Laanen's Luim

Ja hoor, het is weer zover, het dreigende tekort aan tandartsen wordt direct in verband gebracht met de Boomers, wiens zaadjes buiten hun schuld meegesleurd werden in de geboortegolf die ontstond na de tweede wereldoorlog. Voor de huidige generaties nog even in het kort de kenmerken van de Boomer:

• Protestgeneratie: Opgegroeid met de hippiebeweging, de British wave Beatles, Stones), seksuele revolutie en grote maatschappelijke vernieuwingen.
• Welvaart en groei: Profiteerden maximaal van de wederopbouw, betere sociale voorzieningen en economische vooruitgang. Luim: maar droegen daar financieel ook het leeuwendeel aan bij.
• Cultuur op het werk: Hechten vaak aan vaste structuren, hiërarchie (mwah), polderen en een sterke plichtsbesef (ahum!).

Herkennen we in onderstaand plaatje een Boomer In Wording?

Maar goed, wel opgegroeid met menig familielid uitgerust met een kunstgebit. Gruwelend van stillevens als het onderstaande in de slaapkamers van ouders, tantes of omes, deden B.I.W.’s besluiten ‘dat nooit’.

En dan heb ik het nog niet eens over ooms en tantes die op een feestje, na te diep in het glaasje te hebben gekeken, vrolijk aan het klepperen sloegen met hun kunstgebitten. ‘Klepper-de-klepper-de-klepper-klep, ik ben zo blij dat ik hem heb. Enthousiast werd er geproost met de glaasjes advocaat, bessenjenever en jonge klare. ‘Dat nooit’, kreunde het nogmaals uit de Boomerhoek, die het moment van afscheid nemen met angst en vrees tegemoet zagen. Elke omhelzing kon er een teveel zijn. Stel je voor dat zo’n kunstgebit aan je wang bleef kleven! Een afspraak met de tandarts bleek voor het behoud van je gebit onontbeerlijk te zijn. En dat is nu precies wat ze ons verwijten! Er zijn teveel Boomers die hun eigen tanden en kiezen nog hebben. Trots, dat zouden ze moeten zijn dat ouders of grootouders kinderen en kleinkinderen met een stralende lach tegemoet lopen, in plaats van de otolift waar opa met zijn oude hengel naar beneden suist. En dan volgt er zo’n bericht waarvan je denkt, let daar maar eens op: ‘verontrustende overmatige inname van de jeugd van Red Bull’, hetgeen leidt tot hartkloppingen, hoofdpijn en slaapproblemen. Zo, zet daar maar je tanden eens in, misschien geeft het je vleugels. Wat me enorme vreugde verschafte hedenmorgen was het bericht dat de FIFA afziet van het plan om een bedrijf op te richten voor de organisatie van het WK, en daarvoor ook aandelen uit te geven. FIFA voorzitter Gianni Infantino verklaarde dat ze zorgvuldig naar alle standpunten hadden geluisterd en daaruit gedistilleerd hadden dat het project voor verdeeldheid gezorgd had. “Ons doel is altijd geweest om te verenigen en te verbeteren”, sloot de slijmerige Trump vriend #1 af.

Die twee zijn om te kotsen, met of zonder kunstgebit. Maar pas op, die super gevaarlijke (schoon) familie van Griezel Boomer #! zal er alles aan doen om die aanlokkelijke miljarden alsnog binnen te sluizen en die creep van een Infantino zal op zeker hand- en spandiensten verlenen. Dus, UEFA, laat je dekking niet zakken na deze eerste overwinning (boycot alle FIFA evenementen), maar laat blijvend (dreigend) je tanden zien.

Wat hebben de Mamas & Papas en de Boomtown Rats tekstueel muzikaal gemeen? Juist, hun afkeer van de maandag. Mamas & Papas: ‘Monday, Monday, can’t trust that day’! Boomtown Rats: ‘I don’t like Mondays’! Nou, en? Welnu, maandagmorgen werd ik voor een van de weinige keren in mijn leven wakker met zo’n onbestendig gevoel van opdoemend onheil. Samengevat: zondagmorgen slikte ik bijna een noodkroon in die samen met een andere noodkroon er voor moest zorgen dat op maandag (!) 10 augustus veilig een ‘brug’ in mijn mond geplaatst kon worden. Een en ander conform de getekende overeenkomst in de tandartsstoel;

Laat ik maar niet vermelden hoe de wortel weerstand bood tegen verwijdering uit mijn kaak. Enfin, e-mail gestuurd in de hoop maandag een antwoord te krijgen. Maandag (!) 6 juli onderging ik een kleine chirurgische ingreep (biopsie) om vast te stellen of de plek in mijn bovenbeen gediagnostiseerd kon worden als huidkankervrij. Afgelopen maandag kwam alles bijeen. Wat kan er gedaan worden aan de missende noodkroon? Verwijdering van de hechtingen en ‘last’, maar zeker niet ‘least’, uitslag van de onderzochte biopt. Individueel makkelijk te behappen, ik ben al meerdere malen door de wringer geweest, maar bij elkaar een beetje veel. Toen begon het goed nieuws te regenen; een belletje van de tandartsassistente (die dus) leerde me dat de ‘brug’ onverwacht eerder door het tandtechnische laboratorium afgeleverd was en……. de volgende dag om 08.00 (mijn favoriete tijd bij de tandarts) aangebracht zou kunnen worden. Uiteraard hapte ik onmiddellijk toe. Astrid bemoeide zich met het verwijderen van de zes hechtingen, een eitje voor een ex paramedic, en kweet zich met een lampje in haar mond uitstekend van haar taak, Nog één obstakel voor me, en waarschijnlijk de moeilijkste. Hoe ben ik in de dermatologische draaimolen terecht gekomen, is de logische vraag. Welnu, in die goede oude tijd werd er niet volop met factor 50 ingesmeerd, integendeel, het was modieus om lekker gebruind van vakantie terug te komen. Daarnaast had ik nog een andere ‘handicap’, ik was vrij vroeg kaal, hetgeen als voordeel had dat mijn voetballende tegenstanders mijn snelheid onderschatten, maar als nadeel dat de zon er genadeloos op los brandde.

In Californië begonnen ze me te behandelen aan de zonneschade op mijn hoofd, hetgeen in NL is voortgezet, inclusief mijn hele lichaam, en dan vinden ze nog wel eens wat. Vandaar. In het scherm van mijn mobieltje verschijnt een 88 nummer, dat moet de chirurg zijn. Ze valt gelijk met de deur in huis; ‘ik heb goed nieuws voor u…….over 6 maanden controle. Heb een fijne dag’. Ondanks mijn positieve instelling qua vooruitzichten, slaak ik toch een zucht van verlichting. Oh ja, hoe luidt het spreekwoord ook alweer? Tegeltjeswijsheid: ‘Prijs de dag niet voor het avond is’. Deze maandag was het meer van ‘misprijs de dag niet voordat je de balans hebt opgemaakt’. Naschrift: de brug werd dinsdagmorgen met wat boor- en polijstwerk keurig in mijn (geduldige) mond geïnstalleerd. Even de kaken op elkaar om het cement z’n werk te laten doen en voilà, de brede lach kan weer verschijnen, het gat is gedicht.

Alsof er niets gebeurd is, op het glunderen na. Ja, het WK nam tot dusver veel tijd (en gemopper) in beslag en Pogacar besloot dit jaar al vroeg de Tour-de-France te winnen. Een andere Sloveense ‘aas’, SlavkoVincic, fluit de WK finale morgen. De grote vraag is of de Spanjaarden een sloper op Messi gaan zetten en of Vincic daar adequaat op reageert (fluit). Wellicht is er een chip in zijn fluit geïnstalleerd die hem dwingt bij bepaald situaties in te grijpen. Of valt bij toeval de connectie naar de VAR uit op het moment dat publiekslieveling Yamal een puntgaaf doelpunt dreigt te scoren, en dat ook doet. De scheidsrechter wijst al naar de middenstip, maar wordt door de 4^e man erop geattendeerd dat de grensrechter parmantig met gestrekte arm de vlag hemelwaarts houdt. Hij neemt het vlagsignaal van de grensrechter over: buitenspel. De Spanjaarden worden gek en omringen de scheidsrechter. Rode kaart voor Rodri, die nog zwakjes protesteert dat hij toch de aanvoerder is en dus mag praten met de scheidsrechter. Onderweg naar de zijlijn gaat hij nog even uit nijd op de schoen van Messi staan en krijgt een tweede rode kaart. Ergens op de tribune zingt een eenzame vrouw ‘Don’t cry for me Argentina’, waarna het spel hervat wordt met een vrije trap voor Argentinië. Spanje houdt heldhaftig met 10 man stand, totdat……. Dat weten we dus morgenavond rond 23.00.

Frankrijk en Engeland spelen om de 3^e en 4^e plaats, ik begin nu al te geeuwen. Hoewel, wellicht gaan ze nu vrijuit spelen en staat er aan het eind 3-5 op het scorebord. Even wat anders, gisterenmiddag hebben Astrid en ik lekker gelunched met de jarige Bo-Peter (35) en vriendin Ileana. Restaurant Monne aan de Amstel (voorheen Amstel Boathouse) was de plaats van handeling en werkelijk aanbevelenswaardig, zowel voor de stemming als de kwaliteit.

Feestelijk kwartet, dat zie je zo! Wanneer Ivar 1 november z’n 30^e verjaardag viert, hebben Astrid en ik daadwerkelijk afscheid genomen van alle twintigers en verzuchten we in koor ‘waar blijft de tijd’. Wat ik zo leuk vind aan mijn verjaardagen is het gegeven dat er altijd cadeautjes zijn waarvan later genoten wordt. Zo haalde oudste zoon Rick me woensdag op voor een poolmiddag bij Hippo in Hilversum. Dat betekent chardonnay, twee maal bittergarnituur (zonder vlammetjes), en pool op het scherpst van de snede.

Volledige concentratie! Helaas moest ik met een nipte nederlaag genoegen nemen (3-2), hoewel daar wel een VAR moment aan te pas moest komen. Omdat we met eigen regels spelen, is dat soms nogal gecompliceerd. Overigens leek de VAR op Infantino, over eigen regels gesproken, dus ik was kansloos. Maar, er is meer, Rick en ik gaan 17 november naar de show ‘Elvis is back in the building’. Volgens zeggen ‘the best Elvis show after Elvis’. Om in vinyl termen te blijven, volgens Rick, de A-kant van mijn cadeau. Weer iets om naar uit te kijken. Buurman en mede woordvoerder Paul zegde me ook een volledig verzorgd Hippo pakket toe, het kan niet op. En als klap op de vuurpijl haalt broer Rob me 10 oktober op om…….ik heb geen idee, maar het heeft nog steeds alles te maken met mijn quattre-vingts. Met Sparta kan het niets te maken hebben want die spelen dan uit in Deventer. Het kind in mij laat zich verrassen, zeker weten. Zo zie je maar, hoe ouder, hoe gekker!

Al werkend aan mijn speech voor de ‘Big 80 Party’, tolde ik soms rond in een waas van verbazing. Heel eerlijk; ik heb er nooit bij stilgestaan. Tachtig is Achtzig bij onze oosterburen en Eighty bij de Angelsaksen, maar niet bij de Fransen, daar is het vier maal twintig, oftewel Quatre-Vingts. Vreemd, bedacht ik me, honderd is niet Cinq-Vingts maar Cent. En dat vond ik raar, geen vijf maal twintig, maar Cent. Vroeger dacht ik dat ze dan geen cent meer voor je leven gaven. Nonsens natuurlijk. Wellicht dachten ze in schijven van twintig jaar en zit je in de vijfde schijf, dus van tachtig naar honderd, dan zit je in de blessureschijf. Dat heb ik losgelaten op mijn vier voltooide schijven, met een oogje op de gezichten die ik trok gedurende die tachtig jaar:

Het deed me goed dat het begin en einde van een schijf nieuwe mogelijkheden impliceerden of een afscheid aangaf. Ik neem je aan de hand mee. Schijf 1: 0-20. Geboren: 3-7-1946, dat is een simpeltje, het gebeurt gewoon! Wel gelijk m’n eerste onderscheiding gekregen; een vaantje op mijn bed dat aangaf dat ik met m’n 9 pond de zwaarste van de zaal was. In de knip! Die eerste twintig jaar bevatte al heel wat gebeurtenissen waar een ‘normaal’ mens meer tijd voor nodig heeft. Toen ik 5 jaar oud was, stierf mijn zusje Mieke op 3-jarige leeftijd aan difterie, iets dat ik overleefde. Heugelijk was daarna de geboorte van broer Rob in 1952, sinds jaar en dag mijn trouwe Sparta kompaan.

Op mijn 12e overleed mijn (onze) vader aan een hersentumor, hij werd slechts 46 jaar. Onze moeder had de zorg voor haar 4 kinderen: Hans (17), Aad (15), Peter (12) en Rob (6). Hans en Aad moesten aan het werk (banketbakkerij) om centjes binnen te brengen, een sociaal netwerk ontbrak immers. Het jaar daarvoor brak ik mijn rechterpols bij een potje (geliefd) straatvoetbal en had ik alle tijd om te bedenken wat en waar ik verder wilde leren. Vrij in de keuze voor vervolgonderwijs, koos ik de in mijn ogen makkelijke MULO opleiding. Net voor mijn 16^e , na een aantal pretjaren, slaagde ik voor mijn MULO-A examen, inclusief middenstand diploma (!). Uiteindelijk heeft me dat heel wat avonden gekost aan inhaal educatie. Aan de slag was het motto; er moest geld verdiend worden. Uiterst snel vond ik een baan als assistent boekhouder bij een groothandel in koelapparaten: Gebroeders Goedhart te Rotterdam, op een steenworp van Sparta. Vervolgens assistent inkoper bij Munier & Smit, groothandel in badkamers en keukens. Niet dat ik tekenbevoegdheid had, hoor. Mijn laatste job voordat ik de overstap (opportunity) naar automatisering maakte, een oliewijk bij BP in Crooswijk en Hillegersberg. Raad eens waar ik de meeste fooien kreeg. Het waarom van deze non administratieve ‘move’ werd veroorzaakt door mijn huwelijk op 19-jarige leeftijd, gevolgd door de geboorte van zoon Rick, vlak voor de beëindiging van schijf 1. Er moest geld verdiend worden, oftewel brood op de plank. ‘Je was er vroeg bij’, is iets dat ik vele malen gehoord heb, maar goed, dan heb je er ook heel lang plezier van. Zoals Rick ooit voor me zong: ‘A father and a friend’. Hetzelfde jaar deed ik een flinke financiële stap achteruit omdat ik besefte dat mijn toekomst elders lag. Het werd mijn eerste stap in de wereld van automatisering. Tussen de bedrijven door werd er ook gevoetbald. Na het heengaan van mijn vader moest ik de Sparta c’tjes verlaten en werd ik liefdevol door het aloude Steeds Hooger (1907) opgevangen, die een nieuwe jeugdafdeling aan het opbouwen waren. Daar maakte ik op m’n 18^e bij mijn debuut in het1^e mijn eerste doelpunt.

Even uitknippen voor m’n moeder! Ik mocht er twee kampioenschappen meemaken alvorens ik een (mislukt) avontuur bij Sparta aanging.

Maar dat is nog niet alles, ook een tweetal cabaretgroepen werd opgericht, waar we met veel vreugde op de planken stonden.

Rechts naast me oudste vriend in dienstjaren, Martin Corsten

Het leidde niet naar een pot met goud, zeker niet genoeg om een gezinnetje te onderhouden. Hoe kregen we het überhaupt voor elkaar al die activiteiten in 24 uur te wringen (Rick in babyzitje achter de coulissen, dat wel). Nu valt er nog zoveel te vertellen over schijf 1 dat schijf 2, waar de basis gelegd wordt voor een carrière die deze straatjongen uit Rotterdam niet voor mogelijk had gehouden, in de knel komt. Wat te doen, behandelen in een follow up Luim? Dat laat ik aan jullie, de lezers. Laat het me weten. Weet in ieder geval dat in mijn blessureschijf nieuw Laanen leven (alweer een jongen) in november verwacht wordt in Californië. Een mooi slot van schijf 4 en een mooi begin van de blessureschijf. Waag de test met je eigen schijvensysteem, en wie weet word je net zo gelukkig als ik!

“Last call for Mr. And Mrs. Van Buiten to check in at Dreamliner charter ‘The Brand’, coded EXCGSF”. Fred en Maria haasten zich naar de balie, waarna ‘The Brand’ stafmensen hen vriendelijk naar hun plaatsen begeleiden, temidden van kennissen, vrienden en andere bekenden uit de San Francisco Bay Area. De trip naar de ‘big party’ kon beginnen.

Faro, Portugal: terwijl Jan Abbing, gerenommeerde C&W zanger, nog wat op zijn gitaar tokkelt, trekt zijn vrouw hem aan zijn mouw en wijst hem op het vertrekbord waarop te lezen staat dat Dreamline charter ‘The Brand’ aan het boarden is en dat zij met prioriteit aan boord kunnen, zij hebben immers code ‘LL’. Jan, artiestennaam JJJohns, heeft zin in de ‘big party’, hij heeft er speciaal zijn versie van ‘Mandy’, winnaar bij de soundmix show, voor opgepoetst.

Leeds Bradford, Noord Engeland: “c’mon John, the big party isn’t waiting for you to show up late”, blaft de pittige Sue Arnold naar haar man, de IT sales wizard John Arnold. John haalt zijn schouders op, start zijn Lexus en opent ongebruikelijk hoffelijk het portier voor Sue. Sue schudt haar hoofd in ongeloof en mompelt “you slimy iguana”. Goedgemutst roept John haar toe dat ze bij het inchecken code ‘Sys’ moet intoetsen.

Düsseldorf, Duitsland: zenuwachtig tippelt de 84-jarige Moni Neudeck de vertrekhal op en neer. Ze vindt het ‘unglaublich’ dat ze prioriteit boarding heeft. “Noch nie passiert”, roept ze naar een willekeurige voorbijganger. “Vitaminchen”, dat is voor haar zeker, heeft haar een ticket verdiend voor de ‘big party’. De code, waar is de code? Met trillende handen haalt ze een verfomfaaid papiertje uit haar jaszak en verzucht “ARC”.

Schiphol, Amsterdam: de verkeersleider geeft me door dat de Dreamliner op het punt van landen staat en dat ik me naar het platform kan begeven, hetgeen ik schielijk doe. Ik voel me een beetje als Robert ten Brink wanneer er na de landing een golf van vrienden en goede kennissen vanuit de hele wereld mijn richting uitkomt. “Peter, Peter”, klinkt het naast me, “wat is er mis met de Dreamliner?”, wil Astrid weten. Het is warm, mijn T-shirt voelt klef aan, en één ding weet ik zeker; dat Nederland gewonnen heeft van Tunesië. En ook dat Ivar en ik tot een uur of vier nagebabbeld (‘proost’) hebben. Bij stukjes en beetjes komt de droom terug, ik besef dat mijn droom een voortzetting is van iets dat sinds jaar en dag in mijn hoofd sluimert; een ‘big party’, waarbij alle vrienden en warme mensen die we waar ook ter wereld hebben leren kennen, in een door ons gecharterde Boeing 787 (de Dreamliner) opgehaald worden.

Stoelriemen vast? De reis kan beginnen! Deze Luim is ook geïnspireerd met het oog op geliefden die je onderweg al dan niet definitief kwijtraakt. De mensen in deze Luim vertegenwoordigen iedereen, ook al hebben ze wellicht een streepje voor. Aangezien ik geen Bezos of Musk ben (Thank God), vindt de ‘big party’ alleen Luim technisch plaats, maar niet minder gemeend. Ter verduidelijking de periode in mijn/ons leven waar een en ander plaatsvond. Code EXCGSF staat voor de periode Ex’pression/Consulaat Generaal in de San Francisco Bay Area (18 jaar). De Van Buitens leerden we begin deze eeuw kennen tijdens een diner bij gemeenschappelijke vrienden, hetgeen uitmondde in een warme vriendschap, zodanig dat we hen onze kinderen toe zouden vertrouwen mocht ons een fataal ongeluk overkomen. Code LL staat voor Loïs Lane, waar we de Abbings hebben leren kennen (1990 en voorwaarts) als boekingskantoor. Jan (JJJohns) ook de man die onze kinderen gitaar leerde spelen. Code SYS staat voor Systime, het alternatieve computerpad dat wij kozen om te overleven (1976). John Arnold, indertijd Director of Sales, beschermde ons tegen de wanpraktijken van zijn eigen werkgever. Door de jaren heen konden we ook privé bij hen terecht. Code ARC staat voor Arcade, dat ik na de verkoop aan Wegener februari 1998 verliet. Moni Neudeck was onze kantine mevrouw die elke morgen trouwhartig me naast de koffie een bordje fruit bezorgde, inclusief twee halve hardgekookte eitjes, en dat monter aankondigde door luid ‘Vitaminchen’ te roepen. Nog steeds in contact, Astrid op de foto met haar tijdens een bezoekje bij haar, vier jaar geleden in Düsseldorf. Waar de ‘big party’ ooit plaats zal vinden, blijft een mysterie. Wellicht het hiernamaals? Hoe het ook zij, de Luim wil dat eenieder weet dat niemand in de massa ten onder gaat.

‘We’ll meet again’.

Heel eerlijk; ik was van plan een baal Luim af te roepen. Redenen genoeg: de hitte, de WK uitputtingsslag en als klap op de vuurpijl, bijna letterlijk, het noodweer van de afgelopen nacht. Maar in deze periode van mijn leven, waar ik toch al zo druk ben met ‘memories’, bleef deze kop in het krantje van The E’ville Eye, waar ik nog steeds op geabonneerd ben, in mijn hoofd rondtollen:

The Townhouse herbergt zoveel herinneringen uit mijn Ex’pression tijd, en nog vele jaren daarna, dat ik er een aantal met jullie wil delen. Emeryville, ingeklemd tussen Oakland en Berkeley heeft een geschiedenis die reikt van de Gold Rush tot de komende vestiging van Pixar. Het transformeerde van een gokstadje van twee vierkante kilometer, waar de sheriff zijn bruine envelop onder de tafel kreeg in het populaire Townhouse, tot een ultra modern voorstadje van San Francisco.

Dit alles tot grote jaloezie van Oakland’s burgemeester Jerry Brown, die aasde op ondernemingen als Pixar en Ex’pression. The Townhouse groeide uit tot ons clubhuis waar we iedereen voor een hapje en een drankje meenamen die wat voor ons betekende, zoals Alan Parsons:

Net als voor hem Jack Johnson, Tori Amos, Train, Foo Fighters en Bon Jovi, tekent hij hier de ‘wall of fame’. De barbaren (SAE) die later Ex’pression overnamen, schilderden er overheen. Alan was ook bij ons om een studio te dopen die naar hem vernoemd was. Een ander verhaal was Woody Harrelson, groot geworden als bartender Woody in de soap ‘Cheers’ en talloze andere films, waaronder ‘Natural Born Killers’.

Woody Harrelson in ‘Cheers’

Hoe Eckart Wintzen (onze financier en superfan) en Woody tot elkander gekomen zijn? Beide mannen zijn voorvechters van hennep en gretige liefhebbers van marihuana. Ook wilde Eckart dat Woody een rol zou gaan spelen bij Ex’pression. En dat gebeurde; Woody werd advisory boardmember en de studenten waren dol op hem. Tijdens een lunchsessie bij The Townhouse herkende een aantal vrouwen aan de bar hem en wisselden lokkende oogcontacten met hem uit. Op enig moment excuseerde Woody zich en kwam na een minuut of 45 als een spinnende kater terug, zonder opgaaf van reden. En wij? We acteerden alsof we het normaal vonden. The Townhouse was ook de plek waar een van onze advertenties werd vastgelegd voor de ‘sound department’:

Voor ons leek het gesneden koek omdat onze studenten sowieso allemaal ouder waren en de tekst voor zich sprak. Maar niet voor de accreditatiecommissie, die ons het bevel gaf deze uiting te verwijderen, waar wij schielijk gevolg aan gaven, accreditatie was immers goud waard. Uiteindelijk op het nippertje in mijn laatste jaar (2005) in de wacht gesleept. The Townhouse werd ook de plek waar verhitte boardmeeting sessies bij een drankje werden voortgezet, soms leidend tot een oplossing. Zoveel te vertellen, soms te weinig tijd of heeft het een kort geding tot gevolg. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik die oude brombeer (RIP 2008) best weleens mis. Onderstaand plaatje getuigt hiervan:

Je weet immers nooit wie een haar beter is.

Het is zo klaar als een klontje, om jubilea (kroonjaren) te vieren moet je ouder worden, met dien verstande dat je in leven blijft en je beperkt tot ronde getallen. We gaan 60 jaar terug naar 1966, toen ik mijn ’automatisering’ carrière begon bij het Amerikaanse leger in Rotterdam. Met ponskaarten wel te verstaan. Wanneer je ver van na die tijd bent, gebruik AI voor context. De IBM 407 accounting machine was het kloppende hart van het proces, die verslond dagelijks duizenden op bestemming gesorteerde ponskaarten.

Ten overvloede, de ‘407’ kon veel minder dan een hedendaagse iPhone. En was een tikkie groter. Wanneer je zo’n bak kaarten uit je tengels liet vallen, dan diende alles weer gesorteerd te worden, waarbij een schrobbering van Staff Sergeant Pritchett, hoofd Data Processing, onbetaald overwerk kon inhouden. Via een drietal kennisverrijkende automatisering omzwervingen meende ik 10 jaar later, 1976 dus, het beter te kunnen en richtte Multi Function Computers op. Een moedig drietal ging de strijd aan met Big Tech (ook toen al). De eerste order werd na een uitputtingsslag met IBM in de wacht gesleept. Gewoon, door waar we voor stonden in de praktijk te brengen:

‘Origineel waar hoor’, krijsen de Klisjeemannetjes in Café ‘De Sport’. ‘Spogt’ op z’n Haagsch. Maar goed, we moeten door. 10 jaar later, 1986 dus, MF wordt een ter beurze genoteerde onderneming. Alle werknemers profiteren mee. Vooruitlopend op deze fantastische ontwikkeling moest ik van tijd tot tijd het uithangbord voor MF zijn:

Ik ben dan op de helft van mijn huidig aantal levensjaren (rond getal). Even doorzetten nu, we koersen naar 1996. Onderweg pretprojecten; na o.a. de Honk- en Softbalbond, Loïs Lane en Ultifox jeugdvoetbal op WEDU (Florida) met Jos Kuijer, Geschäftsführer Arcade Duitsland. Even uitblazen nu, ik begin de pensioengerechtigde leeftijd te naderen. Het gezin Laanen vertrekt naar Californië (Ex’pression College,1999). 2006 gaat de boeken in als het jaar dat na het op het nippertje verkrijgen van de ‘green card’, bestempeld kan worden met ‘freedom’. We zijn immers niet meer afhankelijk van een werkvergunning. 2016: na een laatste full time job als International Trade Director voor het Netherlands Business Support Office (EZ) in San Mateo en San Francisco, keren we terug naar Nederland, waar het ouder worden een stuk prettiger is dan in de V.S. Zeker heden ten dage. 10 jaar dus alweer terug, met een kroonjaar verjaardag voor de boeg. Inderdaad, jullie hadden het al in de gaten, waar zijn al die mensen gebleven die ondersteunend waren en dit mogelijk gemaakt hebben? Allereerst dient gesteld te worden dat ik dan nog een viertal Luimen nodig zou hebben om dat een plek te geven. Maar, ze zijn zeker niet vergeten, sommigen waren de laatste 40 jaar van kapitaal belang, zoals bijvoorbeeld eega Astrid. Wanneer je de logistiek bekijkt van alle ‘bewegingen’ gedurende de vele tientallen jaren, zoals verhuizingen, organisatie partijtjes, maar ook de kinderen (sport, muziek) en in de tussentijd studeren om paramedic te worden, dan weet je genoeg.

Hier met onze zoon Kaj, die in haar voetsporen eveneens Paramedic werd, alsmede Firefighter (klinkt toch beter dan brandweerman). Dan kun je mij weliswaar als de motor beschouwen, maar is zij de noodzakelijke motorolie. En via haar wil ik alle mensen bedanken die gedurende de laatste 60 jaar van mijn werkzame leven van belang zijn geweest, zowel professioneel als emotioneel. Jullie weten wie jullie zijn. Naschrift: origineel waar, ik was echt niet van plan om wijsneuzerig over voetbal te schrijven, echter….. Nou ja, om kort te gaan, rond kwart voor vijf moest ik even een plasje plegen en bedacht me dat de wedstrijd V.S. – Paraguay nog wel een paar minuten te gaan zou hebben. Inderdaad, de stand was 3-1 en blessure (drinkoponthoud) tijd stond op +7. Welnu, in die 7 minuten heb ik meer genoten dan van al die voorgaande uren. Dat wilde ik even kwijt. Oh ja, het werd nog 4-1 en ‘onze’ Makkelie was scheidsrechter.

Om een aantal spelers onder de loep te nemen en tegen het licht aan te houden, dit op zeker tegen het zere been van bondscoach Ronald Koeman. Uiteindelijk had ik de ‘schwalbe’ al uitgevonden voordat Hölzenbein er de credit voor kreeg tijden de finale Duitsland – Nederland in 1974. Arme Wimpie Jansen. WK’s dus, bewust heb ik ze meegemaakt sinds 1958 toen Brazilië in en tegen Zweden wereldkampioen werd met een kwartet wonderspelers, waar ik me graag mee liet ‘vereeuwigen’.

Ja, inderdaad, volgens de Trump leergang van ‘narcisme is niet voor iedereen weggelegd’, dat wel. Live met Astrid heb ik de voorronde wedstrijden meegemaakt op Sicilië in 1990. Overigens gebeurde dit uit hoofde van mijn toenmalige job, opperhoofd van de Top Sports Groep. Rond de wedstrijden toerden we met het cruiseschip de Oriënt Express, volgeladen met ‘celebrities’, naar o.a. Malta om vervolgens op de dag van de wedstrijd Sicilië weer aan te doen.

De enige wedstrijd waar hommeles dreigde, tegen Engeland, werden we onder politiebegeleiding naar het stadion gebracht. Helikopters cirkelden dreigend boven ons. Dit had overigens niets met ons van doen, maar met Italianen die de Engelse fans wilden aanvallen om wraak te nemen voor het Heizeldrama van 29 mei 1985, waar na een aanval van Liverpool hooligans op Juventus fans 39 doden vielen, het gros van Juventus. Het gevaar school in het feit dat de Italianen zich verkleed hadden als oranje fans. Gelukkig niets gebeurd. In de wedstrijd ook niet; het bleef 0-0. Een zwak spelend Nederlands team speelde met 1-1 gelijk tegen Egypte (!), idem tegen Ierland. Nederland ging als beste van de nummers drie met de hakken over de sloot door naar de achtste finale en verloor daar van……..goed geraden, Duitsland (2-1). Rijkaard deelde vermakelijk een royale rochel uit aan Völler en kreeg nog rood. Al met al een zwak toernooi van onze trots, maar gelukkig was de sfeer op de Oriënt Express opperbest, hetgeen in de dankbrief van het Ajax bestuur bevestigd werd:

Maar goed, ik dwaal (behoorlijk) af. De spelers waar het om gaat: Memphis Depay, Frenkie de Jong, Virgil van Dijk en ‘last’ én zeker ‘least’, Wout Weghorst. Memphis: duidelijk uit vorm en duidelijk niet in conditie. Koeman moet toch wel radeloos zijn om hem als troefkaart in te zetten. Frenkie: stop met pirouetjes en risicoloze breedte passjes. Gebruik je talent, geef eens splijtende passes die tot doelpunten leiden. Scoor zelf eens een keer! Virgil: zo goed en nuttig geweest, nu wat te traag voor topvoetbal. Wellicht maakt hij dat goed door te scoren uit corners. Wout: tja……..laat maar. Misschien heb ik het allemaal mis en staat er een nieuwe oranjeheld op (Summerville) of laat Denzel Dumfries weer eens zien waarom hij onmisbaar is. Overigens schijnt men bij de NOS niet op de hoogte te zijn dat hij bij Sparta professioneel begonnen is. In ieder geval hoop ik vurig dat we nog weken van ‘ons’ Oranje mogen genieten. De eerste wedstrijd, tegen Japan, zal een goede graadmeter zijn, zeker ook omdat een vijftal van hen in de eredivisie uitkomt. Hoe het ook zij, we blijven ‘Oranje Boven’ zingen, want aan onze stembanden zal het niet liggen.

Zoals de ouderen zongen………

Ik dacht, laat ik eens beginnen met een aansprekende titel. Dit klinkt toch net zoiets als ‘De Barbaren’. Ik had ook kunnen beginnen met een gedichtregel van Jules Deelder: ‘ofter een hemel is, maar álster een is, dan zal je zien, dat de Hemelpoort – o! brok in ons keel – verdacht veel weg heeft van het Kasteel’. En op die tribune zitten broer Rob en ik sinds jaar en dag. Jullie hebben vast en zeker weleens één van onze vrolijke portretten van vóór de betreffende wedstrijd gezien.

Dan waren we immers altijd nog positief ingesteld. Hoewel…… Rob heeft na deze selfie van mij zijn immer fotograferende (en hoe) Sparta buurvrouw (rij 4, stoel 1), Simone Kleppe, gevraagd om ons voortaan vast te leggen, dat vond hij wel zo veilig. Sukkel die ik ben, stemde ik in. Maar goed, wij waren natuurlijk niet de enige seizoenkaarthouders op de Kasteeltribune. Zo waren Rob en ik nogal gecharmeerd van een van samenstelling wisselend groepje uit Berkel en Rodenrijs die voor ons zaten. Vijftigers, zo te zien, met hier en daar een jongeling. Gedurende onze autoritten hadden Rob en ik het kortweg over ‘De Berkelaars’ wanneer we hen benoemden. In de loop der jaren ontstond er een warme band, gevoed door leuke gesprekken en een soortgelijk gevoel voor humor. Ook na een (weer eens) verloren wedstrijd, wisten we elkaar in De Bosselaar weer op te monteren. Uiteindelijk ging het zo gesmeerd tussen ons dat we een lunchafspraak maakten voor de thuiswedstrijd op 11 januari van Sparta tegen Heracles (2-0). Plaats van handeling: De beroemde Ballentent.

Laat het weer nou net die dag ons mooi in de steek laten. IJzel en andere narigheid voorkwamen dat Rob en ik de trip naar Rotterdam zonder gevaar voor eigen leven konden maken. Voor de buis dus gebleven. Nieuwe afspraak gemaakt na de laatste competitie wedstrijd, zondag 17 mei tegen Excelsior (2-3), in principe bij De Ballentent. Helaas pindakaas, dankzij hun verschijnen in een TV serie op RTL, waren ze maandenlang volgeboekt. Sandra Greeve, super Berkeleuze, zat niet bij de pakken neer en reserveerde een tafel voor 8, inclusief eerder genoemde Simone, bij Eetcafé ’t Trefpunt, aan de Rotte:

Niets mis mee, al 80 jaar een begrip in Rotterdam en omstreken. Daar zaten we dan, in een heel andere setting dan normaal. Nou, daar was niets van te merken, het leek wel of we op verjaardagsvisite waren bij Oom Koos. Het enige dat ontbrak, zo denk ik aan vroeger, was een glas met daarin sigaretten en sigaren. En natuurlijk de metalen asbak en Kip’s advocaat. De onderwerpen kriskrasten over de tafel, gepaard gaand met de nodige decibellen. Voor de in het buitenland verkerende Joop werd een selfie gemaakt:

Zo te zien zaten er toen al een paar rondjes in. Aan alle gezelligheid komt een eind, vooral ook omdat Rob en ik, wegens afsluiting van de A12 bij Gouda, via Amsterdam naar huis moesten rijden. Het gezegde luidt dat sport verbroedert, maar met de Berkelaren verzustert het ook (ja toch!). Top avond en Rob reed ons veilig naar huis, zij het dat hij na Loosdr….. eh, ik durf mijn woonplaats bijna niet meer te noemen, hij nog door moest naar Culemborg. Held. Wat ik jullie nog schuldig ben, is wie de winnaar is geworden van het tuingereedschapkast renovatieproject (Luim 24 april). Op één suggestie na van ‘maak er brandhout van’, was de rest ervan overtuigd dat Astrid van twee er wel één kon maken. Helaas (zonder), nadat alle noodzakelijke schroeven hun plek hadden ingenomen, bleek de kast zo scheef te staan als de toren van Pisa. Dat pijnlijke moment heb ik, man met twee linkerhanden, niet vastgelegd, wel de nieuwe kast die aan de nieuwe schutting een plekje heeft gevonden.

Geen winnaar dus, maar laten ze zich troosten met de olympische gedachte dat deelnemen belangrijker is dan winnen. Hopelijk denkt het NL WK voetbalteam daar anders over.

Eén Luim overgeslagen, en dan gebeurt er van alles en nog wat. Zal je net zien, wanneer je een schrijversblok hebt, dan gebeurt er niets, en nu…… Het pronkstuk tussen de Luimen was de vakantie met onze drie gezamenlijke zonen met hun dames op Corfu, nog ter ere van Astrids 60^e verjaardag, en ook nog eens door haar opgezet. Maar daar bleef het niet bij. Allereerst werden we door Kaj en Michelle, overgekomen uit Californië, verblijd met de mededeling dat ze zwanger zijn.

Hier aan het oefenen met kleuter Mila. Maar goed, een kleinkind in Californië, hoe mooi is dat?! Nu even de harde feiten: zaterdag 9 mei dienden we om 04.00 (!) van huis te vertrekken om alle formaliteiten tijdig te vervullen. In alle stilte, om huisoppassers Rob en Mariette niet in hun slaap te storen. Dat valt nog reuze tegen met vier volwassenen! Gelukkig vingen Ivar en Bo-Peter ons op nadat we onze auto op P ‘ver weg’ achter hadden gelaten en ingecheckt waren, zij het met een biertje in de hand. Voor hen was de vakantie reeds begonnen, dat was duidelijk. Kaj liet zich niet kennen en sloot zich dapper bij hen aan. Voorspoedige vlucht met easyJet, daarna op Corfu gezeik met de huurauto: vies, en eigenlijk een Franse design vergissing. Uiteindelijk, dankzij Ivars genadeloze tussenkomst, in een Toyota Yaris de reis aangevangen naar een strandgelegenheid om een paar uren door te brengen, alvorens we onze villa konden betreden. Mooi uitzicht, fijne menulijst, zij het met Hollandse prijzen. Helaas, bij het afrekenen kwam er nog 24% bovenop voor genoten drankjes en 13% op voedselprijzen. Sinds begin dit jaar ingevoerd om de Griekse tekorten weg te werken. Nergens aangegeven, lekker dan! Enfin, toen we eenmaal bij onze villa aankwamen, was het allemaal al vergeten, mede dankzij de mooie uitzichten tijdens onze met bochten gelardeerde trip langs de kust. Met de complimenten voor chauffeur Astrid, mij niet gezien! Dat iedereen als het ware z’n eigen appartementje had, inclusief zitkamertje en badkamer, werd met groot enthousiasme begroet. Evenals het kookwerk van Kaj, die in South San Francisco soms voor een hele brandweerkazerne zorgdraagt. Vermoeid en tevreden ons mandje opgezocht. De volgende ochtend werd Astrid uitgenodigd voor een familiefoto, zij in een zetel, wij eerbiedig achter haar staand. Wat zij niet wist is dat wij onder onze sweater of vest een speciaal ‘Astrid’ T-shirt droegen dat Ivar had laten vervaardigen. Tijdens de fotosessie zorgden we ervoor om T-shirt gereed te zijn en toen Astrid zich omdraaide, sprongen de tranen in haar ogen.

Met name de ‘three little birds’ en de tekst ‘family, a journey to forever’, veelvuldig door haar gebruikt in Californië, sloegen haar met stomheid. Wat een mooi emotioneel moment. Maar we moeten door, ‘opzij, opzij, opzij’. Want, dezelfde dag moesten we gokken of de nieuwe Laanen in november als meisje of jongen ter wereld zou komen. 4 tegen 2 dat het een meisje zou worden. De uitslag:

Duidelijk een jongen, dus, zoals nogal gebruikelijk bij de Laanens. Wederom een rondje felicitaties, speciaal ook voor Astrid die voor de eerste keer oma gaat worden. Om niet te vervallen in een reisverhaal, wil ik toch drie krenten (uit de rijke pap) kwijt: allereerst de heroïsche tennis dubbel overwinningen van Kaj en mij tegen Bo-Peter en Ivar. ‘Wat’, hoor ik al, ‘met die kunstknieën van jou’. Inderdaad, lieve oplettende lezers, maar met speciale regels. Ik aan het net en Kaj op de baseline, inclusief alle service beurten. Omdat er over mij heen gespeeld diende te worden, kon Kaj in veel gevallen het karwei afmaken. Dat ik in een volgende partij nogal wat ballen op mijn lichaam kreeg, met name een op mijn neus, kan geen toeval zijn geweest! De helden:

Vervolgens had Bo-Peter in Corfu Stad een professionele fotosessie geregeld. Gedurende de sessie lieten 8 volwassen mensen, op bevel van de fotograaf, zich fotograferen gedurende allerlei stapjes, dansjes en omhelzingen. Wanneer dan de sfeer nog optimaal blijft, dan kan het predicaat ‘optimaal’ gebruikt worden.

8 gelukkige mensen, wat wil je nog meer? De derde krent was het bezoek van de op Corfu wonende creatieveling Frans Wijsman met gade Rizla. De voormalige Oval racer voor Multi Function en Rizla waren voor ons op pad geweest om een aantal mogelijke onderkomens te inspecteren. Daar hebben we veel nut van gehad: ‘mooie villa?’. Dan bleek dat ze op de foto’s wel iets achterwege hadden gelaten, om precies te zijn het flatgebouw dat er pal achter stond. Zeer waardevol. Van de fles bubbels die ze meebrachten was het etiket vervangen met impressies van drie magische jaren: 40, 60 en 80.

Nu draaide het om 60, Astrids ere week. Maar ook 40, het was immers 40 jaar geleden dat Astrid en ik voor het eerst Corfu bezochten. 80 schijnt iets te maken te hebben met een aan de horizon verschijnende verjaardag. Weer zo’n bezoek waar je nog lang over napraat, evenals natuurlijk de hele week op Corfu, in harmonie en liefde. Eigenlijk had ik deze Luim af willen sluiten met de laatste nachtkaars wedstrijd van Sparta, gevolgd door een opwekkend einde seizoen diner met ‘De Berkelaren’, zoals we onze voorburen op het Kasteel gedoopt hebben, maar aangezien ik al te veel woorden gebruikt heb, bewaar ik dat tot volgende week. Wat in het vat zit……