De ene Belg is de andere niet. Sparta naar vóóóóóren!

Wat was het weer heerlijk om in het zonnetje weer op Het Kasteel aanwezig te zijn bij Sparta. Broer Rob en ik namen plaats op onze vaste plaatsen, met naast ons ‘de Italiaan’ en diens zwager die onder de alias ‘Titanic’ zijn gif te pas en te onpas spuit op de Sparta Fanzine ‘ITWM’. Het laatste staat voor ‘In The Winning Mood’, hetgeen in ons geval enigszins overdreven lijkt. Maar goed, voor ons kwamen onze acht sportvrienden en -vriendinnen uit Berkel ons enthousiast begroeten terwijl achter ons jongste zoon Ivar aanschoof, vergezeld van zijn vriendin Arielle en een aanhang van internationale oud studenten. Kortom, de sfeer zat erin, en hoewel een nederlaag tegen PSV ons niet zou verbazen, hing er toch magie in de lucht. Na de rituele selfie en de Sparta Marsch, gingen de broers er lekker voor zitten.

En verdomd, de gasten uit Eindhoven werden vanaf de aftrap bij de strot genomen en waren helemaal van het padje. Helaas kon arbiter Manschot het niet over z’n hart krijgen Sparta een penalty te geven na een wilde trap van een PSV’er (Mauro jr), binnen de 16, in het gezicht van onze spits Thy. Niet eens een gele kaart, waarna hij naarmate de wedstrijd vorderde toch rijkelijk mee strooide. Ik dwaal af, ook al omdat Sparta op voorsprong kwam door eerdergenoemde Thy, hetgeen ook de ruststand was. Het stadion zoemde van de opwinding, behalve natuurlijk in het vak van de uitsupporters. Ook 010 Zuid werd acuut fan van Sparta (voor insiders). De eerste 10 minuten van de 2e helft hetzelfde beeld, tot ‘onze’ Belg Verschueren een rode kaart sliding inzette, hetgeen, omdat ik ongelooflijk de pest erin kreeg, me stante pede deed denken aan de Belg uit mijn Ex’pression saga. Meer hierover later. Sparta kwam dus met 10 man te staan, en dat werd ons fataal. PSV kwam relatief snel op een 1-2 voorsprong en verdedigde die voorsprong. Kejje nagaan! De nummer 2 van de eredivisie ging zelfs tijdrekken tegen de nummer 17, die nota bene met 10 man stond. Het bracht me tot een Suske en Wiske titel: ‘De Laffe Lampies’. En ja, die andere Belg, of was het een Turk, die een hoofdrol speelt in ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, heeft de reputatie die wij hem indertijd toedichtten, volledig waargemaakt (overgenomen uit het magazine ‘De rijkste Belgen’ van 7 januari 2022):

De huidige burgeropstand in de Kazachse hoofdstad Almaty wordt gesmoord in een bloedbad. Het dictatoriaal regime slaat hard toe. De Oostendse investeerder Frank Monstrey mocht al kennis maken met de weinig gangbare praktijken in de Russische satellietstaat. Monstrey maakte fortuin met de Kazachse olieraffinaderij Nostrum Oil. Daarbij raakt hij betrokken in een hard dispuut tussen de stad Almaty en de bankier Mukhtar Ablyazov en Ilyas Khrapunov, schoonbroer van Ablyazov en zoon van Viktor Khaprunov, de vroegere burgemeester van Almaty. Monstrey betaalde 440 miljoen dollar aan Ablyazov en Khrapunov via een offshore rekening op de Britse maagdeneilanden. Normaal beslist een rechtbank in New York volgende maand of het hier al dan niet om een witwasoperatie gaat. Monstrey verklaart voor de rechtbank dat hij door Khrapunov werd bedreigd: “Meneer Khrapunov vertelde me op een boze manier, zijn stem verheffend, dat als ik niet de nodige regelingen zou treffen om snel te betalen ‘hij een aantal andere ‘speciale’ mensen zou sturen om achter mij aan te komen’ en dat ik zou snel beseffen dat ik naar hem had moeten luisteren. Hij zei dat het niet mogelijk zou zijn om ‘dat soort mensen’ te controleren als ik niet snel deed wat werd gevraagd.”

Lees het volledige verhaal op https://derijkstebelgen.be/nieuws/nieuw-frank-monstrey-440-miljoen-dollar-en-de-brute-kracht-van-kazachstan waarbij het niet zal verbazen dat ook Trump hierbij een rol speelt, alsmede ‘troublemaker’ Rusland. ‘Onze’ Spartaan, vanwege het voorafgaande, gepromoveerd tot knuffel Belg, heeft gisteren wegens zijn schorsing niet meegedaan tegen Vitesse, en gelet op de stand in blessuretijd, 0-1, werd hij niet gemist. Echter, nadat het thuispubliek (alias schorem) achter doelman Okoye overging tot het gooien van (plastic) bierglazen, Okoye werd geraakt, alsmede een vuurwerkbom nadat de spelers van het veld waren, werd de wedstrijd gestaakt. Een cameraman moest behandeld worden voor gehoorschade. Daar ging de V van Vrede voor Oekraïne die voor de wedstrijd zo hoog in het vaandel stond. Overigens, scheidsrechter Dieperink was een absoluut Dieptepunt, het aardigste woord dat ik verbaal naar de TV kon smijten was ‘kale neet’, maar ik mag dat. Ondanks dat degradatie blijft dreigen, ben ik trots op dit strijdvaardige Sparta. Het kan nog (meer dan ooit). En, het is maar een spelletje (nu ben ik het voor het moment met Astrid eens), daarom een kort slotwoord; steun allemaal Oekraïne ruimschoot op Giro555.nl De uitdrukking broodnodig schiet hier tekort.

Poetin en Trump: twee boeven, één gietvorm

Uit onmacht over die twee schurken, Trump steunt Poetin, die op z’n Engels ‘birds of a feather’ heten, ben ik een beetje met de gecombineerde letters van hun naam aan het ‘spelen’ gegaan. Puzzel met me mee. Troep komt er als eerste uit. Geen wonder, dat is hetgeen deze ‘wereldleiders’ altijd produceren, had ook prut kunnen zijn. Poet slaat op de buit die beide wereldrovers tijdens hun aanwezigheid op deze aardkloot illegaal vergaard hebben. Pimp (pooier) slaat sowieso op Trump, Poetin lijkt aseksueel. Moer, kan het ze niet schelen wanneer het gaat om het aantal slachtoffers dat ze maken. Roet geeft de kleur van hun ziel (indien aanwezig) aan. Toupet, zou beide heren niet misstaan, zie onderstaand model:

Ik zag gisteren een oude man huilend naast z’n auto staan, vluchtend uit Kiev, hij vervloekte Poetin en hoopte dat hij dood zou vallen. Onmiddellijk kwam in mijn muziekbrein ‘Only the good die young’ op van Billy Joel, aangevend dat dit soort misdadigers altijd een lang leven beschoren lijkt. Laat me daarom nog één woord samenstellen, ter ondersteuning van de oude man, en wel op z’n Frans: ‘Mort’. Macron, die aan die lange tafel met Poetin voor de kat z’n staart aan het onderhandelen was, begrijpt het als geen ander. Naast belastingen is het die andere zekerheid in het leven, en daar proosten we op: vashe zdorov’ye! Ter afsluiting, laten we een groot hart hebben wanneer het om hulp gaat voor al die onschuldige Oekraïners die huis en haard hebben moeten verlaten. Laat het een pakket zijn dat wel slaagt, in tegenstelling tot het ‘zwaarste’ pakket van de politici.

Roken en koken als topic

Roken en koken, twee zaken die me heden ten dage niet beroeren, of eigenlijk nooit beroerd hebben. Nou ja, soms een bralsigaar bij een feestelijke aangelegenheid, hoewel ik daar na 1999, het jaar dat mijn Amerikaanse levensverzekering inging, ook niet meer de fik in gestoken heb. Ik was ervan overtuigd dat de verzekeringsmaatschappij na mijn verscheiden me open zou halen, opzoek naar alles dat ook maar de schijn van nicotine had. Koken? Ammehoela, daar zijn restaurants toch voor, was mijn redenatie. Als semi pensionado, die genoeg tijd heeft om uitbundig de olympische spelen aan te gluren, kreeg ik na een diepgaand gesprek (raden met wie) het natuurlijke verlangen om me de kookkunst eigen te maken. Daar zou ik gisteren mee beginnen. Vanwege ‘Eunice’ ging de uitwedstrijd Fortuna Sittard tegen mijn geliefde Sparta vrijdagavond niet door, hetgeen me tijd verschafte om het recept te bestuderen van mijn eerste (geplande) meesterstukje:

Dat betekende allereerst aanschaf van een rolmaat (ik ben ook geen klusser). Bij 2. liep ik al tegen de eerste vragen aan. Veel ingrediënten moeten gesneden worden in plakken of stukken van 0,5 cm. Op m’n gevoel ga ik er dan maar vanuit dat dit lengte x breedte x hoogte is, dus eigenlijk kleine dobbelsteentjes. Doorlezen; ‘snipper de ui en snijd de knoflook fijn’. Wat is nou het verschil tussen snipperen en fijn snijden? We hebben in ieder geval een papierversnipperaar, die kan ik wellicht gebruiken. Geen goed idee, vond Astrid, en stilzwijgend reikte ze me een apparaatje aan waar ik het bestaan wel van kende, maar niet de functie. Eerlijk gezegd dacht ik dat het iets van doen had met kraamzorg.

‘Uienversnipperaar’, zei ze kortaf. Toen durfde ik niet meer te vragen hoe fijn de knoflook dan wel gesneden moest worden. ‘Goudbruin in een wok’ en ‘zachtjes pruttelen’ begreep ik wel, dus aan de bak. En, niet onbelangrijk, twee mensen die als proefkonijn aan tafel komen; ‘mijn’ Astrid en uit Amerika teruggekeerde overbuurvrouw spijtoptant Mariska. Toen gisterenmorgen bleek dat ‘Eunice’ onze stek redelijk intact had gelaten, kon het kookavontuur beginnen, met coach Astrid aan de zijlijn:

‘Wablief?’. Toen schoot me plotsklaps dat oude gezegde te binnen: ‘het zijn niet allen koks die lange messen dragen’. Uiteindelijk had ik de beschikking over 4 messen om de diverse producten aan te vallen. Met name de paprika bood nogal verweer bij het verwijderen van de zaadlijsten. Nadat alles schoongemaakt, gesnipperd en fijngesneden was, had ik een hoeveelheid die voldoende was om een weeshuis te voeden. Echter, waren dit de Olympische Spelen dan had mijn coach met twee vuisten naar boven gezwaaid. De voorbereidingstijd van 30 minuten was maar liefst met 90 minuten overschreden! Maar alles was wel tot op de millimeter correct gesneden. Conform de oude Olympische gedachte ‘meedoen is belangrijker dan winnen’ schoof ik de hele handel in de wokpan. Uiteraard onder toezicht van mijn coach, dit vanwege stijlpunten. Lang verhaal kort, na het laatste gepruttel begon gast Mariska voorzichtig een klein bordje Tikka Masala op te scheppen, maar na een verrukt ‘heerlijk’ bediende ze zich een tweede keer. Ik voelde me de koning van de Gastronomische Spelen en heb heerlijk geslapen vannacht, dromend dat ik de Nederlandse vlag uit het stadion mocht dragen wegens deze prestatie. Hashtag: ‘nooit te oud om te leren’.

Een onrustig Olympisch weekje

Wat geniet ik van de Olympische Spelen. Zeker nu ik last heb van m’n nervus ischiadicus, oftewel de lange beenzenuw. Ja, ja, de langste zenuw van je lichaam, eigenlijk olympisch van kracht. Die geeft je hier en daar een optater die je verschrikt stil doet staan. Aangezien m’n gedachten dan alle kanten opgaan, deed het me denken aan een aantal Sparta spelers bij een Feyenoord aanval, ze stonden verschrikt stokstijf stil. Bij twee doelpunten gleden Spartanen uit. Waarschijnlijk nog de dozen om hun schoenen, zou Willem van Hanegem zeggen. Morgen tegen Willem II is het erop of eronder. Broer Rob en ik hebben geanalyseerd dat deze gewonnen moet worden om minstens kans te maken om de nacompetitie te halen. Morgen kijk ik bij hem in Culemborg, dan heeft Astrid geen last van mijn gemopper en getier, dan wel uitbundige vreugde kreten (dat komt wel eens voor). Arme Mariette (m’n schoonzus). Maar ik dwaal af, terug naar de Olympische Spelen. Wat doen ‘we’ het goed. Zo trots! En wat ben ik blij met die Italianen, die met namen als Fontana en Lollobrigida hoog bij me scoren. Dat is toch wat anders dan Roest en Bergsma. Lollobrigida roept herinneringen op uit m’n jeugd:

Ja, heel eerlijk, als ontluikende teenager stond ik daar natuurlijk met wijd geopende ogen naar te staren. Nooit met het idee hoe een schaatspak haar zou staan, en een fototoestel voor een selfie had ik ook niet. Bij Fontana dacht ik niet alleen aan die bekende fontein in Rome, die door Feyenoord supporters in 2015 verbouwd werd, maar ook de hit van Wayne Fontana; ‘The game of love’. Heerlijke hersenspinsels voortkomend uit sores met de lange beenzenuw. Je moet er het beste van maken. Dat vond die Zweed Nils van der Poel gisteren ook toen hij op de 10.000 meter een wereldrecord reed. Simpel verklaard; Nederlandse grootvader. Zou je het ook grensoverschrijdend gedrag kunnen noemen? Zo ja, dan claimen we ook een deel van die gouden medaille. En wat zong Patrick?

Beetje flauw, maar te wijten aan de nervus ischiadicus. Is overigens een lelijke rakker die wel vier weken kan sarren. Inmiddels ben ik in week twee aanbeland en niet al te chagrijnig, met dank aan de door Astrid aangevoerde pijnstillers. Ook mocht ik van collega gympie Mariska een heerlijke pan kippensoep in ontvangst nemen en liet Marianne G., echtgenote van gympie Chris G., Tinley uit. Plenty hulptroepen wanneer Astrid op de babytoer is, en dat doet deugd. Overigens kreeg ik een klacht naar aanleiding van de inkoop van twee van mijn GELUL boekjes (zie Luim vorige zaterdag) van overbuurman Peter Kamp, die van mening was dat zijn ‘laatste’ exemplaar een klein fortuin waard was. Begrijpelijke teleurstelling, maar zo is het leven. Zoals ik reeds stelde, onrustig weekje met te veel gebeurtenissen, zowel qua grensoverschrijdend gedrag als het overlijden van een buurman in onze kleine hechte gemeenschap. Excuses dus voor deze warrige Luim, maar er zijn ergere dingen in het leven. Nil Desperandum!

Zomaar een Luim uit de losse pols om het (on) weer te vergeten!

Heel lang geleden (meer dan 33 jaar) werd er een boekje van mijn hand gepubliceerd onder de titel ‘Geheel Exclusief Laanens Unieke Luimen’, als geadverteerd in de Automatisering Gids (AG) waarin mijn wekelijkse Luim indertijd verscheen. De gerenommeerde oud journalist Richard Keijzer beweert tot op de dag van vandaag dat de redactie van AG nimmer de advertentie geplaats zouden hebben indien zij het anagram (Richard corrigeert dat wel) ontwart zouden hebben: GELUL. Maar dit terzijde. Buurvrouw Natalie verwittigde Astrid dat het boekje van haar man (ik dus) te koop stond op Marktplaats. Astrid ging daar onmiddellijk achteraan, en verdomd:

Vijf grappige boekjes voor €5. Dat moet het tekenwerk van mijn broer Rob teweeg hebben gebracht, immers, wie kent de (nog levende) automatiseringshelden van de mid 80-er jaren nog? Deze herinnering, ooit geprijsd voor fl. 14,95, doet nu dus nog maar één euro. “Nou, die willen wij wel hebben,” besloot Astrid, “het laatste gave exemplaar heb je aan buurman Kamp gegeven.” Astrid in conclaaf met Thea Haak (geen familie van), die mededeelde dat ze zelfs twee exemplaren had. Huh?! Nu komt het (tromgeroffel); toen ze hoorde dat Astrid degene is aan wie het boekje opgedragen was ‘Opgedragen aan Astrid die ondanks al m’n Luimen van me blijft houden!’ smolt haar hartje en gaf ze de boekjes gratis weg. Dat is toch een sprookje? Zo komt genereuze Thea Haak in het illustere gezelschap van Nico, Guus en Kapitein Haak. The End. Nee, nee, nee, nu Henk Fraser na dit seizoen Sparta verlaat, laat ik de volgende complottheorie los. Schmidt vertrekt bij PSV, Slot gaat van Feyenoord naar PSV en Fraser gaat naar zijn droomclub; Feyenoord. Of; hij wordt bondscoach. Hij heeft natuurlijk in zijn nog twee jaar doorlopende contract een clausule dat hij weg mag wanneer hij zich kan verbeteren. Gezien de huidige positie van Sparta een eitje! Over eitjes gesproken; mijn aandacht werd getrokken door de volgende kop in het AD van gisteren:

Rotterdammers willen superjacht Bezos bekogelen met eieren: ‘Kan niet zomaar alles maken’

Rotte eieren wel te verstaan. Zou het gesponsord worden door Amazon.nl? Van de Hef blijf je af, dat is de boodschap. Nu we toch in Rotterdam zijn; morgen Feyenoord-Sparta om 12.15. Nou effe afwachten hoe gemotiveerd Fraser ‘onze’ jongens het veld instuurt. Een proeve van bekwaamheid. En laten we het nu dan hebben over sportiviteit. Voor u gelezen in de Gooi- en Eemlander (je merkt wel dat ik nogal wat vrije tijd heb):

Hockeybond KNHB betreurt de manier waarop de nacompetitie in de zaal zondag eindigde. Bij de vrouwenwedstrijd tussen Bloemendaal en Laren besloten beide teams in de slotfase, bij een stand van 4-3, de klok te laten aflopen zonder verder te spelen. Beide teams hadden aan die stand genoeg om in de hoofdklasse te blijven.

Vanaf de tribunes in Den Haag zagen de hockeysters van Ring Pass verbouwereerd toe hoe de speelsters van Bloemendaal en Laren de laatste 1,5 minuut stil bleven staan op het veld, zonder de bal te beroeren. “Onsportief!”, werd vanuit het publiek geroepen. Bloemendaal won met 4-3, waardoor Ring Pass degradeerde.

Helaas gebeurde iets soortgelijks ook bij Nederland-Ierland (WK ’90), maar  die speelden toen nog de bal op het middenveld heen en weer. Overigens ook schandalig, maar na de 1-1 gingen beide landen door. Voor straf lootte Nederland vervolgens tegen Duitsland en die nemen geen krijgsgevangenen. Frank Rijkaard kreeg rood nadat hij Völler maar liefst twee maal in z’n krullen gespuugd had. Uiteindelijk werd Duitsland wereldkampioen. Hoe kom ik nu na dat sprookje waar ik aan begon aan dat vreselijke einde? Het weer, dat is het. Dus, blijf zonnig en laat je niet meeslepen door complottheorieën (behalve de mijne). Happy Olympics!

Komt mij ter ore dat………

Sparta zonder publiek wil spelen omdat 1/3 supporters in het stadion niet lonend is. Het is (nog) niet zeker, maar mocht dat zo zijn, dan overweeg ik om m’n seizoenkaart niet te verlengen. Dit is het tweede seizoen dat we amper wat terug krijgen voor de waarde van onze zuurverdiende €€, en dat heet terecht ‘liefde voor Sparta’. Moet wel van twee kanten komen, oftewel ‘it takes two to tango’. Sparta is gewaarschuwd! Zo kwam mij indertijd ook ter ore dat in de ‘steamy’ clip van ‘Paradise by the dashboardlight’ dat meisje in de uitdagende witte outfit helemaal niet zong ‘what’s it gonna be boy’.

Dat werd gezongen door Ellen Foley, die eruit zag als een kostschoolmeisje. Voorzichtig nu. Recenter kwam me ter ore dat Meatloaf zelf ten onder ging aan COVID, zonder gevaccineerd te zijn (niet bevestigd). Van het bovenstaande zijn er twee van horen zeggen, dus onder voorbehoud. Dat van de clip is 100%. De komende tijd zal leren hoeveel waarheid ‘ter ore’ bevat. Interessante proef. Afgelopen maandag weer lekker met m’n seniorenploegje getraind. Leuk om die vertrouwde gezichten weer te zien (zwoegen). The Voice was natuurlijk weer een dankbaar onderwerp, zeker ook omdat wij, de Gympies, ons als één m/v hebben teruggetrokken uit The Voice Senior. Als gedoodverfde winnaar, volgens een anoniem jurylid (Anouk), waren wij reeds in het bezit van de gouden microfoon. Welnu, men heeft mij gevraagd die te retourneren, hetgeen ik volgaarne doe.

Wederom een klap van jewelste voor het bastion van De Mol. Inmiddels bereiden de Gympies een cover voor van de Monkees met als titel ‘Hey, hey, we’re de Gympies’. GooiTV krijgt de primeur voor de clip. Van oud naar jong. Ik voel me vereerd om de komende drie jaar als Chairman of the Board bij Dutch Game Garden de kar te helpen trekken die jonge bedrijven voortstuwt in de vaart der volkeren. Een evenement dat zijn schaduw ver vooruit werpt is de Game Developers Conference (maart) in San Francisco. Daar heb ik tijdens mijn consulaatjaren veel mee van doen gehad. Het doet me deugd dat de Dutch Game Association de gamers die de trip aanvaarden prepareert, en dat ze mij uitgenodigd hebben om wat van m’n expertise ter beschikking te stellen. ‘Giving back’, noemen ze dat in Amerika, en zo hoort het ook. Er worden door ons nog, zó bekend met de Engelse taal (not!), te veel fouten gemaakt door woorden te verzinnen of te misbruiken. Grappen als ‘I fok horses’ doen de ronde, of deze:

maar fouten met centimeters en Celsius in plaats van inches en Fahrenheit kunnen je de kop kosten. Mij is ter ore gekomen dat in getallen punten en komma’s ook van plaats wisselen. Bij verkeerd gebruik kan dat een massa geld schelen. Ik bedoel maar! Overigens is deze ‘ter ore’ een feit. Gisteren scheen zowaar de zon, iets dat ik jullie allemaal de komende dagen en weken gun. Blijf gezond, blijf op je hoede.

BOOS gaf me het ‘format’ voor de ‘Ex’pression Years’

Met grote interesse heb ik donderdag om 16.00 Tim Hofman bij BOOS de ‘Voice’ affaire zien ontrafelen, alsmede de hortende response van John de Mol. Wat mij opviel, omdat het ook op mijn Ex’pression saga sloeg, was zijn opmerking dat de band tussen hem en zwager Jeroen ‘dickpics’ Rietbergen niet door staf en deelnemers gezien werd als belemmerende factor om een klacht in te dienen. Hoe onnozel kan je zijn (of spelen)? Het was in wezen iets dat continue speelde gedurende de ‘Ex’pression Years’. Navigeren als zodanig gaat tot op zekere hoogte, maar dan komt het moment van schipbreuk. Na de minnelijke schikking in het kort geding wegens botsende grondrechten, waarbij het mijne ondergeschikt werd verklaard, heb ik onmiddellijk alles conform de schikking geregeld, hetgeen niet makkelijk was. Niet alleen omdat de waarheid niet aan de orde was, maar ook omdat het geld kostte en de wellicht spannendste periode (van ontslag indienen december 2004 tot en met vertrek medio 2005) onbeschreven bleef. Begin en einde van Ex’pression (as we know it) wordt onderstaand in twee foto’s weergegeven:

BOOS bracht me op het idee om niet op de wekelijkse voet verder te gaan. Overigens ook gevoed door het gegeven dat wederom een advocaat in mijn gegevens aan het wroeten was. Mijn plan is om een fictie boek te schrijven, met Hillary Clinton’s laatste boek, ‘Staat van terreur’, als schrijfvoorbeeld. Echter, nog steeds als management leerboek, maar uitgebreider waar het om oorzaak en gevolg gaat. Uiteraard met fictieve hoofd- en bijrolspelers. Daar ga ik dus mee aan de slag. Doei! Natuurlijk niet, de zaterdag Luimen blijven uiteraard hun opwachting maken! Elke week ontvang ik, als trouwe seizoenkaarthouder van Sparta, de nieuwsbrief. ‘Nieuwsbrief op z’n Spartaans’, dat is het mantra. Ivar en ik zaten vol aandacht naar de wedstrijd Cambuur-Sparta te kijken toen keeper Coremans een onschuldige hoge bal niet alleen door z’n vingers liet glippen, maar ook nog kans zag om via z’n knie een eigen doelpunt te produceren. Mantra blijft ‘Punten verliezen op z’n Spartaans’. Ivars krachttermen plaats ik maar niet in deze familieblog. Nu alle quarantainezaken achter de rug zijn, kon ik me van de week weer melden bij het bloedlab van het Antonius ziekenhuis, vooruitlopend op een routine onderzoek. Mondkapje op, etc. je kent dat wel. Zegt die dame “wat heeft u een mooie….”, ik hang aan haar bedekte lippen…..”ader”. Is wel makkelijk bij bloed afnemen, geen misprikken. Alles daarna ook goed, ik kan weer een jaartje vooruit. Mijn verjaardag, vorig jaar juli, kende vele uitgesmeerde cadeaus (lunches, evenementen, etc). Nog niet alles kon wegens corona geactiveerd worden, maar nu is het ‘Liverpool’ geschenk van oudste zoon Rick (en schoondochter Liesbeth) daadwerkelijk vastgelegd. Rick en ik doen de tweede helft van april het Verenigd Koninkrijk aan en daar wacht ons onder anderen:

En ik hoef niets te doen, alleen maar genieten. Dat is nog eens optimistisch naar een stukje nabije toekomst kijken. En dat gun ik al mijn lezers; een blik door een patrijspoortje (inderdaad, we gaan met de ferry) waar zich een optimistisch plaatje ontrolt. Lekker toch, niet dan?!

Ritme vinden in 2022 plus 9

Laten we wel zijn, 2022 begon voor ons vrijdagmiddag 31 december 15.00 in Sacramento toen de eerste ‘happy’ wensen vanuit Nederland binnen kwamen. En de beelden van afgestoken verboden (ha, ha) vuurwerk. 21.00 nieuwjaar in New York en – eindelijk- drie uur later in Californië. Wanneer 2022 zich zo voortzet als de eerste twee weken, dan staat ons nog heel wat te wachten. Officieel, volgens de Kamer van Koophandel, ging mijn termijn als bestuursvoorzitter van Dutch Game Garden in. Ik mocht daar veel felicitaties voor ontvangen, waarvoor dank, die me soms deden blozen. Vanuit Sacramento trachtte Astrid van de KLM aan de weet te komen hoe te handelen wanneer de PCR test positief zou zijn. ‘Try our social media’, was de boodschap. Via WhatsApp kregen we uiteindelijk na 30 (!) uur een gelukkig positieve response. Moet je dus niet de avond voor je vlucht proberen. Heel veel dank gaat uit naar vriend Maarten Sierhuis, die ons voor de duur van onze vakantie z’n BMW Z4 ter beschikking stelde.

Foto Paul Nijssen

Royaal heb ik hem mijn Nissan Note ter beschikking gesteld, mocht hij binnenkort in Nederland zijn. Kleiner land, kleinere auto. Toch?! De dag voor onze vlucht de spanning of je al dan niet negatief bent na toelating van de zoveelste neus indringer, ook wel PCR test genoemd. Tevens dien je een ‘bevestiging quarantaineverklaring’ bij je te hebben omdat na ons vertrek afgekondigd werd dat reizigers uit de Verenigde Staten 10 dagen in quarantaine moeten. Ter verhoging van de feestvreugde komt ook het bericht binnen dat het kort geding, wegens de quarantaine, via ‘Teams’ gehouden wordt. Bespaart me een ritje naar Lelystad, maar liever had ik me ‘live’ verweerd. Dan de opluchting dat je ‘mag’ vliegen. Helaas is het iets waar we aan zullen moeten wennen. Pas wanneer je opstijgt heb je het idee dat daadwerkelijk de thuisreis aangevangen is. Er is veel mis gegaan, maar het geluk om Kaj en Michelle (en Charlie)

en Bo-Peter en Tiphanie

zo intens en gelukkig mee te maken overheerst. Op Schiphol wordt niets meer gecontroleerd en de quarantaine kan beginnen, met dank aan buurman Peter Kamp die trouwhartig op ons staat te wachten. 11 januari het kort geding. Het gaat over botsende grondrechten; AVG (Algemene Verordening Gegevensbescherming) tegen vrijheid van meningsuiting. AVG wint, Barbertje (Laanen) moet hangen, zij het met een compromis. Er is één persfiguur aanwezig die een on-line stuk schrijft in de Gooi- en Eemlander. Het voelt aan als een opstel van de middelbare school (sorry middelbare scholieren, daar hadden jullie een 5- voor gekregen), waarbij ook nog eens geen hoor en wederhoor is toegepast. Tamelijk irrelevant één van haar opening zinnen:

‘Laanen woont tegenwoordig in Loosdrecht en was in 2018 kandidaat voor D66 tijdens de gemeenteraadsverkiezingen’.

Slotzin: ‘Daarop zegde de man toe dat hij de naam en foto’s uit zijn blog en boek zal verwijderen’.

‘De man’, dat schreef columnist Eva Hoeke in de Volkskrant wanneer ze het over haar echtgenoot had. Geen enkele mening of ik het weleens bij het rechte eind zou kunnen hebben, zij het AVG verboden. Zo worden klokkenluiders ook afgemaakt. Mocht iemand geïnteresseerd zijn in haar broddelwerk, laat het me weten en ik e-mail het. Uiteraard heb ik inmiddels gevolg gegeven aan het overeen gekomene en beraad ik me hoe verder te gaan met het boek dan wel vervolg in blogvorm. Niet getreurd, zo ging het de eerste helft van één maand in 2022, ik zie de rest van het jaar met vertrouwen tegemoet, en nog met een schone lei ook!

Trip Californië-slot; anders dan gepland

De toer begint, de pedalen spinnen, ik ben benieuwd.

Luidkeels zingen we ‘Sweet Caroline’ mee met Neil Diamond, en uiteraard op het juiste moment gooien we het ‘pom, pom, pom’ eruit. Leuk ook voor de buren! We rijden richting het Capitool en vinden daar onze eerste ‘rustplek’, oftewel ‘wine o’ clock’ want hoewel we op een bierfiets zijn, kiest het merendeel toch voor een glas wijn, want zo warm is het nou ook weer niet, bewijst deze foto:

Astrid heeft er zin in, ik kikker. Op naar de volgende aanlegplek, het gaat ons goed af. Laten ze daar nou ook nog ‘garlic fries’ hebben. Met veel plezier komen we weer aan op de plek van vertrek en belonen onze skipper met een ruime fooi. Huiswaarts nu voor het oudejaar gevoel. Snacks, diner en spelletjes volgen elkaar in hoog tempo op. Om negen uur vieren we op TV het nieuwe jaar van New York mee en drie uur later in Californië. Er wordt voorzichtig geknuffeld. Rond 00.30 vertrekt Michelle’s familie naar Martinez terwijl wij nog een drankje, een oliebol en een spelletje doen. Rond kwart over drie gaat het licht uit, letterlijk en figuurlijk. Na wat langzaam opkrabbelen nieuwjaarsdag, beginnen we met een mimosa, altijd een puik recept. We gaan door waar we gebleven zijn met een potje 31. Daarna in de middag een film bekeken die we met de jongens misschien wel tien keer bekeken hebben: ‘wedding crashers’. Af en toe vraag je je af waarom we toen gelachen hebben. Pizza op het menu gevolgd door……potje 31. Iedereen druppelt naar bed, waarna Kaj en ik nog één afzakkertje nemen en gelukkig zijn dat we ondanks de Covid narigheid lekker veel met elkaar zijn omgegaan.

Toevallig wel!

We bereiden ons voor om de terugweg naar San Francisco te aanvaarden, maar niet nadat Astrid er voor gezorgd heeft dat alles netjes achtergelaten wordt. Michelle, die dienst heeft, hebben we vroeg gedag gezegd en bedankt, vooral ook omdat ze veel meer schoonouders op bezoek heeft gekregen dan gepland (familie en vis). Onderweg naar Bo-Peter en Tiphanie doen we eerst Vacaville aan (outlets!), waarna we onze weg vervolgen via Paul en Lenore in El Sobrante. Die moesten we eerder afzeggen. Nu we net uit quarantaine zijn, kan het ‘last minute’. Hartelijke ontvangst die we helaas te snel moeten afbreken. Nu het nog enigszins licht is, rap, rap, Maartens BMW aftanken en retourneren in zijn garage. We hebben Bo-Peter ingeseind dat we er rond half zes zijn, waarna we tot volle tevredenheid hem en de ‘peach’ aantreffen. Het wordt een avond met een sushi diner en informatieve toekomstpraat. De volgende ochtend dienen we om negen uur een PCR test te ondergaan om bij het inchecken morgen aan te kunnen tonen dat we vrij zijn van besmetting. Best spannend. Wederom is Bo-Peter paraat en brengt ons gezwind naar het lab. Bijna geen mensen, dus snel geholpen. Het wachten kan beginnen. ’s Middags neem ik een Uber naar het consulaat voor een bijpraatsessie met consul generaal Dirk Janssen. Ik ben iets vroeger en besluit om even te kijken hoe het staat met onze stamkroeg; Murphy’s Pub. Helaas, heeft de ‘lock down’ in San Francisco niet overleefd.

Het gesprek met Dirk Janssen was zeer positief, en voor jonge bedrijven kunnen ze zeker iets betekenen. Beneden in de receptie wacht Othmar Witteveen, grote man in het faciliteren van bedrijven qua hotels en vervoer, op me. We gaan bijpraten bij een glaasje wijn. Dat viel niet mee, wegens Murphy’s doen we het om de hoek gelegen Belden aan, waar zo’n 7 restaurants huizen. Alles gesloten, een aantal voorgoed. Na wat heuvel op geloop niets kunnen vinden; wat een wereldstad, ze mogen namelijk open zijn. Uiteindelijk eindigen we in een hotel met een cappuccino en een goed gesprek. Inmiddels is de miezer overgegaan in een fikse regenbui terwijl ik mijn Uber afwacht. Een dikke Lexus, toe maar. Die brengt me voor $16,95 naar Saturn, waar Bo-Peter en Tiphanie huizen. Binnen wacht een verrassing, Kaj is speciaal overgekomen om ons goede reis te wensen. De schat. Gespannen wachten we op de PCR uitslag en wanneer die van Astrid negatief binnenkomt, weten we dat het wel snor zit en er valt een pak van ons hart. Alle documentatie hebben we nu voor elkaar, we weten dat we thuis in quarantaine moeten, maar zijn zeer dankbaar dat we zoveel tijd hebben kunnen doorbrengen met zonen en aanhang. Zoals een bekende Amsterdammer ooit zei ‘elk nadeel heeft z’n voordeel’. Bo-Peter brengt ons liefdevol naar SFO, waarna alles goed komt, want aan de andere kant wacht buurman Peter Kamp ons op. Quarantaine kan beginnen, hoewel, vandaag is de 10e dag. Hoera!

Trip Californië-5; anders dan gepland

Uiteraard zijn we zeer benieuwd wat Kaj voor ons in petto heeft als verrassing.

Na een wat hangerige ochtend gaan we op pad in Kaj’s 9 jaar oude Dodge Dart. Kaj is wat dat betreft een echte spaarzame Hollander. Hij heeft niet, net als zijn collega’s bij de brandweer, een stoere pick-up truck gekocht, maar z’n spaarcentjes bewaard voor de aanbetaling van z’n huis. Moeders trots! Inmiddels rijden we over een zeer smal weggetje en Kaj rijdt alsof hij onderweg is naar een brand. Angstig kijk ik naar rechts, waar het niet goed afstorten is. Gelukkig bereiken we niet veel later de plaats van bestemming: ‘Old Sugar Mill’.

En wat blijkt, daar hebben 14 wijnboeren een plekje gevonden waar geproefd kan worden. En uit ervaring weet ik dat wijnen uit Californië tot de beste ter wereld behoren. Er wacht ons een tafel bij de Three Wine Company. Nadat we een ‘tasting’ (5) rood of wit hebben uitgekozen, worden de bijbehorend hapjes besteld en kan de pret beginnen. We tuiten de lippen, laten het in de mond circuleren en…..genieten. Wat een lekker tripje was dit. Thuisgekomen gaat het vizier weer op Coach Ted Lasso omdat ik ook (asjeblieft) de tweede serie nog af wil kijken. Even voorstellen:

‘Believe’ is zijn grootste wapen wegens zijn onkunde waar het voetbal betreft. Weer genoten. De dag is nog niet voorbij (arme Michelle) en we laten ons door Kaj vervoeren naar het centrum van Sacramento voor een diner met z’n viertjes bij Zocalo, een mooi Mexicaans restaurant met veel te luide muziek. Klaarblijkelijk is het devies bij het (lekkere) eten ‘niet lullen maar doorkauwen!’ Thuisgekomen weer aan het ‘Mens erger je niet’, waar mijn zwarte pionnen genadeloos toeslaan. Michelle drukte het voor het naar bed gaan goed uit; ‘the black rider strikes again’. Donderdag 30 december: per e-mail zijn de documenten voor het kort geding binnengekomen. Oh, wat een pret. Gelukkig arriveren Bo-Peter en Tiphanie weer, dat neemt wat van de irritatie af. Omdat Michelle iets anders aan haar hoofd heeft, kunnen we met z’n vijven in één auto naar Old Town Sacramento. Pittoresk, eerst maar eens lekker van ‘garlic fries’ genoten. Een bar ontdekt met de ‘best Irish Coffee of Sacramento’, dat moet gekeurd worden;

Viel zeker niet tegen. Na nog wat ‘shopping’ huiswaarts, waar Bo-Peter een maaltje Chili con en sin carne maakt. Lekker zeg (con carne voor mij). Daarna wordt iedereen een beetje melig en danst Astrid met mijn kartonnen baseball gelijkenis:

Spelletjes tot ver na middernacht, dikke pret wederom met een winnende Tiphanie. Het wordt een lekker luie morgen op de 31e. Weer mooi weer. Inmiddels komt Michelle’s familie ook aan voor de viering van oud en nieuw. In twee auto’s naar Sacramento waar het volgende evenement op ons staat te wachten; de bierfiets. Vol enthousiasme neemt iedereen plaats aan de trappers, behalve Cindy, Michelle’s moeder, en ik. Wij mogen op de bok. De stuurman geeft aan bij welk signaal van zijn bel wát moet worden gedaan. Geestige kerel, die vervolgens zijn gettoblaster met volle kracht meezingliederen uit laat braken. De toer begint, de pedalen spinnen, ik ben benieuwd.

Morgen slot.