“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 115

De trip naar Washington. De met spanning tegemoet geziene accreditatie hoorzitting. Onverwachte omweg naar Providence.

“Peter, Lincoln Frank on line one,” geeft onze assistente Pat aan mij door. De grote man van Quad Ventures, wat zou die willen? “So you guys meet the accreditation folks in Washington Wednesday,” begint hij. Dat moet Frank de Belg hem verteld hebben om de prijs op te jagen. “Yes,” antwoord ik vragend. “Well, that’s pretty close to Rhode Island, where I live,” vervolgt hij, “good time to pay me a visit.” Lincoln legt vervolgens uit dat het voor hem belangrijk is om te weten hoe het topmanagement denkt over de ontstane situatie. Indien we de United Express nemen van Washington naar Providence, dan zijn we er binnen een uur. Omdat we United ook vliegen naar Oakland, kunnen we onze thuisvlucht kosteloos omboeken. En een hotel heeft hij inmiddels ook voor ons geboekt. Het lijkt me de moeite waard. “Cool Lincoln, we’ll see you Thursday morning in the hotel lobby,” verbreek ik de verbinding. Dit is net de ‘boost’ die Gary nodig heeft, z’n gezicht klaart helemaal op. “Who knows, this might be our pass to freedom,” roept hij overmoedig.

Gary Platt: “pass to freedom!”

Ja, wie weet, Lincoln Frank moet met deze zet iets in gedachten hebben. Leep als hij is, zal hij zeker benieuwd zijn hoe de hoorzitting verlopen is, om zo z’n positie te bepalen. Is natuurlijk zijn goed recht. “See ya tomorrow six a.m. sharp, Gary,” laat ik hem nog even voor de zekerheid weten. Astrid is niet echt blij met deze nieuwe omweg want het betekent dat ik de 28e, onze 16e huwelijksdag, pas tegen tien uur ’s avonds terug ben. Maar gezien de gebeurtenissen van de laatste tijd, ziet ze de ‘upside’. En zaterdag, na mijn scheidsrechtertraining, gaan we uitbundig dineren. Vrede gesloten. Om vijf uur ’s ochtends uit bed valt niet mee, maar ik wil coûte que coûte bij Gary voor zes op de stoep staan, dan heb ik ook nog eventueel tijd om hem uit z’n bed te rossen. In de half schemering rijden heeft iets magisch, zeker ook bij een temperatuur die het aangenaam ‘crispy’ maakt. En wonder boven wonder, Gary staat al aan de stoeprand op me te wachten. “Got you,” roept hij uitdagend. Het half uur naar Oakland Airport gebruiken we om het laatste nieuws tot ons te nemen via KCBS. De ‘recall’ van gouverneur Gray Davis schijnt nu echt serieuze vormen aan te nemen. Gary bromt, “take the bastard out.” Ja, ja, Gary de republikein. Alles loopt op rolletjes en voor we het weten zijn we ‘in the air’ en begint Gary aan z’n betoog over Eckarts ‘Burning Man’ trip. “Believe me Pete, he will be out of his fucking mind at the boardmeeting,” is het laatste wat ik hoor voordat ik wegdoezel. Na een kleine vijf uur vliegen wordt de landing ingezet en we arriveren ruim op tijd voordat we met ‘lawyer’ Stan Freeman een voorbereidingssessie ingaan. Stan is vriendelijk maar tegelijkertijd ‘hardnosed’, mild uitgedrukt. Elk aspect komt aan de orde, van curriculum tot catalogus en van de diploma’s van de staf tot ervaring van het topmanagement. Na een paar uur ‘ondervragen’ is Stan tevreden. Nogmaals legt hij uit dat ik het algemene plaatje moet schetsen en Gary zich moet beperken tot inhoudelijke zaken voor wat betreft het curriculum. Bijna verdwaasd knikken we ten teken dat we het begrepen hebben. “This is your one and only chance, do you get that,” waarschuwt Stan nogmaals terwijl hij z’n trolley afsluit. Gary en ik zeggen tegelijktijdig schaapachtig, “we get it.” Stan pikt ons morgen op, zodat we eventueel in de auto nog bij kunnen praten. We wuiven hem uit en begeven ons naar de hotelbar. Zelden heeft een ‘Jack on the rocks’ beter gesmaakt. Na nog een ‘snelle’ zoeken we ons mandje op om morgen bij het panel een frisse, montere indruk te maken. Game time! Stilzwijgend zitten we aan het ontbijt, wetend wat ons te doen staat. Met onze ‘travelling light’ bagage wachten we daarna in de lobby op Stan, die prompt om kwart over negen ons op komt halen. Goedkeurend monstert hij onze uitmonstering, ik zelfs met stropdas, Gary netjes in vrijetijdskleding. “Ready to rumble, gentlemen,” vraagt hij naar de bekende weg. We zijn gespannen als voor een belangrijke wedstrijd, maar wel onder controle. “Let’s do it Stan,” zeg ik, waarna we onderweg gaan. Binnen een half uur van stilte komen we aan bij een eenvoudig gebouw waar de ACCSCT (Accrediting Commission of Career Schools and Colleges) gevestigd is. Voordat we ons aanmelden geeft Stan ons nog een bemoedigend klopje op de schouders. Na enige minuten worden we opgehaald om voor de commissie van vijf te verschijnen. Ik voel me gezegend dat op zulke momenten een merkwaardige kalmte over me komt. We worden verzocht om plaats te nemen, waarna de Executive Director van de ACCSCT, Elise Scanlon, ons welkom heet.

Archieffoto Elise Scanlon

De warme persoonlijkheid van deze vrouw doet goed aan, een fijn begin van deze sessie. Ze verzoekt ons om een presentatie te geven over het ontstaan van Ex’pression, om daarna in te gaan op de geconstateerde problemen die haar team geconstateerd heeft. Na haar en het panel bedankt te hebben, conform instructies van Stan, stel ik ons voor en geef het woord aan Gary om uit te leggen hoe hij Eckart ontmoette, tot het punt waar ik erbij betrokken raakte. Gary is bloemrijk in z’n taalgebruik, en breedsprakig. Wanneer hij verder uit wil wijden over de miljardair Wintzen, snijd ik hem af en leg kort en bondig uit waarom ik er als businessman bij ben gehaald. Onder andere ook vanwege mijn kennis van de Amerikaanse cultuur en dat maakte me ook de ideale schakel tussen Ex’pression en het Nederlandse hoofdkantoor, zijnde Ex’tent. Ze moesten eens weten wat er in de tussentijd heeft plaatsgevonden! De ‘ondervraging’ kan beginnen. Een barrage, mag ik wel stellen. “Why only 24 months education for a bachelor’s degree”, is een vraag die we qua antwoord uitbundig met Stan Freeman hebben doorgenomen. We leggen uit dat het soort student dat naar Ex’pression komt daadwerkelijk zijn of haar passie nastreeft en geen tijdslimiet kent. Grappig, het ene panellid knikt instemmend, een ander afwijzend. “But why 24/7,” vuurt een ander panellid af. Ook dat is voor ons een a,b,c’tje. Omdat de industrie zo werkt, we stomen ze klaar voor een baan, niet alleen een diploma papiertje. En hoe we omgaan met hun instructie dat ons ‘degree’, inclusief verplichte algemene vakken, nu 30 maanden in beslag moet nemen. Dat hebben ze gedaan om die arme studenten in bescherming te nemen, die daar overigens helemaal niet van gediend zijn. Maar ja, geduldig leg ik uit dat we daardoor het budget bij moesten bijstellen, maar ook onze documentatie moesten aanpassen. ”Well,” roept een muisachtig panellid, “nothing yet in your documentation or enrollment agreement.” Stan Freeman komt naar voren en geeft ieder der panelleden van alle documenten een proefdruk die bij hen ligt ter juridische controle. Daar scoren we mee. Wel is duidelijk dat alles daadwerkelijk in orde moet zijn alvorens er een definitief ‘okay’ zou kunnen komen. De muis laat nog wel fijntjes van zich horen, “first things first,” waarmee hij aangeeft dat eerst het beroep van ons gegrond verklaard dient te worden. Na nog wat simpele vragen en een compliment over hoe Ex’pression uitgerust is en de toewijding van de staf voor de studenten, sluit Elise Scanlon de bijeenkomst. “Gentlemen, thank you for appearing before this panel, you can expect the verdict within four weeks.” Persoonlijk laat ze vervolgens ons uit, waarbij ze in de deuropening plotsklaps loslaat dat ze “very impressed was, and so are most of the others.” Dat hoeft ze niet te zeggen, schiet het door m’n hoofd, hoewel…. We nemen warm afscheid en pas in de auto zegt Stan, “gents, you really did a great job, let me get you to the airport and enjoy the moment.” Wachtend op onze vlucht naar Providence, voelen Gary en ik voor het eerst weer de band die we bij aanvang van ons avontuur voelden, zij het fragiel.

En ondanks het gegeven dat ik inmiddels de ‘many moods’ van Gary ken, voelt het goed om er nu van te genieten. Een ‘bloody mary’ lijkt op z’n plaats.

Volgende week: het verhelderende gesprek met Lincoln Frank over de investeringsgesprekken tussen hem en de Belg. De verbijsterende houding van Eckart na ‘Burning Man’ verziekt de boardmeeting.

We gaan weer voetballuh! En reizen.

En dan bedoel ik niet het EK, dat ik elke dag via de ‘Oranje’ reclames beleef. Nee, de bevestiging van de verlenging van mijn Sparta seizoenkaart. Met Jules Deelder het hele seizoen op pad (en op zak). Ja toch, niet dan?!

Heel leuk is ook de hereniging met de vrienden die broer Rob en ik inmiddels op de Kasteeltribune gemaakt hebben. Heb er echt zin in, zeker weten! En dan komen natuurlijk onze selfies voor elke wedstrijd terug, te beginnen bij de eerste thuiswedstrijd: Sparta – Heracles, zaterdag 21 augustus. En om tegen te spreken dat broertje Rob altijd de rustigste is, plaats ik onderstaande foto toen Sparta de koppositie innam in de Jupiler League:

Ik bedoel maar, pure euforie, dat zal jullie er van weerhouden mij altijd maar als de druktemaker te bestempelen! En reken maar dat we morgenavond wanneer Nederland tegen Oekraïne aftrapt oranje gezind zijn, maar het hart blijft rood-wit (gestreept). Even weg van dat voetbal, zij het dat ik een aantal wedstrijden in september ga missen. Maar het dient een verheugend doel; de huwelijksviering van onze Kaj met Michelle in Mexico.

Het onverwachte aanzoek in Griekenland (2019): ‘shiny happy people’.

Astrid en ik beginnen onze trip in Californië, waar we zo’n twee weken verblijven, om vervolgens naar San Jose del Cabo te vliegen, waar we ons aansluiten bij reeds aanwezige familie en vrienden. Onze dubbele portie Pfizer, inclusief QR code, brengt ons dan waar we maar heen willen, wetend dat onze watervilla in goede handen achterblijft. ‘Olé, señores y señoritas, bailar!’ Het feest kan beginnen. Hoe ik ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ tegen die tijd uitbreng, weet ik niet, wel dat komende woensdag aflevering 115 nogal beladen is. Dat je ’t weet! Eén ding is zeker, het is maar goed dat we in september Astrid volledig uit de planning gehaald hebben. Met het schitterende weer komen de baby’s in grote getale op de zon af, zo lijkt het. M’n duifje moet dag in dag uit flink aan de bak. De Chinezen noemen hun nieuwjaar het jaar van de Os, dat van Astrid kan gerust het jaar van de Baby’s genoemd worden. Het mijne? Het jaar van de Bubbel. Maar daar is gelukkig een eind aan gekomen, sinds een paar weken is de naam gewijzigd in het jaar van de Terrassen. Oh, oh, wat geniet ik daarvan. Gisterenavond met nieuwe watervilla bewoner Mariska en Astrid genoten van een heerlijke maaltijd bij Het Drechthuis. Uit appreciatie door Mariska aangeboden wegens verleende hulp (met name door Astrid, ik profiteer mee). Dit geschreven hebbende, sluit ik de Luim af door eenieder het weekend toe te wensen dat ik mezelf ook wens, met uiteraard winst voor ons aller Oranje! Geniet!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 114

 Stormachtige bijeenkomst bij Bram Zwagemaker. De brief die ervoor moet zorgen dat ik te allen tijde naar Washington kan. E-mail uitwisseling tussen Eckart en Gary bereikt ‘asshole’ niveau.

Terwijl de KL606 zich een weg naar 10.000 meter hoogte baant, verwondert het me dat het welkomstglas champagne me goed doet. Zodanig dat ik aan het lijstje met bespreekpunten voor de ‘visite’ bij Bram begin: Finalisering saga contracten van Gary en Peter. Espi stockoptions niet vergeten. Onderstreept. Financiële situatie Ex’tent na reorganisatie. Kijken hoe eerlijk Bram is na alles wat al uitgelekt is vanuit Austerlitz. Wie is de baas? Uiteindelijk zou dat de Belg moeten zijn, maar dan springt Eckart of Bram er vol in. Verwarrend. Kan hij Eckart er van weerhouden voor de boardmeeting naar ‘Burning Man’ te gaan? Financiering uitbreidingsplannen. Daar laat ik het even bij, ook al omdat m’n oogleden inmiddels behoorlijk zwaar geworden zijn. Ergens boven Schotland schrik ik wakker, met het ontbijt naast me. Heerlijk om dadelijk weer aan te sluiten bij de familie. Kijkend naar m’n notities voordat ik ze opberg, kalk ik er nog onder dat ik kalm moet blijven. Bram heeft het talent om het bloed onder je nagels vandaan te halen. Zoals altijd zeil ik na de landing geroutineerd door alle formaliteiten en spoed me naar de bagageband. Wachtend op m’n koffer zie ik Astrid door het glas al naar me zwaaien. Voelt goed. Na een innige omhelzing lopen we naar de parkeergarage en praat ik haar bij. Ze ziet op tegen de vrijdagavond ‘visite’ bij Bram en Lidy-Ann. Mijn notities stellen haar gerust, de afspraken de komende dagen niet. Vandaag rustig aan bij haar ouders in Vinkeveen, morgen onder andere lunch met Chris Mos bij het gemeentehuis in Den Haag. De Burgemeester, Wim Deetman, heeft interesse getoond om in Den Haag een Ex’pression satelliet op te starten. Vrijdag voordat we ons naar huize Zwagemaker in Bilthoven begeven, eerst naar ziekenhuis Ouderijn in De Meern waar broer Aad herstelt van z’n bypass operatie. Het weekend brengen we wisselend door bij de volwassen kinderen uit m’n eerste huwelijk, en dat besluiten we zondagavond met een dinertje bij Eckart vertrouweling Birgitta. De tijd om dit alles doorgesproken te hebben is evenredig aan de reistijd naar Vinkeveen. Om me van m’n jetlag af te helpen, alsmede de knuffels van de kinderen, staat er al een droge sherry op me te wachten. M’n schoonmoeder weet hoe het hoort. Vrijdagmorgen, na een gunstige donderdag doorgeworsteld te hebben, wacht er een e-mail op me met als aanhangsel de brief van ‘lawyer’ Sherry Gray met m’n ‘travel’ vrijwaringsbrief. Die is nodig omdat na 9/11 alle in de Verenigde Staten aanwezige buitenlanders met werkvisa, zoals ik, onderhevig kunnen zijn aan speciale controles. Indrukwekkend advocatenkantoor, zeker weten.

Duidelijker kan Sherry niet stellen dat ik bij deze speciale hoorzitting niet gemist kan worden.

Tevreden toon ik Astrid de brief, hoewel die meer iets heeft van ‘kun je de boel even de boel laten’. En gelijk heeft ze, aandacht voor de kinderen dus. Maar die worden na wat spelletjes door opa weg gesnaaid voor een boottochtje op de Vinkeveense plassen. Hoe leuk is dat. In het ziekenhuis blijkt broer Aad weer het hoogste woord te hebben. Vol bravoure toont hij de ritssluiting midden o p z’n borst. “Geen grapjes maken,” waarschuwt hij, “lachen doet pijn.” Blij voor hem, en in goede stemming laten we hem achter. Op naar de volgende klus, nou ja, visite. Wanneer we aanbellen bij Brams mooie landelijke woning, heeft toch een zekere spanning zich van ons meester gemaakt. Op z’n Brams worden we welkom geheten, nog net geen peuk in z’n mond. “De chardonnay staat gekoeld op jullie te wachten,” opent hij. Hij gaat ons voor naar de ruime zitkamer waar Lidy-Ann ons ook welkom heet. Koetjes en kalfjes en beleefdheden worden uitgewisseld voordat we wat koeien bij de horens vatten. Halverwege mijn betoog over onze contracten valt Bram me in de rede, “zit toch niet zo te zeiken, Peet, Frank is hier echt wel mee bezig.” Als alle bespreekpunten zo worden afgedaan, zijn we snel vertrokken, denk ik. Bram stemt er in ieder geval mee in om een definitieve tijdlijn aan te geven. Ook Espi’s klacht over de stock options doet hij af als gezemel dat Espi maar met Frank moet opnemen. We gaan naar buiten, glas in hand, omdat de rokers daar op aandringen. “Ex’tent,” gooi ik de volgende bal in de lucht. “Nou,” mengt Lidy-Ann zich in het gesprek, “Eckart kocht alles aan wat maar een beetje naar ‘groen’ rook.” Schamperend voegt Bram daaraan toe, “of blonde haren had.” Terwijl hij z’n volgend sigaret aansteekt memoreert hij al het goede werk dat Frank teweeg heeft gebracht met de reorganisatie en aldus Eckart z’n huid heeft gered. “Net als Johan Vunderink en ik, begin jaren negentig bij BSO, gedurende Eckarts scheiding,” sluit hij z’n tirade af. Via, via weet ik dat beide heren een coup hadden willen plegen en dat Eckart daar lucht van had gekregen. Hij heeft het Vunderink nimmer vergeven. Eigenlijk is de sfeer niet om over naar huis te schrijven en na een lesje ‘zorg zelf maar voor financiering’ bedanken we Bram en Lidy-Ann voor de drankjes en snacks, en verdwijnen in de nacht. Het leek me zinloos om nog over ‘Burning Man’ te beginnen, klaarblijkelijk deed het hen goed om Eckart af te branden. Voordat Astrid in slaap sukkelt zegt ze heel duidelijk, “dat was eens, maar nooit weer.” Dinsdag 19 augustus, 11.45: KL605 staat op het punt om naar San Francisco te vertrekken. Terwijl de jongens zich verheugen over de spelletjes die ze onderweg gaan spelen, praten Astrid en ik over het heugelijke slot van onze vakantie; het diner met burgemeester Wim Deetman in het Kurhaus. Als voormalige minister van Onderwijs en Wetenschap was hij tijdens z’n bezoek bij Ex’pression onder de indruk geraakt van onze lesmethodiek en de passie bij de studenten. Den Haag diende kortom ook zo’n school te hebben, en dat ging hij activeren. Of de 24/7 mentaliteit bij het Nederlandse systeem past, wagen we te betwijfelen, maar het optimisme dat uit Deetmans woorden sprak, alsmede het respect, deed ons op vleugels naar Vinkeveen terugrijden. Na de zeperd bij Bram hadden we dat best nodig. Hoewel, Astrid tovert uit haar tas de foto van de in Volendam kledij uitgeruste families Gruter en Laanen. Dit ter gelegenheid van het veertigjarig huwelijksfeest van Astrids ouders.

Best een hoogtepunt in onze merkwaardig verlopen vakantie. De verdere vlucht ondergaan wij kilometervreters als ware het een busrit en uiteindelijk komen we zonder noemenswaardig oponthoud thuis. Devies: zo lang mogelijk opblijven. Donderdag en vrijdag worden aangemerkt als ‘dry run’ voor ons beroep aanstaande woensdag in Washington. Een myriade aan vragen wordt op ons afgevuurd, die praktisch allemaal zonder aarzeling beantwoord kunnen worden. Generale repetitie geslaagd. Weekend geslaagd, mijn gewicht is teruggelopen naar 88,8 kilo, hetgeen een OBM betekent van 27,41, ruim onder de obesitasnorm. Ik ben trots op mezelf en Astrids kookmaatregelen. Maandagmorgen 25 augustus, het begin van de week van de hoorzitting. Gezonde spanning maakt zich van me meester. Een gesmoorde kreun ontsnapt aan m’n lippen wanneer ik na de eerste ochtend meeting een e-mail van Gary krijg, waarin hij aankondigt zo snel als maar mogelijk uit deze ‘fucked up place’ te willen.

Wat een timing! Erachter hangt een uitwisseling van e-mails tussen Gary en Eckart waarin ze elkaar te grazen nemen. Of ze elkaar voor die tijd gesproken hebben weet ik niet, maar de eerste e-mail van Gary is van vrijdagavond na elven, geen goede tijd dus, en heeft als onderwerp ‘yes I’m an asshole.’ Gary spreekt de hoop uit dat Eckart niet al te veel snoept van de ‘feel good drug of the century’. Hij merkt ook nog fijntjes op dat Eckarts humeurniveau hem zorgen baart, ofschoon dat altijd wel het geval is bij een boardmeeting. Eckart antwoordt met een vraagteken. Even na middernacht legt Gary via e-mail uit dat ecstasy waarschijnlijk aangeboden wordt vanuit elke hoek die je omgaat. En dat hij weet dat Eckart dat op prijs stelt. Uitvoerig legt hij verder uit dat je chemisch uit balans raakt en daarbij depressief. “Oh my god,” is het enige dat ik uit kan brengen. Het vervolg: Eckart begint z’n antwoord met ‘hey dad’, sarcasme dus. Lange e-mail waarin hij uitlegt alles zelf te kunnen controleren; z’n gewicht, z’n alcohol inname, stoppen met roken, en dat hij makkelijk een jaar kan doen met een paar gram wiet, of zelfs zonder. En ofschoon hij genoeg xtc in Frankrijk in huis heeft voor al z’n vrienden, hij en Monique het slechts een maal per zomer gebruiken voor een ego vrije discussie. Hij eindigt met Gary te bedanken voor de waarschuwing, maar of het werkelijk gemeend is, dat weet ik niet zo net. Voordat Gary mij informeert schrijft hij naar Eckart dat het ‘m spijt dat hij Eckart klaarblijkelijk zo afzeikt en er zo te zien geen reden is om zich zorgen te maken, dus eindigt hij met ‘I’ll shut the fuck up’. Diezelfde Gary moet ik morgenvroeg om zes uur ophalen voor onze trip naar Washington. Wat tref ik aan?

Volgende week: de trip naar Washington. De met spanning tegemoet geziene accreditatie hoorzitting. Onverwachte omweg naar Providence.

The circle of life

Mooi lied, gezongen door Elton John in de ‘Lion King’. Daar moest ik onmiddellijk aan denken toen ‘soft’ sponsor Astrid Laanen van Geboortesupport.nl poloshirts uitreikte aan de aanwezige leden van ‘Sportivo’, divisie de ‘Gympies’. Stoere gevaccineerde senioren die gepokt en gemazeld, als bezongen in de ‘circle of life’, eindelijk weer los konden gaan.

In de buitenlucht werd ook nog een beschuit met muisjes genuttigd, daar werd immers de combinatie van het nieuwe en het oude leven gevierd. Onderstaand ook de redders van ons sportclubje, die alles op haren en snaren hebben gezet om ons draaiende te houden.

V.l.n.r. (strenge) penningmeester Mik Lefel, sponsor Astrid Laanen en voorzitter Dorothea Krijger

Ook kregen ze het voor elkaar om een opvolger te vinden voor de door omstandigheden gedwongen gestopte ‘gymjuf’ Olinda Woning. Sinds 2016 hebben we met veel plezier, al dan niet krakkemikkig, maar dat lag aan ons, onder haar leiding geoefend. We wensen haar het allerbeste en meer, en blijven zeer zeker met haar in contact. De nieuwe leider van de Gympies, Marianne Boelee, begon dus afgelopen maandag, hetgeen op prijs werd gesteld. De ‘circle of life’ werd ook bewaarheid voor de 76-jarige Mariska Henneberque. Op 18-jarige leeftijd werd ze min of meer gedwongen met haar ouders mee te emigreren naar de Verenigde Staten. “Dat ging zo in die tijd”, verzuchtte ze naderhand. Op 19-jarige leeftijd terug naar Nederland om te trouwen (“ha, ha”). Woningnood. Op 24-jarige leeftijd terug naar Californië waar wel woningaanbod was tot…….afgelopen donderdag toen ze overvloog om haar waterpaleisje te betrekken. Na een tip van Astrid kocht ze het net voor….Covid-19, dus geen kans om eerder te komen. Maar nu straalt ze vanaf haar balkon, in gezelschap van ‘gids’ Astrid die haar ondersteunt bij alle zaken die zo hetzelfde lijken, maar toch anders zijn.

Van een plaatje gekocht en nu in het plaatje gehuisvest. Met mooi weer op de koop toe. Daarnaast hebben de Gympies er weer een lid bij. Even een ander onderwerp: ‘fifty shades of orange’. Nog een maand van die reclames en ik ga op voorhand gillen. En het spel van zowel het grote als het kleine oranje was tot dusver even belabberd als sommige reclames. Bijna verliezen van het B-team van een B-land (sorry Schotland). Schande. Jong Oranje werd binnen 10 minuten opgeveegd door Jong Duitsland. Overigens hadden die Duitser een speler (Berisha) die een hattrick paal raken bereikte. Onze doelman, Bijlow, was al die keren kansloos. Laten we hopen dat het grote oranje de ‘circle of life’ bereikt van 1974. Ook toen een belabberde voorbereiding, maar wel geëindigd in de finale. Hier even de ‘circle’ doorbreken, dus niet Duitsland als tegenstander en geen nederlaag. Gelukkig ziet onze bondscoach geen problemen. Doet me denken aan een spreuk in onze kerk (indertijd): ‘zalig zijn de armen van geest, want van hen is het koninkrijk der hemelen’. Zou mooi zijn met een EK titel op zak. Over zak gesproken, woensdag geven Eckart en Gary elkaar onder uit de zak in ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ 114. Voorts……gewoon lekker genieten van het zomerse weer.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 113

‘War of words’ tussen Gary en Eckart vlak voor de alles beheersende accreditatie beroepsbehandeling in Washington, D.C.

Waar blijft de tijd, Bo-Peter viert veertien dagen na mij voor de vijfde keer z’n verjaardag in Californië. Twaalf jaar alweer, en een hele kerel. Met grote letters kalk ik in m’n agenda dat ik 17.00 aan de kuierlatten trek: ‘weg -> Bo-Peter’. M’n geweten in één regeltje. En zowaar, rond kwart voor zes meld ik me thuis. Daar verras ik daadwerkelijk iedereen mee. Best wel gênant.

Maar gezellig wordt het, hoewel Bo-Peter enigszins beduusd poseert naast het zo gewenste cadeau waar hij niet op gerekend heeft. We gaan met z’n allen lekker smikkelen, zeker voor de boys, bij Applebee’s in Walnut Creek. De party voor de vriendjes is zaterdag, dan is het voor de ouders ‘buckle up’ tijd. Eerst nog even de vrijdag doorkomen met onder andere een beoordelingsgesprek met Kelly Backens. Kwart voor twaalf staat ze voor m’n deur, ze kan niet wachten om zo snel mogelijk aan tafel te gaan in ‘The Town House’. Voor mij is het moment gekomen om de situatie met Gary Platt te bespreken. Ook om te lachen is….. Het is zo van belang omdat zij HR vertegenwoordigt; een personeelszakenafdeling waar niemand heen wil of durft wegens haar vermeende verhouding met de president. Gary ontkent en dat zal zij ook wel doen, maar misschien blijft iets van de waarschuwing, die ik dadelijk ga geven, hangen. Kelly babbelt aan een stuk door, afgewisseld door zo’n hinnikend lachje, waar Amerikaanse jonge vrouwen patent op lijken te hebben. Het irriteert me, maar dat ligt ook aan mij, moet ik bekennen. In ‘The Town House’ brandt altijd licht. Direct achter de bovenlichten staat een gemetselde muur waar amper licht doorkomt. Mooie zone planning. Na onze lunch besteld te hebben, vang ik aan met de positieve zaken, met name hoe ze de documentatie op orde heeft weten te krijgen. Kelly straalt. Terwijl ze haar eerste hap neemt vraag ik, “what about Gary.” Haar gezicht verstrakt. “What about him,” kaatst ze de vraag terug. Ik leg haar uit wat ik ervaar, en hoe dat samenkomt met de verhalen van stafleden. Ook dat Gary soms langdurig in haar kantoor verblijft, waarbij alles afgesloten is. Furieus gaat Kelly in de aanval, waarbij ze erop hamert dat Gary de meeste mensen onder zich heeft en derhalve de meeste tijd nodig heeft. “We’re just good friends,” besluit ze, “it’s all gossip.” Op dat moment meldt een goede vriendin van Ex’pression zich aan onze tafel. Nora Davis is burgemeester van Emeryville en daadwerkelijk een Ex’pression fan. Ze heeft een lunchafspraak met ‘Chamber of Commerce’ president Bob Canter, die gelijk een en ander vastlegt. Kelly gooit haar breedste lach eruit en nestelt zich naast mij en Nora Davis.

Ook ik pers er een grimlach uit, best een beetje beschamend na mijn preek van vijf minuten geleden, zeker ook omdat dit prentje in een of ander blad zal verschijnen. “Good PR, Peter,” glimlacht Bob Canter. Voordat Nora vertrekt belooft ze aandacht te besteden aan de parkeerproblemen die ons dwars zitten. Bob, die met haar meegaat, fluistert me nog toe dat in het najaar, wanneer ik chairman van de chamber word, ik aanzit met alle hoofden van gemeentelijke afdelingen die ertoe doen. Al met al een lunch die beter uitpakt dan gedacht. Kelly lijkt alles alweer vergeten en verheugt zich dat er een artikel gaat verschijnen waarin zij met haar baas en de burgemeester geassocieerd wordt. “Oh well,” verzucht ik en stuur m’n auto naar Ex’pression. Wel druk ik Kelly op het hart om serieus over mijn opmerkingen na te denken. Kelly weet als geen ander dat Californië een staat is waar je zonder opgaaf van reden op straat gezet kan worden, dus zucht ze, en gooit er een gesmoord “sure” uit alvorens naar haar kantoor te drentelen. Ik laat het achter me en verheug me op de pokeravond die vanavond bij ons thuis zal plaatsvinden. Vooruitlopend op de vakantie van de familie naar Nederland gaan Bo-Peter en Kaj in hun uppie vooruit vliegen.

Bo-Peter (12) en Kaj (10) hebben hun bagage afgeleverd. Spannend!

En hoewel alles goed geregeld is met KLM personeel en ontvangst op Schiphol, best wel iets om een beetje zenuwachtig over te zijn. Astrid vertrekt volgende week met Ivar, ik weer een week later. Lekker vooruitzicht, maar wel volgepakt met ‘things to do’. Ter voorbereiding van onze mondelinge behandeling van ons accreditatieberoep, dient een en ander qua documentatie aangepast te worden, zonder dat wij onze identiteit verliezen. We zijn daadwerkelijk anders! En het moet gezegd, het eerste wervingsboekje mag er zijn!

Vrijdag voer ik nog een gesprek met Jim Topinka inzake onze contracten. Vreemd, het lijkt wel of de man in het kamp van de Belg is aanbeland, terwijl ik hem betaal. Die knoop hak ik zelf wel door. Het afscheid van Birgitta en familie is een beetje emotioneel, het lijkt wel of er onheil in de lucht hangt. Birgitta fluistert nog wel in m’n oor dat ze Eckart zal vertellen wat voor juweeltje hij met Ex’pression in handen heeft. “Oh ja, voordat ik het vergeet,” gaat ze verder, “Eckart is van plan ‘Burning Man’ te bezoeken voor de september boardmeeting.” “Ervoor,” herhaal ik bezorgd. Ik beantwoord het vraagteken op Birgittas gezicht door uit te leggen wat voor festival ‘Burning Man’ is: “een vrije society in de woestijn, waar alles geoorloofd is. Wanneer Eckart teveel snoept van de hallucinerende lekkernijen, dan weet ik niet in welke persoonlijkheid hij bij de boardmeeting aan gaat zitten.” Birgitta haalt haar schouders op; “Eckart is een volwassen kerel, die weet heus wel wat hij doet,” waarna ze met een laatste zwaai ons huis verlaat. Daar reageert Gary iets anders op; “Pete, this is going to be a disaster, he’ll be shitfaced by the time he returns.” Gary gaat hem schrijven, waarschuwen voor de gevaren die daar op de loer liggen qua drugs. Ik verzoek hem er een nachtje over te slapen en vooral niet badinerend over te komen. “Promise chief,” reageert Gary niet al te overtuigend. Zondag 3 augustus besluit ik lekker solo thuis door te brengen en de zaken op rij te zetten. Na dinsdag Astrid en Ivar uitgezwaaid te hebben, kan er teruggekeken worden op een geslaagde grafische show in San Diego, waarbij we wederom veel bedrijven hebben geïnteresseerd voor onze ‘graduates’. ‘Graduates’ die weer vers aangevoerd konden worden omdat afgelopen vrijdag klas 20 feestelijk afzwaaide. Gisteren met buren Gibson lekker naar de A’s geweest, die het in Oakland opnamen tegen de New York Yankees. Helaas, het werd een runrijke wedstrijd, maar de Yankees wonnen uiteindelijk met 10-7. Vrijdag wonnen de A’s met 2-1 dus vandaag wordt bepaald wie de serie wint. Is een kwestie van prestige om van de Yankees te winnen. Op het hele seizoen van 162 wedstrijden maakt het niet zoveel uit. Vanmiddag met de beentjes op tafel in m’n eentje genieten. Ik sudder de zondag door, zie de A’s met 3-2 winnen terwijl het publiek scandeert “Yankees go home”. Maar, in afwijking van ‘ons’ voetbal gebeurt er niets en zitten A’s en Yankee fans door en naast elkaar. Maandag, voordat ik naar Ex’pression vertrek, word ik opgeschrikt door het bericht dat mijn oudere broer Aad een bypass operatie moet ondergaan. Ik noteer gelijk in m’n vakantie agenda een bezoekmoment in de loop van de week. Een shitmoment. Zo’n laatste dag op kantoor is altijd rommelig en deze vormt geen uitzondering. Het Digital Film Mediaprogramma wordt door iedereen omhelsd en kan voorbereid worden voor keuring door de betreffende instanties. Net voordat ik aan het afsluiten ben, komt even na half vijf een e-mail van Espi binnen over zijn toegezegde ‘stock options’. Vol met technische jargon zinsneden, maar in het kort komt het erop neer dat hij het opgelost wil zien voordat de boardmembers begin september vertrekken. Zoals hij stelt; ‘het gaat om significante bedragen’. Aangezien Astrid en ik vrijdagavond een soort van ‘ontboden’ zijn bij Bram Zwagemaker thuis, neem ik het mee in m’n pakket bespreek- en klachtenmateriaal. Gezellig! Een soort van uitgeput neem ik de volgende dag plaats in een ‘aisle seat’ in de KL606 en denk aan de boodschap die Gary me meegaf; “stop Eckart from going to ‘Burning Man’”. Eitje.

Volgende week: stormachtige bijeenkomst bij Bram Zwagemaker. De brief die ervoor moet zorgen dat ik te allen tijde naar Washington kan. E-mail uitwisseling tussen Eckart en Gary bereikt ‘asshole’ niveau.

Wie schrijft………

Kan wel eens klapjes krijgen. Niet fysiek natuurlijk, hoewel dat ook niet meer zeker is, maar gelukkig veelal in het geschreven woord. Ik schrijf al vele tientallen jaren, geef hier en daar mijn mening en moet zeggen dat ik er in het algemeen goed afkom. Begin 1987 begon ik columns te schrijven voor het computer weekblad AG (de Automatisering Gids), waarbij ik puntige verhalen schreef over de toenmalige computerheersers. Laanens Luim werd een goed gelezen wekelijkse rubriek. Echter, toen ik mijn opvolger bij Multi Function Computers (MF) op de hak nam, reageerde diens zwager als volgt met een ingezonden stuk: ‘ik word zo down van die clown’. En daarnaast meende hij me uit te moeten schelden voor ‘multispouse’, terwijl ik net in het huwelijk was getreden met Astrid. Dat vond ik echt natrappen. M’n zoon Rick, die destijds bij MF werkte, werd ervoor aangezien de betreffende editie op het bureau gelegd te hebben van mijn opvolger. De tekening van broer Rob in mijn november 1988 uitgegeven boekje Geheel Exclusief Laanens Unieke Luimen (GELUL) gaf dat goed weer:

Achter Rick doemde de imposante gestalte van mijn opvolger op wiens idee over papa Laanens nabije toekomst boekdelen sprak. Overigens kwam het boekje tot stand nadat de hoofdredacteur van AG in mijn columns begon te schrappen om adverteerders te sparen. Daar blijf je dus met je poten vanaf! Vandaar ‘GELUL’. Waar het om gaat is dat wanneer mensen reageren je mag stellen dat het leeft. Dus toen ik een kleine twee jaar geleden van m’n voormalige ‘partner in crime’ bij Ex’pression College een vernietigend ‘you were nobody without me’ kreeg, vatte ik dat op als een compliment. De andere lezers zien dan dat de karakters die ik beschrijf leven. Dat hij me daarna ook nog een hele lelijke e-mail stuurde, was wat minder. Overigens stopte dat onmiddellijk nadat ik een e-mail van zijn hand retourneerde waarbij hij de pijp (meerdere malen) aan Maarten gaf. Wie wat bewaart….. Dat ik vorige week na mijn stuk over Singh en Dekker een ‘zure verliezer’ genoemd werd, deed me niet zoveel. Uiteindelijk strijden we om Singh nog een paar laatste comfortabele jaren te bezorgen, en dat doel heiligt de middelen. Het voorafgaande kwam eigenlijk tot stand omdat plotseling het woord ‘onvoorwaardelijk’ in m’n hoofd schoot terwijl ik afgelopen week dit plaatje schoot:

Elke dag, nadat ik in alle ‘vroegte’ nagegaan heb wat ik van waaruit in de wereld dan ook iets te beantwoorden heb, fris ik me tussen 10 en 11 op, waarna Tinley stipt om 11 uur bovenaan de trap staat. Dus ook dit keer, maar ik zag in de spiegel op mijn weg naar boven dat de snor enigszins over de bovenlip uitstak. Even fatsoeneren dus. Dat was dus het moment dat Tinley er niet over nadacht om weg te gaan, maar dat ze er geduldig bij ging liggen. Prachtig. Onvoorwaardelijke trouw, onvoorwaardelijke liefde. Alleen kritiek wanneer haar etensbak leeg is. Terecht dus. De zon is zowaar ook gaan schijnen, dus dat wordt een heerlijk weekend met vooruitzicht op nog meer versoepelingen. Geniet!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 112

Judy Hamilton krijgt een gepast antwoord. De Belg geeft nog steeds niet het groene licht voor onze contracten en houdt ook Quad Ventures aan het lijntje.

Na m’n tweede mok sterke koffie voel ik dat de tijd rijp is om een ‘Hamilton’ schrijven te concipiëren dat zowel de geit als de kool spaart. In m’n ‘dear Judy’ e-mail leg ik uit dat onze meetings zeer compact zijn en vol met schooljargon. Om de snelheid niet te vertragen, vooral op maandag, lijkt het me beter dat ze niet bij onze ‘small MT meeting’ aan komt zitten. Uiteraard stellen we onze notulen ter beschikking en ben ik bereid alle vragen daaromtrent te beantwoorden. Fijntjes voeg ik eraan toe dat we graag nog sneller zouden willen gaan, en dat het ook mogelijk is zonder al het micro management gedoe vanuit Nederland en België. Ik had bijna geschreven zonder al dat mierengeneuk, maar ik denk niet dat ze die uitdrukking beheerst. Zoetjes besluit ik met m’n respect voor haar te uiten en tegelijkertijd spreek ik de wens uit dat ze begrijpt waar ik vandaan kom. ‘Send’. Aannemend dat ze een en ander wel met Frank zal bespreken, wacht ik in alle rust haar response af. Vrijdag, met een lekker weekend voor de boeg, besluit ik onze Belgische ‘vriend’ weer eens erop te wijzen dat alles weer eens tijdmatig uit de klauwen loopt, tenzij we het eens zijn. Dus, wanneer ik komende maandag niets vernomen heb, dan neem ik aan dat we het eens zijn.

Nou, zowat per kerende ‘post’ komt Franks response. Natuurlijk weer met allerlei, hem van pas komende onjuiste informatie, Eckart, Bram en Jan-Ru lezen immers mee. In een barrage van antwoorden corrigeer ik hem. Ik begin maar gelijk pittig met ‘laat me jouw geheugen corrigeren’. ‘Nee’, reageert Frank in eerste instantie, ‘alle commentaren waren pas bij ons binnen per 1 juli’. Ik informeer hem, en de anderen, over de dagen die hij voorbij heeft laten gaan zonder te reageren, en dat de tijdlimiet ook te maken heeft met belastingnadeel voor ons. Over Franks mening dat de versies van 15 mei in hun ogen de finale versies waren, kan ik alleen nog maar wijzen op de expliciete fouten die onze ‘lawyer’ gevonden en gecorrigeerd heeft. In z’n slotzin belooft Frank ‘quite soon’ te reageren. Na het voorbij trekken van zoveel jaar kan ik het niet nalaten om hem sarcastisch te vragen of hij ons kan informeren wat ‘quite soon’ voor hem betekent. Inmiddels gooit Gary wat olie op het vuur door te vragen wat de status is met betrekking tot Quad Ventures, en dat wij, als ‘senior management’, recht hebben om geïnformeerd te worden. Ook daar reageert Frank op alsof hij op z’n staart getrapt wordt. Na wat ingewikkelde formules gespuid te hebben, komt hij met het te verwachten antwoord aan. Quad Ventures stopte de onderhandelingen nadat in Las Vegas de extra $6 miljoen aan te verkopen aandelen op de tafel kwam. Daarnaast, mochten ze het toch doen, eisten ze 56% van de aandelen. Welnu, dat was einde oefening met Quad Ventures, en nu waren ze koortsig aan het zoeken naar alternatieven. “See Gary,” zeg ik, “as foreseen, the six million Ex’tent wanted for themselves demonstrated weakness.” Gary knikt en voegt eraan toe, “in the meantime we don’t get our badly needed four million.” En zo is het maar net, wij zijn weer de klos. Frank schrijft ook nog dat hij in Gdansk Judy ontmoet heeft om met haar te bespreken wat voor presentatiemateriaal en documentatie benodigd is voor potentiële investeerders. Daar komt die gluiperd nu mee! “Why the fuck in Poland,” vraagt Gary aan niemand in het bijzonder. We besluiten om de ‘vijand’ aan de borst te houden en nodigen Judy uit voor de ‘Operational’ Boardmeeting, aanstaande maandag om 9 uur. Veilige meeting, waarbij alle blokhoofden verslag doen van activiteiten binnen hun stukje Ex’pression. Een bijeenkomst die niet langer duurt dan een uur omdat iedereen daarna ingeroosterd is. Zaterdagmorgen stap ik tevreden van de weegschaal af: 90,1 kilo, schoon aan de haak. BMI is gezakt naar 27,81. Het regime van de afgelopen weken heeft resultaat opgeleverd, en ook de vele malen dat ik likkebaardend naar lekkere hapjes keek die aan me voorbij gingen. Nu eerst een sterke mok koffie, waarna ik aanval op wederom een uitgebreide e-mail van Frank. Dit naar aanleiding van een puntige e-mail van Gary die erop wijst dat hij uit alle eerdere informatie distilleert dat de geplande uitbreiding niet doorgaat. Sterker nog, dat we in het laatste kwartaal 2003 moeten stoppen met het innemen van studenten wegens ruimtegebrek. Frank geeft Gary ten dele gelijk, betoogt dat het investeringsklimaat voor ons soort onderwijs zeer gunstig is, en dat Judy Hamilton ter ondersteuning van het grootste belang is. En nu, de grote verrassing, wanneer de cijfers uitkomen als begroot, dan kan Frank teruggaan naar Quad Ventures om alsnog de deal over de streep te trekken. ‘Alsof wij degenen waren die $6 miljoen extra gevraagd hebben’, mompel ik. “In jezelf aan het praten, Mr. CEO,” hoor ik achter me. “Vergeet even die e-mail bagger en concentreer je op het ‘neighborhood’ diner laat op de middag,” dringt Astrid aan. “Ook leuk voor de jongens,” voegt ze er nog toe, hetgeen ik schuldbewust aanvaard. Uitgesteld ‘4th of July’ diner, met veel leuke mensen in de open lucht, bij een heerlijke temperatuur. Even het kompas verzetten, ‘family time’. Voordat je het weet hobbel je weer maandagmorgen naar Ex’pression, met een heerlijk weekend op zak. Om negen uur neemt Judy Hamilton plaats bij de ‘operational’ boardmeeting. De blokhoofden ratelen hun activiteitenlijstje af, zeer bewust van de aanwezigheid van Judy, die driftig aantekeningen maakt. Je merkt dat bij iedereen de handrem erop zit, de spontaniteit is verdwenen. Iedereen voelt als het ware dat ‘big brother’ (sister?) zich in de meeting gewrongen heeft. Maar, zoals gezegd, stipt om tien uur gaat iedereen opgelucht het vertrek uit om zich aan zijn of haar taken te kwijten. Daar waar ze voor aangenomen zijn. Judy heeft een afspraak met CFO Espi Sanjana en vertrekt met stille trom. Later op de dag meldt Espi, in z’n typische Anglo/Indian dialect, dat Judy ‘a pain in the butt is’, en duidelijk aangestuurd door Frank. Tevens meldt hij me dat hij problemen heeft met het ‘stock option plan’ dat hij eind mei van Frank ontving. “Join the gang,” lach ik sarcastisch. Espi kijkt me niet begrijpend aan, waarna ik hem wat aantekeningen dienaangaande laat zien. Hij slaat bijna achterover wanneer hij verneemt dat Gary bijna een vijfjarig jubileum kan vieren zonder overeenkomsten. “Espi, let’s solve this as a unit,” neem ik afscheid van hem, met een klopje op z’n schouder.

Hoog overleg tussen Espi Sanjana (staand) en Chris Coan.

Er volgt nog een conference call met Washington ‘lawyers’ Sherry Gray en Stan Freeman, die ten overvloede benadrukken dat de meeting op 27 augustus ‘our chance in a lifetime’ is om accreditatie mogelijk te maken. Ze zijn een brief aan het concipiëren die het voor mij mogelijk maakt onder alle omstandigheden hieraan deel te nemen, zeker ook omdat ik de woordvoerder ben. Het heeft nog allemaal te maken met de nasleep van 9/11. Incognito airmarshalls en ’no fly’ buitenlanderlijsten maken hier ook onderdeel van uit.

Volgende week: ‘war of words’ tussen Gary en Eckart vlak voor de alles beheersende accreditatie beroepsbehandeling in Washington, D.C.

Wegens enorm succes geprolongeerd!

Ondanks het weer was het eigenlijk een goede week; op de maandag na. Ofschoon verwacht, voelde de afwijzing van de eis van het kort geding dat Jaitsen Singh via z’n (gesponsorde) advocaten had aangespannen, als een stomp in m’n maag. Waarom? Omdat het ronduit zei ‘sterf maar in de gevangenis’. Ik heb het vonnis bestudeerd en ik moet zeggen een mooier voorbeeld van ‘copy, paste’ ziet men zelden. Alle loze argumenten van de afgelopen jaren bijeen geveegd in een lang document. En die landsadvocaat, pion van minister Dekker, bracht ze allemaal als voldongen feiten. En die rechter dacht ‘dat zit juridisch lekker in elkaar, daar kan ik me qua afwijzing geen buil aan vallen’. Vandaar nu uitleg wat ik in m’n hoofd had toen ik in de vorige Luim minister Dekker vier letters meegaf:

Ik had de deun ‘YMCA’ van de Village People in gedachten, zij het met een ietwat gewijzigde tekst. Toen dacht ik nog, dat kan eigenlijk niet, maar nu, met een wegkwijnende Jaitsen in m’n hoofd, denk ik; “fuck it”. Hier kom-tie (hou de melodie in gedachten): “Fuck You, Minister Dekker, it’s you, I said, Fuck You Minister Dekker, boo you”. Yes, dat lucht op. Tot op zekere hoogte, Singh is er niet mee geholpen. Maar er is een god! Dinsdag rond het middaguur meldden twee trouwe volgers (dank Gineke en Frieda) dat de kwestie Singh behandeld werd op NPO1. Ik snelde me naar de TV, en jawel, daar werd tweede kamerlid Michiel van Nispen geïnterviewd inzake het kort geding. Heel verstandig zei hij zich niet in de juridische problematiek te willen begeven, maar wel benadrukte hij dat de menselijke maat volledig uit het oog verloren is. Echter, minister Dekker was nog niet van hem af, wederom zouden er kamervragen gesteld worden. Mag ook wel na zijn motie van juni vorig jaar, waar minister Dekker zijn kont mee heeft afgeveegd! In ieder geval gloort er weer hoop. Woensdag kopte de Volkskrant als volgt:

Jeetje, nu wordt het de ombudsman ook teveel! Overigens dezelfde ombudsman die ruim vier jaar geleden in de ‘copy en paste’ activiteiten van BuZa en V&J trapte en mijn klacht inzake Singh ongegrond verklaarde, na het eerst in behandeling te hebben genomen. Waarschijnlijk heeft de ombudsman na al die jaren ook het licht gezien! Nadat Astrid als eerste Singh bezocht, maart 2015, en vervolgens mij introduceerde (in San Quentin), zijn er zoveel misstanden aan het licht gekomen dat het onbegrijpelijk is dat die hotemetoten niet eens een keer hun verantwoordelijkheid nemen. Denk menselijke maat, check of je nog wel een hart hebt. Zo niet, dan stop ik levenslang de volgende deun in het hoofd van minister Dekker: “Singh, c’est la vie”. Afgelopen dinsdag was het exact vijf jaar geleden dat ik terugkeerde naar de lage landen, en dat bevalt me zeer. Nu met behulp van anderen nog wat losse eindjes aaneenknopen. Zeker is dat we Singh in een kist niet als einde van deze saga zien. Fijne Pinksteren.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 111

Opgedrongen boardmember Judy Hamilton stuurt een e-mail dat ze eraan komt. Nog steeds gekibbel over de afronding van onze contracten.

Even over half vijf komen we in Oakland aan, waarna ik Gary naar huis breng. In de auto spreken we nog even de komende week door. Niet alleen wordt het een drukke week qua bezoekers, maar ook vieren we donderdag mijn verjaardag en daags erna viert Amerika op grote schaal haar onafhankelijkheidsdag, uitgeroepen in 1776, oftewel ‘4th of July’. Mooi ook om onze gasten te entertainen omdat het onder andere met parades uitbundig gevierd wordt. Gary neemt het op zich om belangrijke gast Birgitta van Loon met haar familie dinsdag een VIP Ex’pression toer te geven, terwijl ik ze zal onthalen op speciale viering van ‘4th of July’ in het authentieke plaatsje Clayton, zowat bij ons om de hoek. Bij Gary’s huis in Walnut Creek aangekomen, geeft hij me een ‘hug’, mompelt nog wat ontkennends over Kelly, en verdwijnt in z’n grote tuin. Ik spoed me naar huis voor het afscheidsdiner met broer Rob en schoonzus Mariette. 3 juli 2003; ik word vroeg wakker op m’n 57e verjaardag. In ons huis is iedereen nog in volle slaap, inclusief gasten Yvon en Martin Corsten. In de keuken zet ik een zeer benodigd kopje koffie, waarna ik aan de rand van het zwembad afwacht tot de stroopwafel op het randje van m’n mok lekker zompig wordt. Het belooft een geweldige dag te worden qua temperatuur. Voor de vijfde keer vier ik mijn verjaardag als CEO van Ex’pression en ondanks alle hindernissen hebben we toch maar een prachtige school opgebouwd, mijmer ik. Mocht ons beroep inzake afwijzing accreditatie 27 augustus in Washington positief beoordeeld worden, dan is ons kostje gekocht. Ook ben ik ervan overtuigd dat Birgitta, na een inspirerende Ex’pression toer met Gary, een zeer positief rapport aan Eckart heeft uitgebracht. M’n rooskleurige gedachten worden ruw onderbroken door een tweetal lichamen die langs me flitsen en onder het gejoel van ‘cannonball’ met een enorme plons in het zwembad verdwijnen. Twee natte koppies komen boven water en zingen “happy birthday to you, cha, cha, cha,” waarna Bo-Peter en Kaj me een kletsnatte verjaardag ‘hug’ geven. De dag is begonnen, en iedereen is inmiddels wakker. Lekker opgefrist, genieten van een gezamenlijk ontbijt, en me vervolgens op weg begeven voor een paar uur Ex’pression, wetend dat Astrid de organisatie op zich genomen heeft voor een lekker feessie vanavond. Bij Ex’pression aangekomen, bleek het moeilijk om m’n bureaustoel te vinden, zo feestelijk hadden ze m’n kantoor versierd.

Het voelt aan als een warm bad. Helaas wordt dat gevoel teniet gedaan wanneer blijkt dat de vragen en wijzigingen met betrekking tot onze arbeidsovereenkomsten, die we drie weken geleden ingediend hebben, nog steeds onbeantwoord zijn. Gary werkt per 1 augustus precies vijf jaar zonder. Belachelijk. Ook over de voortgang met Quad Ventures inzake de zo broodnodige financiering wordt met geen woord gerept. Zorgwekkend. Ik besluit om me daar volgende week over te bekommeren en vertrek naar huis, halverwege de middag. Over problemen gesproken; wanneer ik zo het nieuws beluister op KCBS, schijnt de ‘recall’ van gouverneur Gray Davis op volle stoom te komen. Dat is nog nimmer in Californië gebeurd, een gouverneur die binnen z’n ambtstermijn tracht af te zetten via de stembus. Een democraat nog wel. En z’n beoogde opvolger zou filmster en republikein Arnold Schwarzenegger zijn! De wereld op z’n kop. In oktober wordt er gestemd, ik ben reuze benieuwd. Hoewel ik democratisch voel, kan Davis me niet bekoren. Twijfelkont. Maar of macho man Schwarzenegger de oplossing is, mag zeer betwijfeld worden. De opkomst aan de stembus van de jeugd, die het veelal af laat weten, geeft wellicht de doorslag. Thuis aangekomen is de tuin al volledig versierd en gaan we genieten van een pre party borrel. Martin en Yvon gloeien van trots wanneer ze het hebben over hun beroemde zoon Ferry Corsten, de internationaal beroemde DJ. De jongens vinden het ook allemaal machtig interessant. Voordat we het weten staan de eerste gasten aan de poort. Het is Birgitta van Loon met haar familie, die een huiswisseling hebben gedaan met bevriende buren van ons. De toer van Gary heeft z’n doel bereikt, Birgitta is vol van alles wat te maken heeft met Ex’pression instructeurs, studenten en de inrichting. Daarnaast draagt ze een aantal prima suggesties aan. Suggesties die volgens de net gearriveerde Gary ‘heaps of dollars’ gaan kosten. “Never mind Gary,” grap ik, “Frank will take care of it.” Het feest is begonnen!

Ik zou echt niet weten wanneer de laatste vertrokken is, maar het was wel laat, of vroeg? In ieder geval riep hij of zij nog “Happy 4th of July”. Weinig uren later, in mijn beleving, ben ik bezig de tuin te ontdoen van lege flessen, omvergevallen glazen en bordjes met etensresten. Het tempo is laag, maar het vordert gestaag. Dan wordt het tijd om de troepen te verzamelen en ons naar Clayton te verplaatsen. Met twee auto’s begeven we ons op pad, die we nog net ergens in de drukte kunnen parkeren, waarna we ons vergasten aan het optocht spektakel.

V.l.n.r. Peter, Martin en Harry. Inzet Birgitta en Astrid

Het hele circus trekt aan ons voorbij; de Clayton firefighters, de boyscouts, de lokale baseball league, de army veterans, de oldtimers, en nog veel meer. En dat alles in een tempo dat verraadt dat het nog vele uren gaat duren. Maar daar heb ik het volgende op gevonden; schuin aan de overkant is Ed’s Mudville Grill gevestigd, en die hebben alles voor de dorstige kelen. Dat is niet aan dovemans oren voorgesteld, binnen no time zitten we daar binnen, heerlijk in de schaduw. Het weekend vliegt voorbij. Maandagmorgen, gezeten aan m’n bureau, met nog wat confetti hier en daar, bedenk ik me dat met onze zesde golfles, vervolgens met de gasten naar de A’s game en BBQ bij Birgitta en familie, het weekend zeer goed besteed was, met name ook voor onze gasten. En nu weer aan de bak. Allereerst, wederom, met de voorbereiding van ons accreditatie beroep. Onze ‘lawyers’ Stan en Sherry overhoren ons genadeloos, ons voorhoudend dat wanneer dit niet goed uitpakt, we het voorlopig kunnen schudden. Dinsdagmiddag nemen we dit door met de verantwoordelijke stafmensen, nee, peperen we het in. ‘No time for mercy’! Ze begrijpen het, de toekomst staat op het spel. In de loop van de avond krijg ik een e-mail van opgedrongen boardmember Judy Hamilton, beginnend met ‘greetings from Gdanzk’. Ze had daar onder andere een bijeenkomst met Frank Monstrey en in het kader van fundraising leek het hun goed dat ze onze managementteam meeting van komende maandag bij komt wonen. Daggut niet, is het eerst wat in me opkomt. Wat doet ze trouwens met die maffe Belg in Gdansk? Maar, niet gelijk van de heup schieten, even ademhalen, en morgen pas reageren.

Volgende week: Judy Hamilton krijgt een gepast antwoord. De Belg geeft nog steeds niet het groene licht voor onze contracten en houdt ook Quad Ventures aan het lijntje.

FYMD

Afgelopen week werd m’n oog getroffen door onderstaand bericht op teletekst:

Je begrijpt dat m’n bloed begon te koken. ‘Hij kon niets anders’, schrijft het zeurtje. Deze massamoordenaars krijgen gratie van minister Dekker; dezelfde minister die weigert om een motie van de tweede kamer uit te voeren om Jaitsen Singh na 37 jaar gevangenschap terug te halen uit Amerika! Maandag volgt de uitspraak naar aanleiding van het kort geding tegen de Nederlandse staat, met als inzet het terugbrengen van Singh naar Nederland. Helaas, ik heb weinig vertrouwen in de uitspraak, de dames en heren van Justitie en Veiligheid, alsmede Buitenlandse Zaken, dekken elkaar goed af (niets nieuws onder de zon). Mocht het toevalligerwijs goed uitpakken, dan heeft Dekker er niets mee van doen, integendeel! Mijn gevoelens voor minister Dekker verwoord ik in vier letters:

Maak ervan wat je het beste uitkomt, mijn sympathie voor deze bewindvoerder is tot onder het vriespunt gedaald. Blijf gezond, blijf prikken (ontvangen) en hopelijk volgende week positiever nieuws.