Month: October 2026

Winterstalling klinkt als winterslaap, de afsluiting van een zonnige periode. De feestdagen dagen al en we bereiden ons voor op de dingen die komen gaan: strenge vorst (niet waarschijnlijk), veel regen (waarschijnlijk), geweldige TV programma’s (soms), samenwerking coalitie en oppositie (wie weet), een swingend Oranje (niet het Huis van), maar in ieder geval gaat onze varende lieveling de ‘Afternoon Delight’ als eerste de winterstalling in om er komend voorjaar als nieuw weer uit te komen.

Schipper Astrid vaart de boot vrolijk lachend naar de plas, niet wetend dat dichte mist haar opwacht. Mat buurvrouw Carla in haar kielzog als back-up, bereikt ze uiteindelijk ‘Het Anker’, de plaats van bestemming, alwaar de ‘Afternoon Delight’ liefdevol wordt opgeslagen. Beide schippers keren ongedeerd terug naar de thuishaven, waarna officieel de herfst daadwerkelijk ingeluid wordt. De titel van mijn Luim van 27 juni luidde ‘I had a dream’, waarin diverse mensen die mij (ons) dierbaar zijn opgehaald worden om voor (wellicht) de laatste maal een ‘big party’ met elkaar te hebben. Ik quote: ‘last call for Mr. And Mrs. Van Buiten to check in at Dreamliner charter ‘The Brand’, coded EXCGSF”. Fred en Maria haasten zich naar de balie, waarna ‘The Brand’ stafmensen hen vriendelijk naar hun plaatsen begeleiden’. Dat was de San Francisco connectie. Maar goed, dat was een droom. En laat die nou uitkomen! Het spreekwoord luidt ‘als de berg niet naar Mohammed wil komen, dan moet Mohammed naar de berg gaan’, en voilà, de Van Buitens deden na hun Portugal trip Nederland aan. Na hartelijke omhelzingen en de koffie met verplichte cake, zijn we naar ‘De Eend’ gereden voor een uitstekende lunch. 1001 en 1 zaken passeerden de revue, maar helaas moesten we de bijeenkomst kortsluiten vanwege een ingelast evenement; de GP van jongste zoon Ivar en zijn geliefde Arielle. Zodanig dat we vergaten ons viertjes vast te leggen op de gevoelige plaat, waarna Fred op mijn verzoek een gelukkige foto liet schieten van hem met Maria aan zijn zijde:

 Vrienden voor het leven! Een droom die dus uitkwam! Nu even over eerder genoemde GP, hetgeen voor de een voor Grand Prix staat en voor de ander betekent het Geregistreerd Partnerschap, ik zal maar zeggen een trouwpartij zonder feest, maar wel met alle rechten en plichten. Daar hadden Ivar en Arielle enigszins te lichtvaardig over nagedacht qua informatie aan hen die ze liefhebben. Dus waren er slechts een tiental familieleden en vrienden aanwezig om dit toch wel mooie gebeuren bij te wonen. Moet ik zeggen dat die twee er wel heel gelukkig uitzagen:

Ivar was heel stellig toen hij mededeelde dat de feesttrouwpartij nog zou volgen wanneer ze voldoende centjes opzij zouden hebben gezet. Waarvan akte. Overigens moest de akte van de GP aangepast worden omdat een der getuigen een verkeerde vlucht had genomen (Kopenhagen). Gelukkig was de mevrouw van de gemeente die de ceremonie leidde een jolige tante, die er wel om kon lachen, en het binnen een tel of wat aan liet passen.

Terug naar ‘I had a dream’; ‘Faro, Portugal: terwijl Jan Abbing, gerenommeerde C&W zanger, nog wat op zijn gitaar tokkelt, trekt zijn vrouw hem aan zijn mouw en wijst hem op het vertrekbord waarop te lezen staat dat Dreamline charter ‘The Brand’ aan het boarden is’. Welnu, maandag vertrekken Astrid en ik voor een tiental dagen naar Portugal en bezoeken Jan (JJJohns) en Marja in privé en tijdens een goede lunch. Hoe mooi is dat!

JJ in zijn gloriejaren bij ons op bezoek in Californië, poserend in Clayton. Hier blijft het niet bij, het ziet ernaar uit dat het leeuwendeel van de ‘I had a dream’ Luim in vervulling gaat. Volgende week dus geen Luim, wellicht een update wanneer de actualiteit daar om vraagt. Geen zorgen om Mila, broer Rob en schoonzus Mariette zorgen voor haar en bewaken de compound. Derhalve handhaven we met het oog op het voorafgaande onze spreuk: ‘Family, a journey to forever’.

Begrip dus!

Onderstaande kop ‘sierde’ de voorpagina van een aantal dagbladen.

Meer Nederlanders hebben begrip voor slaan vrouw

Daar schrok ik zelfs van. Niet omdat ik Astrid sla, ik kijk wel linker uit, maar het idee dat een behoorlijk aantal Nederlanders het oké vindt dat een man zijn vrouw slaat, vervulde me met grote droefheid. Hoewel, heel eerlijk, ik dacht eerst dat het een kop van ‘De Speld’ was en begon er zelf ook op los te fantaseren.

Meer Nederlanders hebben begrip voor baasjes die hun huisdieren bijten.

Meer Nederlanders hebben begrip voor de Oranjes die indertijd een fortuin hebben verdiend aan de kolonisatie.

En vandaar natuurlijk ook begrip voor Pandjesprins Bernhard jr. Maar goed, zo kan ik nog uren doorgaan, dus even de diepte in. Uit het rapport vielen twee zaken me vooral op: a) dat jongeren er minder problemen mee hebben en b) dat het bij mannen moeilijk valt wanneer de vrouw meer verdient. Bij a) kan ik me voorstellen dat met name de sociale media hier een rol spelen, maar ook de heertjes studenten, onze toekomstige politici en managers, die een Bangalijst opstellen, of er gretig doorheen bladeren.

Bij b) sloeg m’n fantasie weer op hol, puur door het feit dat een liedje uit de mid 90-er jaren alle aandacht van mijn dopamientjes opeiste: ‘Ik wil een mooie rijke vrouw zonder problemen’. Ik zie het probleem niet, Astrid verdient al jaren meer dan ik en daar heb ik mee leren leven. Er lopen klaarblijkelijk dus nogal wat haantjes rond met gekrenkte ego’s die hun vleugels niet thuis kunnen houden. Sneu. Laat ik jullie even meenemen naar de babyshower die Kaj en Michelle vorige weekend in Sacramento organiseerden. Onze eerste gezamenlijke kleinzoon wordt begin november verwacht en dan mag een ordentelijke babyshower niet ontbreken. Toen we ons begin 1999 in Californië vestigden, vielen we ondersteboven van de cadeaus die ons toen en later ten deel zouden vallen, zowel qua prijs als qua hoeveelheden. Zo ook deze keer bij Kaj en Michelle:

Michele waadt door een zee van cadeaus voor de komende kleine (verwachting 9 pond) man. Om nog maar eens een oude koe uit de sloot te halen, het deuntje ‘m’n wiegie was een stijfselkissie’ gaat voor de kleine man (en Kaj en Michelle) niet op. Hoe mooi is dat! Kasteel Bourscheid was vorig weekend in Luxemburg ons reisdoel om, zoals in de laatste Luim vermeld, het 40-jarig huwelijksfeest te vieren van pensionado Consul Generaal (en veel meer) Bart van Bolhuis en diens gade Thessy, Queen of Ceramics. Het verzoek om in 80-er jaren outfit te verschijnen was bij Astrid in goede orde ontvangen, en het resultaat mocht er zijn:

Nou wil het geval dat Astrid en ik 40 jaar geleden samen gingen wonen, dus de 80-er jaren waren ons wel bekend. Dus, toen ze zo voor me stond, dacht ik wat ziet ze er goed uit, op dat moment niet beseffend dat dit het resultaat was van 40 klaploze (nieuw woord) jaren. Enfin, het mooie weer was een extraatje al kruisend door het keurige Luxemburgse landschap. Tot onze teleurstelling hadden slechts zo’n 20% van de gasten zich gehouden aan het 80-er jaren verzoek qua kleding, hetgeen Astrid uiteindelijk tot Queen of the Eighties bestempelde. Zo’n kasteel heeft echt wel wat. Sowieso wanneer je aan de dis zit, maar ook later bij het 80-er jaren dansfeest. Het moet voor Bart en Thessy wel emotioneel geweest zijn om terug te keren naar de plek waar het allemaal is begonnen:

Onze terugkeer de andere dag werd financieel vergemakkelijkt dankzij goedkope Luxemburgse benzine en andere belasting lage artikelen (u weet wel). Moet ik wel zeggen dat al rijdend door het glooiende landschap, Astrid aan het stuur, klaprozen plotsklaps een andere betekenis kregen.