Gezichtsverlies en wat van dies meer zij

Hartelijk dank aan eenieder die me beterschap gewenst heeft na de ingreep van de dermatoloog. Bijna helemaal genezen, zodat ik vanavond m’n gezicht weer kan laten zien wanneer Sparta aantreedt tegen AZ. Hopelijk heeft iedereen de achterliggende boodschap begrepen: wanneer je je overgeeft aan de zon dan de volgende AH hamster reclame volgen ‘SMÉÉÉÉREN MAAR’. Wanneer je dat advies volgt, dan lijd je geen gezichtsverlies (letterlijk). Het was vanmorgen eenzaam wakker worden nu Astrid met zoon Kaj een welverdiend zonnig moeder-zoon weekje doorbrengt in Sint Maarten. Aan het ochtendgloren lag het niet:

Dit kon zo maar met de juiste belichting de hoes zijn van een LP; ‘Hotel Loosdrechtia’. Maar goed, Tinley was zo van streek dat ze in de kleine gastenkamer is gaan slapen en verstoord opkeek toen ik de deur helemaal opende:

Het leek wel of ze me beschuldigde van de afwezigheid van de bazin. Afijn, ik stommel de trap op en in de algehele verwarring zet ik water op om een beker thee te zetten voor de niet aanwezige Astrid. Zo’n gewoontedier ben ik dus. Lang verhaal kort, uiteindelijk heb ik dus de voor haar bestemde stroopwafel zelf maar opgegeten. Je moet wat. Gisteren, nadat ik Astrid bij Schiphol had afgezet, kreeg ik weer zo’n muziek moment, dit keer uit het nummer KL204 (Als ik God was) van Peter Koelewijn: ‘de snelweg Utrecht-Amsterdam rijd ik af bij Vinkeveen……’. Precies, omdat ik Tinley nog moest uitlaten vóór mijn volgende afspraak in……Amsterdam. Dan reken je toch op wat dankbaarheid, maar nee, hare majesteit vindt dit normaal. Heerlijke hond, dat wel. Genoeg persoonlijke besognes, eerst een correctie aanbrengen. In mijn blog inzake Mart Smeets, die VIP boxen bij de Haarlemse Honkbalweek een denkfout noemde, had ik over het hoofd gezien dat de organisatoren van het honkbal WPT toernooi in Rotterdam, daar al in 1985 mee begonnen waren. Daar werd ik fijntjes aan herinnerd door Gerard Vaandrager, de grand seigneur van honkbal in mijn geboortestad. Vandaar onderstaand een nobel trio met een deel van het voorwoord voor WPT, hetgeen staat voor World Port Tournament, 1989:

Volkomen terecht, dus deze terechtwijzing van Gerard Vaandrager. Het enige dat ik me kon bedenken was dat Mart Smeets dat überhaupt niet serieus nam, en Rotterdam niet echt als een bedreiging van ‘zijn’ Haarlem zag. Terug naar het heden: moet ik mezelf zien als een ‘hoedje’ wanneer ik me aan de snelheidslimiet houd? Even voordat je naar ons onderkomen afslaat op de Bloklaan, is een 30km zone van kracht. Dat is moeilijk, zonder dat je auto gaat trillen omdat hij/zij/hen te weinig toeren draait. Dus hou ik 40 aan. Menigmaal word ik dan voorbij geflitst door een persoon die me bij het voorbij razen nog even met een zekere minachting aanstaart. Waarschijnlijk mompelt hij/zij/hen ‘daar heb je weer zo’n hoedje’. Het zij zo, wel weet ik zeker dat het bijna altijd Audi of BMW automobilisten zijn. Als ik een ‘hoedje’ ben, zijn die lui dan ‘patsers’? Het heden confronteert je altijd met het verleden, zo ook dit bericht in de Emeryville Eye (het stadje waar Ex’pression opgericht werd):

Chevys, na 25 jaar in Emeryville, sluit de deuren. Beetje weemoedig, zoete herinneringen wellen op, maar het zij zo. Daarom, geniet van het heden, de zon lacht me nog steeds tegemoet, zo ook de maan vanavond rond een uur of 11 (90+7) wanneer we de zege van Sparta op AZ vieren. Hoop doet leven.

Dat je gewaarschuwd bent!

Waarom deze foto?

Nee, nee, ik heb me niet in m’n eentje in het uitvak gewaagd bij Sparta tegen Excelsior. Ik wil een waarschuwing afgeven onder de titel ‘kwam laatst een man bij de dermatoloog’. Woensdag, na de ietwat tegenvallende controle, reed ik weer naar huis, 4 biopsies ‘rijker’ en een bepleistering waar iedereen verschrikt naar keek, ook op de A2. Oorzaak: teveel zon op mijn bol tijdens outdoor activiteiten zonder bescherming aangebracht te hebben. Niet nodig joh!

Hier als jeugdig kale ‘top’ amateur in de kraker tegen VVP. Geen lik zonnebrand op mijn schedel. En in het geval dat de gedachte in je opkomt dat er geen publiek was, de hoofdtribune was precies aan de andere kant bij de dug-outs en (heel slim) vlak bij de kantine. Overigens, de doelman heette Borsboom en de ambulance bracht me naar Zoetermeer, waar ik toen woonde. De zondag daarna stond ik gewoon weer in de opstelling, wat dacht je?! Ik liep toen tegen de 30, kejje nagaan hoeveel wedstrijden ik mezelf al blootgegeven had aan de zon en andere gevaarlijke zaken. Denk kantine. Maar, of dat niet genoeg was, wilde ik natuurlijk ook lekker gezond en gebruind van wintersport terugkomen. En dat gaat als de brandweer zonder zonnebrand.

Stom, stom, stom. En nu zit ik met de gebakken peren, oftewel, zoals niet geadverteerd door mooie jonge mannen en vrouwen op TV: ’a perfect skin craquelé’. Het wordt wel iedere keer gerepareerd (niet prettig), en het kan erger zijn, maar is onnodig. Dus neem deze raad van me aan, smeer je lekker in voor het te laat is. En even heel iets anders: iets waar ik heel blij mee ben, ik had het al over de Sparta – Excelsior wedstrijd, is het gegeven dat ik Astrid met me mee heb kunnen tronen. Broer Rob had een fatale agenda vergissing gemaakt. Aanvankelijk had ik een brommende vrouw naast me zitten onderweg naar Spangen. “Je had zeker een chauffeur nodig vanavond,” mopperde ze nog terwijl ze de auto voor Het Kasteel parkeerde. Maar toen gebeurde het, haar ogen openden zich dankzij de geweldige sfeer in het stadion, en vooral op Het Kasteel:

Ze riep me in al haar enthousiasme toe nog wel een keer te willen. Ik bedoel maar, zien en jezelf onderdompelen, doet geloven. Ik betrapte haar zelfs in de badkamer op het neuriën van de Sparta Marsch. Weer een Sparta zieltje gewonnen. Enige weken geleden maakte ik gewag van de Country &Western radioshow die Ivar en ik presenteerden en waar we het over cross overs hadden (country naar pop) vice versa. Hoe hadden we ooit kunnen vermoeden dat zelfs de grootste popsterren hun oor te luisteren hadden gelegd.

Beyoncé debuts at No. 1 on Billboard’s Hot Country Songs chart and makes history

Inderdaad, onze presentatie was Engelstalig, vandaar dat Beyoncé er lucht van kreeg. Nu we toch al in een wereld leven waar het ene nare bericht het andere opvolgt, is het toch om te lachen hoe New Yorkers reageerden op de $355 miljoen boete die Trump aan z’n broek kreeg wegens fraude:

Voor Trumps meest kostbare bezit, Trump Tower in New York, stonden ze daar met borden waarop…. nou ja, kijk zelf maar. De leukste vond ik persoonlijk: ‘wordt opgeheven, alles moet weg’. Op = Op. Daarom: ‘New York, New York, so good you named it twice’ en ‘Trump, so bad, you elected him once’!

Sparta en HEMA: zelfde prijs, maar je krijgt minder. RIP Navalny.

Dat gevoel krijg ik meer en meer, de verwachting wordt gewekt dat je er niet op achteruit gaat, maar uiteindelijk sta je met lege handen of een minder resultaat. Neem nu Sparta, ze zetten hun beide backs bij het oud vuil en kopen reserves van andere eredivisie clubs. En dat om wat geld te besparen. Het zijn geen kwaaie jongens (hebben hun moeder uit eten genomen afgelopen woensdag) maar terecht droegen ze het predicaat ‘reserve’. En dan presteert onze reserve trainer (uiteindelijk tweede keus) het om een andere miskoop tegen Feyenoord bij een 2-0 achterstand in te ruilen voor een der eerder aangehaalde backs. Een onderstreping van het laffe voetbal tot dat moment. Ik noem maar geen namen want uiteindelijk is de technische (management) staf te blameren voor de huidige Sparta selectie. Eén kans kregen de ‘onzen’ nog bij een vrije trap rond de 16. Klaarblijkelijk was er geen enkele speler die op het doel durfde te schieten, dus hopeloos verprutst. Genoeg geklaagd, vanavond naar Sparta-Excelsior, uiteindelijk blijft het toch je cluppie. Maar, hoe het ook zij, het bracht me qua thema bij m’n geliefde HEMA rookworst. Astrid verheugde me door twee HEMA rookworsten mee te nemen als een soort prijspakker. Eenmaal uit de verpakking wist ik niet wat ik zag:

Ik dacht nog dat moet vast een vergissing zijn geweest bij Unox, waar volgens zeggen de rookworsten vervaardigd worden. Niet dus. En geloof me, ik had ook geen visioen van de HEMA rookworst waarin Ivar indertijd zwom in ‘a land far, far away’:

Wel moest ik plotsklaps aan een ‘niet meer kunnen’ verhaal denken, dat als volgt eindigt: ‘wel klein, maar baggervet’. Blijkt dat er achter in je hoofd toch een soort van floppy disk meedraait waar al dit soort ongein niet uitgewist kan worden. ‘Muscle memory, so to speak’. Maar al het voorafgaande is van nul en generlei waarde wanneer je geconfronteerd wordt met het overlijden van de Russische oppositieleider Navalny. Poetin heeft de trekker overgehaald, zijn geduld was klaarblijkelijk op, er kon nog wel een doodshoofd bij:

Met dank aan de Salt Lake Tribune. Navalny: Een held? Een martelaar? Een Don Quichot? Was het wel zo verstandig om na de zenuwgas aanval naar Rusland terug te keren? Vragen die alleen maar beantwoord kunnen worden, en nog niet eens met zoveel woorden, wanneer Poetin wegens de moord op Navalny ten val wordt gebracht. Hoe dan ook. Eind goed, al goed is een nietszeggende, holle frase geworden. Wanneer het uiteindelijk toch nog goed komt, is dat meestal ten koste gegaan van vele mensenlevens. Er zijn er nogal wat die zullen zeggen ‘het zal me worst zijn’, maar let op, je zou wel eens minder kunnen krijgen dan waar je recht op meent te hebben. Sterker nog; overblijven met een velletje, lees; huis en haard verliezen. Ik heb het de afgelopen week meerdere malen horen zeggen door hooggeplaatste militairen: ‘verwacht het onverwachte’, en ja, Ukraine is maar twee vlieguren van Schiphol.

Oh Mart, ook Gij…….Bullebak

De eerste keer dat ik Mart Smeets, het Gezicht van Studio Sport, meemaakte was tijdens het 75-jarig jubileum van de KNBSB in 1987. Als rookie voorzitter van de Koninklijke Nederlandse Base- en Softball Bond vond ik het heel prettig dat zo’n toonaangevende sportcommentator kleur gaf aan ons evenement, ondanks het gegeven dat hij er in eerste instantie niet veel voor voelde. Maar zijn liefde voor de honkbalsport trok hem over de streep.

Was hij toen al een BIW (Bullebak In Wording)? Tja, een tikje arrogantie kon zeker geconstateerd worden, alsmede het afkappen van mensen die hem in zijn ogen domme vragen stelden. En natuurlijk is dat achteraf best in een hokje te stoppen. Het jaar daarop namen wijlen Jacques Reuvers en ik de organisatie op ons van de vermaarde Haarlemse Honkbalweek (HHW 1988). Met het oog op het financiële debacle van het WK1986 in Nederland, vonden wij het plaatsen van VIP boxen bij de Haarlemse Honkbalweek niet alleen een goede bron van inkomsten, maar PR-technisch ook een mooie primeur. Zo niet bij azijnzeiker Smeets, die in ‘Trouw’ schreef dat VIP’s bij honkbal als een denkfout bestempeld kon worden:

Hij schreef het volgende, best ook om te lachen: ‘Maar dan die boxen en vooral hun bewoners. De honkbalbond heeft een jonge swingende bobo aan het hoofd, een gecoiffeerde (humm!), gesoigneerde, waarschijnlijk goed gemanipuleerde, in ieder geval goed gemanierde zakenman die uit het software circuit komt en met werkelijke witkracht de vuile zaken binnen de honkbalbond heeft gereinigd’………..’Chef Laanen (zo heet hij) heeft echter bedacht dat ook VIP’s bij het honkbal passen hetgeen een bijna misverstand is’………’De oude honkbalorganisatoren waren volks en gewoon en werden graag met elkaar dronken, maar het toernooi was voor hun publiek en anders niet. De nieuwe leiders zijn meegegaan in de vaart der sportvolkeren en hebben een denkfout gemaakt’. Het moet gezegd een humoristisch stuk, maar Mart maakt twee denkfouten: 1) veel van dezelfde oude leiders die dronken werden waren ook verantwoordelijk voor het financiële drama van het WK honkbal 1986, hetgeen de KNBSB diep in de rode cijfers bracht. 2) de extra inkomsten van de VIP boxen waren ook bedoeld om de entree prijzen voor ‘het volk’ betaalbaar te houden. Dat had hij best aan Jacques Reuvers en mij kunnen vragen. Helaas. Zijn status werd BIW+. Overigens plaatste de Telegraaf in een voor honkbal ongewoon grote kop dat ‘De Honkbal Week’ een groot succes was, zowel sportief als financieel. Vervolgens plaatste het lot ons in een artikel over workaholics in KLM’s magazine ‘Flying Dutchman’, we schrijven december 1989:

En toen werd het stil rond ons. Mart Smeets beklom de apenrots met zijn TV talent en ik zwierf met de familie uit naar Duitsland, België en in 1998 Californië. We troffen elkaar weer in 2012 bij het 100-jarig jubileum van de KNBSB, waar ik een van de keynote speakers was en Mart Smeets, TV Icoon toen, MC. En een goede. Vlak voor ik mijn speech begon, siste hij me toe dat ik de 15 minuten niet mocht overschrijden.

Ik ging er slechts 5 minuten overheen, volgens Mart 10, en dat liet hij het publiek weten. Geen reden om aan zijn BIW+ status een plusje toe te voegen. Menigmaal heb ik de afgelopen jaren, zijn column lezend in de Gooi- en Eemlander, eraan gedacht om dat te doen, wat een betweter. En toen kwam het programma op TV over grensoverschrijdend gedrag bij de publieke omroep, vakkundig geleid door Coen Verbraak, waarbij alle geïnterviewden zich professioneel gedroegen, behalve……..inderdaad Mart Smeets. Voor het eerst dacht ik, wat een engnek. Hij schoffeerde Verbraak, had plotsklaps geen mening, wilde Verbraak een rode kaart geven omdat hij doorzaagde over een voorval met een dame over wie Smeets had gezegd ‘wat moet ik hiermee’, en werd zodoende het vleesgeworden imago van een overschrijder van grenzen. Een ander icoon, Jeroen Pauw, moet zijn voorbeeld worden, deze liet zien hoe men respectvol met een interviewer omgaat. Smeets kreeg na die betreffende uitzending van mij de volledige B-status. En ter afsluiting; ik geloof die vrouw.

Fifty and all that jazz!

Waar denk je zo al aan bij vijftig? Ja, ja, je hebt Abraham of Sarah gezien. Fifty shades of grey? Nope, erotiek komt er niet aan te pas. 50 Cent dan, een Amerikaanse rapper? Nee, maar heeft in ieder geval wat met muziek te maken. Waar denk je zeker niet aan? Juist, vader en zoon die op een internet radiostation een twee uur duren Country & Western vinyl show ten gehore brengen. Maar wat heeft dat met vijftig te maken? Verschil in leeftijd, logisch toch! Ivar, die regelmatig draait bij TNP, kreeg het voor elkaar om een twee uur durend programma op zaterdag te bemachtigen bij een der eigenaren. Met mij dus, op voorwaarde dat ik de vinyl playlist zou maken. Heerlijk om weer al dat zwarte 45 toerengoud door je vingers te laten gaan. Omdat de meeste plaatjes in de beginperiode (50-er/60-er jaren) soms amper de twee minuten haalden, een hele klus. Voor Ivar, die met de jukebox is opgegroeid, feest der herkenning. Marty Robbins, Willie Nelson, Kenny Rogers, Dolly Parton en veel andere C&W sterren, ondersteund door de melodieuze stem van Ivar en mijn gebrom, zorgden ervoor dat de studio langzamerhand volstroomde.

Verhaal van bovenstaande foto: het einde van de show nadert, Ivar bedankt moeder Astrid voor haar complimenteuze app. Dan ziet hij tot zijn schrik dat de laatste plaat op de draaitafel de titel ‘Devil Woman’ heeft. Hij keert zich tot mij, maar Pistol Pete blijft onverstoorbaar; “let it rip,” E.Varius, dat knokken we later wel uit. Kijk, dit was de teneur van de reacties (o.a. facebook):

Wilma Rotten

Heerlijke muzikale uitzending, Peter en Ivar. Lekker genoten en met een aantal nummers heerlijk meegezongen (eerder mee bleren) zingen kan ik het niet noemen

Om te blozen toch?! Voor de zekerheid nog even de link naar het twee uur durende programma, lekker voor op de computer, een soort van C&W arbeidsvitaminen!

Ivar draagt de mand met het vinyl en begeleidt me naar mijn auto. We zeggen niet zoveel, maar wasemen tevredenheid uit. Bij de auto een echte ‘big hug’, terwijl Ivar (E.Varius) 50 jaar overbrugt door te zeggen dat we deze ‘memory’ gelijkwaardig tot stand hebben gebracht en er zeker een herhaling komt: ‘the return of Pistol Pete’. Onbetaalbaar! Dinsdag ook een memory dag omdat op die dag verjaardagen genoteerd staan van moeder Jo (111 jaar geleden geboren, heengegaan in 1998) en schoonvader Toon (87 jaar geleden geboren, heengegaan in 2008). Warme herinneringen, en dat is heerlijk. Vriend Chris Groeneveld werd daags daarna 83, hetgeen we donderdag met een broodje bal en een jonge Ketel1 gevierd hebben bij het Regthuys in Breukelen. Leve het leven! Zo begon een andere verjaardag:

1 februari is Astrid met haar Geboortesupport het 7e jaar ingegaan, en inmiddels hebben een paar honderd (ik ben de tel kwijt) baby’s ondervonden wat vakmanschap is. Hulde! Nadat buurman Peter me er opmerkzaam op maakte dat de website van de Luim kuren vertoonde, schakelde ik mijn ‘Mannetje’ in Vietnam in. Bo-Peter, de digital nomad, had het binnen een mum van tijd gefixed. Ik hoefde niet eens te vermelden dat ik ons partijtje poolen gewonnen had omdat hij vier keer scratchte. Soort eigen doelpunten. Hoe het ook zij, met de boys is hulp nooit ver weg: Bo-Peter in Vietnam + 7 uur, Kaj in Californië – 9 uur, Rick, Eric en Ivar allemaal binnen een uur. Kortom, hulp is mondiaal geregeld. Wat ben ik toch een bofkont!

‘Beautiful people’ leeft voort bij Instagram

Toen Melanie deze hit in Nederland scoorde, we schrijven 1969, was ik zwaar onder de indruk, zowel van haar uiterlijk als van haar zangtalent. Zo ook toen ze slechts ondersteund door haar gitaar het Wooodstock publiek begeesterde, dat prompt met aangestoken kaarsen haar beloonde. Ja kinderen, dat is wat anders dan iPhone lampjes, maar dit terzijde. Ik was dus best een beetje aangeslagen toen ik vernam dat ze ons ontvallen was. Een beetje als een ver, maar geliefd familielid. Daarom deze herinnering van Woodstock 1969, R.I.P. Melanie Safka.

Overigens had Astrid ‘Animal Crackers’ tot favoriete Melanie song gebombardeerd. Met name het ‘la-la-la’ deel zong ze foutloos en helemaal niet vals mee. Nu we toch in de muziek zitten, vandaag om 12 uur een C&W radioshow op internet station Radio-TNP.com gevoed met mijn 45-toeren plaatjes en geproduceerd door zoon Ivar, a.k.a. E.Varius.

‘Poeh’, zegt Astrid, ‘ik heb weleens betere foto’s van je gezien’. Of Pistol Pete zich laat fotograferen voor Instagram?! Daggut niet. Veel van die plaatjes duren net iets meer dan twee minuten, maar hebben wel allemaal hun eigen verhaal. Hoe is het mogelijk dat vader en zoon, terwijl Johnny Cash er over zingt, kunnen vermelden dat ze allebei San Quentin hebben aangedaan. Wie wil nou niet weten wie er het meest heeft verdiend aan de monster hit ‘You Are’ van Whitney Houston? En ja, het origineel wordt ook gespeeld. Dus dat wordt interessant en dikke pret. Dat laatste zeker voor ons. Over dikke pret gesproken, dat hadden we absoluut toen alle vijf broers tijdens de kerst aanwezig waren. Kaj en Michelle zijn inmiddels al weer hoog en breed in Californië, en gisteren vertrok Bo-Peter naar Vietnam om zijn Azië trip voort te zetten. Wonderlijk hoe snel je een 32-jarige weer als je kind(je) beschouwt, en ook hoe snel je moet beseffen dat zijn wereld er even iets anders is uit gaan zien, en hij jou nog wat kan leren. Eigenlijk iets om blij om te zijn. Het afscheid wordt er niet minder om. Nou ja, die tranentrekker speel ik dadelijk wel, hoewel, niet voor Bo-Peter:

Dat is toch wel het mooie van muziek, je kunt er heel wat van je emoties in kwijt. Waarbij ik moet aantekenen dat het voor mij moeilijk is om een lied te bedenken dat het beeld van die victorie kraaiende crimineel van een Trump uit mijn geheugen wist. Ongelooflijk; elk ander land met zo’n presidentskandidaat zouden we als bananenrepubliek bestempelen. De geschiedenis dreigt zich te herhalen, wat schreef ik in 2016: “Of we er aan willen geloven of niet, Trump wordt de nieuwe Baas van de V.S. Hij mag zich dan wel President gaan noemen, maar dat is hij niet; daar moet je immers Presidentieel voor zijn. Ik hoef niet te herhalen wat overal al geschreven is, dan wel op sociale media etc. ter berde is gebracht. Wel deed het me onmiddellijk denken aan Robert Long’s lied “de letter K”. Niet in het minst door de steun van onderstaande nobele lieden voor Trump:

“In Trump’s geval wordt dat de letter “B” van Baas. Laten we beginnen met “Betrouwbaarheid”. Fact checker, het orgaan dat in Trump’s geval diens uitspraken tegen de waarheid heeft aangehouden gedurende zijn campagne, constateerde maar liefst 59 maal dat hij flagrant gelogen heeft”. Het deed er allemaal niet toe, Trump ging aan de slag, zij het eenmalig. Nu moet hij het, een wonder daargelaten, weer tegen oude baas Biden opnemen. Ik zou bijna zeggen ‘laten we bidden’ dat de oude baas éénmalig een wonderlijke injectie krijgt (Halsema?) die hem in staat stelt Trump van de kaart te vegen. Zo niet, dan raken wij van de kaart. S.O.S. planet Earth.

De ene bijeenkomst is de andere niet!

Dinsdag 16 januari gingen Astrid en ik, stemmig gekleed, op weg naar Ugchelen om definitief afscheid te nemen van haar Oom Rob, die net niet de 66 jaar mocht halen. Toen we ’s ochtends de deur openden, troffen we vers gevallen sneeuw aan:

Auto sneeuwvrij maken en vroeger op pad om er zeker van te zijn tijdig aan te komen. Met Astrid achter het stuur en wegen die na het strooien van miljoenen kilo’s zout goed berijdbaar waren, kwamen we ruim op tijd aan bij crematorium Heidehof. Natuur technisch was alles geregeld om Rob een mooi afscheid te bezorgen: sneeuw knisperde onder onze voeten, de zon scheen en de boomtakken waren versierd met vers gevallen glinsterende sneeuw. Een brok in de keel toen we zagen hoe Lucienne dapper voortstapte achter de rouwauto waarin haar Rob lag voor zijn laatste rit. In de stilteruimte voor de aula het aanvankelijk gefluisterde medeleven bij binnenkomst en een toepasselijke knuffel. Typisch Nederlands; het stiltebord gaat aan en (bijna) iedereen heeft er maling aan. De ceremonie begint; iedereen heeft op verzoek een bloem meegenomen en steekt die in de rand die rondom de kist is aangebracht. Een mooie collage van bloemen en kleuren ontstaat. De drie toespraken veroorzaken ieder op hun eigen wijze kippenvel. Dochter Elisa, door Rob liefkozend z’n kleine smurf genoemd, ontroerde met haar terugblik, met name hoe ze naar haar vader toegegroeid was. Schoonzus Mariska bracht een overzicht van met name het laatste jaar, inclusief de niets ontziende grappen en grollen die haar man, broer Ton, en Rob wekelijks telefonisch uitwisselden. Tot het laatste moment. Ton was te geroerd, vandaar dat hij bleef zitten. Lucienne wist op heldhaftige wijze, tussen het snikken door, een gedicht voor te dragen. Tijdens het dramatische ‘Time to say goodbye’ van Sarah Brightman liep iedereen langs de kist voor een laatste vaarwel. Zoals Rob het gewild zou hebben, werd nadien in de koffiekamer geen koffie gedronken, maar het glas op hem geheven. Nu maar hopen dat de mensen die haar liefhebben de tijd nemen om Lucienne langdurig te steunen en dat het niet na een maand of wat aan verwatering onderhevig is. Woensdagochtend 17 januari is het flink krabben geblazen om de auto ijsvrij te krijgen. Ver hoef ik niet, want bij carpool Vinkeveen wacht Alex Broekman op me. De grote roerganger van Superconnectors neemt het op zich om me te vervoeren naar het door hem georganiseerde evenement in Groningen. Een evenement waar ik graag ‘reclame’ voor maak:

In Amsterdam voegt Superconnector Alix Armour zich bij ons, jeugdige oprichter van Recraft Ventures en medeoprichter van Super73. Tijdens de rit blijkt dat ze heel wat te maken heeft met fat bikes en ook inmiddels het klappen van de zweep heeft leren kennen van de bij tijd en wijle wrede boardroom. Al pratend lijkt Groningen dichterbij dan gedacht. Aldaar aangekomen wordt begonnen met de opbouw van geluid en beeld bij ‘Rooftop Eten en Drinken’ met wijds uitzicht over Groningen. De Superconnectors stromen binnen en Alex schraapt z’n keel ten teken dat het evenement op het punt staat te beginnen. Er gaan zes bedrijven pitchen voor een veelvoud van Superconnectors. En nu het grappige, oftewel de crux, in tegenstelling tot veelbelovende bedrijven die snakken om support, gaan de Superconnectors als het ware in een veilingachtige sfeer met elkaar bieden wie het bedrijf de beste ingang kan bieden onderweg naar succes. Er is behoefte aan financiering, introductie bij de overheid, behoefte aan commercie, etc. etc. Onderstaand een beeld:

De namen van bekende financiers, waarvan sommige in de ruimte aanwezig, vliegen in het rond, alsmede staatssecretarissen, medische ‘kanonnen’, kortom bijna iedereen heeft wel een overtreffende trap in zijn/haar bagage. Zeer vermakelijk en gunstig voor de pitchende onderneming. Uiteindelijk mag die één voor hem meest gunstige Superconnector kiezen. Waanzinnig leuk concept en zeer vakkundig vol humor in de juiste banen geleid door Alex, die hier een vloeibare prijs uitgereikt heeft:

Ook volgend jaar staat Groningen weer in mijn agenda. Duidelijk moge zijn hoe verschillend van aard een bijeenkomst van de ene op de andere dag is. Vrijdag 26 januari: uh…..dat is volgende week. Klopt, dan wordt er ‘Country and Western’ muziek op vinyl gedraaid

Het station waar jongste zoon Ivar normaal alternatieve muziek het internet instuurt is: https://radio-tnp.com/ maar volgende week van 11.00 – 13.00 staan vader en zoon aan de draaitafel met ‘C&W’ 45 toerenplaatjes en bijbehorende intrigerende praatjes. Stay tuned!

Niet alles is rozengeur en maneschijn!

Vorige week ben ik er niet over begonnen, waarschijnlijk wilde ik het nog even verwerken, of verdringen. Vrijdag 5 januari: Rick en Liesbeth, amper 4 heerlijke wittebrood dagen in Phuket, gaan onderuit met hun gehuurde scooter en belanden tegen een geparkeerde auto. Het lijkt op het eerste oog mee te vallen, veel blauwe plekken. Bij nader inzien blijkt Liesbeth 4 gebroken ribben opgelopen te hebben. Niet veel later komt het bericht dat de vader van Liesbeth is overleden. Hoewel niet onverwacht, toch geschokt. We leven mee. Niet veel later krijgt Astrid het bericht dat haar jongste oom (Rob, 65), waar ze het meest mee gemeen heeft, op z’n best nog maar dagen te leven heeft. De beste wensen voor 2024, luiden de meeste teksten, hoe bitter. We gaan zondag op pad naar Apeldoorn om afscheid te nemen. Rob ligt uitgeput en moegestreden op bed. Hij ziet Astrid binnenkomen en zegt; “Akkebak, je bent gekomen”. Hij komt op dit moeilijke moment met haar koosnaam op de proppen. Sinds jaar en dag niet meer in gebruik. Tranen prikken in ieders ogen. Om mijn knieën te sparen wil hij zelfs naar beneden komen, hetgeen ten enenmale onmogelijk is. Woorden, zinnen, worden emotioneel uitgewisseld, waarna een betraande afscheidsknuffel volgt. Laat hem in Godsnaam niet langer lijden, is de wens van ieder die hem lief is. Dat einde komt maandag, twee weken voor zijn 66e verjaardag. Dinsdag zullen we hem met Lucienne, Elisa en vele liefhebbende familieleden een behouden vaart toewensen; een goed mens is heengegaan.

Inmiddels zien Rick en Liesbeth in Phuket kans om hun vakantie eerder af te breken, zodat ze de afscheidsceremonie van haar vader bij kunnen wonen. Na een laatste scan krijgt Liesbeth tot grote opluchting het groene licht om te mogen vliegen. Gisteren zijn ze aangekomen, vandaag wacht er nog een samenzijn met de familie om waardig afscheid te kunnen nemen. Met het voortschrijden van de tijd zal onderstaand beeld van de eerste gelukkige dagen op Phuket hopelijk de overhand krijgen:

Wat een gemeenplaats, ‘het leven gaat door’. Helaas een waarheid als een koe. Over tegenstellingen gesproken; Astrid is inmiddels in dit prille jaar bezig haar tweede baby (en moeder) te verzorgen en ondersteunen. Als Geboortesupport gaat ze volgende maand haar 7e jaar in. Hulde! Een bericht dat me overigens terugwierp naar de sixties was het faillissement van Clarks. De schoen die je droeg op je Puch, de schoen (half laarsje) van suède die gedragen werd door Rockstars, het maakte je tot wat ze zongen in de West Side Story: ‘little boy, you’re a man, little man, you’re a king’!

Opgericht in 1825, net de twee eeuwen niet gehaald. Ik zoek naar een passend einde van deze Luim. Is moeilijk met zo’n begin. Leuk is in ieder geval dat Bo-Peter nog twee weken bij ons logeert. Over twee weken zet hij zijn Azië trip voort, allereerst in Vietnam. Hij daagde me uit voor een partijtje pool bij Hippo in Hilversum en dreigde me in te maken. Hahahahahahaha…………… Hij had gelijk, hij won the-best-of-seven met 4-2. Hij scratchte twee keer, vandaar mijn twee winstpartijen. Omdat ik een slechte verliezer ben, en we het toch over rockers hadden, plaats ik een foto van Bo-Peter als jonkie met een Bill Haley kuif(je).

Lief menneke, toch?! Met gemengde gevoelens ga ik dit weekend in, maar met de wetenschap dat ik (we) het in vergelijk met veel andere mensen of landen heel goed hebben. Stichtelijke afsluiter: ‘Als op de zee van het leven de stormwind om je loeit / als je tevergeefs je arme hart vermoeit / tel dan al je zegeningen één voor één / en je zegt verwonderd: <vul hier je god in> liet me nooit alleen!’

Het tekenende beeld van uiteinde 2023

Deze foto bij het afscheid van Rick en Liesbeth in de nacht van 29 op 30 december was voor ons de afsluiting van 2023. Voor hen wittebroodsweken in Phuket, voor ons (tijdelijk) afscheid nemen van geliefden en vrienden.

Daarom hadden Astrid en ik ons voorgenomen na een feestelijke doch intensieve maand december met z’n tweetjes 2024 in te stappen. En dat lukte, inclusief de bubbels om middernacht en een dikke omhelzing als voorbode voor een intiem 2024. En Astrid zou Astrid niet geweest zijn als ze op oudejaarsdag niet was begonnen om een moeder met baby te ondersteunen! Zo vredig als wij het vierden, was helaas niet het geval in den lande. Maar liefst 12 jongens moeten een hand of een deel daarvan missen vanwege vuurwerk. Omdat ik zo anti vuurwerk ben (nou ja, sterretjes), leidde dat tot een wat wrede grap van mij: ‘quatre main op piano wordt nu soms gespeeld door drie personen of zoveel meer als achter de piano passen’. Maar goed, zo erg als bij sommige beelden van Gaza werd het niet, ofschoon de ME bij tijd en wijle flink moest ingrijpen. Hoewel ook ons park niet ontkwam aan vandalisme:

Ja, zult u zeggen, wat is daar mis? Welnu, net als bij Kwik, Kwek en Kwak, waren ze met z’n drieën: Papier, Afval, Fles. PAF! De laatste twee opgeblazen, en wonder boven wonder was Papier nog smeulende. ‘Wie doet nou zoiets’, zoemt het door onze gemeenschap. Wraak van een uitgezette chaletbewoner? Lieden met teveel vuurwerk die het kwijt moesten? Of ‘gewoon’ vandalisme? Er waren zelfs geen lieden met een bivakmuts gesignaleerd! Zo dagdroomde ik een beetje voor me uit terwijl ik op nieuwjaarsdag de vaatwasser ledigde (Astrid was ‘on the -baby- job’). Net zoals vroeger (u weet wel, met de hand afdrogen) had ik lekkere luister- en meezingmuziek aan. Plotsklaps kwam ‘Wrecking Ball’ van Emmylou Harris voorbij, ik verstijfde zo leek het wel. Ik werd als het ware terug gesleurd naar 1995, het jaar dat ik voor Arcade in Düsseldorf ging werken. Er stonden twee belangrijke releases voor de deur; ‘On Air’ van Alan Parsons en ‘Wrecking Ball’ van Emmylou Harris.

Ik was koud aan boord en Emmylou Harris ging 28 november optreden in Aschaffenburg, een verhaal dat ik jullie niet kan onthouden. Het bijzondere aan dit album was dat het afweek van de country muziek die men gewend was van country vedette Emmylou Harris. Het was dan ook door niemand minder geproduceerd dan Daniel Lanois, bekend van met name U2, waarvoor hij ‘The Joshua Tree’ produceerde, waarmee hij een Grammy won als album van het jaar. Heerlijk wanneer je professioneel gaat, maar ook als muziekliefhebber. Aschaffenburg ligt in Beieren, dus niet naast de deur, vanaf Düsseldorf een kleine drie uur rijden. Autobahn snelheid, dat wel! Productmanager Doris Dlugos bracht me op de hoogte voor wat betreft het PR- en marketingplan ter ondersteuning van het album en voordat we het wisten kwamen we bij de Unterfrankenhalle aan. Groot, en uitgerust alsof het Oktoberfest nog plaats moest vinden. Wel goed Duits georganiseerd, en ook onze ‘all acces area’ badges lagen al klaar.

Wel werd ons duidelijk gemaakt dat Emmylou ons pas na het concert wilde spreken. “Klar,” sprak Doris, “trinken Wir mal ein Schnaps”. Lang verhaal kort; er werd al gefluisterd dat Lanois en Harris een verhouding hadden, vandaar dat hij haar begeleidde met zijn band. En toen, tot onze stomme verbazing, gebeurde het volgende: een fotograaf die op toneel de bandleden aan het fotograferen was, werd op hoge toon door Harris gecommandeerd onmiddellijk de benen te nemen. Vervolgens haalde Lanois de fotograaf weer terug en dat herhaalde zich enkele malen. Zo onprofessioneel. Bleek dat ze net voor aanvang van het concert knallende ruzie hadden. Tot overmaat van ramp druppelden bijna de helft van de ‘Lederhosen’ de zaal uit, niet zozeer vanwege de scene op de bühne, maar meer vanwege de muziek; dit was niet hun country godin. Toen we uiteindelijk bij Emmylou toegelaten werden, leek het of zij ook door een ‘wrecking ball’ oftewel sloopkogel geraakt was. Ze stond zodanig in de deuropening dat ze duidelijk wilde maken dat we niet echt welkom waren en dat we kort moesten zijn. Na wat prietpraat werd ze wat geïnteresseerder bij de PR die we voor ogen hadden, maar na 10 minuten maakte ze er een eind aan: “I’m tired folks, have a good one”. Voordat Doris op de weg terug in slaap viel, beantwoorde ze m’n vraag over de speciale kapper die met Emmylou meereisde. Klaarblijkelijk hadden de vele facelifts hun tol geëist achter haar oren en wilde ze daarom niet dat een lokale kapper haar zou behandelen. Ook om ‘gossip’ nieuws uit te bannen. “Klar, oder”? Wel namen we ons voor om het album meer naar het midden te promoten, minder country dus. Uiteindelijk won het album een Grammy in de categorie ‘contemporary folk’, geen kattenpis. Na 25+ jaren mag zoiets wel gedeeld worden, lijkt me. Er komen er vast nog wel meer aan, geloof me, maar in de tussentijd houden Astrid en ik ons vast aan de mooie herinneringen die de afgelopen maand ons bracht.

Van ‘Kak’ naar halleluja op één dag

Vrijdagmorgen 29 december, de grote dag van Rick en Liesbeth was begonnen. Wederom had het Algemeen Dagblad breed uitgemeten over het huwelijk dat exact een jaar daarvoor door Rick op TV (Top2000) in werking was gezet. In huize Loosdrecht werden door drie broers en een schoonzus de kledij voor die dag aan een laatste blik onderworpen. En toen begon de misère! Een op het oog onschuldige ontstopping van het toilet nam groteske vormen aan. Terwijl ik me aan het scheren was, kondigde een ‘blob’ geluid aan dat er iets mis was. Ik draaide me om en zag tot mijn ontsteltenis dat de badkuip langzaam gevuld werd met, met…..in ieder geval spul dat in het riool thuishoort. Stront aan de knikker. Paniek! Vijf volwassenen die elkaar hulpeloos aankeken (Astrid was Tinley aan het onderbrengen). En ik was de meest hulpeloze van allemaal. Samen met broer Rob aangesteld als ceremoniemeester, was ik derhalve vroeg opgestaan om de laatste details door te nemen, en dan ben ik totaal nutteloos in deze omstandigheden. Astrid kwam, zag en overwon. Het nam ettelijke uren in beslag, veel gepor, demontage van een deel van de speciale woonarkpomp, maar ze fikste het! Exact een uur voordat we opgehaald zouden worden door Rob en Mariette! SuperAs had weer ingegrepen!

Bevrijd togen we op weg, het feest kon beginnen. En wat voor feest! De ceremonie, geleid door buitengewoon ambtenaar en nicht Marleen Hendriks, was een groot feest, inclusief quiz, waarbij de vragen werden gesteld door DJ Morad, dezelfde waarbij Rick een jaar eerder Liesbeth ten huwelijk vroeg. Haar ‘jaaaaaa’ schalt nog na in mijn oren. En dan het plechtige moment:

Heb ik al gememoreerd dat Liesbeth in haar outfit me aan Lady Gaga deed denken? Daarna natuurlijk bubbels, een heerlijk BBQ buffet en de entree van alle gasten, waarbij Rob en ik nauwlettend in de gaten hielden of er geen ongure types onder hen bevonden. Rick heeft als Feyenoorder niet voor niets twee Spartanen aangesteld als ceremoniemeester! Alles in orde, de band kon gaan spelen, en het moet gezegd, de stemming zat er spoedig in. Het merendeel van de ruim honderd gasten hebben de dansvloer betreden, met al dan niet onbeholpen passen. Rick en Liesbeth waren op hun best tijdens hun ‘Grease’ performance. Maar ook werden er toespraken gehouden die bij tijd en wijle tot het pinken van een traantje bewogen, met name van de kinderen, Ricardo, Felix en Charlotte, die vervolgens ook nog eens een parodie ten gehore brachten op de wijs van ‘Het was een nacht’. Fantastische ‘roast’! De Laanen Brothers (vier van de vijf, één was afwezig wegens trouwverplichtingen) brachten een parodie op Ricks meest favoriete nummer; ‘Crazy’ van Gnarls Barkley:

Kortom, pret alom in een omgeving, Vrijstaat Nederzandt in Noordwijk, waar de bediening top was, er aan niets gebrek was en alles tot in de puntjes gearrangeerd door…..Liesbeth! Mijn slotconclusie is derhalve dat twee vrouwen deze dag gered en gemaakt hebben, daar hoeft geen quiz aan te pas te komen. Astrid en ik namen 07.00 daags daarna afscheid van Kaj en Michelle (ster Top2000 dinsdagavond) die terugvlogen naar San Francisco, en dat viel niet mee, zowel emotioneel niet als uit het mandje komen. Terwijl Rick en Liesbeth onderweg zijn voor hun wittebroodsweken naar Phuket, wens ik hen, en al mijn trouwe lezers, een machtig mooie jaarwisseling en een geweldig 2024