“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 55

Spanning of het broodnodige geld binnenkomt. De verrassend inkomende klas van november. KRON4 weet ons weer te vinden.

Allerheiligen: 1 november dus. En wie is er jarig? Het jongetje dat om zes uur bovenop me springt en in Düsseldorf is geboren. Dikke pret, althans, nadat ik weer op adem gekomen ben. “Blijf je thuis, daddy,” vraagt Ivar met wijd opengesperde blauwe ogen. “Um…..nee,” antwoord ik met zoveel liefde als ik maar in mijn stem kan brengen, “maar om vier uur gaan we vanmiddag met je broers en wat vriendjes naar Chuck E. Cheese.”

Er gaat een orkaan van gejuich op. Chuck E. Cheese is dé plek voor kinderfeestjes, -spelletjes en -voedsel. Ook dé angstbezorger voor ouders die mee uitgenodigd worden! Hordes kinderen maken een paar uur ‘normaal’ oudergedrag onmogelijk. Ivar rent naar de slaapkamer van z’n broertjes om ze het heugelijke nieuws mede te delen. In de tussentijd beloof ik Astrid met m’n hand op het hart Ex’pression tijdig te verlaten. Ze kent me! Nu snel highway 24 op, want om acht uur is er een zogenaamde ‘Big’ Management Team meeting, dus alle blokhoofden zullen aanwezig zijn. Ook Eckart zal acte de présence geven. Hij vertrekt morgen en pakt dit nog even mee. Ik heb hem op het hart gedrukt tijdig aanwezig te zijn omdat we exact op tijd beginnen, zonder aanziens des persoons. Mijn motto blijft dat de participanten die op tijd zijn niet gestraft hoeven te worden voor hen die te laat komen. Sommige notoir, zoals Gary, hoewel die nu mooi op tijd is, wetend dat Eckart er ook zal zijn. En Eckart is er zelfs vóór mij! Zijn Chrysler convertible staat parmantig op de beste plek. Eenvoudig te herkennen aan zijn kentekenplaat:

Ja, ja, alles heeft een Ex’ in de naam van zijn ventures. Ook zijn kentekenplaat ontkwam er niet aan, maar dat is te koop in Californië! Hoeveel keer ik niet heb uit moeten leggen dat zijn investeringsvehikel, Ex’tent, staat voor Eck’s tent, is niet meer bij te houden. Maar goed, ik heb mooi nieuws voor deze vergadering, het nieuw aangestelde hoofd van de salesreps, Yee Ju Lin, heeft het gepresteerd om met haar kleine crew het naar beneden gestelde aantal van 12 inkomende studenten op te krikken naar 25. Een prestatie van formaat. Dat wordt een feest komende donderdag wanneer ze zich melden. Eckart begroet me zoals alleen hij dat doet: “mooi op tijd jongen, je ziet dat het aan de top begint,” wijst hij op zichzelf met een brede grijns. “Zeker weten Eck,” antwoord ik kort en ga hem voor naar klaslokaal 3 waar de vergadering plaats vindt. Iedereen is vol verwachting nu de grote meester zelf aanzit. Hoe hij het voor elkaar krijgt weet ik niet, maar hij weet een compliment altijd te veranderen in een les van de hoofdmeester. Nadat ik een glunderende Yee Ju een pluim heb gegeven voor haar prestatie, neemt Eckart het woord, waarna alle blokhoofden devoot naar hem opkijken. Ik bedenk me dat Amerikanen best wel wat weghebben van Duitsers. Wanneer het opperhoofd spreekt, dan keren alle hoofden één richting, ze luisteren en knikken beamend. “Twenty Five is great, no doubt,” begint hij om daarna uit te leggen dat het oorspronkelijke aantal 30 was en dat hij nu wel verwacht dat we ons aan de gebudgetteerde aantallen houden. Gary protesteert: “c’mon Eckart, that’s too easy.” Ondanks Eckarts fronsende blik gaat Gary door en geeft aan dat mijn wekelijkse rapporten voor zich spreken. Zonder de Amerikaanse aanwezigen te schofferen, haal ik enigszins snerend nog maar eens in het Nederlands een oude koe uit de sloot: “je weet het Eckart, voorspellen is moeilijk, vooral als het om de toekomst gaat.” Dat haalt de kou uit de lucht en Eckart gaat tot opluchting van alle blokhoofden over op het hoe en waarom van zijn successen, en wat we daarvan kunnen leren. Dat doet hij dan weer zo charismatisch, dat je er alleen maar bewondering voor kunt hebben.

Echter, wanneer je zo lang meeloopt als wij twee, doet het je toch denken aan de “eerst afbreken, daarna opbouwen” theorie. Maar het werkt, je voelt de motivatie aanzwellen. De vergadering sluit ik om negen uur af omdat iedereen nu terug moet naar zijn of haar klaslokaal, dan wel intake van studenten moet verzorgen. Zelf moet ik de constructiebijeenkomst leiden. In bijzijn van Eckart, dat wel. En niet te vergeten, om vier uur vanmiddag word ik bij Chuck E. Cheese verwacht. Klapjes wanneer ik dat niet haal. En dat begrijpt Eckart heel goed, gek als hij is op zijn dochter Clien. De bouwvergadering met Dennis Stearns loopt op rolletjes, Eckart stelt de juiste vragen, vindt dit zeer interessant en wil alles weten over de rol van ster architect John Storyk. “Beauty beats costs,” vat hij het kort samen. Stearns beaamt dat Storyk schoonheid belangrijker vindt dan de kosten en dat hij dat zelf corrigeert waar hij kan. Eckart is onder de indruk van Stearn’s kunde en passie en nodigt hem uit voor aanpassingen aan zijn Berkeley woning. Iedereen tevreden, ik als de sodemieter naar het feestje van Ivar. Daar staan onze jongens al ongeduldig op me te wachten, aangevuld met de kinderen van Gary. Ook Gary voegt zich later bij ons, met vrouw Debbie en zijn schoonmoeder in z’n kielzog. Gary heeft voor Ivar een prachtig cadeau meegenomen: een Furby, de hit van 1999. Ivar vindt het een beetje eng wanneer de Furby op de meest vreemde momenten gaat spreken of reageert op een beweging. Hij krabt wat achter z’n oren maar wil de Furby niet afstaan aan een van de andere boys.

We worden niet teleurgesteld in het ‘Chuck E. Cheese’ effect. Zodra onze jonkies de speelarena betreden, komt er een gekte over hen die met geen pen te beschrijven is. We doorstaan de drie uur die we er doorbrengen, inclusief junkfood. De volwassenen snakken na deze beproeving naar een alcoholische versnapering, maar de kinderen hebben een topdag, en daar gaat het uiteindelijk om. En zo is de kop van de week er weer af, waarna ik Eckart dinsdagmiddag naar SFO breng, San Francisco’s internationale vliegveld. Onderweg maan ik hem nog over de gelden die nog steeds niet binnen zijn. Eckart belooft het bij Bram Zwagemaker aan te kaarten en gaat vervolgens, in mijn mooie Chrysler 300M nota bene, van z’n laatste joint genieten. “Ja pik, dadelijk ruim tien uur zonder, en dat valt niet mee,” zegt hij met z’n ogen dicht, genietend van een forse trek. Nou ja, bedenk ik me, als dat geld maar binnenkomt. Bij ‘International Departures’ geeft Eckart me een flinke omhelzing en bedankt me voor mijn leiderschap. Het zou fijn zijn wanneer hij dat ook eens meer in uitgebreidere kring verklaarde, mopper ik. Enfin, beter zo dan anders. Vrijdag komen de ‘newbies’ in. Nieuwe studenten geven zo’n injectie van vreugde wanneer je naar al die leergierige koppies kijkt, maar ook naar de meest wilde haardrachten en tatoeages, neus- en oorringen. Gary en ik heten ze welkom in het naar Meyer Sound genoemde theater, en wat we ook vertellen, het gaat erin als een aflaat in een ouderling. Wat we niet weten is dat tijdens ons relaas een cameraploeg van KRON Channel4 ons gadegeslagen heeft.

KRON4 is hét TV station van de San Francisco Bay Area en Gary en ik, toch al ‘in the mood’, geven dan ook een spetterende toer van het gebouw. Ze denken zelf dat de reportage wel in het zes uur journaal opgenomen zal worden. “That would be fucking awesome, Pete,” kraait Gary uit van vreugde. Wat niet zo ‘fucking awesome’ is, is dat het geld nog steeds niet op onze rekening staat, en dat met een goede week te gaan voordat de salarissen uitgekeerd moeten worden. Gary en ik besluiten om dat leed in The Townhouse weg te spoelen met een goed glas Chardonnay. Rond een uur of zeven, wanneer we op het punt staan om te vertrekken, komt iemand aan de bar zitten die vraagt of we “those Expression folks are who were just on the news”. We glimlachen bescheiden, maar vol trots verlaten we onze favoriete ‘hangout’ om ons naar onze auto’s te begeven. Zondag dienen we ons wederom te melden bij Ex’pression voor ons ‘Open House’, waarvoor zich iets minder dan honderd mensen aangemeld hebben. We zijn benieuwd of onze KRON4 reportage nog van invloed is. In ieder geval hebben we genoeg studenten die groepjes geïnteresseerden kunnen rondleiden naar de diverse stations, waar de leerkrachten dan een presentatie geven. Tevens leek het ons een sterk punt dat potentiële studenten vragen kunnen stellen aan studenten die op het punt staan af te studeren, zonder dat Ex’pression management over hun schouders meeluistert. Ik ga Gary ophalen, zodat ik zeker weet dat hij op tijd is. Je moet wat! Heel tevreden stappen we in en begeven ons huiswaarts. Het geld ben ik echter niet vergeten, daar componeer ik thuis nog wel een e-mail over.

Volgende week: KRON4 invloed op ons ‘Open House’. Het spant of de broodnodige financiën binnenkomen. Gespannen Silent Planet boardmeeting met Bram Zwagemaker in Florida.

Ongemakkelijke ontbijtgesprekken

Wat gebeurt er nu agenda’s leeg geveegd zijn, afspraken beperkt tot veelal korte skype/WhatsApp gesprekken en de TV ook niet bepaald inspiratie brengt? Dan komen er onderwerpen ter sprake die je nog nimmer bij het ontbijt besproken hebt. Zo keuvelden Astrid en ik 2e paasdag over de “Boer zoekt Vrouw” aflevering van zondag daarvoor. Het moet niet gekker worden! Maar, laten we eerlijk zijn, je kunt het niet altijd over die malloot van een Trump hebben. Hoewel, soms achtervolgt het je. Zo verzamelde Astrid afgelopen week kleding voor behoeftige mensen in Gambia. Het betekende voor mij overtollige broeken en overhemden opsnorren. Dat bracht me naar wat overhemden die ik zeker vier jaar niet gedragen had, dus eigenlijk niet meer sinds onze terugkeer naar Nederland. Daar zat een overhemd bij dat zo goed als nieuw was. Astrid vroeg dan ook terecht om het ‘waarom’. Ze begreep het onmiddellijk toen ik het boord omvouwde:

En ook nog gefabriceerd in Indonesië! Wat nou ‘Amerika #1’? Kordaat zette ze er de schaar in: “dat kun je die Gambianen niet aandoen,” sprak ze ferm. Weer even terug naar 1990, de voorbereidingen WK’90 voetbal zijn gestart, leidend naar een cruise met de Oriënt Express, gelardeerd met BN’ers (kenden we die term toen al?) van divers pluimage. Twee zaken die exact 30 jaar geleden vastgelegd dienden te worden: 1) Het schip (Das Boot). 2) Een eerste anker als trekker (Mr. Ajax). Voor het vastleggen van de Oriënt Express boot begaf ik me naar Londen om ons te verzekeren van een drijvend hotel rondom Sicilië. Check! Voor de anker positie begaf ik me naar de Jaap Edenbaan waar Sjaak Swart het restaurant gepacht had. Na het eerste uur Sjaak aangehoord te hebben over zijn briljante carrière, gaf hij aan gaarne alle drie de voorronde wedstrijden bij te wonen, met alles erop en eraan, en natuurlijk op kosten van de Orange Club. Check! Zie onderstaand de combinatie:

Sjaak Swart in volle glorie voor de Oriënt Express

Het grote aftellen kon beginnen voordat de ‘onzen’ 11 juni zouden aftrappen tegen Egypte. Voor kwaliteitscontrole vloog ik naar Venetië om een proefvaart met de Oriënt Express te maken. Een waar genoegen! Volgende week meer. Donderdag zou ik vertrokken zijn naar Californië voor een geweldige trip gecentreerd rond Bo-Peter en Kaj, maar ook ‘de beste vrienden’. Helaas, de wereld is veranderd en we passen ons aan. Mijn wereld is nu gekrompen tot zo’n 400 meter, vanaf ons ‘home’ tot de slagboom. Dat rijmt. Niets om over te klagen met dit prachtige weer. Ivar zit nog steeds ‘vast’ in Costa Rica (zonder te klagen) en oudste kleinzoon Rico tot genoegen in Portugal. In de tussentijd is Astrids klei atelier wel gereed gekomen, inclusief lounge (en koelkast!).

De trotse eigenares poseert voor haar pronkstuk

Dat maakt blij! Volgende week woensdag alweer de 55e aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Voor hen die de tel zijn kwijtgeraakt (dan wel de personages), en thuis ook wel eens over iets anders willen lezen dan over Corona, ga naar de Luim ‘Archive’ terug naar ‘March’ 2019, waar het allemaal op 20 maart begint. Voor het overige; fijn weekend en blijf gezond. Vermijd risico’s, we zijn op de goede weg.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 54

Diner met boardmembers bij The Townhouse. Reactie van boardmember Joi Ito. Halloween nog leuk na deze boardmeeting?

Gary komt naar me toe met een “sorry” waarvan ik niet zeker weet of het wel gemeend is. Laat ik het positief opnemen; wellicht een uiting van opluchting dat hij niet het doelwit was van het duo Eckart en Bram. In ieder geval heb ik Ed Niskanen gevrijwaard van een verbaal pak slaag. Het is interessant om te aanschouwen hoe de verschillende boardmembers enthousiast gesticulerend met elkaar de meeting bediscuteren. Gelach klinkt op en Eckart heeft inmiddels een metamorfose ondergaan. Hij verheugt zich op het komende diner bij The Townhouse en dolt met Woody Harrelson. Na hem gevraagd te hebben of hij ergens ooit wel eens op tijd gekomen is, troont hij hem naar buiten voor een joint. Langzaam kom ik weer tot rust. In The Townhouse zit Eckart ‘natuurlijk’ in het midden naast Woody en Barlow, en hebben Jane Metcalfe en Joi Ito ook elkaar gevonden. Gary, Bram en ik complementeren de tafel aan de buitenkanten met tussen ons soundguru John Meyer en Hope Spadora van Sybase. Er wordt daadwerkelijk onderhoudend en geamuseerd met eenieder gesproken, maar op enig moment zijn we Woody kwijt. Een dame aan de bar die hem geobsedeerd bestudeerde, heeft het voor elkaar gekregen om hem naar buiten te tronen. Gary fluistert iets te luid “fucking moviestar, how’bout us, Pete?” Eckart die dit hoort zegt luid “you guys are too fucking ugly,” en barst daarna in lachen uit. Bram schuifelt naar buiten om Woody op te scharrelen, maar eigenlijk om een saffie te roken. En in die sfeer eindigt de avond. Eckart kletst me op de schouders, bedankt me en zegt uit te zien naar de housewarming party van morgenavond. Ook moet ik Astrid nogmaals bedanken voor de warmte die ze aan het interieur gegeven heeft. Schaapachtig bedank ik hem namens Astrid en zegt dat ze zich verheugd op de party, hetgeen waar is. Dus moet ik verder niet zeiken over al dan niet gaan. We gaan. Thuisgekomen toont Astrid zich zeer verheugd over het geheel en om de huiselijke vrede te bewaren ‘vergeet’ ik de Eckart/Bram aanpak. Geen genade zaterdagmorgen voor de vermoeide oude strijder, de kinderen springen bovenop me. Kaj heeft zich al in z’n voetbalspulletjes gestoken en noemt me ook in bed “Coach Peter”. Kleine boef. Na een partijtje catch-as-catch-can met de boys begeef ik me in m’n ochtendjas, gewapend met een mok koffie, naar m’n computer. Ik open een uiterst positieve e-mail van Joi Ito, gezonden vanaf het vliegveld aan mij, met een kopie naar alle boardmembers en program directors Rob Gibson en Duke Zaffery:

Behalve vreugde voelt het ook als een scheut nieuwe energie in m’n lichaam. Nu begrijp ik ook gelijk meer van Eckarts strategie. Hij hangt de strenge bovenmeester uit met vragen waarvan hij de antwoorden kent. Vervolgens wacht hij onze response af, waarna hij de stemming van de voornamelijk door hem geselecteerde boardmembers peilt. Enthousiasme alom, plan geslaagd. Uiteraard ben ik ook benieuwd wat er gebeurd zou zijn na negatieve reacties. Evil! Ik schiet in de lach omdat Eckart plotsklaps in m’n hoofd opkomt als Mike Myers creatie Dr. Evil, maar dan met haar:

Maar, om ons zó aan te pakken om een bepaald resultaat te boeken, dan moet je wel een beetje ‘evil’ zijn. Deze les sla ik op, zal me niet weer gebeuren dat ik me zo laat opnaaien. Tevens zal ik Eckart erop aanspreken dat er weer geen geld is overgeboekt, en dat is dodelijk in deze doorbraak fase. Genoeg voor nu, coach Laanen gaat de Rampage ploeg leren hoe een buitenspelval op te zetten tijdens de wedstrijd die we gaan spelen. Nou, dat valt niet mee, de spelertjes kijken me aan of ze water zien branden. Oké, dan doe ik het anders, de achterste linie loopt met de coach mee wanneer we in de aanval zijn. De laatste man moet op mij letten en neemt de backs mee. Kaj moet keepen, en is daar boos over. Kaj wil doelpunten maken. Ik wil dat hij ze tegenhoudt, zo simpel is het. Komt erbij dat je hem niet zomaar omver loopt. Het lukt allemaal aardig, de spelertjes vinden het interessant en de ouders denken dat die coach uit Nederland niet helemaal lekker is. Douchen is er niet bij omdat er geen clubvoetbal is, dus ook geen kantines of kleedlokalen. Terug nu, met een wat stuurs kijkende Kaj, zodat Astrid en ik ons gereed kunnen maken voor de housewarming party van Eckart. Het wordt snel donker en kil zo, eind oktober, en om Eckarts huis in de Berkeley Hills te bereiken, ontkom je niet aan een ‘kruip door sluip door’ route. Auto parkeren, voorwielen op de heuvelachtige weg in de verplichte stoepstand en deur stilletjes openen om niet op te vallen. Eckart ‘spot’ ons onmiddellijk en snelt naar ons toe, waarbij hij zijn fraaie ‘Richard Branson’ welkomst gebit ontbloot:

Hij omarmt ons alsof we verloren kinderen zijn en stelt ons voor aan de weinige mensen die we nog niet kennen. Met name Astrid krijgt heel wat lof toegezwaaid voor de wijze waarop ze de inrichting gestalte heeft gegeven. Weer van die momenten dat je heen en weer geslingerd wordt tussen liefde voor de man en een hekel aan, wanneer je even terug gaat in de tijd. Ik verman me en geniet van het moment. Wel fluister ik hem op een onbewaakt moment in z’n oor dat de bodem van de schatkist vervaarlijk in zicht komt. En dan volgt zo’n typisch Eckart antwoord: “luister Peet, daar heb ik Bram voor aangesteld, dus regel dat met hem.” Helaas, Bram Zwagemaker is een van de weinige afwezigen, hij heeft een middagvlucht vanaf San Francisco naar Schiphol genomen. Na nog wat ‘small talk’ wordt hij door Jane Metcalfe bij me weggetrokken. Tegen elf wenkt Astrid me met een blik die ik ken, het wordt te gezellig en morgen, ondanks dat het zondag is, wacht een drukke dag: Halloween. Astrid vordert mijn autosleutels en na een rondje ‘hugs and kisses’, rijdt ze ons veilig naar huis. We nemen daar nog één afzakkertje en constateren dat het een bijster gezellige en geslaagde avond was. Zondagmorgen komt sneller dan gewenst, maar ja, de jongens zijn super opgefokt omdat vandaag de grote ‘trick and treat’ dag is. Omdat Ex’pression klokje rond open is, hebben Gary en ik besloten om de aanwezige studenten te bekogelen met snoep. Nu nog een geschikte outfit. Het kost me niet veel moeite om iets te bedenken na onze eerste, vrij brute boardmeeting:

Gary haalt me op en ligt in een stuip wanneer hij me ziet. “Shit man, looks like you’re bullet proof,” giert hij het uit. Bij Target halen we een grote zak met Halloween strooigoed, zoals mini brosjes, mini marsjes en vrij veel hard snoepgoed. Bij Ex’pression aangekomen sluipen we naar het eerste de beste klaslokaal en bekogelen de studenten met snoepgoed. Voordat we de deur hebben kunnen sluiten, krijgen we zelf een hagel aan snoepgoed terug. In het volgende klaslokaal zijn ze op ons voorbereid en blokkeren de deur. We leggen het snoepgoed voor de deur en besluiten dat het genoeg kwajongenswerk is voor vandaag. Uiteindelijk moeten we onze kinderen ook nog begeleiden op hun ‘trick and treat’ tochtje omdat er altijd lieden in huizen zijn die andere zaken in gedachten hebben met jonge kinderen. Helaas, maar waar. In ieder geval voelen Gary en ik ons als in onze tweede jeugd, zo zou je aan ons stomme gelach om niets kunnen afleiden. Gary zet me thuis af, waar de jongens al ongeduldig op me staan te wachten om op hun beurt langs de huizen te gaan om daar het nodige snoepgoed te vergaren.

Zodra iemand de deur opent roept het dynamische trio eendrachtig “trick or treat” en voorwaar, na enkele uren kunnen ze een snoepwinkel beginnen! Sarcastisch bedenk ik me om de opbrengst voor Ex’pression aan te wenden. 15 november is het weer ‘payday’ en laten we daar net niet voldoende geld voor in kas te hebben. Spreadsheets liegen niet, en die hebben ze ruim op tijd in Kasteel Moersbergen gekregen. Het zal toch niet?! Of worden er weer spelletjes gespeeld? Kom op Laanen, aandacht voor de boys, zeker voor Ivar, wiens korte beentjes het begeven. Op mijn schouders huiswaarts waar Astrid ons net als in de reclames opwacht met krachtige kippensoep. Helaas, de jongens hebben inmiddels zoveel snoep stiekempjes onderweg naar binnen gehakt, dat één kopje voor hen meer dan voldoende is. Oh well, het is hun eerste Halloween in Amerika, dan kun je ook wat soepeler zijn. Toch blijft achterin mijn hoofd dat geldgebrek probleem nijdig aanwezig. Ik moet er vanuit gaan dat het volgende week gestort wordt, niemand is gebaat bij onrust onder het personeel. En Eckarts ‘miljardair’ status doet daar geen goed aan. Maar morgen, allerheiligen, wordt Ivar drie, dus dat gaan we vrolijk vieren, geen gemieter.

Volgende week: spanning of het broodnodige geld binnenkomt. De verrassend inkomende klas van november. KRON4 weet ons weer te vinden.

Wie had dat nou kunnen denken?

Informatie doet vreemde dingen met je. Zo vernam ik dat o.a. de staten Californië en New York achter zijn met uitbetalingen, of aanvragen daarvoor, wegens verouderde computers en een verouderde programmeertaal: COBOL. M’n hart gaat open, ik ren naar m’n archief waar een belangrijk certificaat ligt waaruit mijn kunde blijkt. Dit is, om met Trump te spreken, “Yuge”, “Brilliant”, “The Best”, “Gigantic expertise”. Eindelijk iets waarmee ik weer relevant zou kunnen zijn:

Mijn COBOL certificaat van IBM uit 1970! En? Maar ja, wie zit er te wachten op een ouwe COBOL-krasser? Dus, ik zie er vanaf. Bij hoge nood kunnen ze altijd een beroep op me doen en wanneer het me een vlucht naar onze jongens aldaar verschaft: graag! Bo-Peter werkt al weken van huis uit, dus die beschouwen we als “veilig”. Kaj daarentegen is als firefighter/paramedic voortdurend aan het front en dat bezorgt ons bij tijd en wijle gefronste voorhoofden. We kennen het allemaal: kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen……… Inmiddels is het alweer 9 maanden geleden dat we elkaar vis-a-vis gezien hebben. Pijnlijk. Vanuit Costa Rica stuurt Ivar ons “good vibe” berichten en meldt zich om de andere dag per facetime. Ziet er goed uit en heeft inmiddels een artikel geproduceerd dat alom geprezen wordt. Indien je geïnteresseerd bent, bericht me, dan stuur ik de link. In onze tuin vinden ook heel wat veranderingen plaats. Met (reuze) hulp van naaste buren Leendert en Yvette werd de uit de klauwen gegroeid pergola verwijderd:

Spierballen vereist, daarom had ik namens ons Astrid ingezet! Tevens, van belang wanneer we ooit weer wat dichter bijeen kunnen zijn, achter hen de in aanbouw zijnde overdekte lounge. Laat ik van 50 jaar terug met COBOL (enge naam, lijkt op COVID) 30 jaar terug gaan omdat het voetbal voorlopig uit den boze is. Precies 30 jaar geleden waren we met de Orange Club, onderdeel van Interfootball, druk bezig met het organiseren van een WK-trip op zee rond Sicilië, waar Nederland alle voorronde wedstrijden zou spelen. Die week rondden we, voor wat betreft het artiesten gedeelte, ook deelname van een jeugdige René Froger af met zijn manager John van Katwijk. Dat kreeg nog een staartje toen hij aan boord van de Oriënt Express hommeles kreeg met toen nog vriendin Natasja!

V.l.n.r. Uw schrijverd, wijlen Krijn Torringa, René en Natasja

Lang verhaal kort: René krassen in gezicht, Natasja zoek, schip in rep en roer. Is allemaal goed gekomen, René en Natasja leven al behoorlijk lang en gelukkig. Terug naar de actualiteit: afgelopen week heb ik Astrid voor het eerst een waarderend woord horen spreken over Johan Derksen. Die had het bij Jinek, in het bijzijn van Trump discipel ambassadeur Pete Hoekstra, over “die halve idioot van een president in Washington”. Die probeerde er natuurlijk onderuit te glibberen, maar kwam daar bij Derksen niet mee weg. Afsluitend: Uiteraard a.s. woensdag weer een aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, om precies te zijn aflevering 54. Hele fijne paasdagen en laat je niet van het pad brengen door die gekkies die zeggen dat we weer rustig massaal naar buiten kunnen. Voordat je het weet komt het virus dubbel en dwars terug! Aldus viroloog Laanen.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 53

Angst over afzegging van de sterren bij het MB5 symposium. Hoofd administratie bezwijkt onder de druk. Een faliekant verkeerd aangepakte boardmeeting.

“Told ya,” schampert Gary nadat ik hem verslag heb gedaan van mijn Full Sail trip. “They just wanna fuck me,” vervolgt hij. Maar daar heb ik even genoeg van. Ik vertel Gary in duidelijke bewoordingen dat het niet alleen om hem gaat, maar dat juist door hem Ex’pression ook onderdeel van het proces is geworden. En dat ik als CEO beide belangen tracht te dienen. Gary bindt in en we schakelen over naar de volgende uitdaging: MB5, dat komende vrijdag begint. Aan de ene kant hebben we daar John Perry Barlow, waarvan we niet weten of hij ongewild een aantal Grateful Dead aanhangers aantrekt, de zogenaamde ‘Deadheads’, en aan de andere kant Chuck D. met zijn rapper aanhang. Twee groepen die absoluut niet elkaars bloedgroep zijn. Ofschoon MB5 ‘by invitation only’ is, besluiten we security in te huren. Nu maar hopen dat iedereen zich aan de afspraken houdt, dat benauwt ons nog het meest. De volgende uitdaging ligt ook om de hoek: onze eerste boardmeeting, met een selecte groep notabelen, voorgezeten door Eckart. We besluiten om alle gewenste informatie in showformaat op te dienen, uiteindelijk zijn we een artistiek college. Kijken hoe dat overkomt. Nu weer even overschakelen naar onze ‘dog and pony show’ want KRON4, lokaal San Francisco TV station, vereert ons met een bezoek:

Nou, daar willen Gary en Peter wel voor poseren!

Daarna echt over tot de orde van de dag: bouwvergadering, verkoopvergadering, lunch met de salesreps, personeelszaken, onderhoud gebouw, net zo lang tot ik uitgeput m’n voetbalkoffertje pak, Kaj ophaal en naar de training van team Rampage ga. Vandaag heb ik besloten om kopballen te trainen, dat is hard nodig. Tot het moment dat mijn assistent Eric zegt “no go.” “What,” antwoord ik in verbazing. Kopballen zijn door de bond niet toegestaan onder 12 jaar. Kaj begrijpt er niets van, die oefent kopballen met Bo-Peter en mij in de voortuin. Oké, terug naar driehoekjes, het zij zo. Toch lekker ontspannend, en zo komen we ook thuis. Vrijdagmiddag voel ik me onrustig omdat de ‘trekker’ van die avond, John Perry Barlow, er nog niet is. Barlow is een beroemdheid, niet alleen vanwege zijn teksten voor de Grateful Dead, maar ook vanwege zijn politieke standpunten, de diverse boeken van belang die hij schreef, maar ook wegens zijn vrije manier van leven. Cocaïne en een meervoud aan vrouwen is hem niet vreemd. Een rebel in de ware zin van het woord.

Met dank aan Eckart dat Barlow participeert. Vlak voordat Gary en ik de officiële opening gaan doen in ons theater, dat tot de nok toe gevuld is, komt hij opdagen. Zucht van verlichting. En wederom gebeurt er iets wat met chemie te maken heeft. Welke onenigheden Gary en ik ook mogen hebben op zakelijk gebied, het verdwijnt als sneeuw voor de zon zodra we op de bühne staan en startup Ex’pression aanprijzen. Barlow is wat Amerikanen noemen ‘the shit’ en weet al het publiek hangend aan z’n lippen te krijgen. Topavond. Het is goed thuiskomen terwijl Prince op de achtergrond zingt “party like it’s 1999”. Nu meer gericht op het millennium, dat wel! Zaterdag voor wederom een bomvol theater komt Chuck D. tot onze verbazing met zijn gespierde ‘posse’ zich ruim op tijd melden. Ook hij is behalve rapper een politiek geëngageerd dier.

Chuck D. met jack van zijn favoriete footballclub: The Oakland Raiders.

Sociaal geëngageerd als Chuck D. is, krijgt hij niet alleen met die inzichten het publiek aan z’n voeten, maar ook met zijn visie op muziek zoals de ‘scene’ er de komende jaren uit zal zien. Diverse break out sessies met muziekiconen zorgen ervoor dat eenieder aan z’n trekken komt. Met de wat vlakke Thomas Dolby sluiten we het weekend af en daarmee ook een krachttoer waarvan we niet wisten hoe het zou eindigen. Qua schouderklopjes tijdens het weekend zitten we wel goed, nu maar de PR resultaten afwachten, die moeten de investering en mankracht wettigen. Een nieuwe week breekt aan. Voor wat betreft de vervanging van Craig Deonik heb ik een pittige jonge Amerikaanse vrouw van Chinese afkomst op het oog. Ze heeft scorend vermogen en tijdens de verkoopvergaderingen komt ze met nuttige suggesties. Vooralsnog stel ik haar aan als Senior Managing Rep zodat ze in een rol als Director kan groeien. Ze gloeit van trots en zegt aan het eind van het gesprek: “I’ll give it my all!’ Grappig genoeg blijkt op de school van Bo-Peter en Kaj dat studenten van Aziatische afkomst veelal in de top-10 zitten qua resultaten, maar ook het best scoren in het schoolorkest. Dat wordt daar thuis met min of meer harde hand ingewreven. Yee Ju Lin glimt wanneer ik haar benoeming bekend maak tijdens de verkoopvergadering. Alle reps knikken enthousiast en instemmend. Een zenuwachtige nieuwe week breekt aan, de schaduw van de boardmeeting hangt als een donderwolk boven ons. Gary en ik hebben een voorlopig programma gemaakt. Vanwege het gewicht van de participanten, acteur Woody Harrelson, Wired Magazine oprichter Jane Metcalfe, Sybase real estate goeroe Hope Spadora en daarbovenop John Perry Barlow, die zo onder de indruk van Ex’pression was dat hij ermee instemde ‘on board’ te komen. En op het laatste moment kregen we de naam van Joichi “Joi” Ito door van Eckart. Dat is wellicht nog wel de grootste vis! Deze jonge 33-jarige Japanner is daadwerkelijk een whizzkid. Genoemd vorig jaar in Time Magazine als lid van de Cyber Elite, en in Business Week één van de 50 “Stars of Asia”. Te veel om op te noemen, maar ook een pikant detail; Ito is peetkind van Timothy Leary, de promotor van psychedelische drugs.

Joi Ito met Timothy Leary

Kortom een gezelschap dat best Eckart-waardig genoemd mag worden. Bram Zwagemaker is “the cherry on top,” gniffelt Gary terwijl we budgets en voortgang bespreken met Ed Niskanen. Die krimpt bij het horen van de naam Zwagemaker ineen. Bram staat niet bekend om z’n zachtmoedigheid en heeft met Ed al eens de financiële vloer aangeveegd. We gaan over de agenda en besluiten dat Ed om 4 uur ’s middags de cijfers zal presenteren qua investeringen, waar we nu staan en de prognose voor 2000. De presentatiesheets zijn in de maak dus daar geen probleem. Ed kijkt me aan als een hond die naar z’n bot zoekt. “Can you do it, Peter, I’m not really good at that,” vraagt hij me. “Nope,” antwoord ik hem resoluut, dit is jouw baan. Punt uit. “Okay Peter,” antwoordt hij zachtjes, met een licht schouderophalen. Vrijdag 29 oktober: de boardmeeting begint om 2 uur ’s middags en het verzoek komt of ik Eckart ’s ochtends om half tien van SFO wil ophalen, hij komt uit New Orleans. Mooi, ik kan nu wel gedag zwaaien naar m’n laatste moment van voorbereiding. Op één of andere manier is Eckart niet in z’n hum, hij is vrij zwijgzaam en ‘beveelt’ me om de geagendeerde punten strak af te handelen. “Yes sir,” antwoord ik monter, denkend aan de effecten die we in gedachten hebben. Eén voor éen komen de boardmember binnendruppelen, op Woody na. Eckart wacht 5 minuten en geeft dan aan dat de bijeenkomst kan beginnen. Na een kort welkomstwoord van Gary en mij wordt elk boardmember door één onzer studenten, Drew Loveridge, met de stem van een bokspromotor aangekondigd: “in the left chair Jane Metcalfe, on her right……”, de boardmembers kunnen er wel om lachen maar Eckart vindt het duidelijk niet leuk en geeft ongeduldig aan dat er haast gemaakt moet worden. Na het uitgebreide overzicht van Gary en mij, gevolgd door de ‘grand tour’ van Ex’pression, is het tijd voor een kleine pauze. Bram gebruikt de tijd om Ed Niskanen op te halen voor een saffie op de parkeerplaats. Even voor vier, het moment van de financiële presentatie, komt Bram met een soort van sarcastische lach op me af. “Nou,” zegt hij in z’n Rotterdamse tongval, “je mag die boekhouder van je wel even een bezoekie brengen, hij zit te sjeeken aan z’n bureau.” En jawel, Ed zit erbij of hij ieder moment geslagen kan worden. “Peter, please,” smeekt hij, “you do the presentation.” “Right,” antwoord ik kort en gris het begeleidende papierwerk van zijn bureau. Gezien de tegenslagen die we op financieel gebied ondervonden hebben, hadden we het grandioze idee om één van onze getalenteerde studenten, Renee Ting, die geweldig viool speelt, om voorafgaand aan de presentatie met droevige vioolmuziek te beginnen. Vonden Gary en ik een leuk. Welnu, Eckart laat duidelijk qua gezichtsuitdrukking merken dat hij er geen bal aan vindt:

Lekker begin van een presentatie die ik weliswaar niet zou houden, maar dankzij de voorbereiding behoorlijk in m’n vingers heb. Eckart en Bram stellen vragen waarvan ze de antwoorden kennen, uiteindelijk zijn ze wekelijks geïnformeerd, maar op een of andere manier scheppen ze er behagen in om me door het stof te laten kruipen. Maar, zoals met alles, ook aan deze beproeving komt een eind. Gary, duidelijk opgelucht dat hij vrij bleef van deze kastijding, komt naast me staan, waarna we vol enthousiasme de toekomst en het marketingplan van Ex’pression schetsen. We voelen een positieve vibe van de boardmembers en gooien er nog wat superlatieven tegenaan. Vragen beantwoorden we graag tijdens het volgende punt op het programma: cocktails. Eckart komt naar me toe na de toast “op Ex’pression” en zegt “ja pik, het is afgelopen met de speeltuin.” Ik voel me alsof de kampbeul naar me toekomt en zegt “het is voor je eigen bestwil”. Gaat leuk worden morgenavond met Eckarts housewarming party in Berkeley. Ik denk er sterk over om het af te zeggen.

Volgende week: Diner met boardmembers bij The Townhouse. Reactie van boardmember Joi Ito. Halloween nog leuk na deze boardmeeting?

“Limbo lower now, how low can you go?”

Dit fenomeen had Chubby Checker niet voor ogen toen hij dit zong. Er is er immers maar één die de allerlaagste is: Trump. Terwijl de mensen in de V.S. rondom hem bij bosjes sterven, schept Trump op over het feit dat hij #1 qua trends op facebook is. Hoe rot kun je zijn? Realiseert hij zich niet dat Osama Bin Laden op enig moment ook #1 was? Wat een miserabel stuk vreten.

Goed was in ieder geval dat TV stations CNN en NBC tijdens de dagelijkse persconferentie Trumps gelieg zo zat waren dat ze pas weer uitzonden wanneer de dokters aan het woord kwamen. Te triest voor woorden dat winkels waar revolvers en geweren verkocht worden open mogen blijven. Waarom? Omdat ze door Trump even essentieel beschouwd worden als bijvoorbeeld apotheken. Hoe corrupt kun je zijn? Abraham Lincoln draait zich om in zijn graf. Nu schakelen we in dit wekelijkse programma over op wat leukere berichtgeving. Elke woensdag wisselen mijn grootste vriend in Californië, Fred van Buiten geheten, en ik informatie uit over wat ons zoal in de afgelopen week bezig gehouden heeft. Uiteindelijk gaat dit een vermakelijk (gecensureerd) boekwerk worden. Deze week had Fred over de huidige situatie een zinsnede die ik met jullie wil delen: “Ook Pasen zal niet hetzelfde zijn. Ik zag een email van Jezus: “Gezien de situatie dit jaar, kom ik met Pasen niet naar beneden. Komen jullie maar naar boven””. Pareltje toch?! En daar staan onze email uitwisselingen vol van. Nieuws vanuit het babyfront: in de nacht van maandag op dinsdag ging rondom twee uur de kraamzorgtelefoon: “de baby komt eraan”. En daar vertrok het roze monster (nee, niet Astrid):

Ik meen me vaag te herinneren dat ze anders gekleed was. Tegen half zes kwam ze weer gezellig naast me liggen, zij het ijskoud! En daar bewees ik mijn waarde als een soort lekker warme kruik van een kleine een meter tachtig (ben een paar centimeter gekrompen). Nu de KNVB besloten heeft om de amateurcompetitie stop te zetten, waardoor elke ploeg volgend jaar in dezelfde klasse begint, doet zich een vreemd fenomeen voor: gejammer bij de ploegen die op het punt stonden om kampioen te worden en gejuich bij de ploegen die op het punt stonden te degraderen. Het kan verkeren! Uit de reeks geannuleerde evenementen noteren we voor vandaag Sparta-Heerenveen. Voor de trouwe lezer ter herinnering nog een foto van broer Rob en mij, omringd door enthousiaste Spartavrienden (naast Rob kleinzoon Felix) op het Kasteel, om precies te zijn, De Bosselaar:

S

Foto Ivar Laanen. “Toen was geluk, heel gewoon”.

Het zou mij niet verbazen dat deze scene na een gewonnen wedstrijd vastgelegd is! Gisteren kreeg ik nog een dreun voor de komende week: de tandartsafspraak gaat ook niet door. Ergo, geen lente bij de tandartsassistente. Dan concentreer ik me maar op de 53e aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Woensdag weer virusvrij in de digitale postbus en van tijd tot tijd denk ik ‘is me dit allemaal overkomen?’. Door nu naar wederom een isolatie weekend, maar wel meedoen, het redt levens!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 52

Afrekenen met Craig Deonik. Coach Peter aan de slag met zijn team. Een ingelaste trip naar Full Sail in Florida.

“Pete,” sist Gary, “wassup?” Ik overhandig hem de brief. Gary explodeert: “that motherfucker could ruin our school.” Dat klopt, als iets de licentie van een privé college naar god kan helpen, dan is het wel het hoofd van studentenwerving die naaktfoto’s van studenten beloont met concertkaartjes. Om de studenten te vinden die hier aan mee gedaan hebben, dienen we iemand te vinden die aanzien bij onze studenten heeft. We besluiten om Roy Miles in vertrouwen te nemen. Roy was één van de schoonmakers van ons gebouw. Hij was zo onder de indruk van de Ex’pression belofte dat hij alles uit z’n handen liet vallen en spontaan inschreef. Daarnaast is hij wat ouder en communicatief sterk. Roy hoort ons verhaal aan en aan z’n gezicht is af te lezen dat hij overduidelijk weet dat dit speelt. “You don’t want me to be a snitch, don’t you,” is zijn korte vraag. Gary en ik overtuigen hem dat hij echt niet als verklikker beschouwd wordt en dat studenten die er aan meegedaan hebben ook niet bestraft worden. “We don’t wanna lose our license, Roy!” En dat begrijpt Roy, ook hij wil afstuderen van Ex’pression met een geldig diploma. Nog dezelfde dag praten we met degene die een foto gemaakt heeft en een student die willig naakt geposeerd heeft. Dat maakt de zaak tegen Craig Deonik af. Michael Huang, onze personeelsmanager en jurist, zal contact met hem opnemen met de mededeling dat ik hem dienaangaande de volgende dag zal bellen. Dit kwaad moeten we echt in de kiem smoren. Craig is me voor, hij belt met de mededeling dat hij zeker zes tot acht maanden medische zorg nodig heeft en dat hij begrijpt dat hij vervangen gaat worden. Geen woord van spijt of wat dan ook. Op mijn vraag of hij begrijpt waarom, zegt hij “sure do,” en hangt vervolgens op. Hoewel ik opgelucht ben, blijft het moeilijk om van iemand van het eerste uur op deze manier afscheid te nemen, ook al is het een echte ‘sicko’. Thuisgekomen vragen Aad en Nel in koor waarom ik zoveel uren maak. Het concept van een startup succesvol maken is niet echt aan hen besteed, dus doe ik het af met een grap en een grol. Zaterdag is het ‘picture day’ voor alle voetbalteams, dus ook het onze dat unaniem door de spelertjes ‘Rampage’ is genoemd, zoiets van op rooftocht gaan naar de punten! Tussen het gekrioel van tientallen teams door vinden we onze fotoplek en laten ons vastleggen:

Tussen al het alledaagse geweld door is het trainen en coachen van voetballertjes rond acht jaar een waar genoegen. En inderdaad, met mijn Nederlandse achtergrond en voetbalverleden, zij het op amateurniveau, kan ik heel wat bijdragen. Het enige waar Kaj aan moet wennen is dat hij in plaats van ‘pa’ me rondom het voetbalveld ‘coach’ moet noemen. Blijft hilarisch. Er komt een uitnodiging binnen van Full Sail om met hen de affaire Ex’pression/Gary Platt in Winterpark te bespreken. Dat moet een vluggertje worden. Geen rechtstreekse vlucht, dus maak ik een reservering komende zondag op een American Airlines vlucht die me via Dallas naar Orlando brengt, waar ik dan rond middernacht aan zal komen. Maandag de bespreking en dan maandagavond weer thuis. Lang leve de lol! Maar een gunstig resultaat van de besprekingen zou de inspanning meer dan goed maken. Uiteraard moet ik nu met mijn billen bloot bij Gary. Rustig voor zijn doen hoort Gary mijn betoog aan en na mijn slotzin “well then, Gary, I suppose you can’t have a better representative than me,” stemt hij toe, ik mag hem vertegenwoordigen. Uiteraard heb ik in mijn betoog de onverantwoord hoge advocatenkosten behoorlijk aangedikt. So what? Weer een pak van m’n hart. Voordat Aad en Nel vertrekken, trakteren we ze de avond ervoor op een afscheidsdiner bij Scipolini’s in Walnut Creek. Goede Italiaanse keuken. Ofschoon ze het zeer naar hun zin hebben gehad, begrijpen ze toch niet waarom Astrid en ik zo in de weer zijn. En Astrid werkt niet eens! Astrid, die nog geen werkvergunning heeft, legt uit dat het goed is om in de gemeenschap actief te zijn, hetgeen sowieso zéér Amerikaans is. En met name op de school van Bo-Peter en Kaj doe je daardoor veel nieuwe contacten op. Aad en Nel knikken, maar of het doorkomt valt te betwijfelen. In ieder geval is het gezellig. Afgesproken wordt dat Astrid hen vrijdag naar het vliegveld van Oakland brengt, waarna mijn ‘vrienden’ van Martinair hen veilig naar Amsterdam zullen brengen. Wel moet gezegd dat drie weken familie in huis wel een beetje veel van het goede is. Zelf buig ik me die vrijdag met Gary over MB5, het grote symposium dat het weekend hierna plaats zal vinden.

In de aankondiging staan grote namen als John Perry Barlow, de beroemde dichter, politieke activist, maar ook tekstschrijver voor de Grateful Dead. Chuck D., de invloedrijke rapper en mede oprichter van Public Enemy, maar ook producer en politiek begaan. Daarnaast Thomas Dolby, de Engelse muzikant, producer, entrepreneur, maar ook onderwijzer. De hamvraag: komen ze ook. We besluiten eventueel daar in te vallen waar noodzakelijk. Uiteindelijk hebben wij ook wat te melden. Gary wenst me succes bij Full Sail maar heeft een laatste waarschuwing: “don’t let them fool you, Pete, they will be pleasant, but are rats.” Zo, plezierige ratten dus. Astrid kan er zaterdagavond tijdens ons een-op-een diner wel om lachen, ze kent Gary inmiddels. Ze maant me wel tot voorzichtigheid: “zo’n trip naar Orlando en terug in anderhalve dag gaat je niet in de koude kleren zitten,” waarschuwt ze me. “Ja, ja,” schud ik het van me af. Maar ze had gelijk. Nu ik even over twaalf ’s nachts op het vliegveld van Orlando sta, voel ik me niet geheel okselfris. Taxi naar Winterpark en als de bliksem na inchecken bij het Park Plaza hotel m’n mandje opgezocht. Maandagmorgen moet ik fris en scherp zijn! En zo voel ik me ook wanneer Full Sail’s grote man Bill Heavener voorrijdt in z’n glimmende Lexus. Met zuidelijke hoffelijkheid neemt hij mijn reiskoffertje aan en plaatst het in de kofferbak. De woorden van Gary springen als het ware mijn brein binnen: “pleasant but rats”.

Bill Heavener

Aan de andere kant, ik moet dit met een ‘open mind’ benaderen, anders komen we nergens. Ik moet zeggen dat Heavener me onderweg naar Full Sail uiterst charmant onderhoudt, ook met het ontstaan van Full Sail, waarbij hij Gary’s inbreng marginaliseert. Hij is zeer geïnteresseerd in ons reilen en zeilen, alsmede onder de indruk van Eckart. De man heeft alles goed nageplozen. Bij Full Sail aangekomen word ik ook begroet door Jon Phelps, die ik eerder in New York ontmoette. Phelps legt uit dat hij Full Sail begonnen is in 1979 in Ohio, toen nog Full Sail Center for the Recording Arts geheten. Daar onderbreek ik hem: “what about Gary Platt,” vraag ik kortaf. Phelps legt omstandig uit dat Gary weliswaar van grote waarde was, maar niet als oprichter bestempeld kan worden. De aandelenwaarde waar nu over gesteggeld wordt, heeft hij verdiend nadat Full Sail naar Florida verhuisd was. Om de stemming niet te bederven, laat ik het voor nu rusten, ik wil weten waar ze naar toe willen. Tot de lunch wordt er inhoudelijk niet over gesproken, maar zodra we bij het restaurant The Colony aangekomen zijn merkt Heavener op dat Gary op z’n minst een en ander van Full Sail heeft gecopieerd. Onmiddellijk riposteer ik dat ze van harte welkom zijn om persoonlijk Ex’pression te bezoeken om dit te checken. Maar naarmate de lunch vordert, komt de aap uit de mouw; ze willen een deel van Ex’pression verwerven omdat ze altijd al een vertegenwoordiging aan de westkust in gedachten hadden. “Don’t forget all the savings possible when we join forces,” voegt Heavener er nog aan toe. Nogal dronken, bedenk ik me, maar dit is niet de bedoeling. “What about Gary,” vraag ik ten overvloede. Nou, het één wordt met het ander opgelost, stelt Heavener. Ik koop tijd door te stellen dat ik dit met Eckart zal overleggen omdat hij uiteindelijk de grootaandeelhouder is. Dat begrijpt Heavener, immers hij is immers de grote man bij Full Sail geworden nadat hij ze in 1992 uit de financiële stront gehaald heeft. Na de zoveelste iced tea vinden we alle drie dat er genoeg huiswerk is, zodat we het gesprek beëindigen. Bill brengt me naar Orlando Airport. Vol charme wenst hij me een “fantastic trip back home,” en voorziet een grote toekomst voor de combinatie Full Sail/Ex’pression. Ik klop hem op de schouder met een “thank you” voor de gastvrijheid. Op de lange vlucht terug tollen m’n gedachten, niet alleen over Full Sail, maar ook over het ophanden zijnde MB5 symposium waar twee TV stations al hebben beloofd acte de présence te geven. Kunnen we waarmaken wat we beloofd hebben qua toekomst, dat is de vraag. En dan ook nog de boardmeetings over twee weken, waar Gary en ik een hele show van gaan maken, waarbij je moet denken aan treurig ‘live’ vioolspel bij het presenteren van de cijfers. Ik ben er nog niet uit, maar naarmate we San Francisco naderen en ik de stal ruik, voel ik me alweer wat beter.

Volgende week: angst over afzegging van de sterren bij het MB5 symposium. Hoofd administratie bezwijkt onder de druk. Een faliekant verkeerd aangepakte boardmeeting.

Nu weet ik niet meer waar te beginnen!

Vooruit met de geit, laten we maar beginnen met die gek die het machtigste land van de wereld regeert, dan hebben we dat gehad. Wanneer ik die mummelende onsamenhangende liegende ouwe zak bezig zie met zijn persconferentie, dan bekruipt me een diep gevel van medelijden. Nee, niet voor hem, maar voor zijn onderdanen. Echter, eerlijk is eerlijk, hij heeft er weer een record bij: meeste coronabesmettingen in de wereld. En dat waarschijnlijk niet eens halverwege de crisis.

En dat voor een man die nog niet zo lang geleden kwijlend op TV opmerkte dat alles onder controle was. De Amerikanen staat nog heel wat te wachten en Astrid en ik kunnen niet genoeg goedbedoelde waarschuwingen meegeven aan zonen Bo-Peter en Kaj die in de San Francisco Bay Area wonen. Jongste zoon Ivar wist bijtijds Californië te ontsnappen en zit nu vast in Costa Rica. Moet wel zeggen, te zien aan de plaatjes, een soort gouden kooi. Vanwege de warmte heeft hij zich naar het voorbeeld van z’n vader laten coifferen. Pas later zag ik de kapster achter hem!

Oudste kleinzoon Rico werd gisteren 20 en zit vast in Portugal (nee, niet de gevangenis). Alleen digitale gelukwensen en knuffels. Laanen globetrotters, dat wel! Wat enorm veel deugd deed was de response na de oproep van Astrid voor mondkapjes en hygiënische handschoenen. Binnen een mum van tijd stond buur Arno voor de deur met een gemengde doos, en ook buurvrouw Judith K. bleek nog wat in reserve te hebben, en hetzelfde gold voor vriendin Margriet. Oudste vriendin in dienstjaren Jeanny maakte maatkapjes van huis uit. Hulde voor deze fijne mensen die je zo een warm gevoel geven.

Astrid met “Jeanny” mondkapje

En hoewel nu de regel geldt dat wanneer Astrid bij moeder en baby is er geen visite mag zijn, kun je niet voorzichtig genoeg zijn! Nu de maatregelen tot 1 juni verlengd zijn, gebeuren er nog meer hartverwarmende zaken. Eén onze buren werd 70 afgelopen woensdag en toen de oproep kwam om hem met een toast toe te zingen vanaf de eigen ark, was ook iedereen paraat om dat te doen. Warmte mensen, pure warmte. En zo al dolend door ons park met Tinley (nog steeds heb ik een vergunning tot de slagboom), kom ik tot filosofische gedachten, zo ook bij deze ontwortelde boom.

Het nieuwe leven omhelst (dankt) het leven dat verdwijnt. Wellicht komen er ook nieuwe gedachten in de samenleving (bijvoorbeeld over zorgverleners) of een betere moraal na de ‘horror’ story waarin we nu leven. Niet opgeven dus, want weet dat op een mestvaalt vaak de mooiste bloemen groeien! Wat ook doorgaat, hoe dan ook, is ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Woensdag alweer aflevering 52. Voor wat betreft Corona; verdrink niet in je eigen sombere gedachten, volg de instructies op, maar blijf van het leven genieten, al is het maar met een puzzel, lekker lezen, een spelletje of gewoon elkaar vertellen hoeveel je om elkaar geeft.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 51

Een anonieme brief onthult Craig’s duistere kant. Technische zorgen om de jaarwisseling van 1999 naar 2000. José Quan blijft in de race.

United Airlines, 23 september 1999, 08.05. We staan op het punt te vertrekken naar New York. Gary en ik hebben het besluit genomen om na alle duizeligmakende Ex’pression opbouw weken Astrid en Debbie mee te nemen. Gewoon, omdat ze het verdienen. We gaan actief deelnemen, zowel persoonlijk als met een stand, bij de Audio Engineering Society. Ook zal een aantal studenten aan deze vitale AES show ondersteuning verlenen. Uiteraard de ‘best of class’. Gary en ik gaan de komende vijf en een half uur reistijd doorbrengen met het evalueren van de afgelopen vijf weken. Ik breng de onderwerpen ter tafel, Gary geeft een antwoord dat we vervolgens bediscussiëren. “Craig Deonik?”

“You should have fired that fuckface weeks ago.” Duidelijk antwoord, behoeft geen nader betoog! Siggraph show in Los Angeles. “Absolutely fabulous.” Onze stand was een hit en potentiële werkgevers vroegen ons keer op keer wanneer ze de eerste oogst van afgestudeerde visual media studenten konden verwachten. Midden in ons betoog over de voor ons zo belangrijke MB5 show, de outlook voor de muziekbusiness in 2005, vraagt de stewardess “drinks gentlemen?” Gary en ik kijken elkaar aan en bestellen gelijktijdig een Bloody Mary. Zo, die hakt er in! En hoewel de bij en door Ex’pression te organiseren MB5 show, met veel beroemdheden, de nodige hoofdbrekens teweeg brengt, weten we dat parallel daaraan de goodwill mega kan zijn. Gary maakt zich echt zorgen voor wat betreft de overgang van 1999 naar 2000. Kan onze apparatuur deze eerste eeuwwisseling in het elektronische tijdperk aan. Ik hou me vast aan de mening van de optimistische zijde van de experts, hoewel er zowel in geschrift als cartoons doemscenario’s geschilderd worden.

Bovendien kunnen we uiteindelijk er alleen maar voor zorgen dat we goede back-ups hebben om vervolgens ons lot in de handen van ‘people in the know’ leggen. Ah, daar is de stewardess weer. “Shall we?” komt het vragend van Gary. “Sure,” antwoord ik zonder haperen. De stemming zit erin! Dat brengt ons bij José Quan. De arme man heeft zich onderscheiden door zijn vervanger, Ed Niskanen, met heel zijn hebben en houden te ondersteunen. Aangezien accreditatie in de pijplijn zit en we minimaal ter voorbereiding een ondersteunende financiële hulp nodig hebben, hebben we José die baan aangeboden, zij het met een salarisverlaging van 5000 dollar. Hij begint over twee maanden en is dolenthousiast. Tevreden klinken Gary en ik op deze menselijke oplossing. En hoe tevreden kunnen we terugkijken op onze allereerste Ex’pression familie picnic met maar liefst 90 volwassenen en 18 kinderen. De klap op de vuurpijl was echter het besluit van het bureau in Sacramento om Ex’pression als diplomaschool toe te laten. Een associate degree voor één programma en een bachelor’s degree wanneer beide programma’s voltooid worden. Dik tevreden over deze resultaten wisselen we van plaats zodat we de laatste twee uur naast onze vrouwen kunnen zitten. “Tevreden?” Astrid legt het United magazine naast zich neer en kijkt me onderzoekend aan. Mijn gezicht spreekt als zodanig boekdelen en ze begint over onze gasten van de afgelopen weken. Ik denk ook dat we dat beter moeten plannen. Uiteraard is Californië een droom om te bezoeken, en ons onderkomen het goedkoopste hotel, maar drie bezoeken achterelkaar is misschien een beetje teveel van het goede. Weliswaar hebben we er nu voordeel van omdat mijn broer Aad en diens vrouw Nel op de kinderen passen gedurende onze New York trip. Wel hebben we ze er op moeten wijzen niet te roken tijdens het ontbijt, onze jongens beschouwen dat als een doodzonde. Dat wordt er op school ingehamerd. Daarnaast moeten we alle gasten erop wijzen dat wij werken, dus geen vakantie hebben. Broer Aad heeft de onhebbelijke gewoonte om elke ochtend te vragen wat het programma voor de dag is. Hoewel we geen toeroperator zijn, doen we uiteraard dingen gezamenlijk.

Nel en Aad met alle Laantjes bij een bierproeverij in Berkeley

Dat brengt Astrid op het idee om op de gastenkamer ter ondersteuning een soort van richtlijn manual aan te brengen. Zoals de kinderen moeten op tijd naar school, dus slapen jullie eerst maar lekker uit. Met andere woorden, laat ons even die kinderen uit de deur krijgen. Astrid is door Eckart belast met het aankleden van zijn woning in Berkeley en is verheugd dat hij haar, na zijn bezoek begin september, carte blanche heeft gegeven. Op bijna de minuut af landen we even over half vijf op John F. Kennedy airport. Ah, New York, wat een bruisende stad, de energie is overweldigend. De volgende morgen, wanneer Gary en ik ons gereed maken om naar de beurs te gaan, verbaast Astrid zich erover dat Debbie voor zichzelf een programma heeft gemaakt zonder haar erin te kennen. Ze besluit om lekker een hop-on hop-off bus te nemen en zo New York te verkennen. Daar leg ik haar vast:

Een succeskus wisselend gaan we ieder ons weegs. Gary en ik kunnen lopen naar de venue van de AES show en bezoeken daar onze stand met een bemanning die er zijn mag, aangevuld met studenten. De hal zindert van het geluid en hardware producten. We hebben besloten om ieder een eigen route te nemen om zodoende zoveel mogelijk geïnteresseerden te spreken te krijgen. Tevens heb ik een afspraak gemaakt met twee sleutelfiguren van Full Sail: Jon Phelps, co-founder, en Garry Jones die als COO functioneert. Full Sail heeft geen stand maar een demonstratietruck, waarmee ze helemaal uit Florida gekomen zijn.

Ik heb besloten Gary pas te informeren nadat ik met hen gesproken heb, anders was onze vlucht al op een minidrama uitgelopen. Aangezien ik zeker niet de vijand ben, word ik allerhartelijkst ontvangen. Uitvoerig word ik ingelicht over de handel en wandel van Gary, maar ook zijn goede kanten, hoewel zijn inname van geestverruimende middelen hem de kop heeft gekost. Nadat ik uiteraard Gary verdedig, vraag ik hen wat dat van doen heeft met de rechtszaak die ze aan willen spannen. Er valt een stilte. “Why don’t you guys deal with Gary, pay him off and close the case,” vraag ik hen op de man af. Ik vind echt dat ze van man tot man met Gary moeten praten en wat mij betreft mogen ze bij Ex’pression komen checken of er Full Sail materiaal gebruikt wordt. We nemen afscheid en ze beloven een en ander met grootaandeelhouder Bill Heavener te bespreken. Tevens nodigen ze me uit voor een nadere kennismaking in Winterpark, Florida. Wanneer ik deze affaire daarmee ten einde kan brengen, graag! ’s Avonds worden de Tech Awards uitgereikt en Astrid en ik zitten aan één tafel met o.a. David Schwartz, op enig moment kandidaat CEO Ex’pression, maar nu de trekker voor ons MB5 evenement.

Geheel links David Schwartz

Er is letterlijk een award voor elk soort microfoon, speaker, soundboard, mixboard, kortom elk onderdeel dat maar geluid uitspuwt of geleidt. En zo wordt het nog een lange avond, zeker met het oog op een lange dag morgen op de show. Na een echt Amerikaans ontbijt met ’eggs over medium, crispy bacon and hash browns’, aangevuld met koffie uit de bodemloze pot, dun als water, begeven Gary en ik ons weer op pad. Eerst even de bemanning op de stand gedag zeggen en vermelden dat we vanavond gezamenlijk een Japans diner hebben om vervolgens de stands te bezoeken waar bedrijven zitten die onze studenten na afstuderen kunnen aannemen. Ik wil niet zeggen dat het een triomftocht wordt, maar men heeft van ons gehoord en wil wel eens iets anders in huis dan Full Sail. Gary glundert wanneer hij dit verneemt. Hij moest eens weten. Wanneer we alle manschappen bijeen hebben, begeven we ons naar het Japanse restaurant waar we onze eigen ruimte hebben gereserveerd.

Links de soundtoppers, v.l.n.r. Duke Zaffery, Bobby Sirkin en Dave Bell

Duke heeft net voor een weddenschap tegen ons allen voor 50 dollar een bakje wasabi naar binnengeslagen. Weliswaar heeft hij gewonnen, maar hopelijk blijft z’n gezicht niet zo staan! Megasucces! Maandagavond komen we rond negen uur hondsvermoeid in San Francisco aan om tegen tienen in Walnut Creek aan te belanden waar Aad en Nel, vergezeld van de kinderen, ons enthousiast opwachten. Astrid deelt wat New York souvenirs uit en bij een drankje melden we hoe het ons bevallen is. Het bed lokt ons, ook het drie uur tijdsverschil met New York gaat ons nekken. Als een blok geslapen. Dinsdagmorgen leeg ik de suggestie bus om vervolgens een schok te krijgen die ik niet aan heb zien komen. Hoewel. In een anonieme brief staat dat wanneer je als mannelijke student een naaktfoto stuurt naar Craig Deonik, je een gratis ticket krijgt voor een concert. “Wel godverdomme,” roep ik al teruglopend naar mijn kantoor, waarna passerende studenten me bevreemd aankijken. Zo starend in het niets treft Gary me aan.

Volgende week: afrekenen met Craig Deonik. Een faliekant verkeerd aangepakte boardmeeting. Coach Peter aan de slag met zijn team.

De week van Dit(jes) en Dat(jes)

Omdat beschermende maskers en dergelijke in deze aangrijpende tijden moeilijk te verkregen zijn, en natuurlijk eerst voor hulpverleners, dacht ik dat ‘Rood wit is onze glorie’, de lading wel lekker dekt.

Tja, waar deze Luim te beginnen? Aangezien ik nu in zelfisolatie ben op ons park (ik mag van Astrid niet verder dan de slagboom), heb ik tijd zat om tijdens alle annuleringen over de stand der zaken na te denken. Laten we beginnen met Sparta-Feyenoord. Wederom had Dick Advocaat strontmazzel omdat hij niet tegen z’n eerste verliespartij aanliep. Het zij hem gegund. Minister President Rutte, waar ik niet bepaald een fan van ben, hield maandag een indrukwekkende toespraak. Behorend tot een doelgroep die beschermd dient te worden, ben ik gelijk aan de slag gegaan om tekst te vervaardigen voor Willeke Alberti (ook doelgroep). Zoals indertijd met haar vader, kan ze hun hit als volgt omzetten: “Niemand laat z’n ouwetje alleen, je bouwt het liefst een (Corona) muurtje om hem/haar heen”.

Met het bezoekverbod is dat gisteren ook letterlijk aangekondigd. Hopelijk hebben de verpleeginstituten moderne middelen om de betreffende ‘ouwetjes’ in ieder geval visueel met hun nageslacht te laten communiceren. Aangezien Astrid vol aan de bak moet in de kraamzorg sector, zijn buren Jolanda en Yvette zo goed om Tinley uit te nemen voor een langere wandel dan dat ik normaal gesproken doe (luiwammes die ik ben). Marianne, ex buur en vriendin, heeft Tinley een nachtje onderdak gegeven zodat Astrid en ik een ‘breather’ hadden. Hulde! Inmiddels hebben Jumbo (65+) en AH (70+) openingen voor ouderen gemaakt. Mooi initiatief, maar je moet wel een vroege oude vogel zijn! Wist ik maar de weg tussen al die schappen en aanbiedingen te vinden. Tegen de tijd dat ik zo’n schap gevonden heb, is-tie leeg. Californië, de grootste staat van de V.S. met 40 miljoen inwoners, heeft een ‘blijf thuis’ verordening afgekondigd. Alleen naar buiten voor de meest noodzakelijke zaken. Bo-Peter werkte in San Francisco al gedwongen de hele week thuis, dus daar geen probleem, behalve sociaal. Kaj daarentegen is als firefighter/paramedic aan het front actief. Astrid heeft als voormalige paramedic zoon Kaj vooral verzocht om voorzichtig te zijn.

Wat een moeder en zoon team!

Om zo ver weg te zijn, zonder zelfs maar de kans om een vliegtuig te kunnen nemen naar je zonen, valt niet mee. Ivar heeft op een ‘last moment’ vlucht uit Californië via El Salvador zijn resort in Costa Rica bereikt. 20 jonge mensen verblijven daar aan de kust en houden zich bezig met surfen, voetbal en muziek terwijl de aapjes vrolijk rondom hen dansen. Gelukkige beelden van zijn kant en hij kan het daar zeker twee maanden volhouden. Het fijne is dat hij zich om de andere dag meldt. Persoonlijk vond ik de speech van onze robot koning mosterd na de maaltijd, maar ja, ieder zijn smaak en alles is beter dan Trump. In ieder geval lieve lezers, blijf voorzichtig, teveel mensen gaan nog te luchthartig om met de sluipmoordenaar die Covid-19 heet. Met zoveel gaten in mijn agenda is het te begrijpen dat aflevering 51 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ a.s. woensdag weer de nodige ‘suspense’ brengt. Jullie zijn gewaarschuwd!