Laanen's Luim

“Last call for Mr. And Mrs. Van Buiten to check in at Dreamliner charter ‘The Brand’, coded EXCGSF”. Fred en Maria haasten zich naar de balie, waarna ‘The Brand’ stafmensen hen vriendelijk naar hun plaatsen begeleiden, temidden van kennissen, vrienden en andere bekenden uit de San Francisco Bay Area. De trip naar de ‘big party’ kon beginnen.

Faro, Portugal: terwijl Jan Abbing, gerenommeerde C&W zanger, nog wat op zijn gitaar tokkelt, trekt zijn vrouw hem aan zijn mouw en wijst hem op het vertrekbord waarop te lezen staat dat Dreamline charter ‘The Brand’ aan het boarden is en dat zij met prioriteit aan boord kunnen, zij hebben immers code ‘LL’. Jan, artiestennaam JJJohns, heeft zin in de ‘big party’, hij heeft er speciaal zijn versie van ‘Mandy’, winnaar bij de soundmix show, voor opgepoetst.

Leeds Bradford, Noord Engeland: “c’mon John, the big party isn’t waiting for you to show up late”, blaft de pittige Sue Arnold naar haar man, de IT sales wizard John Arnold. John haalt zijn schouders op, start zijn Lexus en opent ongebruikelijk hoffelijk het portier voor Sue. Sue schudt haar hoofd in ongeloof en mompelt “you slimy iguana”. Goedgemutst roept John haar toe dat ze bij het inchecken code ‘Sys’ moet intoetsen.

Düsseldorf, Duitsland: zenuwachtig tippelt de 84-jarige Moni Neudeck de vertrekhal op en neer. Ze vindt het ‘unglaublich’ dat ze prioriteit boarding heeft. “Noch nie passiert”, roept ze naar een willekeurige voorbijganger. “Vitaminchen”, dat is voor haar zeker, heeft haar een ticket verdiend voor de ‘big party’. De code, waar is de code? Met trillende handen haalt ze een verfomfaaid papiertje uit haar jaszak en verzucht “ARC”.

Schiphol, Amsterdam: de verkeersleider geeft me door dat de Dreamliner op het punt van landen staat en dat ik me naar het platform kan begeven, hetgeen ik schielijk doe. Ik voel me een beetje als Robert ten Brink wanneer er na de landing een golf van vrienden en goede kennissen vanuit de hele wereld mijn richting uitkomt. “Peter, Peter”, klinkt het naast me, “wat is er mis met de Dreamliner?”, wil Astrid weten. Het is warm, mijn T-shirt voelt klef aan, en één ding weet ik zeker; dat Nederland gewonnen heeft van Tunesië. En ook dat Ivar en ik tot een uur of vier nagebabbeld (‘proost’) hebben. Bij stukjes en beetjes komt de droom terug, ik besef dat mijn droom een voortzetting is van iets dat sinds jaar en dag in mijn hoofd sluimert; een ‘big party’, waarbij alle vrienden en warme mensen die we waar ook ter wereld hebben leren kennen, in een door ons gecharterde Boeing 787 (de Dreamliner) opgehaald worden.

Stoelriemen vast? De reis kan beginnen! Deze Luim is ook geïnspireerd met het oog op geliefden die je onderweg al dan niet definitief kwijtraakt. De mensen in deze Luim vertegenwoordigen iedereen, ook al hebben ze wellicht een streepje voor. Aangezien ik geen Bezos of Musk ben (Thank God), vindt de ‘big party’ alleen Luim technisch plaats, maar niet minder gemeend. Ter verduidelijking de periode in mijn/ons leven waar een en ander plaatsvond. Code EXCGSF staat voor de periode Ex’pression/Consulaat Generaal in de San Francisco Bay Area (18 jaar). De Van Buitens leerden we begin deze eeuw kennen tijdens een diner bij gemeenschappelijke vrienden, hetgeen uitmondde in een warme vriendschap, zodanig dat we hen onze kinderen toe zouden vertrouwen mocht ons een fataal ongeluk overkomen. Code LL staat voor Loïs Lane, waar we de Abbings hebben leren kennen (1990 en voorwaarts) als boekingskantoor. Jan (JJJohns) ook de man die onze kinderen gitaar leerde spelen. Code SYS staat voor Systime, het alternatieve computerpad dat wij kozen om te overleven (1976). John Arnold, indertijd Director of Sales, beschermde ons tegen de wanpraktijken van zijn eigen werkgever. Door de jaren heen konden we ook privé bij hen terecht. Code ARC staat voor Arcade, dat ik na de verkoop aan Wegener februari 1998 verliet. Moni Neudeck was onze kantine mevrouw die elke morgen trouwhartig me naast de koffie een bordje fruit bezorgde, inclusief twee halve hardgekookte eitjes, en dat monter aankondigde door luid ‘Vitaminchen’ te roepen. Nog steeds in contact, Astrid op de foto met haar tijdens een bezoekje bij haar, vier jaar geleden in Düsseldorf. Waar de ‘big party’ ooit plaats zal vinden, blijft een mysterie. Wellicht het hiernamaals? Hoe het ook zij, de Luim wil dat eenieder weet dat niemand in de massa ten onder gaat.

‘We’ll meet again’.

Heel eerlijk; ik was van plan een baal Luim af te roepen. Redenen genoeg: de hitte, de WK uitputtingsslag en als klap op de vuurpijl, bijna letterlijk, het noodweer van de afgelopen nacht. Maar in deze periode van mijn leven, waar ik toch al zo druk ben met ‘memories’, bleef deze kop in het krantje van The E’ville Eye, waar ik nog steeds op geabonneerd ben, in mijn hoofd rondtollen:

The Townhouse herbergt zoveel herinneringen uit mijn Ex’pression tijd, en nog vele jaren daarna, dat ik er een aantal met jullie wil delen. Emeryville, ingeklemd tussen Oakland en Berkeley heeft een geschiedenis die reikt van de Gold Rush tot de komende vestiging van Pixar. Het transformeerde van een gokstadje van twee vierkante kilometer, waar de sheriff zijn bruine envelop onder de tafel kreeg in het populaire Townhouse, tot een ultra modern voorstadje van San Francisco.

Dit alles tot grote jaloezie van Oakland’s burgemeester Jerry Brown, die aasde op ondernemingen als Pixar en Ex’pression. The Townhouse groeide uit tot ons clubhuis waar we iedereen voor een hapje en een drankje meenamen die wat voor ons betekende, zoals Alan Parsons:

Net als voor hem Jack Johnson, Tori Amos, Train, Foo Fighters en Bon Jovi, tekent hij hier de ‘wall of fame’. De barbaren (SAE) die later Ex’pression overnamen, schilderden er overheen. Alan was ook bij ons om een studio te dopen die naar hem vernoemd was. Een ander verhaal was Woody Harrelson, groot geworden als bartender Woody in de soap ‘Cheers’ en talloze andere films, waaronder ‘Natural Born Killers’.

Woody Harrelson in ‘Cheers’

Hoe Eckart Wintzen (onze financier en superfan) en Woody tot elkander gekomen zijn? Beide mannen zijn voorvechters van hennep en gretige liefhebbers van marihuana. Ook wilde Eckart dat Woody een rol zou gaan spelen bij Ex’pression. En dat gebeurde; Woody werd advisory boardmember en de studenten waren dol op hem. Tijdens een lunchsessie bij The Townhouse herkende een aantal vrouwen aan de bar hem en wisselden lokkende oogcontacten met hem uit. Op enig moment excuseerde Woody zich en kwam na een minuut of 45 als een spinnende kater terug, zonder opgaaf van reden. En wij? We acteerden alsof we het normaal vonden. The Townhouse was ook de plek waar een van onze advertenties werd vastgelegd voor de ‘sound department’:

Voor ons leek het gesneden koek omdat onze studenten sowieso allemaal ouder waren en de tekst voor zich sprak. Maar niet voor de accreditatiecommissie, die ons het bevel gaf deze uiting te verwijderen, waar wij schielijk gevolg aan gaven, accreditatie was immers goud waard. Uiteindelijk op het nippertje in mijn laatste jaar (2005) in de wacht gesleept. The Townhouse werd ook de plek waar verhitte boardmeeting sessies bij een drankje werden voortgezet, soms leidend tot een oplossing. Zoveel te vertellen, soms te weinig tijd of heeft het een kort geding tot gevolg. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik die oude brombeer (RIP 2008) best weleens mis. Onderstaand plaatje getuigt hiervan:

Je weet immers nooit wie een haar beter is.

Het is zo klaar als een klontje, om jubilea (kroonjaren) te vieren moet je ouder worden, met dien verstande dat je in leven blijft en je beperkt tot ronde getallen. We gaan 60 jaar terug naar 1966, toen ik mijn ’automatisering’ carrière begon bij het Amerikaanse leger in Rotterdam. Met ponskaarten wel te verstaan. Wanneer je ver van na die tijd bent, gebruik AI voor context. De IBM 407 accounting machine was het kloppende hart van het proces, die verslond dagelijks duizenden op bestemming gesorteerde ponskaarten.

Ten overvloede, de ‘407’ kon veel minder dan een hedendaagse iPhone. En was een tikkie groter. Wanneer je zo’n bak kaarten uit je tengels liet vallen, dan diende alles weer gesorteerd te worden, waarbij een schrobbering van Staff Sergeant Pritchett, hoofd Data Processing, onbetaald overwerk kon inhouden. Via een drietal kennisverrijkende automatisering omzwervingen meende ik 10 jaar later, 1976 dus, het beter te kunnen en richtte Multi Function Computers op. Een moedig drietal ging de strijd aan met Big Tech (ook toen al). De eerste order werd na een uitputtingsslag met IBM in de wacht gesleept. Gewoon, door waar we voor stonden in de praktijk te brengen:

‘Origineel waar hoor’, krijsen de Klisjeemannetjes in Café ‘De Sport’. ‘Spogt’ op z’n Haagsch. Maar goed, we moeten door. 10 jaar later, 1986 dus, MF wordt een ter beurze genoteerde onderneming. Alle werknemers profiteren mee. Vooruitlopend op deze fantastische ontwikkeling moest ik van tijd tot tijd het uithangbord voor MF zijn:

Ik ben dan op de helft van mijn huidig aantal levensjaren (rond getal). Even doorzetten nu, we koersen naar 1996. Onderweg pretprojecten; na o.a. de Honk- en Softbalbond, Loïs Lane en Ultifox jeugdvoetbal op WEDU (Florida) met Jos Kuijer, Geschäftsführer Arcade Duitsland. Even uitblazen nu, ik begin de pensioengerechtigde leeftijd te naderen. Het gezin Laanen vertrekt naar Californië (Ex’pression College,1999). 2006 gaat de boeken in als het jaar dat na het op het nippertje verkrijgen van de ‘green card’, bestempeld kan worden met ‘freedom’. We zijn immers niet meer afhankelijk van een werkvergunning. 2016: na een laatste full time job als International Trade Director voor het Netherlands Business Support Office (EZ) in San Mateo en San Francisco, keren we terug naar Nederland, waar het ouder worden een stuk prettiger is dan in de V.S. Zeker heden ten dage. 10 jaar dus alweer terug, met een kroonjaar verjaardag voor de boeg. Inderdaad, jullie hadden het al in de gaten, waar zijn al die mensen gebleven die ondersteunend waren en dit mogelijk gemaakt hebben? Allereerst dient gesteld te worden dat ik dan nog een viertal Luimen nodig zou hebben om dat een plek te geven. Maar, ze zijn zeker niet vergeten, sommigen waren de laatste 40 jaar van kapitaal belang, zoals bijvoorbeeld eega Astrid. Wanneer je de logistiek bekijkt van alle ‘bewegingen’ gedurende de vele tientallen jaren, zoals verhuizingen, organisatie partijtjes, maar ook de kinderen (sport, muziek) en in de tussentijd studeren om paramedic te worden, dan weet je genoeg.

Hier met onze zoon Kaj, die in haar voetsporen eveneens Paramedic werd, alsmede Firefighter (klinkt toch beter dan brandweerman). Dan kun je mij weliswaar als de motor beschouwen, maar is zij de noodzakelijke motorolie. En via haar wil ik alle mensen bedanken die gedurende de laatste 60 jaar van mijn werkzame leven van belang zijn geweest, zowel professioneel als emotioneel. Jullie weten wie jullie zijn. Naschrift: origineel waar, ik was echt niet van plan om wijsneuzerig over voetbal te schrijven, echter….. Nou ja, om kort te gaan, rond kwart voor vijf moest ik even een plasje plegen en bedacht me dat de wedstrijd V.S. – Paraguay nog wel een paar minuten te gaan zou hebben. Inderdaad, de stand was 3-1 en blessure (drinkoponthoud) tijd stond op +7. Welnu, in die 7 minuten heb ik meer genoten dan van al die voorgaande uren. Dat wilde ik even kwijt. Oh ja, het werd nog 4-1 en ‘onze’ Makkelie was scheidsrechter.

Om een aantal spelers onder de loep te nemen en tegen het licht aan te houden, dit op zeker tegen het zere been van bondscoach Ronald Koeman. Uiteindelijk had ik de ‘schwalbe’ al uitgevonden voordat Hölzenbein er de credit voor kreeg tijden de finale Duitsland – Nederland in 1974. Arme Wimpie Jansen. WK’s dus, bewust heb ik ze meegemaakt sinds 1958 toen Brazilië in en tegen Zweden wereldkampioen werd met een kwartet wonderspelers, waar ik me graag mee liet ‘vereeuwigen’.

Ja, inderdaad, volgens de Trump leergang van ‘narcisme is niet voor iedereen weggelegd’, dat wel. Live met Astrid heb ik de voorronde wedstrijden meegemaakt op Sicilië in 1990. Overigens gebeurde dit uit hoofde van mijn toenmalige job, opperhoofd van de Top Sports Groep. Rond de wedstrijden toerden we met het cruiseschip de Oriënt Express, volgeladen met ‘celebrities’, naar o.a. Malta om vervolgens op de dag van de wedstrijd Sicilië weer aan te doen.

De enige wedstrijd waar hommeles dreigde, tegen Engeland, werden we onder politiebegeleiding naar het stadion gebracht. Helikopters cirkelden dreigend boven ons. Dit had overigens niets met ons van doen, maar met Italianen die de Engelse fans wilden aanvallen om wraak te nemen voor het Heizeldrama van 29 mei 1985, waar na een aanval van Liverpool hooligans op Juventus fans 39 doden vielen, het gros van Juventus. Het gevaar school in het feit dat de Italianen zich verkleed hadden als oranje fans. Gelukkig niets gebeurd. In de wedstrijd ook niet; het bleef 0-0. Een zwak spelend Nederlands team speelde met 1-1 gelijk tegen Egypte (!), idem tegen Ierland. Nederland ging als beste van de nummers drie met de hakken over de sloot door naar de achtste finale en verloor daar van……..goed geraden, Duitsland (2-1). Rijkaard deelde vermakelijk een royale rochel uit aan Völler en kreeg nog rood. Al met al een zwak toernooi van onze trots, maar gelukkig was de sfeer op de Oriënt Express opperbest, hetgeen in de dankbrief van het Ajax bestuur bevestigd werd:

Maar goed, ik dwaal (behoorlijk) af. De spelers waar het om gaat: Memphis Depay, Frenkie de Jong, Virgil van Dijk en ‘last’ én zeker ‘least’, Wout Weghorst. Memphis: duidelijk uit vorm en duidelijk niet in conditie. Koeman moet toch wel radeloos zijn om hem als troefkaart in te zetten. Frenkie: stop met pirouetjes en risicoloze breedte passjes. Gebruik je talent, geef eens splijtende passes die tot doelpunten leiden. Scoor zelf eens een keer! Virgil: zo goed en nuttig geweest, nu wat te traag voor topvoetbal. Wellicht maakt hij dat goed door te scoren uit corners. Wout: tja……..laat maar. Misschien heb ik het allemaal mis en staat er een nieuwe oranjeheld op (Summerville) of laat Denzel Dumfries weer eens zien waarom hij onmisbaar is. Overigens schijnt men bij de NOS niet op de hoogte te zijn dat hij bij Sparta professioneel begonnen is. In ieder geval hoop ik vurig dat we nog weken van ‘ons’ Oranje mogen genieten. De eerste wedstrijd, tegen Japan, zal een goede graadmeter zijn, zeker ook omdat een vijftal van hen in de eredivisie uitkomt. Hoe het ook zij, we blijven ‘Oranje Boven’ zingen, want aan onze stembanden zal het niet liggen.

Zoals de ouderen zongen………

Ik dacht, laat ik eens beginnen met een aansprekende titel. Dit klinkt toch net zoiets als ‘De Barbaren’. Ik had ook kunnen beginnen met een gedichtregel van Jules Deelder: ‘ofter een hemel is, maar álster een is, dan zal je zien, dat de Hemelpoort – o! brok in ons keel – verdacht veel weg heeft van het Kasteel’. En op die tribune zitten broer Rob en ik sinds jaar en dag. Jullie hebben vast en zeker weleens één van onze vrolijke portretten van vóór de betreffende wedstrijd gezien.

Dan waren we immers altijd nog positief ingesteld. Hoewel…… Rob heeft na deze selfie van mij zijn immer fotograferende (en hoe) Sparta buurvrouw (rij 4, stoel 1), Simone Kleppe, gevraagd om ons voortaan vast te leggen, dat vond hij wel zo veilig. Sukkel die ik ben, stemde ik in. Maar goed, wij waren natuurlijk niet de enige seizoenkaarthouders op de Kasteeltribune. Zo waren Rob en ik nogal gecharmeerd van een van samenstelling wisselend groepje uit Berkel en Rodenrijs die voor ons zaten. Vijftigers, zo te zien, met hier en daar een jongeling. Gedurende onze autoritten hadden Rob en ik het kortweg over ‘De Berkelaars’ wanneer we hen benoemden. In de loop der jaren ontstond er een warme band, gevoed door leuke gesprekken en een soortgelijk gevoel voor humor. Ook na een (weer eens) verloren wedstrijd, wisten we elkaar in De Bosselaar weer op te monteren. Uiteindelijk ging het zo gesmeerd tussen ons dat we een lunchafspraak maakten voor de thuiswedstrijd op 11 januari van Sparta tegen Heracles (2-0). Plaats van handeling: De beroemde Ballentent.

Laat het weer nou net die dag ons mooi in de steek laten. IJzel en andere narigheid voorkwamen dat Rob en ik de trip naar Rotterdam zonder gevaar voor eigen leven konden maken. Voor de buis dus gebleven. Nieuwe afspraak gemaakt na de laatste competitie wedstrijd, zondag 17 mei tegen Excelsior (2-3), in principe bij De Ballentent. Helaas pindakaas, dankzij hun verschijnen in een TV serie op RTL, waren ze maandenlang volgeboekt. Sandra Greeve, super Berkeleuze, zat niet bij de pakken neer en reserveerde een tafel voor 8, inclusief eerder genoemde Simone, bij Eetcafé ’t Trefpunt, aan de Rotte:

Niets mis mee, al 80 jaar een begrip in Rotterdam en omstreken. Daar zaten we dan, in een heel andere setting dan normaal. Nou, daar was niets van te merken, het leek wel of we op verjaardagsvisite waren bij Oom Koos. Het enige dat ontbrak, zo denk ik aan vroeger, was een glas met daarin sigaretten en sigaren. En natuurlijk de metalen asbak en Kip’s advocaat. De onderwerpen kriskrasten over de tafel, gepaard gaand met de nodige decibellen. Voor de in het buitenland verkerende Joop werd een selfie gemaakt:

Zo te zien zaten er toen al een paar rondjes in. Aan alle gezelligheid komt een eind, vooral ook omdat Rob en ik, wegens afsluiting van de A12 bij Gouda, via Amsterdam naar huis moesten rijden. Het gezegde luidt dat sport verbroedert, maar met de Berkelaren verzustert het ook (ja toch!). Top avond en Rob reed ons veilig naar huis, zij het dat hij na Loosdr….. eh, ik durf mijn woonplaats bijna niet meer te noemen, hij nog door moest naar Culemborg. Held. Wat ik jullie nog schuldig ben, is wie de winnaar is geworden van het tuingereedschapkast renovatieproject (Luim 24 april). Op één suggestie na van ‘maak er brandhout van’, was de rest ervan overtuigd dat Astrid van twee er wel één kon maken. Helaas (zonder), nadat alle noodzakelijke schroeven hun plek hadden ingenomen, bleek de kast zo scheef te staan als de toren van Pisa. Dat pijnlijke moment heb ik, man met twee linkerhanden, niet vastgelegd, wel de nieuwe kast die aan de nieuwe schutting een plekje heeft gevonden.

Geen winnaar dus, maar laten ze zich troosten met de olympische gedachte dat deelnemen belangrijker is dan winnen. Hopelijk denkt het NL WK voetbalteam daar anders over.

Eén Luim overgeslagen, en dan gebeurt er van alles en nog wat. Zal je net zien, wanneer je een schrijversblok hebt, dan gebeurt er niets, en nu…… Het pronkstuk tussen de Luimen was de vakantie met onze drie gezamenlijke zonen met hun dames op Corfu, nog ter ere van Astrids 60^e verjaardag, en ook nog eens door haar opgezet. Maar daar bleef het niet bij. Allereerst werden we door Kaj en Michelle, overgekomen uit Californië, verblijd met de mededeling dat ze zwanger zijn.

Hier aan het oefenen met kleuter Mila. Maar goed, een kleinkind in Californië, hoe mooi is dat?! Nu even de harde feiten: zaterdag 9 mei dienden we om 04.00 (!) van huis te vertrekken om alle formaliteiten tijdig te vervullen. In alle stilte, om huisoppassers Rob en Mariette niet in hun slaap te storen. Dat valt nog reuze tegen met vier volwassenen! Gelukkig vingen Ivar en Bo-Peter ons op nadat we onze auto op P ‘ver weg’ achter hadden gelaten en ingecheckt waren, zij het met een biertje in de hand. Voor hen was de vakantie reeds begonnen, dat was duidelijk. Kaj liet zich niet kennen en sloot zich dapper bij hen aan. Voorspoedige vlucht met easyJet, daarna op Corfu gezeik met de huurauto: vies, en eigenlijk een Franse design vergissing. Uiteindelijk, dankzij Ivars genadeloze tussenkomst, in een Toyota Yaris de reis aangevangen naar een strandgelegenheid om een paar uren door te brengen, alvorens we onze villa konden betreden. Mooi uitzicht, fijne menulijst, zij het met Hollandse prijzen. Helaas, bij het afrekenen kwam er nog 24% bovenop voor genoten drankjes en 13% op voedselprijzen. Sinds begin dit jaar ingevoerd om de Griekse tekorten weg te werken. Nergens aangegeven, lekker dan! Enfin, toen we eenmaal bij onze villa aankwamen, was het allemaal al vergeten, mede dankzij de mooie uitzichten tijdens onze met bochten gelardeerde trip langs de kust. Met de complimenten voor chauffeur Astrid, mij niet gezien! Dat iedereen als het ware z’n eigen appartementje had, inclusief zitkamertje en badkamer, werd met groot enthousiasme begroet. Evenals het kookwerk van Kaj, die in South San Francisco soms voor een hele brandweerkazerne zorgdraagt. Vermoeid en tevreden ons mandje opgezocht. De volgende ochtend werd Astrid uitgenodigd voor een familiefoto, zij in een zetel, wij eerbiedig achter haar staand. Wat zij niet wist is dat wij onder onze sweater of vest een speciaal ‘Astrid’ T-shirt droegen dat Ivar had laten vervaardigen. Tijdens de fotosessie zorgden we ervoor om T-shirt gereed te zijn en toen Astrid zich omdraaide, sprongen de tranen in haar ogen.

Met name de ‘three little birds’ en de tekst ‘family, a journey to forever’, veelvuldig door haar gebruikt in Californië, sloegen haar met stomheid. Wat een mooi emotioneel moment. Maar we moeten door, ‘opzij, opzij, opzij’. Want, dezelfde dag moesten we gokken of de nieuwe Laanen in november als meisje of jongen ter wereld zou komen. 4 tegen 2 dat het een meisje zou worden. De uitslag:

Duidelijk een jongen, dus, zoals nogal gebruikelijk bij de Laanens. Wederom een rondje felicitaties, speciaal ook voor Astrid die voor de eerste keer oma gaat worden. Om niet te vervallen in een reisverhaal, wil ik toch drie krenten (uit de rijke pap) kwijt: allereerst de heroïsche tennis dubbel overwinningen van Kaj en mij tegen Bo-Peter en Ivar. ‘Wat’, hoor ik al, ‘met die kunstknieën van jou’. Inderdaad, lieve oplettende lezers, maar met speciale regels. Ik aan het net en Kaj op de baseline, inclusief alle service beurten. Omdat er over mij heen gespeeld diende te worden, kon Kaj in veel gevallen het karwei afmaken. Dat ik in een volgende partij nogal wat ballen op mijn lichaam kreeg, met name een op mijn neus, kan geen toeval zijn geweest! De helden:

Vervolgens had Bo-Peter in Corfu Stad een professionele fotosessie geregeld. Gedurende de sessie lieten 8 volwassen mensen, op bevel van de fotograaf, zich fotograferen gedurende allerlei stapjes, dansjes en omhelzingen. Wanneer dan de sfeer nog optimaal blijft, dan kan het predicaat ‘optimaal’ gebruikt worden.

8 gelukkige mensen, wat wil je nog meer? De derde krent was het bezoek van de op Corfu wonende creatieveling Frans Wijsman met gade Rizla. De voormalige Oval racer voor Multi Function en Rizla waren voor ons op pad geweest om een aantal mogelijke onderkomens te inspecteren. Daar hebben we veel nut van gehad: ‘mooie villa?’. Dan bleek dat ze op de foto’s wel iets achterwege hadden gelaten, om precies te zijn het flatgebouw dat er pal achter stond. Zeer waardevol. Van de fles bubbels die ze meebrachten was het etiket vervangen met impressies van drie magische jaren: 40, 60 en 80.

Nu draaide het om 60, Astrids ere week. Maar ook 40, het was immers 40 jaar geleden dat Astrid en ik voor het eerst Corfu bezochten. 80 schijnt iets te maken te hebben met een aan de horizon verschijnende verjaardag. Weer zo’n bezoek waar je nog lang over napraat, evenals natuurlijk de hele week op Corfu, in harmonie en liefde. Eigenlijk had ik deze Luim af willen sluiten met de laatste nachtkaars wedstrijd van Sparta, gevolgd door een opwekkend einde seizoen diner met ‘De Berkelaren’, zoals we onze voorburen op het Kasteel gedoopt hebben, maar aangezien ik al te veel woorden gebruikt heb, bewaar ik dat tot volgende week. Wat in het vat zit……

We hebben wat te vieren op Corfu, dus is de Luim ook twee weken met (ouzo) verlof.

Wat? Dat wordt na de week in een speciale Luim opgetekend, met foto’s die zullen getuigen van uitbundig vermaak. In de tussentijd, zou ik zeggen, grasduin wat door ‘vergane’ Luimen en laat me weten wat Trump daar nou tegen zou kunnen hebben. Yamas!

En zo brak gisteren een stralende meimaand aan. Bij het ontwaken realiseerden we ons dat het inmiddels alweer 10 jaar geleden is dat we onze woonark, de Spes Nostra, betrokken:

Ongelooflijk hoe snel die tijd is voorbij gegaan en wat er inmiddels in ons gemeenschapje van 12 woonarken gebeurd is: 2 mensen overleden, 4 arken van eigenaar verwisseld, 1 huurark in bezit gekomen van Nederlandse (merendeel van haar leven in Californië gewoond) van achter in de 70, die er alles op alles heeft gezet om naar Nederland terug te keren. We mogen wel constateren dat we het hier hebben over een heterogeen gezelschap in gemeente de Wijdemeren. Die andere naam gebruik ik uit schaamte voorlopig even niet. Maar wat er in die tijd ook in de wereld is gebeurd, liet zich toen nog raden, hoewel toen al de schaduw van Trump over de komende verkiezingen hing. Berucht werd zijn uitspraak ‘al schiet ik iemand dood op 5th Avenue, dan kom ik er nog mee weg’. Voor de nieuwe lezers een cartoon uit 2016, waarin Poetin ook al een rol speelde:

‘Bye uncle Sam’, duidelijk, toch?! Indertijd schreef ik in de Luim ‘Amerika hijst bullshitter #1 op de troon’. Wat echter een mooi rond getal is, is 40. Dat is namelijk het aantal jaren dat Astrid en ik bijeen zijn. Dat maakt je heden ten dage niet al te veel meer mee.

Snel 10 jaar terug in de tijd; van 2016 naar 2006. Als volgt, mijn contract met Ex’pression College liep tot 1 januari 2006, hetgeen betekende dat ik voor die tijd in het bezit moest komen van het bewijs dat ik (we) een ‘permanent resident’ was, de zogenaamde ‘green card’, om in de Verenigde Staten te verblijven en te werken. Dat moet fysiek in je bezit komen. Maand na maand ging voorbij in 2005 zonder dat de green card in de brievenbus viel en je kunt je voorstellen dat de spanning binnen het gezin groeide. December brak aan en tranen vloeiden toen uiteindelijk op 23 december 2005 de bevrijdende green card in ons bezit kwam. 1 januari 2006 begon ik als ‘vrije’ jongen in Californië, het zaad was gezaaid voor wat later ‘The Brand’ zou worden. Vooruit, nog maar eens 10 jaar eraf: 1996. Verhuizing van Hilversum naar Düsseldorf, waar ik de scepter zwaaide als Geschäftsführer voor Arcade Duitsland, en waar later dat jaar Ivar geboren werd.

Heerlijk huis, prachtig glooiende megatuin, en of het een voorbode was, Bo-Peter en Kaj werden door Astrid op de Engelse school geplaatst. Taal technisch werden ze klaargestoomd voor 18 jaar (en meer) USA. Jammer dat Herman Heinsbroek (3 maanden minister van EZ voor Lijst Pim Fortuyn in 2002) later zijn mooie Europese onderneming verkocht aan Wegener en daarmee het doodsvonnis tekende voor zijn Europese vestigingen. 1986 bewaren we tot juli, omdat het een bewogen jaar was. Wat ik maar wilde zeggen (schrijven) is dat het ochtendgloren van 1 mei niet alleen de dag van de arbeid inluidde, maar ook een sliert van mooie en minder mooie herinneringen. Maar toch altijd met de zekerheid dat het leven waard is om geleefd te worden. Waarvan akte!

Het was voor broer Rob en mij plicht en genoegen om onze oudste broer Hans dinsdag van huis te halen voor een opwekkende lunch, ruim drie weken na het overlijden van zijn eega Cintha. Natuurlijk wisten we dat het een ontroerend moment zou zijn wanneer we aan zouden bellen en drie van de vier broers weer een soort van broertjesdag zouden beginnen. Hans opende de deur en had warempel z’n beste kloffie aangetrokken. Na een korte, warme omhelzing, trakteerde Hans ons op koffie en een roomsoesje, waarna hij met een snik in zijn stem uiteenzette dat met name de avonden het gevreesde ‘zwarte gat’ vertegenwoordigden, ondanks continue ondersteuning van zijn oudste dochter en zoon, die binnen een kwartier afstand wonen. De afgelopen maanden die hij 24/7 als mantelzorger besteed had, waren hem weliswaar niet in de koude kleren gaan zitten, maar het wegvallen daarvan, en het verlies van zijn Cintha na 61 huwelijksjaren, was een zware last aan de andere kant van de balans. Na soms onhandige, goed gemeende gemeenplaatsen onzerzijds, werd het tijd voor de lunch en togen we op pad naar ‘De Harmonie’, gelegen aan de walkant in Almere-Haven. Daar wisten we Hans na een pilsje te bewegen om scenes uit onze jeugd van commentaar te voorzien. Dat komt zo; toen onze vader ongeneeslijk ziek werd, waren Rob en ik respectievelijk 6 en 11, maar Hans was 16 en veel met onze vader op pad geweest. Geestdriftig vertelde hij over z’n trips en hoe onze vader ons met veel armbewegingen aanspoorde om beter te voetballen. Ook het tweede pilsje ging er goed in, waarna we goed gehumeurd Hans weer bij zijn woning afleverden, waar we de beroemde broertjes selfie maakten alvorens huiswaarts te vertrekken:

We konden hem nog niet tot z’n kenmerkende lach verleiden, zoals onderstaand foto bewijst, 22 jaar geleden, toen we nog met z’n vieren waren:

Links wijlen broer Aad.

Goedgehumeurd namen we afscheid van elkaar, wetend dat het pad naar herstel schoorvoetend was ingezet, maar wel met de vurige intentie om elkaar blijvend te steunen. De overgang naar de komst van zoon Kaj met schoondochter Michelle uit Californië, donderdagmorgen, kon niet groter zijn. Heerlijk om elkaar ‘live’ weer te omhelzen, daar kan geen zoom of app meeting tegenop. ‘Kan niet groter zijn’, omdat ’s avonds een grote verrassing werd aangekondigd; Michelle is drie maanden zwanger! Felicitaties en omhelzingen vlogen links en rechts over de tafel. Weer een primeur, we krijgen een kleinkind in Californië.

Gisteren nog even dunnetjes over, twee stralende ouders in de dop! Aanstaande oma Astrid heeft vanwege haar beroep nogal wat handige baby spullen bij de hand en begon die dan ook stante pede tevoorschijn te trekken Op zulke momenten doet ze me aan een illusionist denken, met dien verstande dat het niet verdwijnt. De avond brachten Kaj en Michelle door in Amsterdam waar de overige vier broers, plus aanhang, er een dolle boel van maakten. Mooi toch?! ‘Helaas’ moest door al het voorafgaande, een grappig, onnozel voorval eraan geloven:

In het kort: één van die twee tuingereedschap kasten diende opgeruimd te worden. Toen ruimde een buurvrouw haar tuingereedschap kast op. Astrid dacht; ‘hé, wellicht nog bruikbaar’. Ik zei, onhandig als ik ben, ‘kijk ernaar, maar laten we een nieuwe kopen’. Dat advies werd in de wind geslagen, en nog geen tien minuten later hoorde ik buiten gerommel en zag Astrid in gezelschap van twee buurvrouwen de andere afgedankte kast naar binnen sjouwen. Genoeg stof voor een halve Luim, maar ja, die ruimte heb ik niet. Raad maar hoe dit afliep, de juiste inzender kan rekenen op een vloeibare verrassing.

Toen broer Rob mij berichtte dat een oud software medewerker van Multi Function, Ron Amorij (66), tevens een oude vriend van hem, overleden was, vlogen mijn gedachten 50 jaar terug. Dat lees je weleens in boeken; ’50 jaar eerder’. Deze dag in april, 1976, zoemden creatieve gedachten links en rechts door mijn hersenpan. Mijn drang om een eigen onderneming te starten in automatiseringsland begon handen en voeten te krijgen. Het concept was simpel: probleem met de hardware? Lossen wij op. Probleem met de software? Lossen wij op. Probleem met onderhoud? Lossen wij op. Ligt voor de hand, toch? Alleen, niemand deed het. Goed, ik geef het toe, vrij ambitieus wanneer je met 3 mensen begint. Maar wel een drietal dat al diverse computer configuraties, van nu al vergeten computermerken, meester was:

Van links naar rechts: wijlen Jaap Leyssenaar, software (wizard), Peter Laanen, commercie/algemene zaken, Elly Lamme, software

Eind 1976 waren we met z’n zessen, en we vroegen ons tijdens ons kerstfeest(je) af hoe we überhaupt dat beginjaar overleefd hadden. We moesten vanwege leveringsproblemen (DEC) een nieuwe leverancier vinden (Systime), een ‘nieuwe’ taal (Sybol) ontwikkelen en als klap op de vuurpijl een computer op slinkse wijze terugvorderen (Femis Bank) omdat een openstaande post van honderdduizend gulden niet betaald werd. Helaas is de helft van de eerste zes pioniers niet meer onder ons. Gedurende de afgelopen vijftig jaar hebben zich zoveel ontwikkelingen voorgedaan dat je jezelf soms afvraagt ‘heb ik dat allemaal meegemaakt?’. Het heengaan van Ron Amorij, op veel te jonge leeftijd, bracht dit teweeg. Hij behoorde tot een groep van jeugdige, beginnende, programmeurs die wij in de begin 80-er jaren aannamen om het tekort aan software mensen op te vullen. Veel van deze verhalen zijn reeds eerder gepubliceerd, maar het is opmerkelijk dat de band na al die jaren (ik vertrok 1 februari 1987) nog steeds zodanig is dat van tijd tot tijd we weer één zijn wanneer we een van onze broeders of zusters verliezen. Zou het ook komen omdat we het 10-jarig bestaan van Multi Function uitbundig met de hele staf plus aanhang in de Ardennen gevierd hebben? In ieder geval kijk ik persoonlijk met meer dan veel genoegen daarop terug, het markeert een mijlpaal van 40 jaar dat Astrid en ik samen zijn.

Het jaar daarop trouwden we, en we leven nog steeds gelukkig. Maar soms wordt het sprookje wreed verstoord wanneer een der ‘onzen’ het tijdige met het eeuwige verwisselt. En ja, je kunt ook naar de gebeurtenissen in de wereld kijken en zeggen ‘waar praten we over?’. Dan wil ik toch even Saskia en Serge aan halen: ‘het zijn de kleine dingen die het ‘m doen’. Immers, kunnen we ons daar niet meer over verheugen, dan lijkt alles grauw en zinloos. De laatste keer dat we Ron zagen was 1 september 2023, tijdens de Multi Function reünie bij ons thuis. Onze herinnering gaat terug naar zijn sportieve prestaties in het zaalvoetbal team van Multi Function:

Ron, 2^e links onder naast mijn broer Rob. Hij vertegenwoordigt alle ontvallen MF’ers met als credo ‘Forever young’.