Het getal 60 dat niet alleen Ricks levensjaren vertegenwoordigt, maar ook staat voor het grandioze ‘muziekthema’ feest van vorige week zaterdag. De hoofdrolspeler zelf, mijn oudste zoon dus, had zich als Elvis Presley uitgedost. Elvis werd slechts 42, maar is 49 jaar na zijn overlijden nog springlevend, zoals Rick bewijst. Onderstaand geportretteerd naast gade Liesbeth, die het leeuwendeel van de organisatie voor haar rekening nam en in de huid van Dolly Parton gekropen was.
Tevens hadden zij zich verzekerd van de muzikale ondersteuning van Bonno Getz. Bonno is een Nederlandse artiest, singer-songwriter en multi-instrumentalist en wordt ook beschreven als de ‘levende jukebox’. Voor de kenners, het werd ‘crazy piano style; u vraagt hij speelt het’. Het moet gezegd, het gros van de circa 60 aanwezigen had zijn/haar beste beentje voorgezet, waarbij ik zeker een andere oudste zoon mag noemen, die als Freddy Mercury verscheen:
Sterke zet Bo-Peter, vooral die croissant op jouw bovenarm. Oog voor detail! Oom Rob (Sparta) kwam als de Disco King, hoewel hij op dit moment van de avond zijn pruik kwijtgeraakt was, en liet zich graag portretteren naast neef Ivar, die als Green Day zanger Billy Joe Armstrong de avond was ingegaan:
Deze sfeerfoto van de avond, met verschillende stijlen, geeft goed weer hoe goed het toeven was. Helaas moesten sommige feestvierders anoniem blijven.
Freddy drong zich op een of andere manier in elke foto mogelijkheid, maar dat is dan ook zijn persoonlijkheid, hier uitbundig naast bonus kleindochter Charlotte:
En ja, die vraag zag ik al aankomen: ‘wie waren jullie dan in al dit geweld’. Welnu, we hadden ons uitgedost als Johnny Cash en zijn grote liefde June Carter. Bij nadere bestudering van de beelden vond ik dat ik er wel C&W-achtig uitzag, maar met die snor beslist niet als Johnny Cash. Dus Astrid eh…..June hier weergegeven met de man van de avond: Elvis!
Astrid was met die pruik zo onherkenbaar dat broer Rob zich aan haar voorstelde. En ik, ik zat mokkend op een kruk omdat ik weer niet mijn favoriete Johnny Cash song ‘Ringo’ ten gehore mocht brengen. Niet echt, ik zong dapper mee met alles wat de muzikant van de avond speelde, en dat was niet weinig kan ik je vertellen. Voor ons vertrek naar Hotel De Rustende Jager in Nieuw Vennep, gaf ik Dolly eh……Liesbeth (verwarring alom) nog mee dat ze aan dit soort evenementen een goede boterham kon verdienen. Dat doe je, als goede schoonvader. ’s Ochtends bleek dat niet alle gasten de avond (nacht) goed doorstaan hadden. Tja, je moet je kunnen beheersen. Kortom; het was een knalfeest dat ons weer eens uit onze grauwsluier haalde. En, Rick, mocht je wegens omstandigheden bang zijn om ooit dit onvergetelijke feest te vergeten, ga dan even terug naar de (bijna) originele tekst van deze song van Steely Dan uit 1974, waar ik mijn ‘kop’ van gejat heb: ‘Send this Luim off in a letter to yourself’.
