Laanen's Luim

Waarom moest ik gelijk aan deze song denken toen ik las dat de Noorse kroonprinses Mette-Marit nogal betrokken was bij de seks pedo Jeff Epstein. Had het te maken met de zin ‘would you marry me anyhow’ toen ze als eenvoudige burgervrouw met kroonprins Haakon omging en al nauwe banden met Epstein had? Over één zinnetje hoefde ze zich geen zorgen te maken; ‘would you have my baby’, want die had ze al. De toen 4-jarige Marius Borg Høiby kwam als koekoeksjong het Noorse koninklijke nest binnen. De nu 29-jarige Marius brengt inmiddels zijn dagen door in de rechtbank waar hij beschuldigt wordt van maar liefst 38 misdrijven, waaronder verkrachting en handel in drugs. Dat deed me gelijk aan een Nederlandse kraker denken; ‘Het zal je kind maar wezen’. Maar goed, Morten Borg, één van de aan drugs gerelateerde scharrels van Mette-Marit is de biologische vader van Marius, die even voordat hij de gevangenis inging dit voor elkaar kreeg. Je vraagt jezelf af hoe zij door de koninklijke ‘keuring’ kwam, die Prins Haakon moet wel smoorverliefd op haar geweest zijn.

Het geluk spat ervan af bij deze foto! Bij de meerderheid van het Noorse volk is ze niet bepaald populair en wordt ze zeker niet gezien als een toekomstige koningin. De Luim volgt het op de voet. Nog een geval van ‘n ‘op de klippen gelopen huwelijk’ van adel met burger is de voorgenomen scheiding van ‘onze’ Formule 1 Prins Bernhard jr. met Annette Sekrève. Natuurlijk in goed overleg en met wederzijds respect, enz. Bas van der Schot van de Volkskrant beeldde Bernhard jr., zoekend naar een onderkomen, puik uit:

Natuurlijk weten we allemaal dat deze ‘stenen’ Prins genoeg onderkomens heeft, maar zie het als een geestelijke zoektocht. Het geeft je te denken of het zogenaamde gearrangeerde huwelijk geen betere oplossing is. ‘En de liefde dan’, hoor ik menigeen me toeblaffen. Mijn antwoord: ‘dat komt mettertijd, daar waarbij het in de scheidingsgevallen verdwijnt’. Enne, ouders weten toch wat goed is voor hun kind?! Lekker woke of wat? Even iets anders, recent krijg ik de ene na de andere aanbieding op mijn eenmanszaak ‘The Brand’. Klaarblijkelijk schijnen meerdere ‘Private Equity’ bedrijfjes zeer geïnteresseerd te zijn in een toko met een semi pensionado op leeftijd. Enig idee hoeveel miljoen ik zou moeten vragen? Heb ik weer, in navolging van al die niet deugende miljardairs weer in verleiding gebracht. Brengt weer zo’n liedje in mijn hoofd; ‘If I were a rich man’. Het gebeurt spontaan, maar één ding weet ik zeker, praktisch alle steenrijke mensen die ik in de loop der jaren heb leren kennen, hebben dat bereikt door veelal meedogenloos te zijn. Maar goed, mochten miljarden mij ten deel vallen dan, koop ik de Washington Post van die Trump kontlikker van een Jeff Bezos.

Hij kocht de krant indertijd om het van de ondergang te redden, nu vernietigt hij vrije meningsuiting. Ik weet niet waar dit heen moet, maar ik zou zo zeggen pluk het kleine geluk nu je het nog hebt!

Er zijn programma’s die ik liever niet bekijk, Astrid daarentegen wel. Zoals bijvoorbeeld Dr. Pimple Popper, die ze meegenomen had uit Californië (kanaal TLC). Mannenbroeders, ik weet niet hoe jullie erover denken, maar voor mijn gevoel vinden de meeste vrouwen het heerlijk om mee-eters en dergelijke fenomenen uit te knijpen. Astrid valt in ieder geval in die categorie, en ik vrees dat ze de techniek van Dr. Pimple Popper heeft overgenomen (niet geschikt voor jeugdige lezers):

Wanneer ik me scheer en ik zie Astrid in de spiegel m’n rug bestuderen, dan weet ik wel hoe laat is. Maar goed, vangt ze bij mij veelal kleine vissen, dan past de vangst van Dr. Pimple Popper in de categorie XXL. Een voorbeeld:

Lust u nog peultjes? Een ander programma in de categorie geneeskunde, op BBC One, heet ‘Call the midwife’, oftewel ‘bel de vroedvrouw’. Daar sluit ik me soms bij Astrid op de sofa aan omdat het een Engelse serie is met goede casting, een goed plot, en typisch Engelse humor. Het speelt zich af in Londens verpauperde wijk East End gedurende de 50’er en 60’er jaren. Het deel dat ik wat minder vind zijn de bevallingen. Aangezien in die tijd de ruggenprik amper werd toegepast, gingen de bevallingscenes gepaard met hartstochtelijke kreten van pijn die door merg en been gaan. Pas dan begrijp je waarom het goed is dat mannen, kleinzielig als ze zijn, geen baby’s krijgen. Ja, ik spreek voor mezelf, want wat wil het geval, ik ontwikkelde een bultje midden op m’n rug, pal op m’n ruggengraat. Aangezien ik volgende maand m’n jaarlijkse check-up bij de dermatoloog heb, wuifde ik ongeduldig Astrid af wanneer ze een Pimple Popper beweging maakte. Tot dat…….het bultje de omvang kreeg van een golfballetje en begon te ‘dragen’. Nederig vroeg ik Astrid er even naar te kijken. Aan haar gemompel te horen was het niet best en ze stelde voor de druk eraf te halen door er wat gaatjes in te prikken. ‘Ja’, kreunde ik bij voorbaat. Dat ging nog wel (volgens mij), maar daarna moest er wat vuil uit verwijderd worden en dat deed ongelooflijk veel pijn, hetgeen ik verbaliseerde a la ‘call the midwife’. Astrid, die o.a. met schotwonden te maken had als paramedic in Californië, was niet onder de indruk.

Hier afgebeeld met collega en zoon Kaj.

Ze instrueerde me een afspraak te maken met onze huisarts die volgens haar waarschijnlijk anti biotica toe zou dienen. Muziek in mijn oren; geen geknijp meer. Zo gezegd zo gedaan, ik heb een geweldige huisarts, tevens voetballiefhebber. Allereerst gaf hij een compliment voor het voorwerk van Astrid, met dien verstande dat de prikgaatjes niet voldoende waren en dat hij het abces open zou snijden. ‘Verdoving’, piepte ik. ‘Ja, maar het zal niet veel helpen vanwege de infectie’, antwoordde hij monter. ‘Oh’, was het enige dat ik uit kon brengen. Na het sneetje werd het restantje vuil eruit gehaald en tandenknarsend (held outdoor) kon ik toch op enig moment een hartgrondig ‘shit’ niet voorkomen. Toen de procedure voltooid was (de hemel ging open) vroeg ik hem wat er mis was met de pijnloze anti biotica kuur. ‘Het natuurlijke proces heeft de voorkeur’, was het korte antwoord. ‘Logisch’, beaamde ik schaapachtig. Vervolgens schreef hij een briefje voor Astrid, nu benoemd tot assistent, wat er gedaan moest worden:

Het ziet er na de eerste twee spoelingen goed uit en, zoals ik altijd zeg, leve het natuurlijke proces. Even een vrolijk, wraakachtig, slot. Gisteren luisterde ik naar de groep Foreigner en één zin bleef in m’n hoofd steken: ‘you’re as cold as ICE, willing to pay the price’. ‘The price’ die Trump moet betalen voor zijn Gestapo politie (ICE) heet Pimple Popper. Z’n hele leven (en daarna, voor de zekerheid) zal hij door die vingers achtervolgd worden die door geen enkele detector opgemerkt kunnen worden. Het omgekeerde dus van ‘wie goed doet, goed ontmoet’.

Zo kon het gebeuren dat ik na mijn euforische zondagavond, veroorzaakt door de sensationele overwinning van Sparta in de laatste seconden tegen Feyenoord, me afvroeg waar ik mee bezig was op die gedenkwaardige zondag 26 maart 2000, toen Sparta voor het laatst in De Kuip won. Zoals de trouwe lezer weet, heb ik mijn agenda’s gearchiveerd sinds 1974:

Dus even bladeren naar de week van 20 maart 2000. Eén ding is zeker, we woonden al ruim een jaar in Californië, in het pittoreske Walnut Creek. Enige melancholieke momenten maken zich van me meester terwijl ik m’n activiteiten van die week doorneem; o.a. ‘Orientation Day’ van hongerige studenten die zich willen werpen op een gedegen scholing in ‘sound, animation’, of ‘gaming’. Ons ‘total immersion’ credo slaat aan. Dan, op de dag dat Boukhari voor Sparta in De Kuip de winnende tegen Feyenoord scoort (1-2), lees ik in mijn handschrift ‘Rico geboren’, nota bene m’n eerste kleinzoon! Maar……die is de 27^e geboren. De 9 uur tijdsverschil moet me parten hebben gespeeld. Ik constateer dat ik daags erna, nadat ik mijn roes heb uitgeslapen, een en ander gecorrigeerd heb. Wel is het vermelden waard dat het leek of we (Sparta) Rico hebben toegestaan om Feyenoord fan te worden, evenals zijn vader Rick. Een zoenoffer dus, maar dan na de daad. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat we wel hebben getracht om hem in z’n jeugd te verleiden met een echt kasteel:

De Sparta ‘look’ stond hem goed, maar na een babbeltje met Johan Cruijff, koos hij definitief voor Feyenoord.

Het zij hem vergeven, het blijft uiteindelijk je oudste kleinkind. Wat ook geestig is om te vermelden dat voorafgaand aan de wedstrijd Rick me vanuit zijn auto belde, onderweg naar De Kuip, vergezeld van Ivar, onze jongste en die-hard Sparta fan. Na wat jennen over en weer werd naar mijn prognose gevraagd. Uiteraard moet dat winst voor Sparta betekenen, dus 1-2. Maar, voegde ik er aan toe, doelpunten van Mito en Van Bergen. Waarom is dit zo significant, vraagt u zich af. Welnu, die scoren bijna nooit, laat staan in één wedstrijd. Deze keer dus wel! Iedereen die daar op gewed zou hebben met €1 zou simpelweg €100.000 gewonnen hebben. Helaas, wederom werd deze pseudo Nostradamus niet geloofd. Ik moest en zou er een foto bij vinden die met een groep Spartanen in De Bosselaar getuigt van opperste vreugde. Voilà!

In de linker bovenhoek is Ivar ook aanwezig. Nog een leuk feit, naast broer Rob, uiterst links, staat tweede kleinzoon Felix die we in het Spartakamp hebben kunnen houden. Tel je zegeningen. Overigens hadden we deze pot voetbal ook de ‘Revenge of the Dog’ kunnen noemen. Dat zit namelijk zo, bij een vorige gelegenheid, een jaar of wat geleden, hadden onverlaten onze lieve Tinley uitgerust met een Feyenoord shawl.

Haar hartstochtelijke janken ging ons door merg en been. We hebben het hen vergeven, maar niet vergeten en ziedaar, postuum is de rekening alsnog vereffend. De wedstrijd heb ik in m’n eentje bekeken, maar volgens Astrid, die zich aan de keukentafel teruggetrokken had, deden mijn gejuich, gefoeter en gegrom denken aan een heel legioen. Heerlijk toch dat je op latere leeftijd een ‘one man army’ genoemd wordt. Wel is duidelijk dat, net als in de gezondheidszorg, bij voetbal geldt dat elke seconde telt, want zo ging de winnende treffer erin; de laatste seconde.

Nadat de tranen over het verscheiden van DGG (Dutch Game Garden) waren gedroogd, het afscheid groots gevierd en het belangrijkste jaarlijkse evenement, Indigo, gegarandeerd werd in Rotterdam, bleef de vraag wat te doen met de gigantische hoeveelheid documenten, video’s, presentaties en publicaties die de ontwikkeling van games in Nederland illustreren. De resterende vier DGG Mohikanen, JP van Seventer (CEO), Christel van Grinsven (Operational Manager), Tim Laning (Boardmember) en ik (Chairman) hebben het afgelopen jaar, buiten subsidie en accountant afwikkelingen, zich daarmee bezig gehouden, met name de eerste twee. Het grappige is dat toen Astrid en ik 14 december 2024 de expositie van ‘50 jaar Simplisties Verbond’ bij Beeld en Geluid bezochten, we het erover hadden hoe geweldig het moest zijn om net zoals Van Kooten en De Bie daar vereeuwigd te worden. Uiteraard kon ik het niet laten om me door Astrid vast te laten leggen als mijn held, de Juinense wethouder Tjolk Hekking, die daar ongeduldig op de burgemeester wacht:

Hoe ongelooflijk mooi dat de ‘legacy’ van DGG nu ook opgenomen is bij Beeld en Geluid, hetgeen gisteren uitgebreid in de pers ter sprake kwam. Het resultaat vertaalt zich als volgt: ’Beeld & Geluid neemt het archief van de Dutch Game Garden op in de collectie. Met het tekenen van de schenkingsovereenkomst stelt Beeld & Geluid zeventien jaar aan Nederlandse gamegeschiedenis veilig. De collectie biedt een unieke blik op de opkomst van de vaderlandse game-industrie’. Om een en ander officieel vast te leggen togen JP, Christel en ik dinsdag naar Beeld en Geluid ter plechtige ondertekening van de bijbehorende documenten met directeur Eppo van Nispen tot Sevenaer:

v.l.n.r. Eppo, Christel, JP et moi

Moet ik erbij zeggen dat het kantoor van Eppo een jongensdroom is die alleen door een grote man gerealiseerd kan worden. Jammer dat ‘onze’ Tim er niet bij kon zijn, die was met zijn fantastische gamebedrijf Grendel voor een belangrijke demonstratie (chirurgie) in Californië. Eppo beklom inmiddels een stoel en in zijn op Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club band gestoelde stofjas, gaf hij een inspirerende humoristische speech, waarin hij voor de goede orde nog eens herhaalde waarin onze nalatenschap terecht is gekomen: ‘Beeld & Geluid archiveert alle vormen van media, van tv- en radio-uitzendingen tot podcasts en van internetsites tot games, om deze unieke Nederlandse media-collectie ook voor toekomstige generaties toegankelijk en raadpleegbaar te houden. En jullie hebben een fantastische job gedaan als DGG met het creëren van een broedplaats voor Nederlands game-talent’.

Een en ander werd plechtig gevierd met een glas 0,0 champagne, waarbij ik me nu pas realiseer wat een fantastisch slot dit is van mijn (verlengde) rol als chairman van DGG. Een geluksvogel, dat ben ik.

Vorig jaar werden 883 jongens opgezadeld met de populaire naam Noah, afkomstig uit het Hebreeuws. Ervan uitgaand dat dit al het 7^e jaar op rij is, kan eenvoudig gesteld worden dat de betekenis ervan, ‘rust, troost of vrede’, weinig impact heeft gehad. Wellicht komt dat omdat de tegenhanger, oftewel de minst populaire naam, Donald is (bron: Laanen Research). Ook praat men erover als de meest gehate naam (sorry Donald Duck). Op zich staat Donald (in het Gallisch) voor ‘wereldleider’, en dat is Trump ook gaan geloven, een echte narcist waardig. De populairste meisjesnaam was Noor, met 705 aangiftes. Leuk dat Noor een Arabische afkomst heeft en ‘licht’ betekent. Een mooie tegenhanger van Noah. Met een beetje fantasie kun je je voorstellen dat Noor er met de Noorderzon vandoor ging, en Noah met zijn zelfgebouwde ark als de donder er achteraan. Dit soort hersenspinsels borrelden op toen ik vanmorgen vroeg de voordeur opende en naar buiten keek, om vervolgens Mila te verleiden alvast een plasje in de tuin te doen. Helaas, toen ze het Groenland winterscenario aanschouwde, trok ze zich haastig terug. Oh, Groenland, dat doet me weer aan die bullenbak van een Trump denken. Duidelijk is dat hij op niet al te lange termijn het wereldtoneel in een dwangbuis zal verlaten.

Angst bekruipt je wanneer je bedenkt hoeveel schade hij voor die tijd nog kan aanrichten. Maar goed, waar wilde ik heen met al die namen? 1912; wat was toen de populairste jongensnaam? Mijn vaders geboortejaar bracht dezelfde namen voort als de mijne: Jacobus, Petrus en Johannes. Mijn vader werd in de wandelgangen Koos genoemd, mijn roepnaam werd Peter, en daar ben ik mijn moeder nu nog dankbaar voor. Roepnamen bestaan niet meer; je heet nu precies als aangegeven; Liam, Luca of Robin (m/v) en Lieke, of Mila (v/h). Wel zo duidelijk. Mila? Juist, onze knuffel doodle, geen heldin in de sneeuw.

Hier voorzichtig verkennend. Moet ik zeggen dat ik ook als een bejaarde schuifel wanneer ik haar uitlaat, om te voorkomen dat ik niet op m’n gezicht ga op de spekgladde ondergrond. Ik bedenk me dan altijd hoe ik weer overeind moet komen. M’n twee kunstknieën laten me weinig ruimte om soepel overeind te komen. Voor m’n geestesoog komt er dan een buurman voorbij die vraagt hoe het gaat. ‘Gaat wel’, mompel ik dan, ‘was een lange wandeling, ik rust een beetje uit’. Je merkt dat de kou me te pakken krijgt, hetgeen mijn beslissing beïnvloedde om morgen af te zeggen voor de wedstrijd Sparta-Heracles. Hopelijk wordt broer Rob niet boos op me. Heimelijk hoop ik dat de wedstrijden afgelast worden, zoals gisteren reeds het geval was. Eén keer heb ik op de tribune gezeten met lichte vorst en een gezellig oostenwindje, het heeft tot maandag geduurd voordat ik definitief ontdooid was. Nee, ik doe mijn naam Petrus, ‘de rots waarop Hij zijn kerk zou bouwen’, geen eer aan. Mila wel: ‘ze straalt liefde, vriendschap en zachtheid uit’. Dat laatste geeft me aanleiding om terug te grijpen naar een gelukkig moment met Astrid op de piste van Northstar in Californië:

The (happy) End.

‘Asjemenou’, zou Loeki de Leeuw zeggen. Tja, het ging sneller dan ik ooit gedacht kon hebben, die betreffende oudjaarsavond. Ik kon niet weten dat de nummer 1 hit van eind december 1946, ‘Money is the root of all evil’ van de Andrew Sisters, op Elon Musk zou slaan, de hedendaagse verpersoonlijking van ‘evil’. Het jubileum? Welnu, deze viering van de overgang van 2025 naar 2026 werd mijn 80^e. Jawel, je leest het goed, de tachtigste. Rotterdam lag bij de eerste nog grotendeels in puin, hoewel de wederopbouw in volle gang was:

Moet je nu eens kijken; ik las afgelopen week dat een recordaantal Amerikaanse toeristen zich naar Rotterdam begeven, o.a. wegens de gewaagde architectuur. Bijna had ik geschreven omdat het de oudste professionele voetbalclub van Nederland herbergt (Sparta, sinds 1888), maar dat ging zelfs mij wat te ver. Overigens, wist je dat Jacobus, Petrus en Johannes tot de populairste jongensnamen behoorden in 1946? Ik heb ze alle drie! Hoe het ook zij, oudejaarsavond in alle rust gevierd met Astrid, broer Rob en schoonzus Mariette. We verheugden ons zeer op de oudejaars conference van Peter Pannekoek, maar volgens de dames vielen af en toe onze ogen dicht. Ons weerwoord dat we bij tijd en wijle diens gewaagde uitspraken moesten verwerken, viel niet in goede aarde. Maar goed, het is bekend dat ik erbij ben wanneer een feestje zich aandient, maar ook dat ik in staat ben er een te verzinnen. Het werd dus ook mijn 80^e kerstmis, en mijn 80^e Pasen komt eraan. En dat bracht me op een idee; een feestje creëren met een thema, of het nu een mijlpaal verjaardag is (of onderweg) of niet. Bij mij is dat eenvoudig; het zou een quiz kunnen zijn. Voorbeeld: wanneer vond de 80-jarige oorlog plaats? Antwoord: 1568-1648. Welk land heeft geen ‘acht’ in tachtig? Antwoord: Frankrijk, quatre-vingt, hetgeen zoveel betekent als 4 x 20. Word je 37, dan blijkt het getal een symbool van Christus te zijn. Bij 43 speelt deze fles een grote rol:

Je kunt het in dit geval combineren met muziek. Jan Boezeroen met ‘De Fles’: ‘…….mocht ik door de drank bezwijken, mocht ik naar de donder gaan, laat dan op m’n grafsteen prijken, hij kon niet meer op z’n benen staan’. Voor wat vrolijkere muziek draai je ‘Drink, drink, drink’ van Mario Lanza. Word je 69, dan is er maar één muzikaal antwoord mogelijk: ‘Upside down’ van Vanessa. Omdat er natuurlijk veel thema’s zijn te bedenken, lijkt het me iets om over na te denken. Ik geef het idee gratis weg. Terug naar oudejaarsdag 2025, haalde Rob ons vuurwerkpret op. Omdat wij het thuis niet al te breed hadden, viel er budget technisch niet meer dan een sterretje af, of een Bengaalse lucifer. Hetgeen betekende dat we als een gek met een opgerolde krant als fakkel rondliepen om de vlam erin te houden. Dat lukte niet altijd, maar er ontplofte ook niets, als je begrijpt wat ik bedoel. Wat is het dan ontroerend om vanmorgen Mila voorzichtig snuffelend kennis zien te maken met haar eerste sneeuw:

‘De sneeuw speelde een grote rol in heel haar lief bestaan…’. Zo kan het ook, en daar word ik nu blij van. ‘Het zijn de kleine dingen die het doen’.

Het wordt een latertje vandaag, veel dingen om over na te denken. En, wat deel ik met jullie zonder mensen op m’n dak te krijgen? Tegen deze tijd van het jaar is iedereen zo gevoelig. Tranen omdat Chris Rea (74) al zingend ‘Driving home for Christmas’, kerstmis net niet bereikte. Ik kan het niet laten om de sectie ‘verdrietig afscheid’ in MAX Magazine door te nemen. Bert van Aalten (75) wordt erin herdacht als de zingende tandarts die een carnavals hit maakte met varkensgeluiden. Met een collega van Radio Ronde Venen, Ron Peereboom, met hem opgetreden in Bergen op Zoom:

Bert was niet alleen en kundig tandarts, maar zijn ‘Een barg die hé un krul in de steert’ bracht meer dan alleen varkensgeluiden. Als aandeelhouder van Multi Function Computers trad hij kosteloos op bij ons bedrijfsfeest. Fijn mens. Het schijnt dat december bij uitstek de maand is dat mensen er tussenuit piepen. Nog een goede vijf dagen nagelbijten. Overigens meende een familielid Astrid toe te vertrouwen dat ze weleens jong weduwe zou kunnen worden. Lust u nog peultjes? Sindsdien onderga ik trouwhartig ‘Nederland in beweging’, stopt Astrid me vol met proteïne en hersennootjes, die me dan weer stimuleren om de top-2000 uit m’n hoofd te leren. Tja, een mens moet wat. Voor het overige vierden we kerstmis, inclusief Astrids verjaardag, sobertjes, hoewel Astrid bedolven werd met liefdevolle felicitaties. Niet alleen met verjaardagskaarten, maar ook via alle mogelijke sociale media. Het kerstdiner bij Japans restaurant Tokyo mocht er ook zijn, en uiteraard de 24^e gekeken naar de ‘All you need is love’ show. Zakdoeken paraat. En zo dribbelen we naar het eind van 2025, al dan niet met goede voornemens. Wel vecht ik nog met oudste zoon Rick een titanenstrijd uit op het groene laken bij Hippo. Sowieso gaan we 31 december naar de oudejaarsconference van Peter Pannekoek kijken. Lekker vooruitzicht. Lekker korte Luim, en omdat we ons nog steeds zo gelukkig voelen, deze ‘all time favorite’:

‘Omdenken’ had vandaag deze zeer toepasselijke spreuk: ‘Uitstel is de kunst van het hopen op een betere toekomst zonder de last van het heden’. Hele prettige jaarwisseling, zonder vuurwerkwonden, en het allerbeste gewenst voor 2026!

Overigens net als de Dikke Trump, maar dat wisten jullie al. Vanwege de invloed van Kunstmatige Intelligentie, KI, niet te verwarren met Kunstmatige Inseminatie, heeft ‘De Dikke’ gemeend de invloed daarvan, en met name die van de er nogal eens naast piesende AI (Artificial Intelligence, zie KI) bot, aan de kaak te stellen. Bot = afkorting van robot. Lees het voorafgaande en je begrijpt dat scholieren, die toch al zo achterlopen in begrijpend lezen en schrijven, hier horendol van worden. Het is me ook wat, wanneer je de klemtoon niet correct gebruikt, kan de volgende zin met twee identiek uitziende werkwoorden nogal wat hersenspinsels teweeg brengen: ‘na het vele negeren, besloot ik ze te negeren’. Onderstaand in beeld twee uitspraken, één recent en eindig, de ander voor de eeuwigheid.

Sparta na 1-5 overwinning donderdag: ‘we bekeren verder’.

De paus door de eeuwen heen: ‘we bekeren verder’.

Met dit soort verwarrende gebruik van werkwoorden, begrijpt iedereen dat je begint te hallucineren, behalve ‘De Dikke’. Over Trump gesproken, onderstaand zijn kerst rapportcijfers:

Dit is dan nog vóór publicatie van de Epstein documenten. En dan toch nog president van de VS worden, dat is knap! En geloof me, de man die dit gepubliceerd heeft was een insider en heeft al die cijfers uit rechtszaken en andere officiële publicaties. Anders was hij net als de BBC wel aangeklaagd geworden voor $10 miljard. Maar misschien was Trump wel in de kerststemming nadat hij de vermoorde, gelauwerde acteur en filmmaker Rob Reiner door het slijk gehaald had. Woorden schieten tekort om een ‘mens’ als Trump zelfs maar te omschrijven, ondanks de vele voorbeelden van wrede dictators uit het verleden en heden. Vandaar dat we proberen met onze familie, al is het maar een druppel op een gloeiende plaat, een positief voorbeeld te zijn in 2026:

En, zoals het bekende spreekwoord luidt, vele druppels blussen een gloeiende plaat!

Nou heb ik in mijn leven toch heel wat lezingen en speeches mogen geven, maar tot dusver nimmer een cruciaal onderdeel achterwege gelaten. Bij de 80^e verjaardagparty van vriend Martin Corsten in ‘De Gouden Snor’, de buik van Rotterdam, dus wel.

Dat is deels te wijten aan mijn koppigheid om alles uit mijn hoofd te doen, en deels de platte hand over haar strot van mijn manager (Astrid) ten teken om er een slot aan te breien. Dat was het moment om uit te leggen dat drie weken voor de party Martin en ik 1-op-1 van de lunch genoten hebben bij Grandcafé ‘In den Boekenkast’ in Capelle aan den IJssel. Daar vond ik het slot voor mijn speech. Toen we daar zo aan de tafel zaten en we het station gepasseerd waren van lichamelijk ongemak en bluf, je weet wel, gescoorde goals worden mooier, gevangen vissen van de haak na hevige strijd (en ik hou niet eens van vissen). Wat tussen ons bleef was een hoop wijsheid en ervaring over een periode van maar liefst 63 jaar. Martin en ik zaten daar als twee boekensteunen, met een hoop moois tussen ons in. Boekensteunen, ‘Bookends’ op z’n Engels, en dat bracht me naar het album van Simon and Garfunkel met de song ‘Old Friends’. ‘Old friends, sitting together like bookends’. Prachtig. Mooi einde, zo leek het, maar ik was ervan overtuigd iets vergeten te hebben. Als een bliksemslag drong het tot me door; met veel pathos had ik willen roepen ‘Gemeen’, waarna een kleine stilte zou volgen. Ontzetting op een aantal gezichten. En losjes wilde ik vervolgen met wat Martin en ik gemeen hebben. Allereerst de dermatoloog die om de zes maanden meent een stukje vlees uit ons te verwijderen, maar belangrijker, een echtgenote die ons door dik en dun steunt. Daar had ik Yvon een pluim voor in haar achterste willen steken. Martins donkere momenten worden door haar teniet gedaan met onverwoestbaar optimisme en vrolijkheid. Hulde alsnog in deze Luim. En ze kan nog zingen ook! Haar door Johnny Hoes opgenomen ‘Quand le soleil’ heeft menig bedrijfsfeest opgevrolijkt. Ook het onze:

Bij Multi Function Computers, kerst 1984. Over MF gesproken, de afgelopen week ontvingen we het droevige bericht dat ons voormalige branchmanager Barneveld, Wim Ham, op 76-jarige leeftijd van ons is heengegaan. Veel voor ons betekend, ook voor wat betreft onze cliënten in Parijs. Tevens gezegend met een groot gevoel voor humor.

V.l.n.r. Christy Bains, Peter Wijsman, Wim Ham, PL en Mariette de Haas. Rust in vrede Wim. December is echt zo’n maand van afscheid, lijkt het wel. We zijn er nog niet klaar mee, ben ik bang. Gisteren een historische ‘Google meet’ bijeenkomst met de laatste der Mohikanen bij Dutch Game Garden. Officieel betekende dat het formele einde van de Stichting Dutch Game Garden. Keurig ten einde gebracht na het stoppen van de subsidie.

JP van Seventer en Christel van Grinsven tot het laatst (en nog een beetje) erbij betrokken stafleden. Bestuursleden Tim Laning en ik blijven bescheiden in de schaduw. Het laatste hoogtepunt is het overdragen van alle relevante media aan Beeld en Geluid in Hilversum. Dat vindt 13 januari plaats, en daar verheug ik me op. Ik had nog wat over Ajax en Feyenoord willen schrijven, maar dat lijkt met het oog op het voorafgaande irrelevant. Leef!

Wat wil het geval, 1 december ontving ik een schrijven van de RDW met de mededeling ‘uw rijbewijs verloopt’. Hoe attent, dacht ik, voordat ik al doorlezend koude rillingen kreeg. ‘….dan moet u eerst gekeurd worden door een arts. Soms moet u zelfs naar meer artsen. Begin op tijd, de afspraken bij de artsen kosten tijd. Soms een paar maanden’. Handen uit de mouwen dus. Waar te beginnen? Aha, eerst een gezondheidsverklaring bij het CBR invullen. Zo gezegd, zo gedaan. Daar begint het eerste ‘ka-ching’ moment of zoals benoemd door Van Kooten en De Bie; ‘trek je poeplap’. 2 december, reactie van het CBR: ‘Om te kunnen besluiten of u geestelijk en lichamelijk in staat bent om te rijden, hebben we in uw geval (wat weten zij wat ik niet weet?) een keuringsverslag nodig van een arts’. Daar heb je een verwijsbrief voor nodig die online aanwezig is. Printen en meenemen naar de keurende arts. Keurende arts gevonden, hetgeen ka-ching betekent zodra ik de praktijk binnenstap. Maar, zo meldde de assistente, eerst dient u een test van een opticien te overleggen. Afspraak bij de opticien gemaakt, je begrijpt het…..ka-ching. Binnen vier weken na de keuring kan de reactie van het CBR verwacht worden. Mocht dat positief zijn, dan komt het verlengde rijbewijs eraan, gepaard gaand met de laatste ka-ching. Het kan ook zijn dat er meer informatie nodig is, bijvoorbeeld van een andere arts. Of, dat er nog een rijtest (neeeeeeeeeeeeeee!) gedaan moet worden. In ieder geval dient de poeplap dan wederom getrokken te worden. Zoals ik al zei; ‘stelt niets voor om een bijna verlopen rijbewijs weer leven in te blazen’.

Over ka-ching gesproken, dan was dit de week wel, en dat zonder Sint- of kerstcadeaus. Maandag werd Mila gesteriliseerd, een kleine week voor haar geboortedag (7-12-2024). Goed voor haar, goed voor ons, minder goed voor de portemonnee. Tijdens de ingreep bleek dat ze op haar baarmoeder cysten had, dus die werd ook maar verwijderd. Ka-ching+. Toen Astrid meldde dat ze eraan kwam, nam ik me voor om met haar zo voorzichtig mogelijk Mila naar binnen te dragen. Tot mijn grote verbazing kwam Mila voor Astrid uitlopend naar de voordeur. Onwaarschijnlijk. Naderhand was ze best een beetje zielig:

Ongelooflijk hoe zo’n beestje herstelt. Gisteren liet ik haar uit en toen sleepte ze mij, zoals te doen gebruikelijk, voort. De orde is weer hersteld. Morgen gaan we haar 1^e verjaardag vieren, maar ook de 80^e van oudste vriend in dienstjaren Martin Corsten:

Hier afgebeeld als Asterix tijdens een stripfiguren feest naast “Wilma”, echtgenote Yvon. Dit is een quizvraag voor morgen, dus gelieve niet door te geven. Martin en ik hebben onlangs tijdens een 1 op 1 lunch onze vriendschap van 63 jaar doorgenomen, beginnend bij onze eerste kennismaking bij dansschool Wuijster. Dat was toen bijna verplichte kost op je 16^e, maar ook de kans om meisjes te ontmoeten (vette knipoog). Veel kan ik van onze lunchpraat niet met jullie delen omdat a) het onderdeel is van mijn voordracht door en voor één ‘heer’ en b) jeugdige lezers verward zouden kunnen raken. Wel kwamen Martin en ik tot de slotsom dat in deze fase van ons leven we onze zegeningen mogen tellen en per saldo niet mogen mopperen over het positieve resultaat. De laatste ka-ching gebeurtenis deel ik met mijn vrouw, die op dezelfde dag als het kindeke Jezus geboren is:

Dat noemen ze nu ‘eind goed, al goed’!