Na afloop van de Olympische Winterspelen viel ik in een donker gat, het zo succesvolle, spetterende oranje was van de buis verdwenen, huldigingen daargelaten. Ik moest me in iets anders vastbijten, iets waar ik nog nimmer vat op had gekregen. Plotseling, tijdens een klein glaasje Seagram’s VO (Canadees), mee neuriënd met ‘Laughter in the rain’ van de recentelijk overleden Neil Sedaka, schoot het me te binnen: waar komt die eeuwige behoefte aan muziek toch vandaan? Ik ben opgegroeid met automatisering (IT) en bij alles wat ik deed was muziek een hulpmiddel, zowel bij lief als leed. Zo kon het gebeuren dat ik 5 jaar een stuk management deed voor Loïs Lane en Managing Director werd voor Arcade in Düsseldorf, met grote artiesten als Alan Parsons en Chicago. Alan Parsons nodigde ons uit om backstage een borreltje te komen drinken na een optreden in Paradiso, hetgeen we met veel plezier aanvaard hebben:
Het ‘kijk eens naar het vogeltje’ werd met geproeste vrolijkheid door Alan en mij uitgevoerd. Persoon links van mij wegens privacy (AVG) weggestuft. Had mooier gekund, maar ik blijf m’n eigen verstand gebruiken in plaats van AI. Echter, het bracht me niet bij het ‘waarom’, oftewel waar het vandaan kwam. Terug naar 1945, het jaar van mijn verwekking toen ‘Er hangt een paardenhoofdstel aan de muur’ van de Kilima Hawaians de hit van het jaar was. Nee, dat kon het niet zijn. 1946 dan, het jaar van mijn geboorte. Wat zegt de Chinese kalender over het jaar van de Hond: mensen geboren in dit jaar staan bekend als betrouwbaar, eerlijk, vriendschappelijk en loyaal, maar kunnen ook scherp uit de hoek komen. Dat komt me bekend voor, maar heeft niets met muziek te maken. Zou er nog iets anders zijn dat op mijn geboortejaar slaat? Op een dag, om precies te zijn afgelopen maandag, sloeg het in als een bom: als gewoonlijk, tijdens het inkloppen van belangrijke informatie op mijn PC, had ik de internetzender op NPO5 staan, het station van de ‘Gouwe Ouwe’ van de publieke omroep. Mijn geboortejaar bleek identiek te zijn aan het ontstaan van de ‘Arbeidsvitaminen’, het programma dat van maandag tot en met vrijdag uitgezonden wordt en waarvan het formaat veelal bepaald wordt door aanvragen van mensen/afdelingen uit bedrijven. Dat verklaart alles, ik ben dus geboren in ‘Het jaar van de Arbeidsvitaminen’, ‘music from the get go’! Een zucht van opluchting ontsnapt me, nu begrijp ik ook des te beter het thema van het (kroon) verjaardagsfeest van oudste zoon Rick over twee weken: ‘muziek door de decennia heen’, en het zou sfeer verhogend zijn wanneer je als zodanig uitgedost verschijnt. Dat is ons niet vreemd, zoals je kunt zien hoe Rick en ik als zodanig ooit tijdens een rockfeest verschenen:
Dat is nou het leuke van dat zoekwerk; zoals je kunt zien is het bij Rick ook met de paplepel ingegoten. De appel en de boom, u weet wel!