Archive for April, 2019

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 7

Tuesday, April 30th, 2019

Het bijzondere diner bij Eckart en spreadsheet reparatie in een gewelf van Kasteel Moersbergen

Weer terug naar de Maasboulevard, waar het verkeer zich stapvoets voortbeweegt naar de Van Brienenoordbrug. Tijd ook om even zoon Rick te bellen om te informeren dat de plannen helaas gewijzigd zijn. “Met Rick,” schalt het door mijn auto. “Vader hier, ik moet me helaas afmelden voor vanavond.” De teleurstelling klinkt in zijn stem door wanneer hij om het ‘waarom’ vraagt. Ik leg hem de situatie uit en Rick draait om; hij is altijd nogal avontuurlijk aangelegd geweest. “We doen dit snel over,” beloof ik, “hou jij intussen een oogje op oma?” Rick is gek op oma, en toen opa nog leefde gingen hij en zijn vrouw Imelda bijna wekelijks langs voor een potje klaverjas. “Zekers, veel succes vanavond,” sluit Rick af.

Het diner

Nadat ik de altijd openstaande deur van Eckart’s keukeningang achter me sluit, lijkt de stemming aanmerkelijk opgeklaard te zijn. Zijn het de cocktails, of is de kleine filmdiploma viering van Eckart’s stiefzoon Jan Diederik, waar Gary een namaak Oscar heeft uitgereikt, de oorzaak? Hoe het ook zei; Gary oogt heel relaxed en we beginnen tijdens de maaltijd een interessante discussie over de beoogde school en de bands die we gezamenlijk kennen. Gary is dan ook een ‘somebody’in zijn wereld. Hij heeft gewerkt met Chicago, Prince, Bon Jovi en vele anderen. Zelfs slaagde hij erin de beroemde basketballer Shaquille O’Neal tot (een soort van rap) zingen te brengen en naar platina status te stuwen.

Gary Platt poserend voor zijn platina album van Bon Jovi

Inmiddels trekken Eckart en ‘fucking’ New York lawyer Dawn Cardi zich bij tijd en wijle terug om al fluisterend te bespreken of ik wel de aangewezen man ben om Gary Platt verder te begeleiden. Klaarblijkelijk zijn ze tot de slotsom gekomen dat het een schot waard is en wordt mij gevraagd het businessplan, voor zover mogelijk, de volgende dag te herzien. Iedereen trekt zich voldaan terug, de Amerikaanse delegatie in een hotel, en ik in Eckarts gastenkamer. Er is in ieder geval een tussenoplossing gevonden, hetgeen de hele exercitie in ieder geval als nuttig bestempelt.

De gewelven van Kasteel Moersbergen

Daar worden Gary en ik dinsdag 24 maart 1998 ondergebracht om het businessplan te herzien. Gary klapt z’n laptop open en zit bibberend van de kou met twee handen om een beker koffie om z’n vingers toetsenbord gereed te maken. De zomerse temperatuur van Florida en de kilte van Nederland gaan voor hem niet bepaald hand in hand.

De avondsessie van gisteren heeft hem goed gedaan en met bravoure nodigt hij me uit om het businessplan door te nemen. Uiteraard gaat die vlieger niet op. Stap voor stap laat ik hem uitleggen hoe een en ander in elkaar gesleuteld is. En dat valt soms niet mee. Af en toe weet hij het gewoon niet en bazelt dan iets van “de uitkomst van deze cel is het aantal Volkswagen dealers gedeeld door de bewoners van de staat Ohio,” en begint vervolgens onbedaarlijk te lachen. Nadat ik hem de sessie van gisteren in herinnering breng, waar hij volledig murw geslagen werd, komt hij tot zichzelf en werkt aandachtig mee.

Laat op de middag bekijken we het met digitale pleisters aaneengeplakte resultaat en besluiten dat het in ieder geval iets is dat presentatiewaardig is. Eckart beziet het kritisch en begrijpt dat het een stuk is dat geen schoonheidsprijs verdient, echter, het geeft wel aan dat het beloftevol is. Aangezien Gary de volgende dag vertrekt, vraagt hij mij om de familie Platt in Florida te bezoeken om zodoende kennis te maken met hun dagelijkse leven. Dat is belangrijk voor Eckart. En of dat ook dezelfde week nog kan. Oh ja, en bezoek dan ook Full Sail, het college waar Gary gewerkt heeft en volgens eigen zeggen co-founder was. Woensdagmiddag meld ik me bij Daan op het kasteel om de tickets op te halen. Eckart maakt van de gelegenheid gebruik om zijn boodschappen van gisteren krachtig te herhalen. Tevens dringt hij erop aan dat ik voorlopig de rest van het jaar voor hem reserveer. Bij de uitgang aangekomen kijkt hij me strak in de ogen: “Peter dit is een project waarin ik veel zie, maar zorg ervoor dat het financieel goed onderbouwd wordt. Gary is een creatieve man, maar soms wat wild. Heb een goede reis.” Stilzwijgend stem ik in en aanvaard de terugreis naar Düsseldorf. Met een hoofd vol ideeën en opwinding raffel ik het asfalt af. Donderdag 26 maart neem ik afscheid van de familie en vertrek met de BA8090 vanuit Düsseldorf naar Londen. De transfer bij het immer te drukke vliegveld Heathrow naar de vlucht richting Orlando gaat voorspoedig, hetgeen ook geldt voor de vlucht zelf. Lokale tijd 16.25, dead on time, land ik in Orlando, Florida. Let the games begin!

Winter Park, Florida

Gary, gehuld in een bont Hawaii-shirt en korte kakibroek, staat me buiten al in z’n kanariegele VW kever op te wachten, en ontvangt me met een smeuïge omhelzing. Daar moet ik echt nog even aan wennen. Allereerst brengt hij me naar een koloniaal uitziend hotel, waarna we zijn huis, een eenvoudige bungalowachtige houten woning, aandoen. Daar word ik ontvangen door zijn vrouw Debbie, die in vergelijk met Gary aandoet als een schuchtere, beetje grijze muis. Zijn twee jongens, Preston en Alex, van zes en vijf hangen nieuwsgierig om deze Europeaan heen.

Alex en Preston Platt

19.30 heeft Gary een tafeltje besteld in een voor mij typisch Amerikaans restaurant, oftewel veel TV’s met vooral veel sportprogramma’s. Debbie is wat spraakzamer, maar wordt veelal overstemd door Gary. Alle aspecten van ons privé leven worden besproken en uiteraard ook hoe Gary Eckart leerde kennen. Precies zoals Eckart het me beschreven had. Maar Gary wordt met name gepassioneerd en emotioneel wanneer hij vertelt hoe hij als medeoprichter van Full Sail er op smerige wijze uitgewerkt is, vlak voor kerstmis 1996. We nemen afscheid met de gebruikelijk Gary hug; ik ga eraan wennen!

Debbie en Gary Platt

Na het diner wandel ik terug naar het hotel al malend over alle informatie die me aangereikt is. Met name ook over Gary’s vertrek bij Full Sail, waar ik morgen een toer krijg. Uiteindelijk ben ik blij dat mijn hoofd het kussen raakt. Veel om verder over na te denken!

De volgende dag om 08.30 beginnen we de voorbereidingen in het huis van de schoonmoeder van Gary, die tegenover hem woont. Met een grijns van oor tot oor meldt Gary dat zij de komende dagen bij dochter Debbie woont, zodat wij ongestoord aan dit prachtige project kunnen werken. Gary overhandigt me de fax die hij gisteren aan Eckart heeft gezonden. Hij legt uit dat hij Eckart het CV heeft gegeven van David Schwartz, een kandidaat om CEO te worden. Tevens legt hij uit dat hij in een rol als ‘President’ verantwoording aflegt aan de CEO en hem rugdekking geeft. Ten slotte meende hij bij Eckart een zekere onzekerheid te hebben bespeurd inzake mijn persoon, maar dat hijzelf graag met mij aan de slag gaat. “Goed om te weten,” glimlach ik, “aan de slag dan maar”.

Volgende week: een faalscenario, de Full Sail ervaring als ‘undercover’ en San Francisco, here we come!

De Luim op avontuur in Istanbul

Friday, April 26th, 2019

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 6

Tuesday, April 23rd, 2019

Alle ballen op Peter, en wat gebeurt er in Rotterdam?

Tot dusver was ik slechts een toeschouwer, klaarblijkelijk wordt er nu iets intelligents van mij verwacht! Het grappige is dat ik dit altijd al heb willen zeggen; “weet je, vroeger waren er goede plannen maar konden de plannenmakers dat niet vertalen in een goed businessplan. Tegenwoordig is dat precies andersom, en je moet verdomd goed opletten om tussen alle slimme marketingpraat en winstgevende spread sheets door nog het plan te herkennen.”

Dat hakte er in, en ik vervolg; ”ik vind dit idee goed, het businessplan is lang niet zo slecht als besproken, maar wel slordig en zeker voor verbetering vatbaar.”

Niet dat er applaus volgde, maar ik hoorde als het ware instemmend gemompel; behalve bij Van Mackelenberg. Gary ontspant een beetje en omdat ik hem niet aanval, word ik automatisch zijn beste vriend.

Gary en Peter: vrienden voor het leven?

Eckart blikt tevreden de tafel rond en last een pauze in terwijl ik aanstalten maak om de bijeenkomst te verlaten en me op weg te begeven naar Rotterdam. Eckart loopt met me mee en vraagt of ik die avond het diner wil bijwonen, en tevens of ik de nacht wil overblijven zodat morgen nog wat tijd besteed kan worden aan het businessplan.

Aangezien ik m’n toilettas en schoon ondergoed voor de nacht reeds gepakt heb, leg ik Eckart uit, hoef ik alleen m’n zoon ‘maar’ af te zeggen. Dat beschouwt Eckart als iets vanzelfsprekend. Welcome to Eck’s world!

Mama

De rit naar Rotterdam kan ik wel dromen. Het mooiste deel vind ik wanneer je vlak voor de Van Brienenoordbrug de Maasboulevard opdraait. Wat een prachtige sky line. Rotterdam heeft zich daadwerkelijk van een lelijk eendje tot zwaan getransformeerd. Ik heb nog mid vijftiger jaren gevoetbald op de puinhopen die de Duitsers achterlieten in het gebombardeerde hart van Rotterdam, waar nu de Lijnbaan is. En vlotje gevaren met jeugdvriend Aat de Boon in de onderwater gelopen kelders van het in aanbouw zijnde Dijkzigt ziekenhuis. Nog een Godswonderplus dat ik uit m’n jeugd ben gekomen met ‘slechts’ een gebroken pols en hier en daar wat littekens. Hoewel, toen ik 5 was liep ik de besmettelijke ziekte difterie op. Ik overleefde het, mijn 3-jarige zusje Mieke overleed eraan.

Mieke: een eeuwig litteken op de ziel van mijn moeder

Het appartement waar mijn moeder woont ligt aan de Wijnkade. Ze werden eind zeventiger jaren gebouwd ter vervanging van oude, lelijke pakhuizen. Met mijn stiefvader, die 6 augustus vorig jaar overleed, terwijl wij op vakantie in Malta waren, heeft ze daar zo’n twintig jaar gelukkig gewoond. Ook mijn moeder is behoorlijk fysiek aan het kwakkelen. Echter, ofschoon ze 85 jaar werd afgelopen januari, is ze geestelijk meer dan behoorlijk bij.

Ze maakt van mijn bezoek altijd een mini feest; blokjes kaas al gesneden, whiskietje ingeschonken en een geldersch worstje achter de hand voor de zekerheid. Hans van Hemert, onder andere bekend als producer van Mouth & McNeal en Luv’, vroeg mij een aantal jaren geleden om de tekst te schrijven voor de groep Vulcano, met als thema moeder (dag).

Opname met De Aal links en Hans van Hemert rechts van mij.

Hans houdt van thema’s, bijna al zijn groepen zijn als zodanig samengesteld. Maar ja, als je, zoals Hans, van de royalties kunt leven, dan doe je het goed.

Onmiddellijk moest ik aan mijn moeder denken toen ik ergens (op vakantie) in een bar de zon ontvluchtte; het refrein vloeide uit mijn pen:

“Lieve, lieve mamama, lieve mamama, met je kreukeltjes gezicht, lieve, lieve mamama, lieve mamama, vele lijntjes, één bericht, m’n whisky glijdt naar binnen, ik bedaar, als ik dalijk thuiskom, bezoek ik haar, lieve, lieve mamama, lieve mamama, het wordt weer gezellig aan de bar”

Helaas hield Vulcano kort daarop te bestaan, hetgeen hopelijk niets van doen had met mijn tekst. En, ook dat nog, m’n moeder was niet echt tevreden over dat ‘kreukeltjesgezicht’!

Mijn moeder zoemt de buitendeur open en staat al bij de ingang van haar appartement te wachten. God, wat is ze klein geworden, en mager, rilt het door me heen. “Ha die moeke,” luidt mijn standaard tekst. “Dag jongen, kom maar gauw binnen, daar brandt de kachel.” Zodra ik zit, komen de lekkernijen een voor een op tafel. Zelf neemt ze een jonge jenever van een wit merk.

Even valt er een stilte en dan beginnen we tegelijk te praten. Lachend kijken we elkaar aan en dan zegt ze, “weet je nog dat pa altijd zei dat de dood een reden moest hebben?” “Ja ma, omdat hij altijd zware van de weduwe rookte, meende hij in ieder geval zijn eigen reden te hebben gecreëerd.” Ze haalt haar schouders op ten teken dat ze echt iets op haar lever heeft.“Weet je,” begon ze, “weet je, wil je me beloven dat als ik iets van kanker heb of zo, dat je me niet toestaat om zo’n chemo kuur te ondergaan.” Beiden wisten we hoe vorig jaar de chemokuur mijn stiefvader’s leven wellicht met enkele maanden verlengd had, maar de kwaliteit verkort. Zijn biertje, zijn lust en leven, was volgens hem door ons aangelengd, achter zijn rug om. Omdat hij hardhorend was, bestempelde hij alles dat voor hem onverstaanbaar was, als een vorm van roddel, met hem in de hoofdrol. Mijn moeder had het er, mede gezien haar gevorderde leeftijd, knap lastig mee.

Ongemakkelijk tuur ik in mijn cognac kleurige whisky; ik ben niet goed in praatjes over de dood, ondanks dat ik er al veel te veel mee geconfronteerd ben geweest. Ik schraap mijn keel, “ma, je wordt vast honderd, ik beloof echt mijn poot stijf te houden als je erom vraagt. Mijn beurt om wat in te schenken.” In de eikenhouten keuken neem ik me voor om haar een light versie te vertellen van hetgeen op dit moment gaande is. Het Arcade verhaal had haar reeds geschokt. Mijn moeder lijdt aan het grote enveloppen syndroom, zoals ik dat noem; voor haar zijn grote, of blauwe, enveloppen het teken van naderend onheil. Soms moet ik ze openmaken, om haar dan geruststellend voor te lezen dat het om een geringe verhoging van de onroerend goed belasting gaat, of iets dergelijks.

Terug gekomen doe ik haar verslag van de ontwikkelingen, waarna ze zegt dat pa en zij de mening waren toegedaan dat ik altijd op mijn pootjes terecht zou komen. “Goed om te weten, ma,” zeg ik, om vervolgens op haar een toast uit te brengen, waarbij haar felle grijze, opmerkelijk sprankelende ogen goedkeuring uitstralen. Nadat we de familie doorgenomen hebben, besluit ik op te stappen omdat het me toch wel weer een uurtje kost, op dat tijdstip, om rond zeven uur terug te zijn bij Eckart en consorten. Na een innige omhelzing en nog wat nazwaaien op het balcon, verdwijn ik om de hoek, opgelucht dat het beter ging dan verwacht, alhoewel ik weet hoe goed mijn moeder toneel kan spelen.

Volgende week: het bijzondere diner bij Eckart en spreadsheet reparatie in een gewelf van Kasteel Moersbergen.

Hoe de V.S. een uiteengevallen familie is geworden

Friday, April 19th, 2019

Beter dan het onderstaande plaatje kan het niet worden weergegeven:

Mensen, familie, vrienden, staan nu als vijanden tegenover elkaar, opgeruid door een volksmenner eerste klas, eentje die prima past in het rijtje huidige dictators in de wereld. Ik hou m’n hart vast voor het huidige Amerika, ik ben bang dat er hele nare zaken staan te gebeuren. Maar, zoals ik bij toeval tegenkwam, het schijnt ook macro in het echte familieleven te gebeuren:

Apost.com

We moeten allemaal leren leven en werken met verschillende persoonlijkheden.

Wees niet bang om familieleden volledig uit je leven te bannen

De meeste mensen in onze samenleving zien familie als een band met elkaar die je niet kunt breken. Als een familieband echter slecht of negatief wordt, dan is het prima om die banden te verbreken en familieleden uit je leven te bannen.

Maak een einde aan een negatieve relatie die emotioneel uitputtend is

De reacties zijn soms hartbrekend, maar ook zo herkenbaar. Het dilemma moet gigantisch zijn, maar soms is het daadwerkelijk de enige oplossing, lijkt me. Ze zeggen bloed is dikker dan water, maar wanneer het bloedvergiftiging wordt, dan is er maar één kuur: kappen. In ieder geval hoop ik er niet (weer) mee geconfronteerd te worden, maar wanneer puntje bij paaltje komt….. In Californië zijn er, hou die gedachte vast, ook al stemmen opgegaan om de Verenigde Staten te verlaten. Of dat gebeurt valt te betwijfelen, maar nu het overduidelijk is dat zelfs de Minister van Justitie (Barr) er alleen maar op uit was om de man te beschermen wiens naam niet uit mijn keyboard wenst te komen (er komt iets van Smurrie uit), dan is alles mogelijk.

Nu even over naar iets dat leuk begint en slaapverwekkend eindigt: Sparta. Mijn laatste wedstrijd in de reguliere competitie (volgende week een buitenlandtrip) was tegen nummer voorlaatst Helmond Sport. Zouden ze zich herpakken na de wanvertoning van vorige week tegen TOP Oss? Zich gereed maken voor de nacompetitie? Welnu, daar zag het de eerste 20 minuten wel naar uit. Vlot combinerend liep Sparta al snel uit naar een 2-0 voorsprong, waarna helaas het plumpuddingeffect optrad. Peptalk in de rust bij de thee, dan komt alles goed, dachten broer Rob en ik. Niets van dit alles, de passes werden nog slordiger, de kansen werden nog meesterlijker om zeep gebracht, en na de 3-0 wist Helmond Sport zelfs nog te scoren. De geluksfactor heette Helmond Sport, dat er totaal niets van bakte. Maar, dat wordt in de nacompetitie wel even anders. Er moeten wat heertjes in rood wit worden aangepakt, wellicht op wat zieltjes worden getrapt. Echter, om in de paassfeer te blijven: je kunt geen omelet maken zonder eieren te breken! Het resultaat heiligt de middelen. De commentaren op ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ zijn hartverwarmend. Sommigen klagen dat ze na een klifhanger weer een week moeten wachten op het vervolg.

Richard Keijzer Over klifhenger gesproken… “alle ballen op…” Dit hou ik geen week uit, chef!

Heerlijk, precies wat ik in gedachten had, en dat van een gerenommeerde journalist. En, ik ben pas bij 1998, kejje nagaan wat er nog volgt! Ter afsluiting toch nog even dit meesterwerkje van het Simplisties Verbond https://youtu.be/WGijqYKKMEE Effe klikkâ en dan komt het goed! Fijne Pasen, Pesach of wat er ook gevierd mag worden!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 5

Tuesday, April 16th, 2019

Peter wordt ruw uit z’n gedachten getrokken en spanning bij Eckart’s discipelen

“Peter, waar ben je?” vraagt Astrid ongerust. “Sorry schat, de afgelopen maanden gingen weer als een flits aan me voorbij.” “Da’s okay, maar ik wil wel ergens in april naar Lommel gaan om te proberen tot een huizenkeus te komen, snap je?” Ik ben daar niet goed in, 1 juli is voor mij nog maanden weg, maar ze heeft natuurlijk gelijk. “Zeker lieverd, maak maar de nodige afspraken, dan maak ik me wel vrij.” “Oh, nog wat, een verzoekje om niet te rijden maandagavond als je met Rick gaat stappen.” “Daar hebben ze taxi’s voor uitgevonden schat,” antwoord ik narrig, grijp Ivar in een berengreep en draai hem rond in z’n eigen draaimolen.

Maandag 23 maart 1998

De Loïs Lane vergadering is teleurstellend; na de laatste top 10 hit, ‘Tonight’, hebben de meiden een grote kans laten liggen om bij RCA in de Verenigde Staten door te breken.  Ze vonden zich ‘Rock and Roll’, en wilden vooral niet ‘Abba’ zijn, iets dat RCA wilde. Ik ben eerder teleurgesteld voor hen, dat ze zo’n gouden kans hebben laten lopen, dan voor mezelf. We hebben goede tijden gekend, dat is zeker, en de meiden zijn eerder te sociaal dan te inhalig. Astrid heeft zelfs nog een tijdje hun fanclub geleid.

Astrid ingeklemd tussen Suus en Mo, de gezichten/stemmen van Loïs Lane

Na wat beleefdheden uitgewisseld te hebben, begeef ik me op weg naar de Ex’pression bijeenkomst, zoals ik het voor mezelf gedoopt heb.

Volgens het business plan moet de beoogde school Ex’pression Center for New Media gaan heten. Al Eckart’s ventures hebben, indien mogelijk, een Ex’ als eerste twee letters van de naam van de onderneming. Eck is de afkorting van Eckart en zo heeft hij ook zijn investeringsvehikel genoemd; Eck’s tent, lees Ex’tent.

Het business plan was enthousiast in elkaar gestoken en de liefde voor educatie droop er af. Hinderlijk waren slordigheden in de financiële spread sheets, waarschijnlijk het gevolg van verkeerde cel formules. Enfin, eerst maar eens de kat uit de boom kijken en uitvinden wat de samenstelling van de spelers is. Even voor de ophaalbrug van het gebouw waar Ex’tent gevestigd is, kan ik mijn auto parkeren en ik moet zeggen dat wij hier over een echt kasteeltje praten, inclusief torens en gracht.

Kasteel Moersbergen

Eckart’s secretaresse Daan komt me oprecht stralend tegemoet.Vanachter haar grote brillenglazen blikt ze me olijk in de ogen en zegt dat de meute met ongeduld op me zit te wachten. “Wie zijn er binnen?” vraag ik. “Nou, Eckart natuurlijk, Frans van Mackelenberg, zijn financiële adviseur, Dawn Cardi, zijn advocaat uit New York, en in die funktie adviseur van Gary. Dan is er ene Marty Cohen, die door Dawn erbij is gehaald als educatie expert en Gary, uiteraard. Maar ga nu maar gauw naar binnen.”

Ze klopt op de deur en zonder op een antwoord te wachten stapt ze naar binnen. Alle ogen zijn daadwerkelijk gericht op Kwatta. Ik sta in een immens kantoor, met een gigantische vergadertafel, veel verse bloemen en een open haard waar het vuur loeiend huis houdt. En een spanningsveld om U tegen te zeggen.

Voordat Eckart aanstalten maakt om de introduktie rituelen aan te vangen, heb ik de participanten al geidentificeerd; de man met de paardenstaart herken ik onmiddellijk van de foto in het business plan; Gary Platt. Zijn lichaamstaal kan alleen maar geïnterpreteerd worden als een gigantische schreeuw om hulp. Hij zit er daadwerkelijk als een krakeling bij, met zwaar hangende schouders.

Aangezien er maar een vrouw in het gezelschap is, moet de pittige zwartharige mid veertiger Dawn Cardi zijn. De rustige man, die educatie ervaring uitwasemt is natuurlijk Marty Cohen. De slanke man met het knalgele aura (naar Van Kooten en De Bie) kan niemand anders dan Van Mackelenberg zijn.

Eckart is zichtbaar opgelucht met de onderbreking en stelt me aan de aanwezigen voor.

Zo te zien heeft hij met name voor zijn advocaat een zwak; hij stelt haar voor als mijn ‘fucking New York lawyer’ en staat even stil bij al haar kwaliteiten. De overigen worden kortweg geïntroduceerd. Ik word naast Gary gepoot, waarna de aanvallen op het business plan furieus worden voortgezet. Gary geeft af en toe wat timide antwoorden, maar qua lichaamstaal vertegenwoordigt hij meer en meer een gigantische pretzel.

Gary defensief, archieffoto 1998

Na veel heen en weer gepingpong wijst Van Mackelenberg hem op enkele onjuistheden in de diverse spread sheets. “Gary,” verhoogt zijn stem zich, “welke sukkel heeft dat geproduceerd?” Gary legt uit dat de ‘sukkel’ helaas niet de lange weg naar Nederland heeft kunnen maken, maar dat het eindresultaat volgens hem wel klopt.

Na een korte stilte kijkt Van Mackelenberg Gary met een superieure blik aan en onderwijst hem dat in het land van Excel een afwijking van een cent ook een afwijking van een miljoen kan zijn. Gary is inmiddels zo down dat hij hem bedankt voor de les.

Dawn Cardi ruikt bloed, en aangezien ze uiteindelijk door Eckart wordt betaald, draagt zij ook haar steentje bij; “Gary, ik heb je al tientallen malen uitgelegd dat je minder slordig moet zijn.” Cohen voegt er aan toe dat we toch ook met een wat kleinere school kunnen beginnen.

Dat laatste is merkwaardigerwijze iets dat Gary niet pikt, en vol vuur zegt hij dat “alleen een school met alle toeters en bellen, zoals door mij geformuleerd, kan suksesvol zijn, vergeet het anders maar.”

Eckart kucht, waarop een stilte intreedt. Priemend glijden zijn blikken langs de aanwezigen, tot hij bij Gary aankomt.

“Gary,” vervolgt hij, “dit geheel verdient echt geen schoonheidsprijs, en aangezien we hier over serieus geld praten, is volgens mij een herziening van het businessplan een must.

Peter, wat vind jij?”

Volgende week: Alle ballen op Peter, en wat gebeurt er in Rotterdam?

Jurylid: een taak om naar uit te zien!

Friday, April 12th, 2019

Het was weer zover, donderdag mocht ik wederom als jurylid aanschuiven bij de Rotterdam School of Management (Erasmus Universiteit).

Jaarlijks strijden daar een 12-tal universiteiten uit de hele wereld om een uitdaging van een onderneming op te lossen. In het kort: hoe help je het milieu door de klant een duurzame pen te laten kopen van €50 in plaats van een tig-tal wegwerp balpennen van twee kwartjes, waarbij aantoonbaar de duurzame aankoop op de lange termijn ook nog goedkoper is. En er ook nog beter uit ziet, maar dit terzijde.

Een hele kluif om daar een oplossing voor te vinden! Met drie juryleden kregen wij de taak om uit de ons toegewezen drie universiteiten (Taiwan, Canada en Spanje) de winnaar voor de finaleronde te kiezen. En dat viel nog niet mee want, zoals de jaren daarvoor, hadden de bollebozen binnen zes uur een verbluffende presentatie neergezet. Na de presentatie komen de vragen van de jury, daarna worden de presentatoren verzocht te vertrekken en delibereren we wie de winnaar gaat worden, en dat is serieus werk. Ook omdat we de andere deelnemers gemotiveerd dienen te vertellen waarom zij het niet geworden zijn. Ook natuurlijk om hun pluspunten te onderstrepen en hen gemotiveerd door te laten gaan met hun studie. U begrijpt het, een dankbare taak. Geinig wordt het wanneer me gevraagd wordt wat mijn binding met de Erasmus Universiteit is. Wanneer ik dan zeg dat mijn jongste zoon en oudste kleinzoon daar studeren, dan vallen de monden los!

Oom Ivar met neef Rico, lang, lang geleden.

Nu wil het ‘toeval’ dat ik met de heertjes afgesproken had om na mijn juryplicht een biertje te gaan drinken, ook nog vanwege Rico’s verjaardag. Hoe mooi is het dan om van je kleinzoon een biertje aangeboden te krijgen!

Archieffoto Oom en neef, Oude Haven, Rotterdam.

Dat het goed toeven was op het Erasmus terrein moge duidelijk zijn, en met het Laanen nageslacht zit ’t wel goed! In niet gerelateerd, maar happy news; Astrid is weer terug! Dinsdag mocht ik haar ophalen van Schiphol, en dat was weer fijn, na twee zware weken van genadeloos alleen zijn! Okay, dat is fake news, het was bij tijden zeer aangenaam bij buren, familie en vrienden, maar…… hoeveel voetbal kun je tot je nemen wanneer je alleen bent? Twee weken is ook mooi om te beseffen hoezeer je met elkaar vervlochten bent. Mooi man, zou een bekende voetbalcommentator zeggen. Ze is inmiddels weer aan de bak, wat dacht je; (There’s no business like baby business) en heeft m’n rol aan het thuisfront officieel bevestigd:

CBO, wie had dat gedacht?! Zo zie je maar, je bent nooit te oud om promotie te maken!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 4

Tuesday, April 9th, 2019

Het einde bij Arcade, een mini drama

Ik ben in Duitsland dan ook trouwhartig verder gegaan met de beoordelingsgesprekken en de voorbereiding van ons kerstfeest. Al onze vertegenwoordigers kwamen invliegen vanuit alle hoeken van Duitsland, evenals onze agenten uit Oostenrijk en Zwitserland. Vrijdag 19 december, om twee uur ‘s middags, schaarde eenieder zich aan de ronde tafel voor onze jaarlijke ‘Zusammen schaffen Wir es’ personeelsbijeenkomst. We vierden de suksessen van 1997, maakten ons sterk voor een nog beter 1998, en de teamgeest en geestdrift bereikten een hoogtepunt. Rond vier uur vertrok iedereen om zich feestelijk om te kleden ter viering van het grote Arcade Weihnachtsfest, dat ‘s avonds zeven uur plaats zou vinden.

Positieve Arcade vibes

‘High’ van de positieve sfeer zette ik me achter m’n bureau om nog even de laatste e-mails te bekijken, waarna ik naar huis zou vertrekken om me ook om te kleden en per taxi terug te keren. Na de gebruikelijke junk in de prullenbak te hebben geschoven, splitste ik de e-mails op in volgende week of volgend jaar. De belangrijkste e-mail in het rijtje was van Nico Geusebroek, de onlangs benoemde Chief Operating Officer, die schouder aan schouder met Chief Executive Officer Andre de Raaff werkte. Ik verstijfde in m’n stoel; in wezen werden alle landenmanagers onder curatele gesteld en moeten ze zich de tweede week van januari in Arcade’s hoofdkwartier in Nieuwegein melden. Geusebroek kon zelfs niet het fatsoen opbrengen om met een aanhef te beginnen. Stoere mannen doen dat niet. Marco Visser had gelijk!

Misselijk over m’n onnozelheid en uit woede belde ik Geusebroek, die net op het punt stond om te vertrekken voor een welverdiende vakantie (volgens eigen zeggen) tot eind van het jaar. Hij bevestigde de curatele en meldde koeltjes dat de landenresultaten daar debet aan waren. Duidelijk is dat, hoe dan ook, Wegener de ongelukkige fusie van Peter van Appeldoorn, de voormalige voorzitter van de raad van bestuur, ongedaan gaat maken. Het begin van het einde van de Nederlandse ‘Time-Warner’ is in de maak. Na Geusebroek nog wat onwelvoegelijke zinsneden te hebben toegevoegd hang ik op; ik ben ijskoud.

And now, the end is near…

In een mistvlaag ben ik naar huis gereden en moet me tot het uiterste beheersen om niets aan Astrid te laten merken. De avond is volledig aan me voorbij gegaan, alhoewel ik schijnbaar er nog wel een samenhangend en soort van geestig speechje heb uitgeperst. Er zat zoveel gif in m’n bloed dat ik niet eens dronken kon worden. Uiteraard kon ik het thuis niet voor me houden –Astrid kent me te uit en te na- en het hele verhaal spuit er uit; het wordt een verschrikkelijke kerstmis.

Uiteraard blijft de plicht roepen en werd MusikWoche dan ook keurig met antwoorden bediend inzake de platenindustrie in 1997. Ondanks dat bij Wegener alles in beweging moet zijn gezet, besloot ik toch nog een poging te wagen om een reorganisatieplan te schrijven. Samen met onze financiële man, Olli Sondermann, besteed ik de dagen tussen kerst en oud en nieuw aan een uitgebreid rapport, waarbij met name de (inefficiënte) aktiviteiten van het hoofdkantoor aan de orde kwamen.

Maandag 5 januari 1998 word ik gebeld met de mededeling dat ik de volgende dag in Nieuwegein dien te verschijnen. Op m’n vraag of ik de auto ook mee moet nemen, krijg ik onmiddellijk te horen dat mijn sleutels ook ingeleverd dienen te worden. Nu kent de funktie van Geschäftsführer in Duitsland meer bevoegdheden dan die van een Nederlandse directeur, dus stel ik koeltjes dat ik ze wel in Düsseldorf wil ontvangen. De volgende dag om 9 uur ‘s ochtends staan de heren op de stoep; allereerst CEO Andre de Raaff, die verontschuldigend vraagt hoe het zover heeft kunnen komen. Hij wordt vergezeld door VP CNR (label) Leon ten Hengel. Het wachten is op COO Nico Geusebroek, de uiteindelijke grote man. Nico zeilt mijn kantoor binnen en wikkelt er geen doekjes om; ik ben zo ‘uit’ als ‘uit’ maar zijn kan. Aandeelhoudersbeslissing, vastgelegd op papier, “voila!”

Aangezien ik volgens de wet rustig tot het eind van de daarvoor gestelde termijn in mijn kantoor kan blijven zitten, en zelfs gebruik zou kunnen maken van mijn secretaresse, blijf ik zitten waar ik zit. Geusebroek meldt dat hij een straatvechter is, en dat hij die spelletjes beter kan spelen dan wie ook. Dat soort mensen begrijp ik echt niet, als ze zich fatsoenlijk gedragen en met redelijke argumenten komen, dan hebben ze aan mij een gesprekspartner die ook naar een ‘happy end’ wil toewerken. Dit soort taal roept bij mij nou eenmaal enorme agressie op en ik bel dan ook stante pede mijn advocaat. Het komt uiteindelijk tot een net einde. Ik hoef niet gelijk de deur uit, zoals Geusebroek wilde, en neem emotioneel afscheid van mijn ‘mitarbeiter’. Tevens geeft Arcade nog een keurig persbericht uit, hetgeen door diverse vakbladen werd overgenomen:

Zaterdag 17 januari hebben we nog een gezamenlijke, traanrijke personeels bijeenkomst bij ons thuis, waar de promo dames onder de groepsnaam ‘Die Band ohne Leadsänger’ een lied voor mij zingen en dat voor het nageslacht op CD hebben vastgelegd. Prachtige song ‘Ohne Dich (Peter)’, maar het was echt ‘vergangen und vorüber’.

Volgende week: Peter wordt ruw uit z’n gedachten getrokken en spanning bij Eckart’s discipelen

Oude wijn in nieuwe zakken. Leren ze ooit?

Friday, April 5th, 2019

Soms ga je schouderophalend aan iets voorbij wanneer er hoog van de toren wordt geblazen over iets…….dat er al lang is, en dat dan verspreid wordt naar aanleiding van het bezoek van minister Kaag aan San Francisco. Tweet van CG Kunst:

1. Gerbert Kunst?Verified account @NLinSF Mar 26

#NLinSF launches #HollandintheValley: a network businesses, universities and government, to connect Silicon Valley and the Netherlands, jump-starting innovation and talent #NLUSA http://www.hollandinthevalley.com

Voordat ik te horen krijg dat ik niet bepaald vrienden ben met deze consul generaal, dacht ik, laat ik nou niet schrijven dat we het hebben over iets dat in 2010 vanuit het toenmalige consulaat opgezet is. Maar ook dat het onder Gerbert Kunst verwaterd is, waaronder een website die op enig moment totaal verouderd was. Gelukkig waren er mensen zoals Oliver “Olle” Binkhorst die de draad oppakte en meer het aanspreekpunt werd voor startups dan het consulaat. Het was een waar genoegen om vervolgens deze tweet te lezen van Robert Thijssen, voormalige hoofd van het NOST (Netherlands Office for Science and Technology) in San Francisco:

Robert Thijssen? @ThijssenR 15h15 hours ago

Robert Thijssen Retweeted Dutch Ministry of Foreign Affairs 

Prachtig dat #HollandintheValley nieuw leven wordt ingeblazen maar wel goed om te weten dat het niet nieuw is maar jaren geleden onder bezielende leiding van de eerste CGSF @BartvanBolhuis en zijn team met oa @BiancainChicago & @TheTrueDutchman al is gestart. Ere wie ere toekomt

Bianca Oudshoff was de voorgangster van Robert Thijssen, eerst in San Mateo (toegangspoort tot Silicon Valley) en later in San Francisco. Jullie mogen twee keer raden wie The True Dutchman is! Zelfs toen dacht ik nog, dat is leuk, maar laat maar. Tot deze kop in diverse bladen me onder ogen kwam:

Minister Kaag zoekt diplomaat ‘Silicon Valley’

Sigrid Kaag, minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking, zoekt een startupdiplomaat. Deze persoon gaat vanuit San Francisco Nederlandse startups helpen om in de VS door te breken. Dat maakte Kaag bekend tijdens haar bezoek aan de ‘siliciumvallei’.

Het lijkt volledig op het werk dat mijn voorgangster Ella van Gool en ik deden in San Mateo voor het NBSO (Netherlands Business Support Office), voordat het consulaat vanuit Los Angeles naar San Francisco verhuisde, en ik vervolgens als een soort illegaal NBSO bij het consulaat in San Francisco aan de slag ging. Maar wat me er toch toe bracht om erover te schrijven was het volgende:

‘Indicative monthly gross salary:  $8,191 (pay scale 9, step 0, based on 40 hours)’

Wat willen ze?! Leren ze dan nooit?! Een startup diplomaat, zij het voor 40 uur, iemand die volledig op de hoogte dient te zijn met wat Silicon Valley te bieden heeft, de contacten heeft en ook over vaardigheden beschikt om startups daar te introduceren voor een ‘armzalig ’ jaarsalaris van ruim onder $100.000?! Dat lijkt veel, voor Nederlandse begrippen, maar weet je wat als laag inkomen in San Francisco bestempeld wordt?

San Francisco: Where a six-figure salary is ‘low income’

San Francisco’s “low-income” threshold is $117,400. (Bron: BBC news, US & Canada, 10 juli 2018)

Zo duur is het daar dus. En, al eerder is er iemand over zo’n bedrag gestruikeld op het consulaat, omdat hij erbij mocht klussen. Dat kan dus niet, liep ook niet goed af, maar is op enig moment wel een ‘must’ wil je overleven. Laat ze Olle Binkhorst, de meest geschikte kandidaat, vragen of hij er wat voor voelt. Oh ja, een middelmatig flatje in San Francisco komt op zo’n $42.000 op jaarbasis. Graag dus ook een vrijgezel voor deze aantrekkelijke job. Het werk is aantrekkelijk, dat wel. Je vraag je overigens af bij wie men te rade is gegaan, vast niet bij een uitgezonden ambtenaar waar de woning voor betaald wordt, of iemand die de ins en outs van de Bay Area kent. Het moest me even van het hart, maar zullen ze het ooit leren?

Weet je wat leuk is? De zorg van een kleine gemeenschap als de onze in Loosdrecht. Daar waar ik voor Tinley’s kleine uitlaatbeurten zorg, daar neemt bijvoorbeeld buurvrouw Yvette haar mee met haar hond, zijn grote vriend Jesse, zodat ze de nodige kilometers kan maken.

Uitgeput. Maar toch horen ze in de verte Dennie Christian al zingen ‘wij zijn twee vrienden’.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 3

Tuesday, April 2nd, 2019

Hubbelrath perikelen

Hubbelrath is een kleine deelgemeente van Düsseldorf en mag best als sjiek beoordeeld worden. Wat dat betreft was Arcade niet lullig en ik maak een mentale notitie om mijn direkte baas, André de Raaff, hieromtrent nog een kompliment te sturen zodra het stof enigszins is gaan liggen. André, inmiddels onder curatele gesteld, schaar ik toch wel onder de ‘good guys’.

Zodra ik de parkeerplaats bij de witte villa opdraai, komen de oudste jongens, de zesjarige Bo-Peter en Kaj van vijf, mij al een soort van toegesneld terwijl ze Ivar van anderhalf in de kruiwagen voortsleuren.

V.l.n.r. Ivar, Kaj en Bo-Peter

Na Loosdrecht en Hilversum zijn ze inmiddels aan hun derde woonplaats toe, en weten nog niet dat ze binnen enkele maanden naar België verhuizen. Ze springen boven op me en ratelen over hun dag op de Engelse school, waar ze dagelijks met veel plezier heen gaan.

Ivar, trekt inmiddels ongeduldig aan mijn broekspijpen; ‘of ik hem ook aandacht wil geven’. Ivar is in Düsseldorf geboren, op ‘Allerheiligen’, en heeft blonde haren en hemelsblauwe ogen. Ze waren dol op hem in het ziekenhuis (!) maar wij hebben hem zo snel mogelijk bij de ambassade aangemeld en in ons paspoort laten schrijven.

Nadat ik de jongens van me heb afgeschud, letterlijk, hollen die weer lekker de ruime tuin in om als eerste bij de schommel of de glijbaan te zijn. Te horen aan het gebrul van Ivar heeft hij het weer niet gered. Snel naar binnen nu, dat regelt zich vanzelf.

Astrid heeft inmiddels een glas droge sherry ingeschonken en is zeer benieuwd naar mijn bevindingen van de dag, waar ze meer dan recht op heeft. Astrid heeft Eckart leren kennen tijdens zijn scheidingsperikelen begin negentiger jaren. Indertijd was hij ook nog geïnteresseerd om ons huis in Loosdrecht om te ruilen met het zijne, om zo alle herinneringen aan ‘zijn’ Marijke achter zich te laten. Ik geef haar een snelle update van de dag, alsmede mijn programma voor komende maandag. “Na het bezoek aan mijn moeder ga ik met zoon Rick stappen in Rotterdam, om vervolgens de nacht bij hem door te brengen,” besluit ik mijn relaas.

Astrid is mentaal al weg uit Düsseldorf en heeft waarschijnlijk het meeste geleden onder de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Düsseldorf bleek een heerlijke stad te zijn met prachtige Allees, heerlijke shopping mogelijkheden en uitermate goede restaurants. Bij Arcade troffen we jonge enthousiaste collega’s aan die ons verblijf zeer veraangenaamden. De kinderen waren in goede doen, zowel op school als thuis met de fantastische eindeloos glooiende tuin. Astrid was daadwerkelijk gaan houden van de Düsseldorf scene.

Astrid en Peter gelukkig in Düsseldorf-Hubbelrath met de gans zonder gouden eieren

Het Californië verhaal spreekt haar zeer aan, zij het dat haar hoofd daar nog niet helemaal naar staat.

Flashback

Het was dan ook razendsnel gegaan; in Marbella waren wij met Arcade Duitsland nog het stralende middelpunt met 55.000 verkochte singles die week van Lutricia McNeal’s hit ‘Ain’t that just the way’. Ongehoord op dat moment voor Arcade Europa qua weekverkoop.

November bleek een top maand te zijn:

We konden Lutricia McNeal de gouden plaat uitreiken voor meer dan 250.000 verkochte singles (uiteindelijk werden er 420.000 verkocht).

De Engelse groep Awesome kwam in de top 20 met de single “Rumors”

Lutricia’s album kwam binnen in de top 40 en,’Thunderdome’ 19 (Duncan Stutterheims ID&T) betrad de compilatie charts.

Ondanks dat bleef onder de Europese managers (het gros Nederlanders) hardnekkig het gerucht de ronde doen dat Wegener het plan had opgevat om Arcade van de hand te doen. Het gegeven dat Herman Heinsbroek zich na Marbella practisch teruggetrokken had van enige dagelijkse betrokkenheid, vormde uiteraard een voedingsbodem van formaat voor deze geruchten.

November was ook een reismaand met de ‘Mask of Zorro’ premiere in Londen, waar wij (Michiel Wolff, VP Arcade Europa, en ik) werden voorgesteld aan Anthony Hopkins en Antonio Banderas (beiden net tot onze schouders reikend) en de prachtige Catherine Zeta-Jones. Dit alles om de rechten op de filmmuziek voor Arcade te bemachtigen.

In Oostenrijk, waar wij Arcade Wenen gesloten hadden, werden de banden aangehaald met Echo-Zyx die onze belangen vanuit Graz gingen behartigen. Vervolgens door naar Zürich voor een onderhoud met onze Zwitserse belangenbehartiger: Exclusa. Het werd een race naar het einde van het jaar, tot ons het nieuws bereikte dat een der meest succesvolle Arcade landenmanagers, Marco Visser, opererend in Frankrijk, op non actief was gezet. In 1996 werd hij nog voor het concern behouden middels een opslag van maar liefst honderdduizend gulden, en nu…..? Ik besloot Marco in Parijs te bellen en die bevestigde de non actief status, maar wel gaf hij aan dat hij in wezen ontslagen was. Tevens verkondigde hij dat de verkoop- en distributiepoten afgedreven zouden worden. Ondanks dat hij een en ander later in december tijdens een lunch in Vinkeveens ‘Le Canard Sauvage’ nogmaals bevestigde, kon ik het gewoonweg niet geloven.

Volgende week: het einde bij Arcade, een mini drama