloed) en handelt er naar. Om zijn ballen terug te krijgen, nogmaals onderstaand het Trump spiekbriefje voor Rutte, tevens te gebruiken door MP Jetten (VVD light) en het koninklijk paar dat een intieme sleep-over bij Trump heeft (Waarschuwing: Trump is gek op M&M’s!). Ik raad hen aan de feiten in het hoofd te prenten. Wanneer de neiging zich aandient om Trump ook maar enigszins aardig te vinden, dan gebruik je het. Indien confuus, dan ruk je het spiekbriefje tevoorschijn en weet je weer hoe walgelijk deze man in werkelijkheid is.

Het zal bij gladde politici niet goed liggen, maar wat genoot ik van de kritiek van de Spaanse premier Sanchez op Trump en slachter Netanyahu: “De Spaanse regering zal niet applaudisseren voor degenen die de wereld in brand hebben gezet omdat ze nu komen aanzetten met een emmer water”. ‘Cojones’, die heeft hij wel, daar kunnen Rutte en Jetten nog een puntje aan zuigen. Wat me goed deed waren de reacties vanuit de Verenigde Staten na het niet geheel onverwachte overlijden van Ed Niskanen (79), de eerste CFO van het door mij geleide Ex’pression College for Digital Arts in Emeryville, Californië.

Ed links met levensgezel Jay

Alhoewel Ed en ik Ex’pression ruim 20 jaar geleden verlaten hebben, kwamen er tientallen warme reacties van zowel voormalige stafleden als alumni. Hartverwarmend. Ook mooi was de timing van Bo-Peter’s bezoek aan zijn vriendin Ileana in Zuid Californië, begin december vorig jaar. Dat was een perfect moment voor hem om onze kerstkaart persoonlijk bij Ed langs te brengen, hetgeen enthousiast door hem ontvangen werd. Ed verwoordde dit 11 december 2025 in een persoonlijke app aan Astrid en mij, hetgeen helaas het laatste was dat wij tijdens zijn leven van hem mochten vernemen. R.I.P. Ed Niskanen: ‘Old soldiers never die, they just fade away’. Heugelijk nieuws kwam van het pensioenfonds voor de schilderssector. Wat wil het geval; in een ver, ver verleden heb ik een blauwe maandag bij mijn stiefvader gewerkt, die een klein verf- en glaszettersbedrijf had. Na nogal wat ruiten gebroken te hebben, werd mij vriendelijk doch dringend verzocht een kantoorbaan te aanvaarden, hetgeen geschiedde. Wel schijnt er gedurende die glorieuze periode, denk zo’n 62 jaar geleden, wat premies voor mij betaald te zijn. Met de nieuwe pensioenregeling, die inmiddels is ingegaan, bleek dat ik er zowaar niets op achteruitging:

Ach, wie het kleine niet eert…….. Geniet van het weekend, schakel alle externe prikkel toedienende (sociale) media uit en geniet van de natuur, of een spelletje Rutte-Erger-Je-Niet.

Toen m’n oudste broer Hans (5 jaar ouder) in 1963 verkering kreeg met ene Hyacint, waren wijlen mijn boezemvriend Aat de Boon en ik er als de kippen bij om ‘iets’ met die naam te doen. Al brainstormend kwamen we uit bij een liedje van Dorus (Tom Manders); ‘De Krokus en de Hyacint’. Aat en ik waren op zo’n leeftijd (zwevend tussen 16 en 17) dat grenzen nog duidelijker aangegeven moesten worden, dus we fantaseerden er lustig op los. Woensdag declameerde ik een zin als volgt: ‘Een hitsige Krokus en een brave Hyacint, stonden te vozen op een plekkie uit de wind’. Je begrijpt het, het was duidelijk een gekuiste versie. Het was dan ook bedoeld om een glimlach eruit te persen tijdens de memorial van Hyacint(ha), die ons donderdag 26 maart ontvallen was. Niet onverwacht, verre van, maar wanneer het definitieve moment daar is, toch schrikken. En zo kwam onze Krokus er alleen voor te staan, dromend van zijn Hyacint.

Ik schrijf ‘onze’ omdat wij in het liedje van Dorus de geslachten verwisseld hebben (dichterlijke vrijheid). Krokus is een echte mannennaam, vonden wij! Ondanks het moeilijke laatste jaar, bereikte Hyacintha de diamanten huwelijksstatus met Hans, alsmede haar 80^e verjaardag. Onderstaande foto van Hans en Hyacintha is genomen op de huwelijksdag van Astrid en mij in 1987, op Kasteel Sypesteyn in Loosdrecht.

Met 35 jaar werken voor dezelfde baas en 44 jaar wonen in Almere zou je kunnen denken ‘die is lekker saai zeg’. Niets is minder waar! Wat menigeen niet weet is dat zij de aanjager was om eind 1965 een restaurant in Nieuw Guinea (!) te beginnen. Een negatief advies van de Witte Paters, genoemd naar hun Arabische witte klederdracht, hield hen daarvan tegen. Hans had immers in Nieuw Guinea het vaderland gediend en kon derhalve bij terugkeer weleens een kopje kleiner gemaakt worden (hoofd op een puntstok). Maar daar bleef het niet bij, in 1981 stonden ze praktisch op het punt met het gezin naar Australië te verkassen. De hele familie had inmiddels Engelse lessen genomen. Een medische keuring gooide roet in het eten en uiteindelijk liep die ingeslagen weg dood. Tussendoor hebben ze nog een dierenspeciaalzaak bestierd en na de pensionering van Hans een party service (catering) zaak. Ik werd alleen al moe tijdens het opschrijven. Een bijzonder mens, zeker weten, kort en bondig, evenals haar laatste woorden op de rouwkaart: ‘Vaarwel en wees tevreden’. Dat brengt me toch even terug bij Dorus:

Het lied waar we het over hebben, stamt uit 1957 en behandelde toen al racisme. Het ging over een gele krokus en een witte hyacint. ‘Pa wilde niet weten dat z’n kind werd bemind, en hij sloeg z’n krokus, z’n bloedeigen kind’. Toen kwam er ook nog eens een kind, dat leek niet op een krokus, en ook niet op een hyacint. Nou, toen waren de bollen, eh…. poppen aan het dansen. Maar goed, ga maar naar YouTube en luister ernaar. De slechts 50 jaar geworden Dorus kwam ook nog met grappige liedjes als ‘Bij de Marine’ en ‘Twee motten’, maar ook kostelijke theaterstukjes. Toen ik vanmorgen wakker werd om tien over zes, u weet wel waarom, kon ik de slaap niet meer vatten. Mijn gedachten dwaalden af naar Pasen in de 50-er jaren, waar ik zoveel ‘als maar kon’ hardgekookte eieren naar binnen sloeg. Een half uur later hoorde ik een ‘ping’ op Astrids mobieltje en onmiddellijk wist ik het; een baby was zich aan het voorbereiden om uit de veilige moederbehuizing te komen. Beetje vroeger dan gepland, maar wil waarschijnlijk een Paasbaby worden. Inmiddels heeft Astrid voorbereidingen getroffen om ter plekke te zijn wanneer ouders en baby thuiskomen. Toen trof het me; deze Luim raakt alles wat Pasen betekent, en daar sluit ik graag mee af: de overwinning op de dood, hoop en het nieuwe leven. Amen.