Laanen's Luim

Ik dacht, laat ik eens beginnen met een aansprekende titel. Dit klinkt toch net zoiets als ‘De Barbaren’. Ik had ook kunnen beginnen met een gedichtregel van Jules Deelder: ‘ofter een hemel is, maar álster een is, dan zal je zien, dat de Hemelpoort – o! brok in ons keel – verdacht veel weg heeft van het Kasteel’. En op die tribune zitten broer Rob en ik sinds jaar en dag. Jullie hebben vast en zeker weleens één van onze vrolijke portretten van vóór de betreffende wedstrijd gezien.

Dan waren we immers altijd nog positief ingesteld. Hoewel…… Rob heeft na deze selfie van mij zijn immer fotograferende (en hoe) Sparta buurvrouw (rij 4, stoel 1), Simone Kleppe, gevraagd om ons voortaan vast te leggen, dat vond hij wel zo veilig. Sukkel die ik ben, stemde ik in. Maar goed, wij waren natuurlijk niet de enige seizoenkaarthouders op de Kasteeltribune. Zo waren Rob en ik nogal gecharmeerd van een van samenstelling wisselend groepje uit Berkel en Rodenrijs die voor ons zaten. Vijftigers, zo te zien, met hier en daar een jongeling. Gedurende onze autoritten hadden Rob en ik het kortweg over ‘De Berkelaars’ wanneer we hen benoemden. In de loop der jaren ontstond er een warme band, gevoed door leuke gesprekken en een soortgelijk gevoel voor humor. Ook na een (weer eens) verloren wedstrijd, wisten we elkaar in De Bosselaar weer op te monteren. Uiteindelijk ging het zo gesmeerd tussen ons dat we een lunchafspraak maakten voor de thuiswedstrijd op 11 januari van Sparta tegen Heracles (2-0). Plaats van handeling: De beroemde Ballentent.

Laat het weer nou net die dag ons mooi in de steek laten. IJzel en andere narigheid voorkwamen dat Rob en ik de trip naar Rotterdam zonder gevaar voor eigen leven konden maken. Voor de buis dus gebleven. Nieuwe afspraak gemaakt na de laatste competitie wedstrijd, zondag 17 mei tegen Excelsior (2-3), in principe bij De Ballentent. Helaas pindakaas, dankzij hun verschijnen in een TV serie op RTL, waren ze maandenlang volgeboekt. Sandra Greeve, super Berkeleuze, zat niet bij de pakken neer en reserveerde een tafel voor 8, inclusief eerder genoemde Simone, bij Eetcafé ’t Trefpunt, aan de Rotte:

Niets mis mee, al 80 jaar een begrip in Rotterdam en omstreken. Daar zaten we dan, in een heel andere setting dan normaal. Nou, daar was niets van te merken, het leek wel of we op verjaardagsvisite waren bij Oom Koos. Het enige dat ontbrak, zo denk ik aan vroeger, was een glas met daarin sigaretten en sigaren. En natuurlijk de metalen asbak en Kip’s advocaat. De onderwerpen kriskrasten over de tafel, gepaard gaand met de nodige decibellen. Voor de in het buitenland verkerende Joop werd een selfie gemaakt:

Zo te zien zaten er toen al een paar rondjes in. Aan alle gezelligheid komt een eind, vooral ook omdat Rob en ik, wegens afsluiting van de A12 bij Gouda, via Amsterdam naar huis moesten rijden. Het gezegde luidt dat sport verbroedert, maar met de Berkelaren verzustert het ook (ja toch!). Top avond en Rob reed ons veilig naar huis, zij het dat hij na Loosdr….. eh, ik durf mijn woonplaats bijna niet meer te noemen, hij nog door moest naar Culemborg. Held. Wat ik jullie nog schuldig ben, is wie de winnaar is geworden van het tuingereedschapkast renovatieproject (Luim 24 april). Op één suggestie na van ‘maak er brandhout van’, was de rest ervan overtuigd dat Astrid van twee er wel één kon maken. Helaas (zonder), nadat alle noodzakelijke schroeven hun plek hadden ingenomen, bleek de kast zo scheef te staan als de toren van Pisa. Dat pijnlijke moment heb ik, man met twee linkerhanden, niet vastgelegd, wel de nieuwe kast die aan de nieuwe schutting een plekje heeft gevonden.

Geen winnaar dus, maar laten ze zich troosten met de olympische gedachte dat deelnemen belangrijker is dan winnen. Hopelijk denkt het NL WK voetbalteam daar anders over.

Eén Luim overgeslagen, en dan gebeurt er van alles en nog wat. Zal je net zien, wanneer je een schrijversblok hebt, dan gebeurt er niets, en nu…… Het pronkstuk tussen de Luimen was de vakantie met onze drie gezamenlijke zonen met hun dames op Corfu, nog ter ere van Astrids 60^e verjaardag, en ook nog eens door haar opgezet. Maar daar bleef het niet bij. Allereerst werden we door Kaj en Michelle, overgekomen uit Californië, verblijd met de mededeling dat ze zwanger zijn.

Hier aan het oefenen met kleuter Mila. Maar goed, een kleinkind in Californië, hoe mooi is dat?! Nu even de harde feiten: zaterdag 9 mei dienden we om 04.00 (!) van huis te vertrekken om alle formaliteiten tijdig te vervullen. In alle stilte, om huisoppassers Rob en Mariette niet in hun slaap te storen. Dat valt nog reuze tegen met vier volwassenen! Gelukkig vingen Ivar en Bo-Peter ons op nadat we onze auto op P ‘ver weg’ achter hadden gelaten en ingecheckt waren, zij het met een biertje in de hand. Voor hen was de vakantie reeds begonnen, dat was duidelijk. Kaj liet zich niet kennen en sloot zich dapper bij hen aan. Voorspoedige vlucht met easyJet, daarna op Corfu gezeik met de huurauto: vies, en eigenlijk een Franse design vergissing. Uiteindelijk, dankzij Ivars genadeloze tussenkomst, in een Toyota Yaris de reis aangevangen naar een strandgelegenheid om een paar uren door te brengen, alvorens we onze villa konden betreden. Mooi uitzicht, fijne menulijst, zij het met Hollandse prijzen. Helaas, bij het afrekenen kwam er nog 24% bovenop voor genoten drankjes en 13% op voedselprijzen. Sinds begin dit jaar ingevoerd om de Griekse tekorten weg te werken. Nergens aangegeven, lekker dan! Enfin, toen we eenmaal bij onze villa aankwamen, was het allemaal al vergeten, mede dankzij de mooie uitzichten tijdens onze met bochten gelardeerde trip langs de kust. Met de complimenten voor chauffeur Astrid, mij niet gezien! Dat iedereen als het ware z’n eigen appartementje had, inclusief zitkamertje en badkamer, werd met groot enthousiasme begroet. Evenals het kookwerk van Kaj, die in South San Francisco soms voor een hele brandweerkazerne zorgdraagt. Vermoeid en tevreden ons mandje opgezocht. De volgende ochtend werd Astrid uitgenodigd voor een familiefoto, zij in een zetel, wij eerbiedig achter haar staand. Wat zij niet wist is dat wij onder onze sweater of vest een speciaal ‘Astrid’ T-shirt droegen dat Ivar had laten vervaardigen. Tijdens de fotosessie zorgden we ervoor om T-shirt gereed te zijn en toen Astrid zich omdraaide, sprongen de tranen in haar ogen.

Met name de ‘three little birds’ en de tekst ‘family, a journey to forever’, veelvuldig door haar gebruikt in Californië, sloegen haar met stomheid. Wat een mooi emotioneel moment. Maar we moeten door, ‘opzij, opzij, opzij’. Want, dezelfde dag moesten we gokken of de nieuwe Laanen in november als meisje of jongen ter wereld zou komen. 4 tegen 2 dat het een meisje zou worden. De uitslag:

Duidelijk een jongen, dus, zoals nogal gebruikelijk bij de Laanens. Wederom een rondje felicitaties, speciaal ook voor Astrid die voor de eerste keer oma gaat worden. Om niet te vervallen in een reisverhaal, wil ik toch drie krenten (uit de rijke pap) kwijt: allereerst de heroïsche tennis dubbel overwinningen van Kaj en mij tegen Bo-Peter en Ivar. ‘Wat’, hoor ik al, ‘met die kunstknieën van jou’. Inderdaad, lieve oplettende lezers, maar met speciale regels. Ik aan het net en Kaj op de baseline, inclusief alle service beurten. Omdat er over mij heen gespeeld diende te worden, kon Kaj in veel gevallen het karwei afmaken. Dat ik in een volgende partij nogal wat ballen op mijn lichaam kreeg, met name een op mijn neus, kan geen toeval zijn geweest! De helden:

Vervolgens had Bo-Peter in Corfu Stad een professionele fotosessie geregeld. Gedurende de sessie lieten 8 volwassen mensen, op bevel van de fotograaf, zich fotograferen gedurende allerlei stapjes, dansjes en omhelzingen. Wanneer dan de sfeer nog optimaal blijft, dan kan het predicaat ‘optimaal’ gebruikt worden.

8 gelukkige mensen, wat wil je nog meer? De derde krent was het bezoek van de op Corfu wonende creatieveling Frans Wijsman met gade Rizla. De voormalige Oval racer voor Multi Function en Rizla waren voor ons op pad geweest om een aantal mogelijke onderkomens te inspecteren. Daar hebben we veel nut van gehad: ‘mooie villa?’. Dan bleek dat ze op de foto’s wel iets achterwege hadden gelaten, om precies te zijn het flatgebouw dat er pal achter stond. Zeer waardevol. Van de fles bubbels die ze meebrachten was het etiket vervangen met impressies van drie magische jaren: 40, 60 en 80.

Nu draaide het om 60, Astrids ere week. Maar ook 40, het was immers 40 jaar geleden dat Astrid en ik voor het eerst Corfu bezochten. 80 schijnt iets te maken te hebben met een aan de horizon verschijnende verjaardag. Weer zo’n bezoek waar je nog lang over napraat, evenals natuurlijk de hele week op Corfu, in harmonie en liefde. Eigenlijk had ik deze Luim af willen sluiten met de laatste nachtkaars wedstrijd van Sparta, gevolgd door een opwekkend einde seizoen diner met ‘De Berkelaren’, zoals we onze voorburen op het Kasteel gedoopt hebben, maar aangezien ik al te veel woorden gebruikt heb, bewaar ik dat tot volgende week. Wat in het vat zit……

We hebben wat te vieren op Corfu, dus is de Luim ook twee weken met (ouzo) verlof.

Wat? Dat wordt na de week in een speciale Luim opgetekend, met foto’s die zullen getuigen van uitbundig vermaak. In de tussentijd, zou ik zeggen, grasduin wat door ‘vergane’ Luimen en laat me weten wat Trump daar nou tegen zou kunnen hebben. Yamas!

En zo brak gisteren een stralende meimaand aan. Bij het ontwaken realiseerden we ons dat het inmiddels alweer 10 jaar geleden is dat we onze woonark, de Spes Nostra, betrokken:

Ongelooflijk hoe snel die tijd is voorbij gegaan en wat er inmiddels in ons gemeenschapje van 12 woonarken gebeurd is: 2 mensen overleden, 4 arken van eigenaar verwisseld, 1 huurark in bezit gekomen van Nederlandse (merendeel van haar leven in Californië gewoond) van achter in de 70, die er alles op alles heeft gezet om naar Nederland terug te keren. We mogen wel constateren dat we het hier hebben over een heterogeen gezelschap in gemeente de Wijdemeren. Die andere naam gebruik ik uit schaamte voorlopig even niet. Maar wat er in die tijd ook in de wereld is gebeurd, liet zich toen nog raden, hoewel toen al de schaduw van Trump over de komende verkiezingen hing. Berucht werd zijn uitspraak ‘al schiet ik iemand dood op 5th Avenue, dan kom ik er nog mee weg’. Voor de nieuwe lezers een cartoon uit 2016, waarin Poetin ook al een rol speelde:

‘Bye uncle Sam’, duidelijk, toch?! Indertijd schreef ik in de Luim ‘Amerika hijst bullshitter #1 op de troon’. Wat echter een mooi rond getal is, is 40. Dat is namelijk het aantal jaren dat Astrid en ik bijeen zijn. Dat maakt je heden ten dage niet al te veel meer mee.

Snel 10 jaar terug in de tijd; van 2016 naar 2006. Als volgt, mijn contract met Ex’pression College liep tot 1 januari 2006, hetgeen betekende dat ik voor die tijd in het bezit moest komen van het bewijs dat ik (we) een ‘permanent resident’ was, de zogenaamde ‘green card’, om in de Verenigde Staten te verblijven en te werken. Dat moet fysiek in je bezit komen. Maand na maand ging voorbij in 2005 zonder dat de green card in de brievenbus viel en je kunt je voorstellen dat de spanning binnen het gezin groeide. December brak aan en tranen vloeiden toen uiteindelijk op 23 december 2005 de bevrijdende green card in ons bezit kwam. 1 januari 2006 begon ik als ‘vrije’ jongen in Californië, het zaad was gezaaid voor wat later ‘The Brand’ zou worden. Vooruit, nog maar eens 10 jaar eraf: 1996. Verhuizing van Hilversum naar Düsseldorf, waar ik de scepter zwaaide als Geschäftsführer voor Arcade Duitsland, en waar later dat jaar Ivar geboren werd.

Heerlijk huis, prachtig glooiende megatuin, en of het een voorbode was, Bo-Peter en Kaj werden door Astrid op de Engelse school geplaatst. Taal technisch werden ze klaargestoomd voor 18 jaar (en meer) USA. Jammer dat Herman Heinsbroek (3 maanden minister van EZ voor Lijst Pim Fortuyn in 2002) later zijn mooie Europese onderneming verkocht aan Wegener en daarmee het doodsvonnis tekende voor zijn Europese vestigingen. 1986 bewaren we tot juli, omdat het een bewogen jaar was. Wat ik maar wilde zeggen (schrijven) is dat het ochtendgloren van 1 mei niet alleen de dag van de arbeid inluidde, maar ook een sliert van mooie en minder mooie herinneringen. Maar toch altijd met de zekerheid dat het leven waard is om geleefd te worden. Waarvan akte!

Het was voor broer Rob en mij plicht en genoegen om onze oudste broer Hans dinsdag van huis te halen voor een opwekkende lunch, ruim drie weken na het overlijden van zijn eega Cintha. Natuurlijk wisten we dat het een ontroerend moment zou zijn wanneer we aan zouden bellen en drie van de vier broers weer een soort van broertjesdag zouden beginnen. Hans opende de deur en had warempel z’n beste kloffie aangetrokken. Na een korte, warme omhelzing, trakteerde Hans ons op koffie en een roomsoesje, waarna hij met een snik in zijn stem uiteenzette dat met name de avonden het gevreesde ‘zwarte gat’ vertegenwoordigden, ondanks continue ondersteuning van zijn oudste dochter en zoon, die binnen een kwartier afstand wonen. De afgelopen maanden die hij 24/7 als mantelzorger besteed had, waren hem weliswaar niet in de koude kleren gaan zitten, maar het wegvallen daarvan, en het verlies van zijn Cintha na 61 huwelijksjaren, was een zware last aan de andere kant van de balans. Na soms onhandige, goed gemeende gemeenplaatsen onzerzijds, werd het tijd voor de lunch en togen we op pad naar ‘De Harmonie’, gelegen aan de walkant in Almere-Haven. Daar wisten we Hans na een pilsje te bewegen om scenes uit onze jeugd van commentaar te voorzien. Dat komt zo; toen onze vader ongeneeslijk ziek werd, waren Rob en ik respectievelijk 6 en 11, maar Hans was 16 en veel met onze vader op pad geweest. Geestdriftig vertelde hij over z’n trips en hoe onze vader ons met veel armbewegingen aanspoorde om beter te voetballen. Ook het tweede pilsje ging er goed in, waarna we goed gehumeurd Hans weer bij zijn woning afleverden, waar we de beroemde broertjes selfie maakten alvorens huiswaarts te vertrekken:

We konden hem nog niet tot z’n kenmerkende lach verleiden, zoals onderstaand foto bewijst, 22 jaar geleden, toen we nog met z’n vieren waren:

Links wijlen broer Aad.

Goedgehumeurd namen we afscheid van elkaar, wetend dat het pad naar herstel schoorvoetend was ingezet, maar wel met de vurige intentie om elkaar blijvend te steunen. De overgang naar de komst van zoon Kaj met schoondochter Michelle uit Californië, donderdagmorgen, kon niet groter zijn. Heerlijk om elkaar ‘live’ weer te omhelzen, daar kan geen zoom of app meeting tegenop. ‘Kan niet groter zijn’, omdat ’s avonds een grote verrassing werd aangekondigd; Michelle is drie maanden zwanger! Felicitaties en omhelzingen vlogen links en rechts over de tafel. Weer een primeur, we krijgen een kleinkind in Californië.

Gisteren nog even dunnetjes over, twee stralende ouders in de dop! Aanstaande oma Astrid heeft vanwege haar beroep nogal wat handige baby spullen bij de hand en begon die dan ook stante pede tevoorschijn te trekken Op zulke momenten doet ze me aan een illusionist denken, met dien verstande dat het niet verdwijnt. De avond brachten Kaj en Michelle door in Amsterdam waar de overige vier broers, plus aanhang, er een dolle boel van maakten. Mooi toch?! ‘Helaas’ moest door al het voorafgaande, een grappig, onnozel voorval eraan geloven:

In het kort: één van die twee tuingereedschap kasten diende opgeruimd te worden. Toen ruimde een buurvrouw haar tuingereedschap kast op. Astrid dacht; ‘hé, wellicht nog bruikbaar’. Ik zei, onhandig als ik ben, ‘kijk ernaar, maar laten we een nieuwe kopen’. Dat advies werd in de wind geslagen, en nog geen tien minuten later hoorde ik buiten gerommel en zag Astrid in gezelschap van twee buurvrouwen de andere afgedankte kast naar binnen sjouwen. Genoeg stof voor een halve Luim, maar ja, die ruimte heb ik niet. Raad maar hoe dit afliep, de juiste inzender kan rekenen op een vloeibare verrassing.

Toen broer Rob mij berichtte dat een oud software medewerker van Multi Function, Ron Amorij (66), tevens een oude vriend van hem, overleden was, vlogen mijn gedachten 50 jaar terug. Dat lees je weleens in boeken; ’50 jaar eerder’. Deze dag in april, 1976, zoemden creatieve gedachten links en rechts door mijn hersenpan. Mijn drang om een eigen onderneming te starten in automatiseringsland begon handen en voeten te krijgen. Het concept was simpel: probleem met de hardware? Lossen wij op. Probleem met de software? Lossen wij op. Probleem met onderhoud? Lossen wij op. Ligt voor de hand, toch? Alleen, niemand deed het. Goed, ik geef het toe, vrij ambitieus wanneer je met 3 mensen begint. Maar wel een drietal dat al diverse computer configuraties, van nu al vergeten computermerken, meester was:

Van links naar rechts: wijlen Jaap Leyssenaar, software (wizard), Peter Laanen, commercie/algemene zaken, Elly Lamme, software

Eind 1976 waren we met z’n zessen, en we vroegen ons tijdens ons kerstfeest(je) af hoe we überhaupt dat beginjaar overleefd hadden. We moesten vanwege leveringsproblemen (DEC) een nieuwe leverancier vinden (Systime), een ‘nieuwe’ taal (Sybol) ontwikkelen en als klap op de vuurpijl een computer op slinkse wijze terugvorderen (Femis Bank) omdat een openstaande post van honderdduizend gulden niet betaald werd. Helaas is de helft van de eerste zes pioniers niet meer onder ons. Gedurende de afgelopen vijftig jaar hebben zich zoveel ontwikkelingen voorgedaan dat je jezelf soms afvraagt ‘heb ik dat allemaal meegemaakt?’. Het heengaan van Ron Amorij, op veel te jonge leeftijd, bracht dit teweeg. Hij behoorde tot een groep van jeugdige, beginnende, programmeurs die wij in de begin 80-er jaren aannamen om het tekort aan software mensen op te vullen. Veel van deze verhalen zijn reeds eerder gepubliceerd, maar het is opmerkelijk dat de band na al die jaren (ik vertrok 1 februari 1987) nog steeds zodanig is dat van tijd tot tijd we weer één zijn wanneer we een van onze broeders of zusters verliezen. Zou het ook komen omdat we het 10-jarig bestaan van Multi Function uitbundig met de hele staf plus aanhang in de Ardennen gevierd hebben? In ieder geval kijk ik persoonlijk met meer dan veel genoegen daarop terug, het markeert een mijlpaal van 40 jaar dat Astrid en ik samen zijn.

Het jaar daarop trouwden we, en we leven nog steeds gelukkig. Maar soms wordt het sprookje wreed verstoord wanneer een der ‘onzen’ het tijdige met het eeuwige verwisselt. En ja, je kunt ook naar de gebeurtenissen in de wereld kijken en zeggen ‘waar praten we over?’. Dan wil ik toch even Saskia en Serge aan halen: ‘het zijn de kleine dingen die het ‘m doen’. Immers, kunnen we ons daar niet meer over verheugen, dan lijkt alles grauw en zinloos. De laatste keer dat we Ron zagen was 1 september 2023, tijdens de Multi Function reünie bij ons thuis. Onze herinnering gaat terug naar zijn sportieve prestaties in het zaalvoetbal team van Multi Function:

Ron, 2^e links onder naast mijn broer Rob. Hij vertegenwoordigt alle ontvallen MF’ers met als credo ‘Forever young’.

Toen ik donderdagmorgen Rutte aan moest horen na zijn ‘open en eerlijk tussen vrienden’ gesprek met Trump, moest ik een braakneiging onderdrukken. Ook moest ik onmiddellijk aan wijlen mijn moeder denken, die zou hoofdschuddend het beluisteren en in onvervalst Rotterdams zeggen dat die man nog slijmeriger is dan een paling in een emmer snot.

Gevraagd…….

Rutte, de voormalige premier, verantwoordelijk voor het uitkleden van defensie gedurende de bijna 14 jaren dat hij heerste, en nu dus Trumps volijverige loopjongen. Na het ‘open en eerlijk’ gesprek beklaagde Trump zich alsnog over die nalatige NAVO. Rutte is absoluut geen partij voor die man, die ruikt angst (bloed) en handelt er naar. Om zijn ballen terug te krijgen, nogmaals onderstaand het Trump spiekbriefje voor Rutte, tevens te gebruiken door MP Jetten (VVD light) en het koninklijk paar dat een intieme sleep-over bij Trump heeft (Waarschuwing: Trump is gek op M&M’s!). Ik raad hen aan de feiten in het hoofd te prenten. Wanneer de neiging zich aandient om Trump ook maar enigszins aardig te vinden, dan gebruik je het. Indien confuus, dan ruk je het spiekbriefje tevoorschijn en weet je weer hoe walgelijk deze man in werkelijkheid is.

Het zal bij gladde politici niet goed liggen, maar wat genoot ik van de kritiek van de Spaanse premier Sanchez op Trump en slachter Netanyahu: “De Spaanse regering zal niet applaudisseren voor degenen die de wereld in brand hebben gezet omdat ze nu komen aanzetten met een emmer water”. ‘Cojones’, die heeft hij wel, daar kunnen Rutte en Jetten nog een puntje aan zuigen. Wat me goed deed waren de reacties vanuit de Verenigde Staten na het niet geheel onverwachte overlijden van Ed Niskanen (79), de eerste CFO van het door mij geleide Ex’pression College for Digital Arts in Emeryville, Californië.

Ed links met levensgezel Jay

Alhoewel Ed en ik Ex’pression ruim 20 jaar geleden verlaten hebben, kwamen er tientallen warme reacties van zowel voormalige stafleden als alumni. Hartverwarmend. Ook mooi was de timing van Bo-Peter’s bezoek aan zijn vriendin Ileana in Zuid Californië, begin december vorig jaar. Dat was een perfect moment voor hem om onze kerstkaart persoonlijk bij Ed langs te brengen, hetgeen enthousiast door hem ontvangen werd. Ed verwoordde dit 11 december 2025 in een persoonlijke app aan Astrid en mij, hetgeen helaas het laatste was dat wij tijdens zijn leven van hem mochten vernemen. R.I.P. Ed Niskanen: ‘Old soldiers never die, they just fade away’. Heugelijk nieuws kwam van het pensioenfonds voor de schilderssector. Wat wil het geval; in een ver, ver verleden heb ik een blauwe maandag bij mijn stiefvader gewerkt, die een klein verf- en glaszettersbedrijf had. Na nogal wat ruiten gebroken te hebben, werd mij vriendelijk doch dringend verzocht een kantoorbaan te aanvaarden, hetgeen geschiedde. Wel schijnt er gedurende die glorieuze periode, denk zo’n 62 jaar geleden, wat premies voor mij betaald te zijn. Met de nieuwe pensioenregeling, die inmiddels is ingegaan, bleek dat ik er zowaar niets op achteruitging:

Ach, wie het kleine niet eert…….. Geniet van het weekend, schakel alle externe prikkel toedienende (sociale) media uit en geniet van de natuur, of een spelletje Rutte-Erger-Je-Niet.

Toen m’n oudste broer Hans (5 jaar ouder) in 1963 verkering kreeg met ene Hyacint, waren wijlen mijn boezemvriend Aat de Boon en ik er als de kippen bij om ‘iets’ met die naam te doen. Al brainstormend kwamen we uit bij een liedje van Dorus (Tom Manders); ‘De Krokus en de Hyacint’. Aat en ik waren op zo’n leeftijd (zwevend tussen 16 en 17) dat grenzen nog duidelijker aangegeven moesten worden, dus we fantaseerden er lustig op los. Woensdag declameerde ik een zin als volgt: ‘Een hitsige Krokus en een brave Hyacint, stonden te vozen op een plekkie uit de wind’. Je begrijpt het, het was duidelijk een gekuiste versie. Het was dan ook bedoeld om een glimlach eruit te persen tijdens de memorial van Hyacint(ha), die ons donderdag 26 maart ontvallen was. Niet onverwacht, verre van, maar wanneer het definitieve moment daar is, toch schrikken. En zo kwam onze Krokus er alleen voor te staan, dromend van zijn Hyacint.

Ik schrijf ‘onze’ omdat wij in het liedje van Dorus de geslachten verwisseld hebben (dichterlijke vrijheid). Krokus is een echte mannennaam, vonden wij! Ondanks het moeilijke laatste jaar, bereikte Hyacintha de diamanten huwelijksstatus met Hans, alsmede haar 80^e verjaardag. Onderstaande foto van Hans en Hyacintha is genomen op de huwelijksdag van Astrid en mij in 1987, op Kasteel Sypesteyn in Loosdrecht.

Met 35 jaar werken voor dezelfde baas en 44 jaar wonen in Almere zou je kunnen denken ‘die is lekker saai zeg’. Niets is minder waar! Wat menigeen niet weet is dat zij de aanjager was om eind 1965 een restaurant in Nieuw Guinea (!) te beginnen. Een negatief advies van de Witte Paters, genoemd naar hun Arabische witte klederdracht, hield hen daarvan tegen. Hans had immers in Nieuw Guinea het vaderland gediend en kon derhalve bij terugkeer weleens een kopje kleiner gemaakt worden (hoofd op een puntstok). Maar daar bleef het niet bij, in 1981 stonden ze praktisch op het punt met het gezin naar Australië te verkassen. De hele familie had inmiddels Engelse lessen genomen. Een medische keuring gooide roet in het eten en uiteindelijk liep die ingeslagen weg dood. Tussendoor hebben ze nog een dierenspeciaalzaak bestierd en na de pensionering van Hans een party service (catering) zaak. Ik werd alleen al moe tijdens het opschrijven. Een bijzonder mens, zeker weten, kort en bondig, evenals haar laatste woorden op de rouwkaart: ‘Vaarwel en wees tevreden’. Dat brengt me toch even terug bij Dorus:

Het lied waar we het over hebben, stamt uit 1957 en behandelde toen al racisme. Het ging over een gele krokus en een witte hyacint. ‘Pa wilde niet weten dat z’n kind werd bemind, en hij sloeg z’n krokus, z’n bloedeigen kind’. Toen kwam er ook nog eens een kind, dat leek niet op een krokus, en ook niet op een hyacint. Nou, toen waren de bollen, eh…. poppen aan het dansen. Maar goed, ga maar naar YouTube en luister ernaar. De slechts 50 jaar geworden Dorus kwam ook nog met grappige liedjes als ‘Bij de Marine’ en ‘Twee motten’, maar ook kostelijke theaterstukjes. Toen ik vanmorgen wakker werd om tien over zes, u weet wel waarom, kon ik de slaap niet meer vatten. Mijn gedachten dwaalden af naar Pasen in de 50-er jaren, waar ik zoveel ‘als maar kon’ hardgekookte eieren naar binnen sloeg. Een half uur later hoorde ik een ‘ping’ op Astrids mobieltje en onmiddellijk wist ik het; een baby was zich aan het voorbereiden om uit de veilige moederbehuizing te komen. Beetje vroeger dan gepland, maar wil waarschijnlijk een Paasbaby worden. Inmiddels heeft Astrid voorbereidingen getroffen om ter plekke te zijn wanneer ouders en baby thuiskomen. Toen trof het me; deze Luim raakt alles wat Pasen betekent, en daar sluit ik graag mee af: de overwinning op de dood, hoop en het nieuwe leven. Amen.

Gisteren vond de definitieve afronding plaats van de Dutch Game Garden (DGG) Saga. Vorig jaar namen we afscheid van de game industrie met een overweldigend evenement bij Van der Valk in Utrecht en eerder dit jaar werd al ons essentiële materiaal als legacy opgenomen bij Beeld en Geluid in Hilversum. De tijd was aangebroken voor het slotakkoord van de resterende bestuursleden, Tim Laning van het fameuze Grendel Games en uw schrijverd, uitbater van The Brand. Om dit enige glans te geven werd er door de laatste bemanningsleden van DGG, kopstukken JP van Seventer en Christel van Grinsven, een lunch aangeboden bij ‘Overburen’ in Amersfoort, pal tegenover het Centraal Station. Met name ook om Tim Laning tegemoet te komen die de laatste 10 jaar van zijn standplaats Leeuwarden naar ons in Utrecht ‘treinde’. Helaas, een levensmoe persoon gooide zich voor de trein, hetgeen betekende dat Tim twee uur oponthoud had (en ergens familieleden heel bedroefd achterbleven). Onzeker over de aankomsttijd van Tim, bestelden we ons natje en droogje en mocht ik na afloop daarvan genieten van JP’s opbeurende woorden ten aanzien van mijn functioneren als chairman van DGG’s board. Vervolgens overhandigde hij me een getekende (geen AI bezwoer hij) streng uitziende Peter Laanen:

Klaarblijkelijk heb ik op fotomateriaal iemand(en) of iets als zodanig de les gelezen. Heel eerlijk, ik zie eruit als ‘The Boss’, zijnde niet Bruce Springsteen, en dat voelt ook wel eens goed. Met name als ik ooit in de gelegenheid zou zijn om dit trio oorlogsmisdadigers de les te lezen:

Helaas, aangezien onze koning wel naar hullie toekomt, zullen ze zich niet hier vertonen om voor mijn privé rechtbank te verschijnen. Veel plezier in het Witte Huis, majesteiten. Wel heb ik vroeger wel eens gevoetbald tegen HWD, oftewel Het Witte Dorp, in Rotterdam, maar dat is een heel ander verhaal. Gelukkig kwam Tim nog net op tijd voor wat kaas- en worstsnacks plus overhandiging van zijn tekening; in ridderuitrusting. Verdiend, zijn bijdrage vanuit Leeuwarden, op diverse niveaus, was van onschatbare waarde. Met een big hug namen we afscheid, de trein naar Leeuwarden stond weer in de startblokken en JP was wederom zo vriendelijk me thuis te brengen. Vorige week zaterdag, na het verschijnen van de Luim, togen broer Rob en ik naar Het Kasteel, waar Sparta thuis Volendam ontving. Ik vraag jullie aandacht niet voor de wedstrijd (WE wonnen), maar voor het volgende:

‘Ja, ja’, hoor ik, ‘wat is daar zij bijzonder aan’? Welnu, laat me schetsen hoe het zich voorheen afspeelde: rust bij Sparta. De mannen die wilden plassen, haastten zich naar de circa 4 meter brede goot, met 6 7 naast elkaar, 6 rijen diep binnen, en buiten nog een paar. Het spetterde zodanig tegen de achterplaat dat de lust van elk voorgenomen bezoek aan een Japans restaurant je ontging. Een stinkhok na afloop van de wedstrijd. Daar werd soms gezongen ‘zullen wij lekker ruiken, SP-AR-TA’. Jaar na jaar dat ook weergegeven in de Sparta enquête. En nu dit prachtige toilettenblok. De tranen schieten weer in mijn ogen. Voor de lekkere ben ik nog een keer extra gegaan. Zo zie je maar; ‘het zijn de kleine dingen die het ‘m doen’!

Het getal 60 dat niet alleen Ricks levensjaren vertegenwoordigt, maar ook staat voor het grandioze ‘muziekthema’ feest van vorige week zaterdag. De hoofdrolspeler zelf, mijn oudste zoon dus, had zich als Elvis Presley uitgedost. Elvis werd slechts 42, maar is 49 jaar na zijn overlijden nog springlevend, zoals Rick bewijst. Onderstaand geportretteerd naast gade Liesbeth, die het leeuwendeel van de organisatie voor haar rekening nam en in de huid van Dolly Parton gekropen was.

Tevens hadden zij zich verzekerd van de muzikale ondersteuning van Bonno Getz. Bonno is een Nederlandse artiest, singer-songwriter en multi-instrumentalist en wordt ook beschreven als de ‘levende jukebox’. Voor de kenners, het werd ‘crazy piano style; u vraagt hij speelt het’. Het moet gezegd, het gros van de circa 60 aanwezigen had zijn/haar beste beentje voorgezet, waarbij ik zeker een andere oudste zoon mag noemen, die als Freddy Mercury verscheen:

Sterke zet Bo-Peter, vooral die croissant op jouw bovenarm. Oog voor detail! Oom Rob (Sparta) kwam als de Disco King, hoewel hij op dit moment van de avond zijn pruik kwijtgeraakt was, en liet zich graag portretteren naast neef Ivar, die als Green Day zanger Billy Joe Armstrong de avond was ingegaan:

Deze sfeerfoto van de avond, met verschillende stijlen, geeft goed weer hoe goed het toeven was. Helaas moesten sommige feestvierders anoniem blijven.

Freddy drong zich op een of andere manier in elke foto mogelijkheid, maar dat is dan ook zijn persoonlijkheid, hier uitbundig naast bonus kleindochter Charlotte:

En ja, die vraag zag ik al aankomen: ‘wie waren jullie dan in al dit geweld’. Welnu, we hadden ons uitgedost als Johnny Cash en zijn grote liefde June Carter. Bij nadere bestudering van de beelden vond ik dat ik er wel C&W-achtig uitzag, maar met die snor beslist niet als Johnny Cash. Dus Astrid eh…..June hier weergegeven met de man van de avond: Elvis!

Astrid was met die pruik zo onherkenbaar dat broer Rob zich aan haar voorstelde. En ik, ik zat mokkend op een kruk omdat ik weer niet mijn favoriete Johnny Cash song ‘Ringo’ ten gehore mocht brengen. Niet echt, ik zong dapper mee met alles wat de muzikant van de avond speelde, en dat was niet weinig kan ik je vertellen. Voor ons vertrek naar Hotel De Rustende Jager in Nieuw Vennep, gaf ik Dolly eh……Liesbeth (verwarring alom) nog mee dat ze aan dit soort evenementen een goede boterham kon verdienen. Dat doe je, als goede schoonvader. ’s Ochtends bleek dat niet alle gasten de avond (nacht) goed doorstaan hadden. Tja, je moet je kunnen beheersen. Kortom; het was een knalfeest dat ons weer eens uit onze grauwsluier haalde. En, Rick, mocht je wegens omstandigheden bang zijn om ooit dit onvergetelijke feest te vergeten, ga dan even terug naar de (bijna) originele tekst van deze song van Steely Dan uit 1974, waar ik mijn ‘kop’ van gejat heb: ‘Send this Luim off in a letter to yourself’.