Een week met wat gemopper en vreugde!

Om te beginnen met de viering van onze 34e huwelijksdag. Als verrassing had Astrid een high tea lunch gearrangeerd bij de plek waar het allemaal begon; Kasteel Sypesteyn in Loosdrecht. En gelukkig had ze de Jonkheer versie besteld. Met bubbels dus! Als bonus mocht ik ’s avonds ook nog naar Go Ahead Eagles tegen ‘ons’ Sparta kijken. Dat liep uit op een deceptie. We hebben een Belgische verdediger (Heylen) die kans ziet om in twee wedstrijden (de eerste keer tegen Utrecht) binnen tien minuten een tegendoelpunt te veroorzaken en een Luxemburger (Pinto) die kort na rust een rode kaart krijgt. Zwaai maar dag met je handje naar de Benelux gedachte. Resultaat: 17e plaats met één punt. Om het karwei af te maken doet Sparta ook deze week nog twee van z’n beste spelers van de hand, Harroui en Duarte. Om het leed te verzachten hebben ze een of andere vage Griek gehuurd. De allerlaatste plaats komt akelig dichtbij. En die pisbakken op Het Kasteel blijven even smerig als altijd. Ik moest nog even aan een uitgekleed Sparta denken toen Astrid en ik van een heerlijke lunch genoten bij Hemingway’s, gelegen aan het strand bij Bergen aan Zee:

Overigens smaakte m’n ‘fish and chips’ voortreffelijk. Leuker zijn de verjaardagen deze week; gisteren die van Yvon Corsten, die als Yvon Tolenaar furore maakte met ‘Quand le soleil’:

Menigmaal heeft ze dit op feesten en partijen gezongen, met name ook bij m’n onderneming Multi Function Computers. Al 57 jaar goede vrienden! En vandaag, tromgeroffel, de 80e verjaardag van oudste broer Hans:

Scene uit 1952: Hans, oma Laanen met baby broer Rob, Pa Laanen, Aad, opa Laanen, Peter in communiepakje en ma Laanen

Hans: grote broer, trakteerder van biertjes voor armoedzaaier Peter, regisseur van onze eerste cabaretgroep ‘The Acting Tens’, beschermer van het vaderland in Nieuw Guinea, uitbater van een dierenspeciaalzaak, goede echtgenoot voor Cintha, en nog veel meer. Maar bovenal smeuïge verhalenverteller, met groot gevoel voor detail. Van harte Pater Familias. Overigens heb ik me ook behoorlijk gestoord aan het gegeven dat Van Gaal tegen Noorwegen geen enkele invaller gebruikte tegen het eind van de wedstrijd. Hij speelde echt om niet te verliezen. En ook nog strontmazzel dat Montenegro tegen Turkije in de 97e minuut de gelijkmaker scoorde. Met zoveel geluk kom je er wel. Of gaan we eerst voor Max Verstappen en Prins Bernard juichen? Allemaal: ‘We gaan naar Zandvoort aan de Zee’. Moet je wel een ontheffing meenemen! Mooi, ook weer gehad. Woensdag weer een aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, vanavond Nederland tegen Montenegro (dankzij een gele kaart mag die falende Daley Blind gelukkig niet meespelen) en wij zorgen er met z’n allen voor Corona-vrij te blijven. Toch?!

34 jaar, helemaal niet raar…met Astrid

Precies vandaag, en na alle omzwervingen weer terug waar het begon: Loosdrecht. Menigeen die toen het hoofd schudde van ‘als dat maar goedkomt’, buigt nu het hoofd in deemoed. Het zij hen vergeven, veel minder standvastige vrouwen dan Astrid zouden het wellicht niet uitgehouden hebben met die over de aardkloot zwervende business avonturier. Romantischer dan het begin kon niet; twee gelukkige mensen (vooral die snor) op Kasteel Sypesteyn in Loosdrecht:

Het vestigen eerder dat jaar in Loosdrecht (Boomhoek), komend vanuit een woonark in Wilnis, werd daarmee een soort van officieel bekrachtigd. Ook onze oudste twee kinderen, Bo-Peter (30) en Kaj (29), brachten daar hun eerste levensjaren door. Allengs werd duidelijk dat de prachtige locatie voor kinderen twee dodelijke bedreigingen had; aan de ene kant, direct aan het huis, De Stille Plas, en aan de andere kant de Nieuw-Loosdrechtsedijk, die af en toe aan een racebaan deed denken. Alles uiteindelijk weer opgepakt en ‘alley oop’ in de verhuiswagen naar Hilversum. Terwijl deze schrijver zich in Florida bezig hield met het maken van voetbal instructiefilmpjes voor de Amerikaanse jeugd, tezamen met compagnon Jos Kuijer, kwam het verhuizen en inrichten dus neer op de schouders van Astrid. Aan de Taludweg werd weer een heerlijk ‘home’ gecreëerd.

Taludweg, Hilversum, witte kerst 1995

Maar ook daar kwam een eind aan toen deze zwerfpaal, na een aantal maanden gewoond te hebben in Hotel Lessing, van waaruit ik Arcade Duitsland aanstuurde, een huis aangeboden werd in Düsseldorf. We schrijven 1996, Astrid regelde alles, inclusief een zwangerschap waaruit 1 november in Düsseldorf ons jonkie Ivar (24) geboren werd. Daar stopte het niet mee; in 1998 kwam de verhuizing naar Lommel in België en 1999 ‘the big one’ naar Californië. Zij die de story van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ volgen, begrijpen ook wel dat Astrid daar een rol van betekenis heeft gespeeld terwijl ze tussen neus en lippen door ook nog paramedic werd, inclusief een niet geheel risicovrije baan op de ‘911’ ambulance. Voordat we terugverhuisden, voegde ze ook nog drie verhuizingen binnen Californië eraan toe, ik word al moe terwijl ik het intoets! Dutch/American overbuurvrouw Mariska kwam gisteren een bakkie doen en hield me nog even voor dat ik een bofkont ben. Maar, niet onbelangrijk; we houden ook echt van elkaar. Daarom sluit ik af met de laatste regels van dat mooie liedje van Reinhard May: “Net als de dag van toen”. “En wat, wat er ook gebeuren mag, ik hou nog meer van jou, als toen die dag (28-08-1987)”. Net op het moment dat ik deze Luim de ‘cloud’ in wil jagen, hoor ik dat er een bos bloemen bij de receptie ligt. Ik denk dat er een waas voor m’n ogen kwam bij het lezen van het kaartje, wellicht komen jullie eruit:

Der Bomber ist nicht mehr da!

Wanneer een leeftijdgenoot als Gerd Müller het loodje legt, dan raakt het je op een of andere manier meer. Natuurlijk was hij ook mijn leeftijdgenoot toen hij 7 juli 1974 Duitsland tegen Nederland naar het wereldkampioenschap schoot. Het beste team van WK’74 verloor. Het bleek een Nederlands trekje te worden. Het was ook de wedstrijd waarin de ‘Schwalbe’ z’n oorsprong vond, immers, Hölzenbein liet zich vallen en kreeg een penalty mee. Later door hem ook bevestigd. Der Kaiser benutte de pingel onberispelijk. Huilen dus. Het werd sowieso een huiljaar, daarom staat het zo in m’n hersens gegrift. 21 juni verhuisden we naar Zuilichem, gelegen in de Bommelerwaard. Van een flat in Rotterdam Ommoord naar een twee-onder-één-kap in het land van Maas en Waal. Het zou uiteindelijk het begin van het einde worden van m’n eerste huwelijk. Wel het seizoen afgemaakt bij VIOS Zuilichem, waarvoor ik zaterdags vanuit Den Haag overkwam om tegen ploegen uit de omgeving als Brakel of Zaltbommel te spelen. Ik hoor nog luid en duidelijk het “schup ‘m voor de bast”, vanaf de zijlijn. We zagen er best sjiek uit in onze gesponsorde trainingspakken:

Memory Lane, met ‘dank’ aan Der Bomber. Het overkwam me nogmaals deze week toen ik President Biden hoorde zeggen “Mission accomplished” over terugtrekking van de Amerikaanse troepen uit Afghanistan. Met droge ogen. M’n achting voor hem tuimelde nog niet tot het niveau Trump, maar toch behoorlijk. Tijdens de Vietnam oorlog werkte ik voor het Amerikaanse leger in Rotterdam, officieel uitgeleend door ons Ministerie van Oorlog. Wij verwerkten daar alle inkomende goederen vanuit de hele wereld, bestemd voor in Europa gelegerde Amerikaanse soldaten, middels inkomende ponskaarten. Die werden verwerkten op een IBM 407 accounting machine:

Groter dan een bankstel en minder capaciteit dan een iPhone!

Gebruikelijk was dat serieus gewonde soldaten na hun ziekenhuisperiode naar een administratieve terminal als de onze gestuurd werden. De verhalen die je dan hoorde, zeker na wat alcohol, waren soms te gruwelijk voor woorden. We weten allemaal hoe dat afgelopen is. Maar goed, de dames en heren politici geven daar hun draai aan, als te doen gebruikelijk. De uitstel van het ‘Afghaan’ tolken debat werd nota bene over afgelopen weekend naar dinsdag getild terwijl de Taliban praktisch al aan de poorten van Kabul rammelden. Het deed me denken aan Majoor Kees van Paul van Vliet; ‘Aan de vijand zijn stukken verzonden geworden, waarin de vijand wordt medegedeeld geworden, dat het nou verders geen zin meer heeft het vaderland binnen te vallen tussen des vrijdags 17 00 uur en des maandags 09 00 uur’. Triest hoor wanneer je een geliefde hebt verloren, of geamputeerd op Schiphol op kan komen halen. Uiteraard sluiten we nooit in mineur af! Onze trip naar Mexico om daar het huwelijk van Kaj en Michelle bij te wonen, volgende maand, vervult ons met meer vreugde dan ik uiten kan. Ook zie ik zeer uit naar mijn trip naar Het Kasteel morgen met broer Rob, en naar volgende week zaterdag (volgende Luim meer). Woensdagmorgen vervolg van het School epos. Zoals altijd; blijf en gedraag je gezond!

De zomer van 2021 tijdens fysio

Terwijl ik driftig onder leiding van meesteres, eh….. fysiotherapeute Mandy, knietje hef oefeningen uitvoer, hetgeen me in eerste instantie deed denken aan de dressuur bij de Olympische Spelen, dwalen mijn gedachten naar de zomer van 2021. Wat hebben we een tekort aan boottripjes gehad:

Skipper Ivar met z’n internationale aanhang, zwaaiend naar fotograaf papa.

Afgelopen zondag nog een mooie BBQ bij vriendin Ri-Jo, met hier en daar een bui. En plotsklaps kregen we een aantal echt zomerse dagen, en wat voelde dat goed. Niet alleen qua temperatuur en zonneschijn, maar ook het geluid van gelukkige mensen op het water en flarden muziek die van her en der kwamen. Zal het af en toe wat te luid geweest zijn, so what? Het gaf aan dat ons humeur, na alle misère die we achter de rug hebben, vele graden omhoog gaat wanneer de natuur ons toelacht, hetgeen tegenwoordig niet meer als vanzelfsprekend beschouwd mag worden. Mandy onderbreekt kortaf m’n dagdromen en kondigt looppas aan: “rechterschouder omhoog, rechterheup naar buiten,” commandeert ze. Gewillig past m’n lichaam zich aan, hoewel nog enigszins gebutst van de grootvader-zoon-kleinzoon sessie van woensdag in het Linnaeushof. Wat een grote speeltuin zeg! In mijn beleving bestond de onze vroeger (70 jaar geleden) uit een wipwap, een zandbakje en wat trieste schommels. Genadeloos jaagt Mandy me naar het klimrek, waar ik me aan vast mag houden wanneer ik omver dreig te vallen bij de ‘op één been staan’ oefeningen. Blij ben ik dat komend weekend de voetbalcompetitie weer begint, nou ja, de eredivisie. Voor ons Spartanen ligt inmiddels de Keukenkampioen Divisie, voorheen Jupiler Divisie, een eeuw achter ons. Utrecht uit, geen eitje. Maar hoe leuk is het dat drie (oud) Spartanen Nederland naar het WK in Qatar gaan loodsen!

Trotse Spartanen die de oudste profclub van Nederland (AD 1888) als speler gediend hebben.

Mandy fluit af, we maken een nieuwe afspraak. Haar vriendelijke ogen boven het mondkapje (nog steeds verplicht bij Fysio Vechtstreek) knipperen me bemoedigend toe, terwijl ze zegt dat ik goed vooruit ga. Hetzelfde effect wanneer ik Tinley een snoepje geef, maar helaas, ook ik heb een mondkapje op. Wel vraag ik nog even of haar ouders fans van Barry Manilow waren. Vóór de tijd van een laat twintiger, maar ze zal het haar ouders vragen. Heb ik haar tenminste ook nog wat huiswerk gegeven. Ha! Vervolgens krijgt Astrid de melding van twee geboren baby’s die onder haar hoede vallen, de een wat te laat, de ander wat te vroeg. ‘Double duty’ de komende week. Zoals Donna Summer zong; “she works hard for the money”. Inmiddels breek ik m’n hoofd wat ik moet publiceren gedurende de ruim twee weken die we in Mexico vertoeven. Nou ja, eerst maar zorgen dat aflevering 124 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ woensdag digitaal op popt! Zoals altijd; ‘keep it cool’, blijf gezond!

Andere tijden, hoewel…..

Het op afstand vieren van de verjaardag van onze 29-jarige zoon Kaj, afgelopen maandag via WhatsApp, blijft een van echte warmte verstoken aangelegenheid. Niet dat de liefde er niet is, integendeel, maar het zijn woorden die deel uit dienen te maken van lijfelijke aanwezigheid. En dan moesten we ook nog definitief mededelen dat we de ceremonie en festiviteiten van z’n huwelijk met Michelle in Sacramento niet bij kunnen wonen. Schengenburgers zijn nog steeds niet welkom in het V.S. van Joe Biden, hetgeen betekent dat we ons geen ‘last minute’ weigering kunnen veroorloven. Kortom; Astrid en ik hebben gekozen voor zekerheid en vliegen via Mexico City naar de plek waar de ceremonie en festiviteiten in Mexico plaats gaan vinden: San Jose del Cabo. En omdat het zo’n leuke foto is, plaats ik deze uit september 2012 toen Kaj net z’n bootcamp bij de ‘Navy’ voltooid had en herenigd werd met Michelle.

Een liefde die stand heeft gehouden en 25 september aan het strand van San Jose del Cabo nogmaals bekrachtigd wordt. Astrid en ik zijn in de halleluja, ondanks de omweg. Dinsdag was het weer tijd voor de ‘comedy night’ die ik eens in de twee weken met overbuurman (water scheidt ons) Peter Kamp doorbreng. Momenteel zijn we aan de serie Van Kooten en De Bie begonnen. Deze aflevering: Jacobse & Van Es:

Buiten onze (glim) lach momenten, onze appreciatie over de geweldige types die ze neerzetten, viel ons op dat hoe gedateerd ook, het nog steeds actueel is. Vul bijvoorbeeld voor Jacobse van de Tegenpartij Baudet van FvD in, et voila, er is niets veranderd. Over niets veranderd gesproken, de ‘Frank de Boer’ vloek hangt nog steeds dreigend boven ons. Ter herinnering, De Boer miste twee penalty’s tijdens het EK 2000 in de halve finale tegen Italië. Ook tijdens deze, overigens voor Nederland zeer succesvolle Olympische Spelen, wisten zowel de mannen hockeyers als de vrouwen voetballers zich uit de medaille race te kwakken door echt slecht de shoot-outs en penalty’s te nemen. Wat is dat toch, dat de ‘onzen’ op het moment suprême hun ‘cool’ verliezen? Dinsdag over een week weer een nieuwe aflevering van het Simplistisch Verbond, wellicht vinden we daar het antwoord. Ik hou jullie op de hoogte. Voor ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ 123, aanstaande woensdag vormt december 2003 de aanzet voor een tumultueus 2004, het jaar waar, zoals de Amerikanen het uitdrukken; ‘the shit really hits the fan’. Je bent gewaarschuwd! Geniet maar van wederom een typisch Nederlands zomerweekend, maar kijk om je heen, zie wat er in onze wereld aan de hand is, en besef hoe gezegend we zijn. Aldus professor, doctor, kolonel b.d. Laanen.

Letterlijk via de Denneweg even terug in de tijd ‘gestapt’

Na het produceren van mijn zaterdag Luim van vorige week, begaf ik me op weg naar Den Haag ter viering van de 70e verjaardag van Peter Wijsman, de man die ik 47 jaar geleden ging mededelen dat ik zijn nieuwe baas zou worden. Voor deze moeilijke mededeling aan deze zeer getalenteerde doch rebelse collega, had ik Café de Sport, gelegen aan de Kazernestraat uitgekozen. Bekend van:

Juist, de plek waar Van Kooten en de Bie aan het biljart als de Klisjeemannetjes, en echte Hagenezen, hun triomftocht begonnen: “als ik met die winteâhrpein van me op ut moment supriem voâh ut open raam zou gaan staan, en ik zou richtuh, nâh, dan spuìt ik un volwasse vent zo van ze brommeâhr”. Fraaie volzin uit één van de vele biljartsessies. Afijn, onderweg naar de Denneweg, slagader van buurtschap 2005, rekenden we uit dat we op die gedenkwaardige dag bij de Sport gezamenlijk 51 jaar waren. Stilte. Nu dus 145 jaar. Om met de Tegenpartij te spreken; “mogen wij even overgeven”. Fijn parkeerplekje aan de gracht gevonden, en omdat de Sport helaas niet meer in bedrijf is (stiekem toch nog even gecontroleerd) een plekkie aan de bar gevonden bij Café 2005. Zo’n bar met een origineel gesoldeerde zinkplaat. Voelde vertrouwd aan. De jeugdige (26) ober en dito (19) terraskelner vonden die twee oude purkers aan de bar wel geinig, maar van de Sport hadden ze nog nooit gehoord. Rooie Peet vertelde vol vuur hoe we elkaar daar gesproken hadden en dat hij alleen “okay” zei, waarna het gezellig werd. Na een uurtje (of zo) durfde de barman voorzichtig te vragen of we weleens van Instagram gehoord hadden. Of zeventigers onder een steen leven! Tijd om een foto van ons te laten nemen en te vertrekken.

Het afscheid was warm, een verwarde barman achterlatend wiens hoofd duizelde van de kennis van die ouwetjes. Aangezien het borrelgarnituurtje verteerd was, tijd voor een lekkere tussendoor maaltijd. Gevonden in de Maliestraat bij Bar Bistro Speakers, net geopend, we waren de eerste gasten. Ergo, veel aandacht van de uitbater die ons verhaal (47 jaar geleden…bla, bla) aanhoorde om vervolgens de kaart uit te leggen. Voedsel prima, randzaken prima, waarna vervolgens een man zich aan onze tafel meldde die vernomen had hoe de Sport een belangrijke rol in ons leven gespeeld had. Hij stelde zich voor als Antoine Keijzer wiens vader in 1956 een broodjeszaak aan de overkant had opgericht. Na wat vriendelijk heen en weer geval kwamen we erachter dat ik met zijn oom Sjaak bij Graaf Willem II/VAC gevoetbald had. Ik maakte gewag van een wedstrijd tegen de koploper (Archipel) die we met de rug tegen de muur wonnen. Verslag van de beroemde Beb Bakhuys. Ik heb de belofte om de chaotische foto van die wedstrijd te sturen:

Zoals ik uitlegde; geheel links oom Sjaak, geheel rechts (nieuwe) oom Peter. Leuke neef die Antoine, kenner van buurtschap 2005. Tijd om af te rekenen, waarna rooie Peet zei; “Kojak,” zoals hij me ooit herdoopt heeft, “ik bel Debbie en vraag haar om ons op te halen.” En dat was maar goed ook! Kanjer. Eind goed, al…… totdat Lieke gisteren de penalty miste. Gelijk met het missen door Lieke schoot die Calvé reclame door m’n hoofd. Arme Lieke. Ik begrijp het wel, na Jiskefet heb ik vele malen ‘Peter pindakaas’ mogen horen. Van die druk ben ik nu verlost. Tot slot; woensdag is-ie er weer, aflevering 122 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Geniet er Covid-vrij van!

Olympische Spelen 1988, wat een belevenis

Gisteren zijn de Olympische Spelen 2020 een jaar later officieel van start gegaan met een prachtige openingsceremonie. Astrid en ik weten als geen ander hoe indrukwekkend dat schouwspel is, ofschoon we ons dat pas later realiseerden. Dankzij het Europese kampioenschap van ons honkbalteam werd deelname aan dit spektakel in 1988 een feit. Tevens gold dat ook voor de officials van de deelnemende landen, zij het dat de kassituatie van de bond, de KNBSB, dat niet toeliet. Dus besloot ik als eindverantwoordelijke dat er uitsluitend op eigen kosten deelgenomen mocht worden. Uiteraard gold dat alleen voor de Bobo’s. Dan slinkt zo’n delegatie aanzienlijk, kan ik je verzekeren. De herinneringen blijven je een leven lang bij. Het begon al met de aankomst in ons hotel, waar we geacht werden op de grond te slapen op keurig neergelegde matjes. Met handen en voeten, hun ’I speak English’ buttons kwamen niet geheel overeen met hun talenkennis, werden bedden georganiseerd. Ook de badhanddoeken, ter grootte van een zakdoek, moesten aangevuld worden. “Yes sir”, dat is alles wat Astrid te horen kreeg bij elk verzoek, en soms kwam het goed. In onze postvakken lag een uitnodiging van de verantwoordelijke baseball president:

Gave bijeenkomst in imposant hotel met vele bekenden. Semi formeel, dat wel, ondanks de ‘informal’ op de uitnodiging. Gelachen hebben we met Ron Jaarsma, de toenmalige hoofdsponsor van HCAW in Bussum. Door naamsverbinding kwam Mr. Cocker HCAW in de competitie. Vonden met name de Amerikanen wel een mooie naam!

Ron Jaarsma rechts naast de man met ‘oversized’ pet te midden van opgetrommelde schoolkinderen

Wat wil nu het geval, Astrid, Ron en ik zaten na een lange dag wat ontspannen een biertje of wat te drinken in een soort van bruin Koreaans café. Ron beklaagde zich dat hij z’n vrouw niet telefonisch te pakken kon krijgen. Na nog een biertje of wat eiste hij de telefoon op met zoiets van “pleezzzz”, en draaide zonder hoop z’n nummer thuis. Toen het slaperige “met Kiek” luid en duidelijk doorkwam, leek het alsof de hele tent tot stilstand kwam. Dikke pret, behalve de telefoonrekening. Deze spelen vormden ook het toneel van het gevecht tussen IOC afgevaardigde Anton Geesink en zittend NOC voorzitter Henk Vonhoff. Wij, met name Piet de Bruin van de NeVoBo en ik zaten in kamp Geesink, hetgeen niet veel later leidde tot het vertrek van Vonhoff:

Oh ja, er werd ook nog gehonkbald. En hoe, Nederland behaalde in een zeer sterk veld (Amerika won goud) een zeer eervolle 5e plaats, met Bart Volkerijk als winnende pitcher.

Dat wij als Multi Function ook naamsponsor waren in de Nederlandse competitie, was natuurlijk de kers op de taart. Duizelingwekkende indrukken die een leven lang meegaan, en waar ik dagelijks aan herinnerd wordt door de ‘kroon’ op onze archiefkast:

Replica van 5e eeuw Silla Dynasty

Terug naar het heden. Afgelopen week werd ik nog eens gruwelijk naverwend voor mijn verjaardag en gelukkig kon Astrid daar voedseltechnisch, meer dan verdiend, ook van meegenieten. Nogmaals dank, jullie weten wie jullie zijn. En woensdag weer ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, #121! Lees het in gezonde omstandigheden; het heerst!

De ene vrijdag is de andere niet!

Vrijdag 25 juni schiep vreugde. Vanwege de versoepelingen werd ik in staat gesteld om mijn verjaardag de zaterdag daarop gepast te vieren, zij het nog steeds beperkt. Desondanks; heerlijk, dankzij een ‘Astrid special’. Vrijdag 9 juli bleken de vrijheden die velen zich aanmatigden regelrecht geleid te hebben tot een massaal aantal besmettingen. Nederland kleurde rood en het duo Rutte/de Jonge ging in paars, oftewel het boetekleed. Ze trokken het geroutineerd aan. De vreugde van de eerste vrijdag werd nu overschaduwd door het naargeestige gevolg van vrijdag 9 juli. Kunnen we nog op tijd aanwezig zijn bij de bruiloft van dit liefelijke koppel?

Michelle en Kaj bezegelen hun verloving in Griekenland (2019)

Onze reis naar Californië om daar het huwelijk van zoon Kaj en verloofde Michelle bij te wonen, staat of valt nu met de toestemming van de Amerikaanse autoriteiten om Amerika in te reizen. Die status was vanaf 6 september positief, nu echter weer ingetrokken. Voor de Amerikanen die naar Nederland willen reizen geldt nu ‘do not travel’, code rood dus. Inmiddels heb ik een smeek e-mail naar de Amerikaanse ambassade gestuurd met de boodschap of deze ouders van een Amerikaanse staatsburger (dat is Kaj ook), asjeblieft, ‘pretty please’, een uitzonderingsstatus kunnen krijgen. Duim met ons mee. Nu wil ik jullie gezellig meeslepen naar iets positiefs, Astrids ‘nieuwe’ sloep (ik mag meevaren). Onderstaand toont ze zich tevreden na een proefvaart met ketelbinkie Tinley.

Over de naam zijn we het nog niet eens. Suggesties zijn welkom. Over de (teleurstellende) EK finale wil ik eigenlijk maar één ding kwijt, wat een ‘loser’ mentaliteit om gelijk na ontvangst van de zilveren medaille die van je nek te halen. Wanneer je (onverwacht) zo ver gekomen bent, mag je er wel wat eerbiediger mee omgaan. Engelsen en penalty’s, het blijft een dingetje. Enfin, daar weet Frank de Boer ook alles van! Ik maak me er vandaag met een ‘Jantje van Leiden’ vanaf, ben een beetje in mineur. Waarschijnlijk veroorzaakt door het ‘Peter R. de Vries’ effect of de narigheid in Limburg en de omringende landen. Plotsklaps weet ik het, onze oudste zoon wordt vandaag 30 en we kunnen dat niet samen vieren. En omdat we hem pas om zes uur vanmiddag feliciteren, is dat zo vroeg nog niet helemaal tot me doorgedrongen. Op dat moment overhandigt zoon Kaj hem in Californië het fotoboek van z’n eerste 30 jaar in dit leven. En zo is het allemaal begonnen:

Lumineus idee van Astrid, waar ik qua scanwerk aan bij mocht dragen. We zagen hem middels al die foto’s weer opgroeien. Mooi en ontroerend. Van harte Bopper, ga zo door, positief als je bent! Weet je wat, nu ik toch zo wakker ben, ga ik alvast aflevering 120 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ voorbereiden, er gebeurde immers heel wat bij Ex’pression in de loop van oktober 2003. Ter afsluiting; wees op je hoede, blijf gezond.

Een verjaardag die nog lang nasuddert

Er viel natuurlijk gedurende de pandemie weinig te plannen. De verjaardag die ik in m’n hoofd had om mijn ¾ eeuw groots te vieren, viel helemaal in duigen. Alhoewel de versoepelingen precies één week voor m’n verjaardag ingingen (mazzelpik), moest het toch op bescheiden schaal gevierd worden, met een veel geringer aantal mensen dan gepland (in mijn hoofd). Maar zoals altijd wist Astrid het maximale eruit te halen, met als hoogtepunt het verschijnen van een heuse snackkar. Daarnaast had Ivar een bard geregeld die liedjes uit m’n jeugd speelde die ik luidkeels mee kon zingen. En omdat ik jarig was, werden daar geen opmerkingen over gemaakt. Plotsklaps werd er om stilte gevraagd, waarna Astrid het woord nam. Klaarblijkelijk heb ik ooit in een vlaag van verstandsverbijstering gezegd dat ik best een standbeeld verdiende. Welnu, met veel aplomb onthulde ze een door haar geproduceerde buste in wording, waarna applaus volgde.

Uiteraard stond ik paf, hoewel ik de neus wat uit proportie vond. Astrid zegde toe over verkleining na te denken, maar was de mening toegedaan dat ze na bijna 34 jaar huwelijk meer van m’n neus had gezien dan ik. Ik vermoedde dat ze in m’n slaap een gipsafdruk had gemaakt. Echter, ik gloeide van trots, maar wel stiekem gisteren in haar atelier een foto gemaakt om te kijken of er iets aan de neus gewijzigd was. Helaas. Vele bijzondere cadeau’s en herinneringen vielen me ten deel, waarmee ik de komende maanden ‘zoet’ ben. Sommige gedichten en voordrachten deden me daadwerkelijk blozen, en daar heb ik normaliter geen last van. Terwijl ik maandag bezig was om ‘dankjewels’ te schrijven, alsmede antwoorden op de sociale media te geven, verscheen er als bij donderslag een mooie doos voor onze deur. Na uitpakken bleek er een dosis Californië (wijn) opgestuurd te zijn uit Helmond, van origine Rotterdammers.

Onder leiding van vriendin Jeanny (we leerden elkaar 58 jaar geleden kennen) tekende de hele familie de mega verjaardagskaart, inclusief kleizoon Dennis, die bij ons in Californië gelogeerd heeft. Bij onze terugkeer naar Nederland werd bevestigd dat we een aantal vriendschappen voor het leven hebben, en dat is het mooiste cadeau dat je kunt bedenken. Zonder ook maar iemand tekort te willen doen, wist jongste broer Rob met zijn inspanningen de roos te raken. Lees even mee:

Mocht ik ooit nog beroemd worden (niet op gokken), dan hoeven ze bij mijn verscheiden alleen maar de meegeleverde USB stick in de computer te pluggen om m’n hele levensverhaal in te zien, inclusief muziek van de betreffende periode. Moet ik zeggen dat oudste zoon Rick, samen met Liesbeth, ook een goede duit in de zak deed met toekomstige herinneringen:

Liverpool totaal gaan we volgend jaar doen, zo Covid het wil. Ondanks de beperkingen een onvergetelijke verjaardag, met veel dank aan Astrid die m’n gedachten kan lezen (best gevaarlijk). Woensdag weer herinneringen uit 2003 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Lees het in gezondheid, laat je niet besmetten! P.S. Over Peter R. de Vries is alles al geschreven, daar heb ik helaas niets aan toe te voegen.

Ikke jarig, lof voor Astrid

Ja beste mensen, vandaag is het weer zover, de oude baas is jarig. En hoewel we dat redelijk beperkt kunnen vieren, is er één die uit het minimale het maximale weet te halen: Astrid. Drie zaken die geen toeval kunnen zijn: 1) versoepelingen precies één week voor m’n verjaardag, met dank aan minister de Jonge 2) het Nederlandse elftal speelt niet tegen Denemarken op mijn verjaardag, met dank aan Frank de Boer 3) het wordt vandaag de warmste dag van de week, met dank aan weerman Jan van Radio Noord Holland. Kijk, dat noemen we een echte hattrick! 35 jaar geleden vierden we mijn 40e verjaardag bij Restaurant Buitenlust in Vinkeveen, Astrids eerste met mij. Dress code: witte uitdossing.

Daarna had Astrid de regie bij alle volgende verjaardagen. Met groot succes, zoals een Mexicaans feest op mijn 65e in Californië:

Trotser nog ben ik op de manier waarop ze bij terugkeer in Nederland de draad heeft opgepakt, ondanks negatieve geluiden als ‘je komt boven je vijftigste hier niet meer aan de bak’. Het tussenliggende gedeelte zal ik iedereen besparen, ook ter voorkoming van het naast de schoenen lopen, maar zowel de ‘Nieuwsster’ als ‘Weekbladwijdemeren’ maakten gewag van haar sponsorschap van de senioren van Sportivo; ‘Gympies’ geheten. Het artikel zelf, inclusief foto van de ouwe knarren, heeft inmiddels alle sociale media bereikt, daarom onderstaand een kiekje met het bestuur:

V.l.n.r. Mik Lefel, penningmeester, Sponsor Astrid, eigenaar Geboortesupport, en voorzitter Dorothea Krijger

Dorothea en Mik hebben met vereende krachten Sportivo boven water gehouden, waarvoor hulde! Vandaag gaat weer een topdag worden, en dat wilde ik maar even gezegd hebben omdat ik de organisator ken . Afscheid namen we deze week van ons eerste sloepje bij terugkeer, de ‘California Dreamin’.

Na vijf jaar trouwe dienst wordt een nieuwe eigenaar er gelukkig mee gemaakt. Wij zijn zorgvuldig zoekende. Nu ga ik als de sodemieter iets nets aantrekken, zodat Astrid met me kan ‘shinen’ (zeker wanneer ik m’n bolletje scheer). Ten overvloede voor de trouwe lezers; a.s. woensdag aflevering 118 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, waarbij herfst 2003 wordt aangedaan. Zelf ben ik ook benieuwd wat er weer uit het grote archief tevoorschijn komt. Stay cool, en weet dat ze in Amerika na mijn verjaardag altijd ‘4th of July’ vieren!