Laanen's Luim

Gisteren vond de definitieve afronding plaats van de Dutch Game Garden (DGG) Saga. Vorig jaar namen we afscheid van de game industrie met een overweldigend evenement bij Van der Valk in Utrecht en eerder dit jaar werd al ons essentiële materiaal als legacy opgenomen bij Beeld en Geluid in Hilversum. De tijd was aangebroken voor het slotakkoord van de resterende bestuursleden, Tim Laning van het fameuze Grendel Games en uw schrijverd, uitbater van The Brand. Om dit enige glans te geven werd er door de laatste bemanningsleden van DGG, kopstukken JP van Seventer en Christel van Grinsven, een lunch aangeboden bij ‘Overburen’ in Amersfoort, pal tegenover het Centraal Station. Met name ook om Tim Laning tegemoet te komen die de laatste 10 jaar van zijn standplaats Leeuwarden naar ons in Utrecht ‘treinde’. Helaas, een levensmoe persoon gooide zich voor de trein, hetgeen betekende dat Tim twee uur oponthoud had (en ergens familieleden heel bedroefd achterbleven). Onzeker over de aankomsttijd van Tim, bestelden we ons natje en droogje en mocht ik na afloop daarvan genieten van JP’s opbeurende woorden ten aanzien van mijn functioneren als chairman van DGG’s board. Vervolgens overhandigde hij me een getekende (geen AI bezwoer hij) streng uitziende Peter Laanen:

Klaarblijkelijk heb ik op fotomateriaal iemand(en) of iets als zodanig de les gelezen. Heel eerlijk, ik zie eruit als ‘The Boss’, zijnde niet Bruce Springsteen, en dat voelt ook wel eens goed. Met name als ik ooit in de gelegenheid zou zijn om dit trio oorlogsmisdadigers de les te lezen:

Helaas, aangezien onze koning wel naar hullie toekomt, zullen ze zich niet hier vertonen om voor mijn privé rechtbank te verschijnen. Veel plezier in het Witte Huis, majesteiten. Wel heb ik vroeger wel eens gevoetbald tegen HWD, oftewel Het Witte Dorp, in Rotterdam, maar dat is een heel ander verhaal. Gelukkig kwam Tim nog net op tijd voor wat kaas- en worstsnacks plus overhandiging van zijn tekening; in ridderuitrusting. Verdiend, zijn bijdrage vanuit Leeuwarden, op diverse niveaus, was van onschatbare waarde. Met een big hug namen we afscheid, de trein naar Leeuwarden stond weer in de startblokken en JP was wederom zo vriendelijk me thuis te brengen. Vorige week zaterdag, na het verschijnen van de Luim, togen broer Rob en ik naar Het Kasteel, waar Sparta thuis Volendam ontving. Ik vraag jullie aandacht niet voor de wedstrijd (WE wonnen), maar voor het volgende:

‘Ja, ja’, hoor ik, ‘wat is daar zij bijzonder aan’? Welnu, laat me schetsen hoe het zich voorheen afspeelde: rust bij Sparta. De mannen die wilden plassen, haastten zich naar de circa 4 meter brede goot, met 6 7 naast elkaar, 6 rijen diep binnen, en buiten nog een paar. Het spetterde zodanig tegen de achterplaat dat de lust van elk voorgenomen bezoek aan een Japans restaurant je ontging. Een stinkhok na afloop van de wedstrijd. Daar werd soms gezongen ‘zullen wij lekker ruiken, SP-AR-TA’. Jaar na jaar dat ook weergegeven in de Sparta enquête. En nu dit prachtige toilettenblok. De tranen schieten weer in mijn ogen. Voor de lekkere ben ik nog een keer extra gegaan. Zo zie je maar; ‘het zijn de kleine dingen die het ‘m doen’!

Het getal 60 dat niet alleen Ricks levensjaren vertegenwoordigt, maar ook staat voor het grandioze ‘muziekthema’ feest van vorige week zaterdag. De hoofdrolspeler zelf, mijn oudste zoon dus, had zich als Elvis Presley uitgedost. Elvis werd slechts 42, maar is 49 jaar na zijn overlijden nog springlevend, zoals Rick bewijst. Onderstaand geportretteerd naast gade Liesbeth, die het leeuwendeel van de organisatie voor haar rekening nam en in de huid van Dolly Parton gekropen was.

Tevens hadden zij zich verzekerd van de muzikale ondersteuning van Bonno Getz. Bonno is een Nederlandse artiest, singer-songwriter en multi-instrumentalist en wordt ook beschreven als de ‘levende jukebox’. Voor de kenners, het werd ‘crazy piano style; u vraagt hij speelt het’. Het moet gezegd, het gros van de circa 60 aanwezigen had zijn/haar beste beentje voorgezet, waarbij ik zeker een andere oudste zoon mag noemen, die als Freddy Mercury verscheen:

Sterke zet Bo-Peter, vooral die croissant op jouw bovenarm. Oog voor detail! Oom Rob (Sparta) kwam als de Disco King, hoewel hij op dit moment van de avond zijn pruik kwijtgeraakt was, en liet zich graag portretteren naast neef Ivar, die als Green Day zanger Billy Joe Armstrong de avond was ingegaan:

Deze sfeerfoto van de avond, met verschillende stijlen, geeft goed weer hoe goed het toeven was. Helaas moesten sommige feestvierders anoniem blijven.

Freddy drong zich op een of andere manier in elke foto mogelijkheid, maar dat is dan ook zijn persoonlijkheid, hier uitbundig naast bonus kleindochter Charlotte:

En ja, die vraag zag ik al aankomen: ‘wie waren jullie dan in al dit geweld’. Welnu, we hadden ons uitgedost als Johnny Cash en zijn grote liefde June Carter. Bij nadere bestudering van de beelden vond ik dat ik er wel C&W-achtig uitzag, maar met die snor beslist niet als Johnny Cash. Dus Astrid eh…..June hier weergegeven met de man van de avond: Elvis!

Astrid was met die pruik zo onherkenbaar dat broer Rob zich aan haar voorstelde. En ik, ik zat mokkend op een kruk omdat ik weer niet mijn favoriete Johnny Cash song ‘Ringo’ ten gehore mocht brengen. Niet echt, ik zong dapper mee met alles wat de muzikant van de avond speelde, en dat was niet weinig kan ik je vertellen. Voor ons vertrek naar Hotel De Rustende Jager in Nieuw Vennep, gaf ik Dolly eh……Liesbeth (verwarring alom) nog mee dat ze aan dit soort evenementen een goede boterham kon verdienen. Dat doe je, als goede schoonvader. ’s Ochtends bleek dat niet alle gasten de avond (nacht) goed doorstaan hadden. Tja, je moet je kunnen beheersen. Kortom; het was een knalfeest dat ons weer eens uit onze grauwsluier haalde. En, Rick, mocht je wegens omstandigheden bang zijn om ooit dit onvergetelijke feest te vergeten, ga dan even terug naar de (bijna) originele tekst van deze song van Steely Dan uit 1974, waar ik mijn ‘kop’ van gejat heb: ‘Send this Luim off in a letter to yourself’.

Het was weer eens zo’n week. Allereerst het overlijden van Jan Lenferink (80), de gastheer van de vermaarde TV show RUR, dominant in de 80-er en 90-er jaren. Op de kop af 39 jaar geleden mocht ik daar ‘optreden’ als vertegenwoordiger van de honkbalbond, met name om te praten over het verlies van ruim vier ton bij het WK honkbal in Nederland, in 1986. Daarnaast een software demonstratie van Book One, een revolutionair filmediting programma van uitvinder Samuel Meyering (Rolykit). De andere gasten waren Carrie Tefsen, de gevestigde entertainment ster, en Herman Finkers, de opkomende cabaretier.

(Foto genomen van de TV). De uitzending werd voor mij onvergetelijk omdat ik wegens een opmerking van Carrie Tefsen het voorgenomen huwelijk tussen Astrid en mij in de ether kon slingeren. Jan Lenferink stelde het huwelijk als vraag centraal, waarop Carrie Tefsen meldde ‘dat se dat echt niet sag sitte’. Toen was het mijn beurt: ‘in plaats van kaarten…….’, je begrijpt het, geginnegap alom. Het leuke was dat Lenferink oprecht geïnteresseerd raakte in Book One en er best wel in wilde investeren. Hij stuurde me daar nog een alleraardigste ansichtkaart over:

Helaas stak uiteindelijk grootaandeelhouder Willem van Kooten (Joost den Draaijer) daar een stokje voor, maar dat is een heel ander verhaal. En dan gisteren het verhaal dat Jaitsen Singh, na 42 jaar gevangenschap in de V.S., in Nederland aangekomen is. Jammer dat we het uit de krant moesten vernemen, maar blij over deze upgrade voor hem in de penitentiaire inrichting Haaglanden. Van jong tot oud zijn we met hem bezig geweest, dat wel:

Hoewel 81, hopen we dat hij er, met dank aan zijn advocaat Rachel Imamkhan, toch nog een aantal gelukkige jaren aan toe kan voegen. En afgelopen woensdag, de 11^e, konden we 2 van mijn 5 jongens feliciteren met hun verjaardag. De jongere werd 44 terwijl oudste zoon Rick 60 voor z’n kiezen kreeg. ‘Wat, ben jij al zo’n oude vader’, hoor ik menigeen in verbazing uitroepen. Nee, nee, ik ben jong vader geworden en prijs me gelukkig na al die jaren nog zo’n geweldige band met Rick te hebben. In het spoor van zijn vader viert Rick vanavond zijn kroonleeftijd uitbundig, met als thema muziek. Dus een vriendelijk verzoek om je te kleden als een artist die je adoreerde of een muziekstroming uit jouw tijd, dus van Elvis Presley, Rock and Roll, tot Harry Styles. Omdat Astrid en ik als een setje gaan, kan ik dus niet Elvis Presley (RIP 42) meer zijn:

Mmmm…..zonnebrand wat ongelijk ingesmeerd. De vraag hoe Astrid en ik ons uitdossen, blijft ons hardnekkig achtervolgen, nee, niet Gert en Hermien of Saskia en Serge. Maar we geven niet toe, vanavond de ontknoping, volgende week de foto’s. Over getallen gesproken, gisteren was het vrijdag de 13^e en tot mijn verbazing merk ik dat veel mensen daar toch nog een zekere angst voor hebben. Wij hebben dat absoluut niet, sterker nog; onze woonstek heeft als adres Eendengat 13. De Luim sluit ik vandaag vreedzaam en liefdevol af, er is immers al genoeg ellende in de wereld. Woensdag bezochten Astrid en buurvrouw Carla Alpaca Langeslag, ‘de Alpaca beleving van het groene hart’.

Daar hield ik wel een sleutelhanger van Alpaca wol aan over. Rest mij jullie ‘Happy Pi-dag’ (3,14) te wensen, want zo speciaal is 14 maart!

Johnny & Rijk, Spaan & Vermeegen, Barend & Van Dorp, Van Kooten & De Bie, allemaal vermaarde duo’s, maar niet van WK niveau, zoals Kok & De Boo. Kok & De Boo zijn de Bonnie & Clyde van de schaatswereld, iedere sprinter berovend van de illusie dat ze recht hebben op goud. En dat zo kort na hun succesvolle optreden tijdens de Olympische Spelen in Milaan. Ik ben zwaar onder de indruk van die twee. Niet dat het gevoel van succes mij onbekend is; zoals bijvoorbeeld winst bij het jaarlijkse ‘grand pool’ evenement in Concord, Californië:

Mijn Nemesis, de vervaarlijke Fred van Buiten uit Menlo Park, Californië, moest keer op keer het onderspit delven. In de nadagen van mijn carrière, en inmiddels teruggekeerd naar Nederland, wist hij me vorig jaar tot zijn uitzinnige vreugde te verslaan. Onderstaand Fred ‘the winner’, die sportief voor de pers z’n vreugde onderdrukt.

Het uitverkochte en kolkende Hippo in Hilversum hield me nog lang op de been, maar uiteindelijk ging de oude eik neer. Overigens heb ik mijn keu aan de wilgen gehangen, uitdagingen worden niet meer aangenomen. Inmiddels is mijn managementbureau aan de slag gegaan om het project Kok & De Boo, ‘voor al uw schaatssuccessen’, een degelijke basis te verschaffen voor hun verdere leven. Minus 15%, dat wel. Nu we toch bij sport zijn; vinden jullie ook dat er in de eredivisie zo uiterst middelmatig gevoetbald wordt? Laat ik me beperken tot m’n eigen cluppie, Sparta Rotterdam uit 1888, en zo speelden ze ook. Uit bij Heerenveen, ook gestreept, maar dan blauw. Na een half uur had ik echt de neiging om te schreeuwen dat de gasten met die rode rumbonen op hun shirt, de tegenpartij was. En dat niet elke bal erin kan gaan, maar dat tussen de palen al een beginnetje is. Laat staan dat voorzetten best kniehoogte mogen overschrijden. Overigens heb ik dat volgens Astrid ook geschreeuwd. De minst slechte won. Het blijft dus gokken met Sparta en hoewel dit alweer een tijdje geleden is, blijf ik erin geloven!

Woensdagavond togen Astrid en ik naar Van Stal in Amstelveen voor de eerste cursusavond (theorie) hoe om te gaan met het dagelijks leven van onze hond, Mila dus, de prikkels van de stad of omgeving en hondentaal. Eigenlijk ook opvoeding van de baasjes en met name mij, de zwakke schakel. Mijn naam is echter haas. Tot mijn opperste verbazing vond ik (wij) het hartstikke interessant, niet in het minst vanwege de geanimeerde docent. Twee voorbeelden, en misschien zeg je ‘ach man, dat wist ik allang’. Kan me niet schelen. Mila heeft de neiging drollen, tot onze grote afschuw, heerlijk te vinden. Om te voorkomen dat ze er een hap van neemt, zetten we onze hakken stevig in het zand wanneer ze de lijn uit onze handen probeert te trekken van verlangen naar deze bruine lekkernij. Is normaal hondengedrag, kijken ze af van hun moeder die de kooi schoonmaakt (eet) wanneer de puppy’s kakken. Afleiden is de boodschap. Of dat ze begint te grommen wanneer een onzer buren, 30 meter verder over het water, verschijnt. Met of zonder hond. Een raadsel voor ons, maar nu niet meer. Zijn hond, een labrador, zwemt graag en wanneer hij te ver gaat, wordt hij door z’n baasje terug geschreeuwd. En daar is puppy Mila afgelopen zomer enorm van geschrokken. Is haar bijgebleven, dus associeert ze de buurman met angst, hoewel die een hondenman is. En zo waren er nog wat voorbeelden die ons inzicht gaven wat er zo al leeft in Mila’s koppie. Nu volgen twee praktijk uren met hond, weer een theorie avond, gevolgd door twee praktijk avonden. Jammer dat Astrid verzuchtte dat mijn ouders met mij ook zo’n cursus hadden moeten doen. Mijn naam blijft haas.

Na afloop van de Olympische Winterspelen viel ik in een donker gat, het zo succesvolle, spetterende oranje was van de buis verdwenen, huldigingen daargelaten. Ik moest me in iets anders vastbijten, iets waar ik nog nimmer vat op had gekregen. Plotseling, tijdens een klein glaasje Seagram’s VO (Canadees), mee neuriënd met ‘Laughter in the rain’ van de recentelijk overleden Neil Sedaka, schoot het me te binnen: waar komt die eeuwige behoefte aan muziek toch vandaan? Ik ben opgegroeid met automatisering (IT) en bij alles wat ik deed was muziek een hulpmiddel, zowel bij lief als leed. Zo kon het gebeuren dat ik 5 jaar een stuk management deed voor Loïs Lane en Managing Director werd voor Arcade in Düsseldorf, met grote artiesten als Alan Parsons en Chicago. Alan Parsons nodigde ons uit om backstage een borreltje te komen drinken na een optreden in Paradiso, hetgeen we met veel plezier aanvaard hebben:

Het ‘kijk eens naar het vogeltje’ werd met geproeste vrolijkheid door Alan en mij uitgevoerd. Persoon links van mij wegens privacy (AVG) weggestuft. Had mooier gekund, maar ik blijf m’n eigen verstand gebruiken in plaats van AI. Echter, het bracht me niet bij het ‘waarom’, oftewel waar het vandaan kwam. Terug naar 1945, het jaar van mijn verwekking toen ‘Er hangt een paardenhoofdstel aan de muur’ van de Kilima Hawaians de hit van het jaar was. Nee, dat kon het niet zijn. 1946 dan, het jaar van mijn geboorte. Wat zegt de Chinese kalender over het jaar van de Hond: mensen geboren in dit jaar staan bekend als betrouwbaar, eerlijk, vriendschappelijk en loyaal, maar kunnen ook scherp uit de hoek komen. Dat komt me bekend voor, maar heeft niets met muziek te maken. Zou er nog iets anders zijn dat op mijn geboortejaar slaat? Op een dag, om precies te zijn afgelopen maandag, sloeg het in als een bom: als gewoonlijk, tijdens het inkloppen van belangrijke informatie op mijn PC, had ik de internetzender op NPO5 staan, het station van de ‘Gouwe Ouwe’ van de publieke omroep. Mijn geboortejaar bleek identiek te zijn aan het ontstaan van de ‘Arbeidsvitaminen’, het programma dat van maandag tot en met vrijdag uitgezonden wordt en waarvan het formaat veelal bepaald wordt door aanvragen van mensen/afdelingen uit bedrijven. Dat verklaart alles, ik ben dus geboren in ‘Het jaar van de Arbeidsvitaminen’, ‘music from the get go’! Een zucht van opluchting ontsnapt me, nu begrijp ik ook des te beter het thema van het (kroon) verjaardagsfeest van oudste zoon Rick over twee weken: ‘muziek door de decennia heen’, en het zou sfeer verhogend zijn wanneer je als zodanig uitgedost verschijnt. Dat is ons niet vreemd, zoals je kunt zien hoe Rick en ik als zodanig ooit tijdens een rockfeest verschenen:

Dat is nou het leuke van dat zoekwerk; zoals je kunt zien is het bij Rick ook met de paplepel ingegoten. De appel en de boom, u weet wel!

Intens meelevend met de Nederlandse Olympische deelnemers, ontkom je er niet aan om hun leed en vreugde te delen. Neem bijvoorbeeld de 1500 meter schaatsen voor mannen op donderdag. Na de fenomenale rit van de geplaagde Joep Wennemars (China kruising), die ‘en passant’ het Olympisch record scherper stelde, zagen we pa Wennemars een kuitenflikker van jewelste maken. Maar helaas, een drietal hard(er)rijders wrongen zich tussen hem en een bronzen medaille. Immense teleurstelling en boosheid was van zijn gezicht te scheppen. Immers, hij was vanwege de China kruising van een zekere medaille beroofd op de 500 meter en nu, vanwege een loting die hem zeer ongunstig gezind was, gedoemd om een scherpe tijd te zetten, zonder aanknopingspunt. Ik kon me helemaal in hem verplaatsen. Daar tegenover stond de staat van opperste vreugde van Kjeld Nuis, die op 36-jarige leeftijd voor de derde Olympische Spelen op rij zich in de medailles schaatste. Twee maal goud, nu brons. Brons dat voor hem de wereld betekende. Jawel, goud waard, inclusief Kjelds betraande ogen, en die had ik ook. Vrijdagmorgen begon voor mij ook als een Olympische medaille toen ik mijn naam genoemd zag bij een plaatsing op LinkedIn van een van de eerste studenten bij Ex’pression College in Californië. Voor de zuiverheid heb ik het niet vertaald: “I found a glossy print from college: The Expression Center for Mew Media (Expressions College). Thank you, Peter Laanen for always making yourself available. I started out as a member of the very first class, Class#1 …. Those were some special times, indeed.” Die eerste klas startte 11 januari 1999, na een blitz campagne, en de student, James Cordova, startte in het animatie programma. Na hem blozend bedankt te hebben, stuurde ik hem de volgende foto:

Dit jack was een cadeau voor elke student die bij ons afstudeerde en bracht bij een liefdadigheid veiling in 2000 $500 op. Het bod kwam van een lokale makelaar die, zo te zien op de foto, het toch eigenlijk wat aan de prijzige kant vond. James reageerde als volgt: “Peter Laanen, you were, and still are a huge part of what’s going on. You made a big imprint on all of us. I keep that jacket safe and sound :0) Ja, ik heb dat Jack ook nog, en het is niet te koop! Heel eerlijk, dit lijkt op borstklopperij, en dat is het misschien ook wel een beetje, maar 20 jaar na mijn vertrek dit nog te mogen vernemen is zoals ik mijn legacy graag zie, daar kan geen lintje of ridderorde tegenop. Vrijdag eindigde met een gouden toetje aangeboden door de shorttrack mannen op de aflossing, met de uber vrolijke gebroeders Van ’t Hout, en Antoinette Rijpma-de Jong op de 1500 meter. Die rooie Antoinette, die vroeger zo gepest werd! Dat is nog eens lekker ‘puh’. Daarnaast heeft ze ook nog een stichting opgericht ter bescherming van kinderen die continu gepest worden. Dat noem ik legacy van de bovenste plank. One hit wonder Arne Jansen kan met zijn ‘Meisjes met rode haren’ in ere hersteld worden.

Dat brengt me bij iemand die van Hero naar Zero viel. Waarschijnlijk ver onder nul; Andrew Mountbatten-Windsor. Van held tijdens de Falkland oorlog naar Zero bij Epsteins seks crime gang. Wijlen Queen Elizabeth draait zich in haar urn om bij het absorberen van al dit nieuws over haar lievelingetje. Laten we maar zeggen dat we niemand deze legacy gunnen, hoewel ik bang ben dat nog heel wat ‘namen’ hetzelfde lot wacht na verdere openbaring van de Epstein files. Dan kan ik afsluiten met het volgende spreekwoord; ‘Al is de seks crimineel nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel’. Blijf bij de les Trump………………

Waarom moest ik gelijk aan deze song denken toen ik las dat de Noorse kroonprinses Mette-Marit nogal betrokken was bij de seks pedo Jeff Epstein. Had het te maken met de zin ‘would you marry me anyhow’ toen ze als eenvoudige burgervrouw met kroonprins Haakon omging en al nauwe banden met Epstein had? Over één zinnetje hoefde ze zich geen zorgen te maken; ‘would you have my baby’, want die had ze al. De toen 4-jarige Marius Borg Høiby kwam als koekoeksjong het Noorse koninklijke nest binnen. De nu 29-jarige Marius brengt inmiddels zijn dagen door in de rechtbank waar hij beschuldigt wordt van maar liefst 38 misdrijven, waaronder verkrachting en handel in drugs. Dat deed me gelijk aan een Nederlandse kraker denken; ‘Het zal je kind maar wezen’. Maar goed, Morten Borg, één van de aan drugs gerelateerde scharrels van Mette-Marit is de biologische vader van Marius, die even voordat hij de gevangenis inging dit voor elkaar kreeg. Je vraagt jezelf af hoe zij door de koninklijke ‘keuring’ kwam, die Prins Haakon moet wel smoorverliefd op haar geweest zijn.

Het geluk spat ervan af bij deze foto! Bij de meerderheid van het Noorse volk is ze niet bepaald populair en wordt ze zeker niet gezien als een toekomstige koningin. De Luim volgt het op de voet. Nog een geval van ‘n ‘op de klippen gelopen huwelijk’ van adel met burger is de voorgenomen scheiding van ‘onze’ Formule 1 Prins Bernhard jr. met Annette Sekrève. Natuurlijk in goed overleg en met wederzijds respect, enz. Bas van der Schot van de Volkskrant beeldde Bernhard jr., zoekend naar een onderkomen, puik uit:

Natuurlijk weten we allemaal dat deze ‘stenen’ Prins genoeg onderkomens heeft, maar zie het als een geestelijke zoektocht. Het geeft je te denken of het zogenaamde gearrangeerde huwelijk geen betere oplossing is. ‘En de liefde dan’, hoor ik menigeen me toeblaffen. Mijn antwoord: ‘dat komt mettertijd, daar waarbij het in de scheidingsgevallen verdwijnt’. Enne, ouders weten toch wat goed is voor hun kind?! Lekker woke of wat? Even iets anders, recent krijg ik de ene na de andere aanbieding op mijn eenmanszaak ‘The Brand’. Klaarblijkelijk schijnen meerdere ‘Private Equity’ bedrijfjes zeer geïnteresseerd te zijn in een toko met een semi pensionado op leeftijd. Enig idee hoeveel miljoen ik zou moeten vragen? Heb ik weer, in navolging van al die niet deugende miljardairs weer in verleiding gebracht. Brengt weer zo’n liedje in mijn hoofd; ‘If I were a rich man’. Het gebeurt spontaan, maar één ding weet ik zeker, praktisch alle steenrijke mensen die ik in de loop der jaren heb leren kennen, hebben dat bereikt door veelal meedogenloos te zijn. Maar goed, mochten miljarden mij ten deel vallen dan, koop ik de Washington Post van die Trump kontlikker van een Jeff Bezos.

Hij kocht de krant indertijd om het van de ondergang te redden, nu vernietigt hij vrije meningsuiting. Ik weet niet waar dit heen moet, maar ik zou zo zeggen pluk het kleine geluk nu je het nog hebt!

Er zijn programma’s die ik liever niet bekijk, Astrid daarentegen wel. Zoals bijvoorbeeld Dr. Pimple Popper, die ze meegenomen had uit Californië (kanaal TLC). Mannenbroeders, ik weet niet hoe jullie erover denken, maar voor mijn gevoel vinden de meeste vrouwen het heerlijk om mee-eters en dergelijke fenomenen uit te knijpen. Astrid valt in ieder geval in die categorie, en ik vrees dat ze de techniek van Dr. Pimple Popper heeft overgenomen (niet geschikt voor jeugdige lezers):

Wanneer ik me scheer en ik zie Astrid in de spiegel m’n rug bestuderen, dan weet ik wel hoe laat is. Maar goed, vangt ze bij mij veelal kleine vissen, dan past de vangst van Dr. Pimple Popper in de categorie XXL. Een voorbeeld:

Lust u nog peultjes? Een ander programma in de categorie geneeskunde, op BBC One, heet ‘Call the midwife’, oftewel ‘bel de vroedvrouw’. Daar sluit ik me soms bij Astrid op de sofa aan omdat het een Engelse serie is met goede casting, een goed plot, en typisch Engelse humor. Het speelt zich af in Londens verpauperde wijk East End gedurende de 50’er en 60’er jaren. Het deel dat ik wat minder vind zijn de bevallingen. Aangezien in die tijd de ruggenprik amper werd toegepast, gingen de bevallingscenes gepaard met hartstochtelijke kreten van pijn die door merg en been gaan. Pas dan begrijp je waarom het goed is dat mannen, kleinzielig als ze zijn, geen baby’s krijgen. Ja, ik spreek voor mezelf, want wat wil het geval, ik ontwikkelde een bultje midden op m’n rug, pal op m’n ruggengraat. Aangezien ik volgende maand m’n jaarlijkse check-up bij de dermatoloog heb, wuifde ik ongeduldig Astrid af wanneer ze een Pimple Popper beweging maakte. Tot dat…….het bultje de omvang kreeg van een golfballetje en begon te ‘dragen’. Nederig vroeg ik Astrid er even naar te kijken. Aan haar gemompel te horen was het niet best en ze stelde voor de druk eraf te halen door er wat gaatjes in te prikken. ‘Ja’, kreunde ik bij voorbaat. Dat ging nog wel (volgens mij), maar daarna moest er wat vuil uit verwijderd worden en dat deed ongelooflijk veel pijn, hetgeen ik verbaliseerde a la ‘call the midwife’. Astrid, die o.a. met schotwonden te maken had als paramedic in Californië, was niet onder de indruk.

Hier afgebeeld met collega en zoon Kaj.

Ze instrueerde me een afspraak te maken met onze huisarts die volgens haar waarschijnlijk anti biotica toe zou dienen. Muziek in mijn oren; geen geknijp meer. Zo gezegd zo gedaan, ik heb een geweldige huisarts, tevens voetballiefhebber. Allereerst gaf hij een compliment voor het voorwerk van Astrid, met dien verstande dat de prikgaatjes niet voldoende waren en dat hij het abces open zou snijden. ‘Verdoving’, piepte ik. ‘Ja, maar het zal niet veel helpen vanwege de infectie’, antwoordde hij monter. ‘Oh’, was het enige dat ik uit kon brengen. Na het sneetje werd het restantje vuil eruit gehaald en tandenknarsend (held outdoor) kon ik toch op enig moment een hartgrondig ‘shit’ niet voorkomen. Toen de procedure voltooid was (de hemel ging open) vroeg ik hem wat er mis was met de pijnloze anti biotica kuur. ‘Het natuurlijke proces heeft de voorkeur’, was het korte antwoord. ‘Logisch’, beaamde ik schaapachtig. Vervolgens schreef hij een briefje voor Astrid, nu benoemd tot assistent, wat er gedaan moest worden:

Het ziet er na de eerste twee spoelingen goed uit en, zoals ik altijd zeg, leve het natuurlijke proces. Even een vrolijk, wraakachtig, slot. Gisteren luisterde ik naar de groep Foreigner en één zin bleef in m’n hoofd steken: ‘you’re as cold as ICE, willing to pay the price’. ‘The price’ die Trump moet betalen voor zijn Gestapo politie (ICE) heet Pimple Popper. Z’n hele leven (en daarna, voor de zekerheid) zal hij door die vingers achtervolgd worden die door geen enkele detector opgemerkt kunnen worden. Het omgekeerde dus van ‘wie goed doet, goed ontmoet’.

Zo kon het gebeuren dat ik na mijn euforische zondagavond, veroorzaakt door de sensationele overwinning van Sparta in de laatste seconden tegen Feyenoord, me afvroeg waar ik mee bezig was op die gedenkwaardige zondag 26 maart 2000, toen Sparta voor het laatst in De Kuip won. Zoals de trouwe lezer weet, heb ik mijn agenda’s gearchiveerd sinds 1974:

Dus even bladeren naar de week van 20 maart 2000. Eén ding is zeker, we woonden al ruim een jaar in Californië, in het pittoreske Walnut Creek. Enige melancholieke momenten maken zich van me meester terwijl ik m’n activiteiten van die week doorneem; o.a. ‘Orientation Day’ van hongerige studenten die zich willen werpen op een gedegen scholing in ‘sound, animation’, of ‘gaming’. Ons ‘total immersion’ credo slaat aan. Dan, op de dag dat Boukhari voor Sparta in De Kuip de winnende tegen Feyenoord scoort (1-2), lees ik in mijn handschrift ‘Rico geboren’, nota bene m’n eerste kleinzoon! Maar……die is de 27^e geboren. De 9 uur tijdsverschil moet me parten hebben gespeeld. Ik constateer dat ik daags erna, nadat ik mijn roes heb uitgeslapen, een en ander gecorrigeerd heb. Wel is het vermelden waard dat het leek of we (Sparta) Rico hebben toegestaan om Feyenoord fan te worden, evenals zijn vader Rick. Een zoenoffer dus, maar dan na de daad. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat we wel hebben getracht om hem in z’n jeugd te verleiden met een echt kasteel:

De Sparta ‘look’ stond hem goed, maar na een babbeltje met Johan Cruijff, koos hij definitief voor Feyenoord.

Het zij hem vergeven, het blijft uiteindelijk je oudste kleinkind. Wat ook geestig is om te vermelden dat voorafgaand aan de wedstrijd Rick me vanuit zijn auto belde, onderweg naar De Kuip, vergezeld van Ivar, onze jongste en die-hard Sparta fan. Na wat jennen over en weer werd naar mijn prognose gevraagd. Uiteraard moet dat winst voor Sparta betekenen, dus 1-2. Maar, voegde ik er aan toe, doelpunten van Mito en Van Bergen. Waarom is dit zo significant, vraagt u zich af. Welnu, die scoren bijna nooit, laat staan in één wedstrijd. Deze keer dus wel! Iedereen die daar op gewed zou hebben met €1 zou simpelweg €100.000 gewonnen hebben. Helaas, wederom werd deze pseudo Nostradamus niet geloofd. Ik moest en zou er een foto bij vinden die met een groep Spartanen in De Bosselaar getuigt van opperste vreugde. Voilà!

In de linker bovenhoek is Ivar ook aanwezig. Nog een leuk feit, naast broer Rob, uiterst links, staat tweede kleinzoon Felix die we in het Spartakamp hebben kunnen houden. Tel je zegeningen. Overigens hadden we deze pot voetbal ook de ‘Revenge of the Dog’ kunnen noemen. Dat zit namelijk zo, bij een vorige gelegenheid, een jaar of wat geleden, hadden onverlaten onze lieve Tinley uitgerust met een Feyenoord shawl.

Haar hartstochtelijke janken ging ons door merg en been. We hebben het hen vergeven, maar niet vergeten en ziedaar, postuum is de rekening alsnog vereffend. De wedstrijd heb ik in m’n eentje bekeken, maar volgens Astrid, die zich aan de keukentafel teruggetrokken had, deden mijn gejuich, gefoeter en gegrom denken aan een heel legioen. Heerlijk toch dat je op latere leeftijd een ‘one man army’ genoemd wordt. Wel is duidelijk dat, net als in de gezondheidszorg, bij voetbal geldt dat elke seconde telt, want zo ging de winnende treffer erin; de laatste seconde.