Archive for March, 2019

Eerst met 9.000 nu alleen

Saturday, March 30th, 2019

Terwijl ik dit schrijf, natuurlijk alleen, ofschoon……. Nee, nee, nee, niets aan de hand met mijn huwelijk. Later meer hierover. Die 9.000 sloeg op het aantal voetballiefhebbers afgelopen zondag, waar een zwaar gehavend Sparta, ondanks de met twee maten metende KNVB, NEC met 1-0 onder zich hield. En dat hebben we zo gevierd in De Bosselaar:

Ook sprak Ivar nog een dapper woordje mee op BOSSELAARTV Klik, na 8 minuten komt hij aan het woord. Geslaagde middag, waarbij aangetekend mag worden dat dinergasten Nel en Maarten van Rossum me vergeven hebben dat ik me wat later in Loosdrecht meldde. Gelukkig voetballiefhebbers, waar we ’s avonds nog Nederland-Duitsland mee gekeken hebben. De uitslag staat me gek genoeg niet zo meer bij. Even terugkomend op dat alleen zijn; woensdag bracht ik Astrid naar Schiphol, waarna ze met de KL605 rechtstreeks naar San Francisco vloog om daar onze bloedjes van kinderen een tweetal weken te vertroetelen (of zich laten vertroetelen). Nou, het ontvangstcomité stond haar al in vol ornaat op te wachten:

Eerdere familieleden (toch, Ivar?) kregen een wat alternatiever ontvangst. Enfin, dat komt helemaal goed. De rit van Schiphol naar huis leek plotsklaps langer, en hoe eenzaam voelde het huis aan nu het geen ‘home’ meer was. Ik sleepte me naar de jukebox om V1 te draaien: ‘A man alone’ van Frank Sinatra, om me te verdrinken in zelfmedelijden., samen met Tinley. Onzin, de schouders eronder slapjanus, aan de bak nu, er zijn belangrijker zaken aan de orde, zoals controle van de door Astrid ingevroren maaltijden. Inmiddels heb ik de boerenkool verorberd en een gehaktbal. Nog heb ik mijn lust kunnen bedwingen om een HEMA rookworst in een pannetje met heet water te meppen om watertandend toe te zien hoe die gezellig aan het wellen is. Hoe lang nog? Eerst lekker gisterenavond gegeten bij buren Yvette en Leendert, plus bijbehorend slokje, daar zijn ze niet zuinig mee. De HEMA worst heeft weer een dag overleefd. Komt helemaal goed! Ik ga een beetje kris kras nu, maar zo’n week was het. Donderdag van een gezonde lunch genoten bij Brasserie Oud Loenen met de man van wie ik de leukste foto genomen heb toen wij bepaalde restaurants frequenteerden in San Francisco:

In 2012 de Plv. Consul Generaal in San Francisco (een goeie!), nu binnenkort werkzaam als speciale afgezant in Manilla. Heel wat oude koeien uit de sloot gehaald, ook over Mexico, genoten van de lunch, en het gezelschap. Volgende lunch in de Filipijnen? Wie weet. Na de tweede aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ heb ik heel wat bemoedigende commentaren gekregen, hetgeen me goed doet. Het brengt bij iedere aflevering heel wat emoties teweeg omdat het draait om zaken, zakenrelaties, geld, medewerkers, rijke mensen, bedrog, achterdocht, verleiding, maar vooral ook hoe het gezin ermee geconfronteerd wordt. Daarom is deze aanpak fijn, alle facetten komen aan bod en elke aflevering kan ik weer wegen en kneden om het zo genuanceerd mogelijk over de bühne te brengen. Dit zijn de gelukkige plaatjes waar we het ’t liefst over hebben:

De hele mix ziet er uiteraard iets anders uit, dat begrijpt een kind, maar zoveel gebeurtenissen, zowel zakelijk als privé, daar valt wat van te leren. Absurd soms? Jawel, en daarom moest het ook geschreven worden. Ter afsluiting Jong Utrecht-Sparta: 1-5. Ongelooflijk toch hoe de ‘onzen’, die het zich altijd moeilijk weten te maken tegen de bezetter van de onderste plaats, eindelijk eens een keer genadeloos toeslaan. Dat is dus ook het leven, leer er mee om te gaan, het blijft nemen en geven.!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 2

Wednesday, March 27th, 2019

“Mooi, dan zie ik je zo,” bast Eckart.

“Stau, stau, stau,” neurie ik dommig op de wijs van een oude favoriet, wetend dat met deze omweg naar Eckart Wintzen het file leed naar Dusseldorp niet te overzien is. De andere kant van de medaille is uiteraard de potentie die aan deze uitnodiging kleeft; een zakelijke uitdaging in mijn droomstad San Francisco. Tijdens het parkereren op het grind bij de prachtige boerderij villa van Eckart, komen kippen en ander kleinvee me al tegemoet. Eckart zelf staat grijnzend op me te wachten met een Hertog Jan biertje in zijn hand. Zijn spijkergoed outfit en slanke postuur maken hem optisch jonger dan de 58 jaar die hij telt. Eckarts getaande gezicht straalt een zekere voldaanheid uit bij de aanreiking van het business plan van de ‘California Venture’. Op de voorpagina staat hij heup aan heup afgebeeld met een gezette Amerikaanse veertiger, voorzien van een trendy paardenstaart. “Connected to the hip,” glimlacht hij.

Archieffoto 1998 Gary (l) en Eckart

“Ik ontmoette deze man, Gary Platt, begin 1997 in het Californische Santa Barbara, waar men een groep geïnteresseerden aangetrokken had met het doel een klooster aan te bieden voor educatieve doeleinden,” steekt hij van wal. “Ik had al snel in de gaten dat de educatie een lokkertje was om het onroerend goed voor een vermogen te verkopen. Die Gary stelde wat deskundig brutale vragen die mijn aandacht trokken.” Kwajongensachtig voegt hij er aan toe dat hij hem in de rij voor het buffet een schop voor z’n kont gaf, en vervolgens een verschrikte Gary voorstelde elders de maaltijd te gebruiken.

Eckart bladert door het plan en stopt bij het programma curriculum. Na een gretige slok vervolgt hij, “de bedoeling is om studenten te werven die in geluid willen gaan of animatie, om ze vervolgens te onderwerpen aan wat wij noemen een leeromgeving van ‘total immersion’, oftewel een omgeving waarin alles dag en nacht ter beschikking is. Niet alleen de apparatuur, maar ook instructeurs en studenten.” Ik kijk hem vragend aan, doch zonder mij een blik waardig te keuren raast hij door en ik vang alleen nog flarden op als; “alleen voor de die-hards…. de kinderen die niet deugen voor de reguliere colleges….. typisch kids met piercings, tatoeages etc.” “Ho, ho,” stop ik hem, “hoe lang ben je hier al mee bezig?” “Wel,” zegt Eckart aarzelend, “een goed jaar, wellicht wat meer.”

“Okay, dan lijkt het me redelijk dat ik een aantal dagen besteed om het business plan terdege te bestuderen.” Eckart ontsluit een nieuwe Hertog Jan en vraagt me hoe mijn maandag er uitziet. “Ik ben onder andere in Rotterdam om mijn ernstig zieke moeder te bezoeken, maarre, vanwaar de vraag?” “Weet je,” klinkt het aarzelend, “onze Amerikaanse delegatie komt van het weekend aan en we hebben de maandag en een deel van de dinsdag uitgetrokken om spijkers met koppen te slaan.” Om de creativiteit van Platt aan te tonen , overhandigt Eckart me een afschrift van diens ‘Diary’waarin deze, vooruitlopend op wat er nog dient te gebeuren, studenten aanspreekt in hun eigen taal:

‘Beleef hoe Ex’pression groeit zonder zelfs maar alimentatie te betalen’, begint het in de kantlijn.

“Geestig,” mompel ik en na enig denkwerk kom ik tot de volgende oplossing, “om tien uur begin ik met een aandeelhoudersvergadering van de Loïs Lane groep, ik kan rond half twaalf bij jou zijn. Maar, vanwege mijn moeder wil ik uiterlijk drie uur ‘s middags de bijeenkomst verlaten.” Eckart staat op ten teken dat de bijeenkomst beëindigd is, en knikt instemmend. “Hoe zit je in de tijd de komende maanden?” vraagt hij abrupt. “Zoals ik je reeds vertelde zijn er nogal wat gaten gevallen in mijn agenda na de Wegener/Arcade perikelen; dus plenty vooralsnog,” antwoord ik monter. “Cool,” komt het tevreden antwoord, “het kan zijn dat ik je voor enige tijd in wil huren als we besluiten om hiermee de volgende fase in te gaan.” Mijn responsetijd beslaat minder dan een nano seconde; “is goed, laten we daar na maandag een beslissing over nemen.”

Tevreden draai ik de smalle slingerweg op die tussen boerderijen en weilanden naar de A12 leidt. In zoverre ik dat nu kan beoordelen, kan dit een uitermate interessant en spannend projekt worden. Voor wat betreft het fileleed word ik niet teleurgesteld, het neemt ongeveer drie uur in beslag alvorens ik de afslag ‘Dusseldorf-Hubbelrath’ bereik.

Volgende week: Hubbelrath perikelen.

Meneer de Uil en de brullende rechtse bal

Saturday, March 23rd, 2019

Klinkt toch als een titel voor Suske en Wiske? Helaas is ons land nu een soort tekenstrip geworden, zonder middenstuk. Een rechtse brallende vrouwonvriendelijke bal heeft het voor elkaar gekregen om de grootste partij in de Eerste Kamer te worden.

Met stijgende verbazing naar zijn speech gekeken en geluisterd. Klaarblijkelijk had Baudet al die moeilijke woorden nog niet helemaal in z’n hoofd, want hij moest het van papier lezen. Het enige waar ik eigenlijk benieuwd naar ben, is of het merendeel van zijn kiezers, behalve de hoofdpunten, weet waar Baudet voor staat. Eigenlijk doet het er niet toe, het volk heeft gesproken en de gevestigde orde mag zijn wonden likken. Ook ik heb meerdere malen mijn ongenoegen uitgesproken over de huidige politiek, maar om dan rechtsomkeert te maken, en alles als schroot aan te merken, gaat me te ver. Na de woorden komen de daden. Afwachten dus. Wel doet het me goed dat die integere meneer Segers van de CU een zetel heeft gewonnen. Meer om te lachen was het moment dat ik dinsdag met genoegen Peter’s Zeurkalender opsloeg om van de cartoon van de dag te genieten:

Deze deed me zo denken aan mijn ‘aanvaring’ in 2009 met mijn toenmalig 7-jarige kleinzoon Felix. Even overgewipt uit Californië speelde ik een potje bowling met hem op de Wii, bij zoon Rick thuis. Felix stond een straatlengte voor, en ik had de laatste worp. Ik had geen enkele intentie om te winnen, snapte niet echt hoe het in z’n werk ging, maar wist wel met een woeste zwaai alle kegels om te rossen. Felix keek in verbijstering toe, rende de trap op naar z’n slaapkamer en riep van boven af ‘rot Opa’. Ik moest er verschrikkelijk om lachen, hetgeen door Rick gecorrigeerd werd. Geweldig wanneer je er op zo’n manier aan herinnerd wordt. Deze drie heertjes amuseerden zich vorige week zaterdag kostelijk op het voormalige vliegdekschip USS Hornet, gelegen in de San Francisco Bay bij Alameda.

Een feest voor maar liefs 1.100 mensen dat tot diep in de nacht duurde Rolverdeling: Kaj, links, voornamelijk aanwezig als genieter. Is natuurlijk een brandweerheld! Bo-Peter, rechts, de organisator die een ton aan complimenten kreeg. Een van zijn initiatieven was de creatie van diverse ruimtes voor verschillende muzieksoorten, en daar komt middelste zoon Ivar in beeld:

Welnu, de Varman heeft zich lekker uit kunnen leven. Alle drie goed bezig! Nog iemand die goed bezig is, is Diego Molina van Popcorn Brain.

Bij de eerste vestiging, in Mexico Stad, leerde ik Diego in 2014 kennen en was absoluut ondersteboven van wat hij daar gepresteerd had op het gebied van artistieke visualisatie van commercie, marketing, concepten, maar ook strategie en productie. In 2015 begeleidde ik hem en zijn crew in San Francisco tijdens de Game Developers Conference. Begin 2016 besloot Diego zich te vestigen in Amsterdam want…..hij spreekt vloeiend Nederlands en is afgestudeerd bij de HKU in Utrecht. Lang verhaal kort, hij nodigde me vrijdag 15 maart uit voor een primeur: ‘s7 airlines visit earth’, een imposante nieuwe vorm van content voor een Siberische luchtvaartmaatschappij. Zie hier de trailer: https://www.popcornbrain.com/s7-airlines Meer op hun website. Hoe mooi is het om in contact te blijven met relaties die je vanaf het begin op de juiste waarde geschat hebt. Een echt lentegeluid als je het mij vraagt, dus toch nog een fijne afsluiting!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 1

Wednesday, March 20th, 2019

San Francisco Bay Area, East Bay Business Times, 15 april 2005:

“Een school opstarten in Amerika was wel het laatste waar Peter Laanen aan dacht op het hoogtepunt van zijn carriere”

A12, Den Haag/Utrecht, vrijdag 20 maart 1998:

Mijn Mercedes 300 hobbelt mee in het trage verkeer, terwijl ik mijmer over de invulling van mijn professionele activiteiten na 30 juni 1998. 30 juni is de datum dat de Arcade Music Company contractueel mijn laatste salaris gaat overboeken en de Laanen familie tevens de prachtige dienstvilla in Dusseldorp vaarwel zal moeten zeggen. Ook de Mercedes zal dan het veld ruimen.

Was het amper zes maanden geleden dat ik in Spanje, Marbella om precies te zijn, met topman Herman Heinsbroek een weddenschap had afgesloten dat Arcade Duitsland in November 1997 tien miljoen Duitse marken zou omzetten? En dat voor een krat roze champagne?! De tien miljoen werd gehaald; de champagne is helaas nooit aangekomen. Herman had het waarschijnlijk te druk met het beheer van de 210 miljoen gulden die hij aan de Wegener/Arcade deal heeft overgehouden.

Marbella woensdag 8 oktober 1997. Links naast mij Herman Heinsbroek, uiterst rechts André de Raaff.

Het gesprek dat ik eerder die dag voerde met ex AVRO coryfee Jos Kuijer, betrof een eventuele voortzetting van de TV jeugd voetbal show ‘It’s a kick’ voor PBS, de gewaardeerde publieke omroep ‘zuil’ in de Verenigde Staten. ‘It’s a kick’, met held Ultifox, werd begin 90’er jaren door PBS in tientallen staten uitgezonden, met een behoorlijke succes score. Echter, dat zou toch weer behoorlijke investeringen vergen, temeer ook omdat Fox News ons juridisch bedreigde wegens het gebruik van Fox, hun trademark. Ofschoon nonsens, zouden ze ons waarschijnlijk kapot procederen.

Een UltiFox flyer met links boven onze piepjonge zoon Bo-Peter als deelnemer

De overweging om Amerikaanse artiesten over te halen, middels mijn via Arcade opgedane relaties, klinkt aantrekkelijker. Het Belgische Lommel, waar onze vrienden Jan en Marja Abbing reeds vele jaren hun domicilie hebben, zal dan als basis dienen voor toekomstige activiteiten. Jan treedt suksesvol op onder de naam JJ Johns, voor het merendeel in het country muziek vriendelijke België.

JJ in volle glorie in Californië

Marja doet de boekingen en de administratie, terwijl hun inkomen wordt aangevuld middels Jan’s commerciële tekenvaardigheden en Marja’s markthandel in kledingstoffen. In 1990 hebben we elkaar leren kennen gedurende mijn management aktiviteiten voor de toen razend populaire band Loïs Lane, waar Marja de boekingen voor verwerkte.

Bij verkeersknooppunt Oude Rijn haalt mijn ‘Handy’ (ook verleden tijd na 30 juni) me uit mijn gepeins; Eckart Wintzen wenst me te spreken. Eckart, volgens eigen zeggen een zakenman die er als een hippie uitziet, maar ook het groene geweten van Nederland en apostel van de breedband. Zijn vermogen, vele honderden miljoenen volgens insiders, heeft hij vergaard door zijn geesteskind BSO (Bureau voor Systeem Ontwikkeling) te laten fuseren met Philips, oktober 1995. Of ik zo goed zou willen zijn even bij hem thuis langs te komen om een business plan op te halen voor de San Francisco Bay Area.

Eckart in glamour pose

Eerder dit jaar had Eckart zich daar reeds over uitgelaten, maar het mag toch een klein wonder heten dat hij mij zo dicht bij zijn woonplaats Driebergen te pakken krijgt. “Ik had ook in Zimbabwe kunnen zijn,” mompel ik. “Wat?” klinkt het ongedurig aan de andere kant van de lijn. “Nou, het toeval wil dat ik in de buurt ben, dus laat ik gelijk maar even van de gelegenheid gebruik maken,” herstel ik me soepel. “Mooi, dan zie ik je zo,” bast Eckart.

De twee maten van de KNVB: Ajax het pluche, Sparta het stro

Saturday, March 16th, 2019

Dat ik een Sparta supporter ben zal door velen niet gemist zijn. Wel probeer ik te allen tijde objectief te zijn voor wat betreft het spelpeil. Maar af en toe moet ik het echt voor mijn cluppie opnemen. De VAR, video scheidsrechter dus, heeft ons meerdere malen de das omgedaan, met name in de nacompetitie tegen Emmen, waardoor we, aangevuld met matig spel, de eredivisie uitvlogen.

VAR blundert bij Emmen – Sparta: géén strafschop voor Spierings

Allard Lindhout geeft toe dat hij donderdagavond in de fout is gegaan. De scheidsrechter verzuimde om Sparta Rotterdam een strafschop te geven in de nacompetitiewedstrijd tegen FC Emmen.

En bij de thuiswedstrijd gebeurde het weer, dat verzin je niet. We legden ons erbij neer, Spartanen zijn nederig, geïnspireerd door een überkeurig bestuur dat nooit, of met een babyvuistje, protest aantekent. Dan kunnen ze nog heel wat van FC Twente leren! In de hoop dit competitiejaar ons een weg terug te banen naar de eredivisie, wacht ons in ieder geval al de nacompetitie. Regulier staan we tweede op mega afstand van FC Twente: 11 punten. Nu komt het; om er zeker van te zijn dat FC Twente kampioen wordt (lastig om drie Rotterdamse clubs in de eredivisie te hebben) geeft de KNVB Sparta geen toestemming om de wedstrijd tegen NEC te verzetten, die zondag 24 maart gespeeld wordt. Sparta mist nota bene die wedstrijd 6 (zegge zes) spelers van het eerste elftal die in vertegenwoordigende elftallen uit moeten komen. Voor Ajax wordt voor de tweede keer (ditmaal 8 wedstrijden) de competitie op z’n kop gezet om de miljoenenbeentjes te sparen, zo simpel ligt het. En begrijp me niet verkeerd, ik heb ook van Ajax genoten en misgun het ze niet, want uiteindelijk gaat het bij mij om de KNVB die schijt heeft aan Sparta, en haar trouwe aanhang. Zo, dat lucht op bij het begin van deze zaterdagmorgen. Oh ja, Sparta won gisteren met 3-1 uit bij FC Almere, pleister op de wonde. Wanneer deze vlag wappert, dan komen de Laanen broers eraan!

Vrijdag 15 maart 2019, het is weer Laanen broertjesdag. De 4 broers en hun charmante eega’s verzamelen zich voor een goed glas, een goede hap en menig oude koe uit een sloot die gelardeerd is met wat toen kon en nu politiek incorrect is. Maar gezellig was het! Met name oudste broer Hans was helemaal op hol geslagen met schalen met hapjes vooraf, denk paling, zalm, soesjes met mon chou, en Noorse en Nederlandse garnalen (weet niet precies meer welke garnaal van welke nationaliteit was). Daarnaast warme schotel met kip, rijst en pindasaus, het kon niet op! Daarom voor het nageslacht even een plaatje van deze vier dappere broers:

V.l.n.r. Rob (66), Aad (75), Peter (jeugdig) en Hans (77), duidelijk de grand old man van de Laanens. Het was weer een puike middag, goed teken ook dat Boeddha zich, tussen Rob en Aad in, ook op de foto worstelde. Dezelfde dag behaalde Astrid haar vaarbewijs; hoe knap is dat?

Dan wil je wel stralen en kan een luiaard als ik in alle rust en veiligheid met haar meevaren. Hulde! Het boek ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ gaat op dit kanaal in zo’n 50 afleveringen met jullie gedeeld worden. En de inhoud is verborgen in deze 5 ordners.

Wat ik voor ogen heb: een soms ijzingwekkend verhaal waar van te leren valt, waar gebeurd is, met veel foto’s en afbeeldingen om het nog meer een idee te geven dat het om mensen gaat, dus emoties, maar ook zaken. Zo’n mix is onverkoopbaar voor een uitgever. Geen probleem, de uitgever van De Luim heeft groothartig elke woensdag een extra ruimte gereserveerd. Dus, a.s. woensdag beginnen we helemaal weer bij hoe het allemaal begon. Stay tuned!

Ajax, Michael Jackson en pannenkoeken

Friday, March 8th, 2019

Groter contrast tussen het grandioze optreden van David Ajax tegen Goliath Real Madrid en de documentaire ‘Leaving Neverland’ binnen een week, kan er niet bestaan. De jeugd van Ajax, mannen eigenlijk, bracht Nederland in extase, de mannen die vertellen in hun jeugd misbruikt te zijn door het grote talent Michael Jackson, brengen het tegenovergestelde. Leaving Neverland vertelt in een 4 uur durende documentaire een gitzwart verhaal over kindermisbruik door Michael Jackson in zijn zelf gecreëerde sprookjesland. Voor wat betreft Michaels trieste jeugdleven en diens hardvochtige vader Joe, vind je de beste aanwijzing voor zijn gedrag in het boekje behorend bij de dubbel CD ‘HISTORY’, ‘Past, Present And Future, BOOK 1’ uit 1995. Tekst en tekening van Michael Jackson.

Vrij vertaald: “Voordat je over me oordeelt, doe je best me lief te hebben, kijk vervolgens in je hart en vraag jezelf af of je mijn kinderjaren hebt gekend.” Een in en in triest plaatje. Ik hoef er ook niet verder op in te gaan, dat doen de fans wel, maar het moest me even van het hart, ook omdat Michael zoals zovelen die misbruikt zijn, zelf ook misbruiker werd. Tja, en dan Yolanthe en Wesley! Mooi, dat hebben we ook weer uitputtend behandeld, uiteindelijk moeten we hun privacy respecteren. Zondag bracht onze jongste spruit Ivar, na het zoveelste filmpje en tussen zijn DJ activiteiten door, een bezoekje aan de papa en mama voor een paar bijvoeding- en rustdagen, alvorens zijn broers in Californië te bezoeken. En wat ga je dan doen op zo’n druilerige zondag? Juist, net als ‘vroeger’ weer eens pannenkoeken eten in Lage Vuursche. Astrid was er als de kippen bij om dat vast te leggen.

Ivar genoot weer eens (eigenlijk nooit echt meegemaakt) van ouderwetse pannenkoeken, geruite tafellakens en oud handwerktuig aan de muren. En een pot met stroop voor hem! Wanneer ik dan zeg dat je met stroop beter vliegen vangt dan met azijn, wacht me slechts een meewarige blijk, waar Astrid ook aan meedoet. Jammer, maar werken met stroop, dat deed Michael ook! Zo leuk dus als de week begon, zo jammerlijk veranderde mijn humeur gisteren toen ik de postbus lichtte:

En ik kan het niet ontkennen, na broer Rob afgezet te hebben in De Meern, reed ik na de 6-1 overwinning van Sparta op Go Ahead Eagles euforisch de A2 op. Ik dacht dat het al na zevenen was, waarna je weer 130 mag rijden, en had het te laat in de gaten, ook al omdat die andere auto’s zo langzaam reden, en ook nog aan de linkerkant, waar ik toch al zo’n hekel aan heb. €127,00 in de pot van de staat, hopelijk doen ze er wat moois mee. Na zes tegendoelpunten in de laatste vier wedstrijden, hield Sparta eindelijk weer eens de nul achter. Helaas, de voorhoede ook; 0-0 dus. Voor de ouderen: “we noteren een drie”. Inmiddels is Ivar onze vrijdagnacht in San Francisco aangekomen, waar zijn broers hem hartelijk ontvingen:

Ja, van je familie moet je het maar hebben. Zo te zien hadden Bo-Peter en Kaj al wat voorpret ingedronken. Kwajongens, dat zijn ze. Maar wel lief, die gaan kleine broer vast verwennen. Want, zoals de Duitsers zeggen: “was sich liebt, das neckt sich”.

Wat hebben de Paus en Trump gemeen?

Friday, March 1st, 2019

Ze hebben beiden een vijand die te allen tijde gebruikt kan worden in tijden van zwaar weer. De Paus meent nu dat de duivel in het spel is wanneer de RK Kerk bekritiseerd wordt:

Of dat de duivel zich genesteld heeft in priesters die zich seksueel misdragen hebben. In ieder geval kunnen we de Paus verklappen in welk lichaamsdeel de duivel zich het beste thuis voelt. Hopelijk krijg je hier geen associaties over wanneer je onderstaande consumptie tot je neemt:

Toen ik ingewijd werd, alvorens een ruim drie jaar durende carriere als misdienaar aan te gaan, dompelde kapelaan Bank mij, en mijn medemisdienaars, met de kop onder in het wijwatervat. Tevens kreeg eenieder een flinke klap op z’n kont. Dat is het enige wat ik me herinner aan mogelijke misbruik. Dient gezegd te worden dat ik niet echt een aantrekkelijk ventje was. Ook moet me van het hart (biecht dus) dat in de laatste maanden van mijn misdienaarschap de miswijn goed begon te smaken. Het leek me duidelijk dat, alvorens de duivel toe kon slaan, het maar beter was om er een punt achter te zetten. Goede zet! Weer gaat er zo’n week voorbij dat je niet ontkomt aan de indruk dat Trump omringd wordt door manipulerende schurken, de zogenaamde con men. Wat dat betreft is hij Richard Nixon voorbij gegaan op de lijst van Presidenten met de geur van fraude en bedrog om zich heen.

Terugkerend uit Vietnam van het dramatische toneelspel met zijn grote vriend dictator Kim Jong Un, en al twitterend op Air Force One Jan en Alleman beschuldigend, zie je de volgende film in dit genre al aankomen:

Maar degene van wie hij bezeten is sinds de verkiezingen, en zijn natuurlijke vijand blijft, is Hillary Clinton. Liefdevol spreekt hij over haar als ‘Crooked Hillary’, oftewel de oneerlijke, illegale en wetten brekende Hillary. Geeft je te denken hoeveel woorden wij nodig hebben om hetzelfde te zeggen!

Ook zijn aanhangers, de z.g. Trumpies, mogen nog steeds in vervoering ‘sluit haar op’ schreeuwen ofschoon Trump al meer dan twee jaar President is. Na het ‘optreden’ van zijn voormalige advocaat en duister ‘mannetje’ Michael Cohen, mag je je afvragen wie er opgesloten gaat worden. Gaat nog een spannende twee jaar worden. Ook gisteren sloten de Laanens de week weer af met een potje voetbal bij Sparta. Op Het Kasteel werd na veel hangen en wurgen RKC Waalwijk met 2-1 bedwongen en konden wij na afloop met gelijkgestemden een biertje in de Bosselaar drinken. Terugrijdend naar Loosdrecht, nagenietend van de derde overwinning op rij, dwaalden mijn gedachten af naar iemand die dit alles niet in vrijheid mee kan maken; Jaitsen Singh. Als het goed is heeft het consulaat hem gisteren een bezoek gebracht en gaat een brief van Minister Blok inzake gratie binnenkort gestuurd worden naar Gouverneur Newsom van Californië. 34+ jaar vast nu, onder soms erbarmelijke en gevaarlijke omstandigheden. Dat wens je zelfs (bijna) Willem Holleeder niet toe. Nu lekker van het weekend gaan genieten, oh nee, ik ben pensionado, dus elke dag is zondag! Gun ik iedereen!