Archive for December, 2019

laatste Luim………in 2019

Friday, December 27th, 2019

Dat klinkt altijd lekker dramatisch…..de laatste van iets. Zijn veel liedjes over gemaakt: ‘Save the last dance for me’, ‘the last waltz’, ‘your’re my first, you’re my last’, enz., enz. Meestal heeft het iets te maken met een goede afloop, tenzij er een weigering komt (zou kunnen gebeuren bij ‘save the last dance’). Overigens, een ‘laatste‘ waar we niet geheel en al het vertrouwen van een goede afloop hadden, was de laatste wedstrijd van Sparta in 2019. Inderdaad ja, die tegen koploper AZ. Vooraf mijmerden broer Rob en ik in de ‘Bosselaar’, waar we van ons biertje en het traditionele broodje kroket genoten, dat een kleine nederlaag eervol zou zijn. Maar niets van dit alles, de bal bleek toch rond te zijn en geholpen door AZ keeper Bizot (rood), sleepten de ‘onzen’ er zowaar een 3-0 overwinning uit, extra zoet door de drie punten die daarmee hand in hand gaan (zonder de kameraden). Hopelijk méér volgend jaar. Wat op zeker voortgezet wordt in de 20-er jaren is de Luim. 4 januari 2020 komt er weer een kakelverse. Maar, eerst even lekker de jaarwisseling in Portugal (Algarve) doorbrengen bij oude strijdmakkers uit onze Loïs Lane periode, begin 90-er jaren: Marja en Jan Abbing, oftewel het countrystel MM & JJJohns:

Gaat weer ouderwets en gezellig galmen worden bij een van hun drie jukeboxen. Jammer genoeg is er in de kleine week dat we er zijn geen optreden van country star JJJohns, maar ja, wie weet in kleine kring! We maken ook nog even een klein tussendoortje bij vrienden Freek en Oscar, die nog geen half uur verdervan tijd tot tijd in Lagos wonen. Pure pret, zeker weten.

Freek (rechts) was in de 80-er jaren HR Manager bij het door mij opgerichte IT bedrijf Multi Function Computers. Net als met veel ex MF-ers elkaar nooit uit het oog verloren. Super goeie gast. Onze watervilla zal tijdens onze afwezigheid bewaakt worden door Tinley (foto Lucienne de Bood):

Daar kom je niet 1-2-3 langs! Het geheel onder supervisie van jongste zoon Ivar, al dan niet ondersteund door een aantal internationale makkers van de Erasmus Universiteit. De flessen zijn gemarkeerd en geteld, dat wel!

Solidair als Ivar is, heeft hij zich tijdens de kerstdagen ook een snor aangemeten. Na de ‘stare down’ was hij bereid om te poseren. Over de kerstdagen gesproken, 1e kerstdag, Astrids verjaardag, was super met de juiste familieleden om het mee te vieren. Lekker positief, lekker feestelijk, en genieten van alle lekkernijen die Astrid uit de hoge hoed getoverd had. Ik vond het wel een jaar met een brei aan ‘vrije wereld’ leugens (Donald Trump, Boris Johnson met een scheutje Rutte), van drama (Brexit), maar ook een wonderlijk klimaat prinsesje (Greta Thunberg). Nu we een nieuw decennium ingaan hoop ik van ganser harte dat de kloof tussen rijk en arm serieus vernauwd gaat worden. Waarschuwing: de 40e aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ komt pas 8 januari digitaal ter beschikking, dit als voorzorg om nieuwjaarsdag niet gelijk met een brok in de keel te laten beginnen! Hele fijne jaarwisseling en maak er wat moois van in 2020!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 39

Tuesday, December 24th, 2019

Sneeuw voorkomt de komst van een aantal studenten. Het ziet er naar uit dat we een grimmig juridisch gevecht tegemoet gaan met de aannemer. De eerste twee klassen gaan explosief van start.

Tijdens de vlucht blijven m’n gedachten tobberig hangen bij het bezoek dat ik afgelopen maandag in het ziekenhuis heb gebracht aan Nick Bosman, echtgenoot van Judith, een studiegenoot van Astrid die ik ken sinds 1986. Nick is opgegeven, naar men zegt. Ofschoon hij er behoorlijk opgeblazen uitzag, toonde hij zich toch nog optimistisch, net als toen hij zich inzette bij Shell voor een product dat vriend Martin Corsten en ik op de markt hadden gebracht. Godverdomme, 36 jaar, zo’n goeie gast, en twee jonge kinderen. Oneerlijk, maar dat telt niet. Onze lichte conversatie wordt onderbroken door hinderlijke stiltes, en ik heb het gevoel dat dit daadwerkelijk een ‘last farewell’ is. En wat zeg je dan wanneer je weggaat? “Hou je haaks….blijf sterk……hoop verloren al verloren?” We zeggen niets, geven elkaar een warme omhelzing, kijken elkaar begrijpend in de ogen, en ik vlucht als het ware het ziekenhuis uit, held die ik ben. Een luchtzak van allure haalt me uit m’n gepeins en ik concentreer me op de week die eraan komt. Gary heeft me al een soort van agenda gestuurd. Op het programma staan onder anderen bijeenkomsten met CIC, de aannemer, alsmede architect John Storyk. Vanwege het drukke programma met inkomende studenten is de managementteam meeting verzet naar zaterdagmiddag 13.00. Rond de klok van twee landen we op SFO, waar na ontvangst van de koffers een aantal snuffelhonden lekker komt ruiken. De Amsterdam vlucht schijnt in de gaten te worden gehouden. In de aankomsthal staat Joey op me te wachten als vervanging van Gary, die druk in de weer is met de voorbereidingen voor de klassen die komende maandag een start maken. Joey, de stiefzoon van Sound Director Duke Zaffery, is een goed joch dat me niet de oren van het hoofd kletst, en dat komt goed uit. Gary wacht me vol enthousiasme op, uiteraard vanwege het groene licht dat we hebben gekregen voor de additionele uitgaven. Geestdriftig leidt hij me door het gebouw, vertelt over het interview met de Marin Journal dat, hoe kan het beter, maandag uitkomt parallel aan de start van de eerste twee klassen. Voorts heeft hij een diner gearrangeerd met John Storyk en diens gade Beth Walters, ‘partner in crime’ bij zijn architectenclub. Heel toepasselijk op de avond voorafgaand aan de ‘make or break’ meeting met aannemer CIC.

Beth Walters en John Storyk

Bijna struikelend over zijn woorden verklaart Gary doodleuk de lucht met Storyk geklaard te hebben, en dat het financieel goedkomt. Ik besluit het te laten voor wat het is tot het gesprek met John en Beth heeft plaatsgevonden. Slopende dagen staan ons te wachten en ik verlang naar mijn mandje. Met de Gary hug als afsluiter gaan we ons weegs. De donderdag belooft een lange dag te worden, en met een zeer lange dag achter de rug is niets aantrekkelijker dan het appartement te betreden, me van de koffer te ontdoen en de lakens ver over m’n hoofd te trekken. Donderdag heb ik mijn eerste bijeenkomst met onze nieuwe financiële man, Jose Quan, die een wat schuwere indruk maakt dan tijdens zijn sollicitatie gesprek. Enfin, als de cijfers maar goed bijgehouden worden, dan vind ik het allang best, uiteindelijk hoeft hij niet op de voorgrond te staan. Na een rits van afspraken staat het diner met de Storyks op het programma. Gary heeft voor de gelegenheid vrouw Debbie meegenomen. Niet gepland, maar vooruit. Storyk legt tijdens de maaltijd omzichtig uit hoe ze tot de berekeningen zijn gekomen, en hoe hij meent CIC mee te laten betalen. Bij tijd en wijle zoekt hij steun bij Gary, die zijn blik continu ontwijkt. Af en toe onderbroken met ‘social small talk’ vat ik een en ander samen onder de noemer dat uiteindelijk het verhaal met CIC morgen zal bepalen hoe dat gaat lukken. Met een enigszins onbevredigend gevoel wordt de avond besloten. Daags daarna is CIC  met Debbie Fleser en Ed Brady op volle oorlogssterkte aangetreden en leggen ze ons in volzinnen uit hoe de wijzigingen en de dubbele mankracht het budget heeft aangetast. Na hard onderhandelen, met hier en daar een “Goddamn”, komen we op besparingen en kortingen op een bedrag van zo’n $663.000. Geen kattenpis, maar het betekent nog steeds dat de totale bouwkosten een kleine $4 miljoen zullen bedragen. Onze hoop is dat de volgende gezamenlijke bijeenkomst met CIC en de Storyks tot een verdere besparing zal leiden. Niets is minder waar, CIC en Storyk spelen elkaar arrogant de bal toe en blijven erop hameren dat Gary en ik, onder aanvoering van Eckart Wintzen, nu eenmaal de beste school op de planeet willen hebben, hetgeen dus ook als zodanig betaald dient te worden. “You folks can’t eat your cake and have it,” wrijft Storyk er nog even in, onderstrepend dat er meer speelt dan ik kan bevroeden. Daarnaast is Gary opmerkelijk stil. Na twee uur argumenten aangehoord te hebben, sluit ik de vergadering omdat we ons met ons management team moeten voorbereiden op hetgeen dat ons maandag te wachten staat met twee inkomende klassen. Nieuwe bijeenkomsten worden belegd om toch te bezien hoe we verder een en ander naar beneden kunnen krijgen. Craig Deonik, Duke Zaffery en Rob Gibson horen ons verhaal aan, maar hebben er weinig aan toe te voegen. Duke en Rob zeker niet omdat de klaslokalen gereed zijn, en gezegd moet worden dat het met de state-of-the art apparatuur, er dan ook zeer gelikt uitziet. Craig heeft helaas wat mindere berichten: van de 83 ingeschreven studenten hebben we er 14 verloren, deels wegens gebrek aan financiering, deels omdat de ouders willen wachten tot de school is afgebouwd. In ieder geval verwachten we er minimaal 56, afhankelijk van de sneeuwval die het oosten in de tang heeft. Dit rapporteer ik aan de thuisbasis in Kasteel Moersbergen, aangevuld met de vraag wie eigenlijk financieel de baas is: Bram Zwagemaker of Frans van Mackelenberg. Daar moet absoluut duidelijkheid in komen. Maandag 11 januari breekt aan en er hangt bij Ex’pression een gespannen sfeer in de lucht. En de maandag begint in één woord ‘kut’. Astrid stuurt me het bericht dat Nick Bosman is overleden, nog geen week nadat ik hem bezocht heb. Vreselijk, het overvalt me als een dief in de nacht. Dan stormt Gary uber enthousiast naar binnen met het artikel van de Marin Journal in zijn handen. “Awesome man, it couldn’t be better!”, blaat hij uit. Ik schud m’n gevoelens van me af en besluit het niet te delen met Gary, dit moet de eerste dag worden van een succes story, rouw moet even een pas op de plaats maken. Het is inderdaad een wereldartikel en de timing is absoluut perfect.

Geweldig, Eckart en Gary bovenop de berg oude kabels die uit de leidingen van Sybase gekomen zijn. En, niet geheel onbelangrijk, de Marin Journal wordt met name gelezen in Marin county, waar veel mensen met diepe zakken wonen. Hun kinderen als studenten betekent dat financiering geen punt van discussie is. Gary en ik gaan bij de ingang staan om de arriverende studenten een voor een te verwelkomen, hetgeen ze zeer op prijs stellen. Daarna beginnen de introducties, het voorstellen van de staf, de reglementen en de opening van hun schooljaar, ingeleid door Gary en mij. Wat de verschillen tussen Gary en mij ook moge zijn, dit zijn de momenten dat we de toeschouwers als het ware op de banken krijgen. Wellicht hebben we een vreemde chemie, maar het werkt.

Volgende week: viering van de openingsdag met studenten loopt enigszins uit de hand. CIC wordt onder curatele gezet. De student die drie dagen aan een stuk reed vanaf Detroit.

Het zal je vrouw maar wezen, met magisch #44

Friday, December 20th, 2019

Donderdag sloot mijn eega Astrid haar tweede ZZP-jaar als kraamverzorgende en doula af met haar 44e baby (in 2019

dus)! Nu schijnt 44 het atoomnummer te zijn van het scheikundig element ruthenium (RU). Het is een zilverwit overgangsmetaal. Nu weet ik niet precies meer hoe ik daar op kom, wellicht ben ik wat geschrokken van het onverwachte overlijden van Sparta icoon en nachtburgemeester van Rotterdam, Jules Deelder. Enfin #43 doet je hier aan denken:

Kan…..maar aan #45 wil je niet eens denken!

Ik dwaal af, mijn vrouw verdient een standbeeld met wat ze gepresteerd heeft, mij ondersteund heeft, en daarbovenop ook nog eens drie kinderen heeft grootgebracht. Het heeft ons gevoerd van Wilnis naar Loosdrecht, via omweg Vinkeveen naar Hilversum, vandaar naar Düsseldorf, waarna zo’n 8 maanden het Belgische Lommel ons domicilie was. Toen de grote sprong naar Californië, kortstondig Berkeley, daarna Walnut Creek, tweemaal Concord en als slotaccoord Alamo. Uiteindelijk in 2016 terug in Loosdrecht. De meeste van die verhuizingen werden georganiseerd door Astrid, evenals de afscheidsfeestjes. Back home dus, en nu volgt een nuttige herhaling: Paramedic papieren heeft ze op zak en meer dan 12 jaar ervaring bij American Medical Response (AMR) in 911 dienst. Vergelijkbaar met 112, maar dan gevaarlijker.

9 april 2016: Astrid begint aan haar laatste AMR shift

Dus, dan wacht een ambulance baan in Nederland, toch?! Optimistisch gestemd belde ze BIG. BIG staat voor Beroepen in de Individuele Gezondheidszorg, in leven geroepen om de kwaliteit van de zorg te controleren. Omdat ik erbij zat, en het graag parodieer bij presentaties, geef ik het gesprek weer zoals het in mijn oren klonk: “Met BIG.” “Ja, goedemorgen met Astrid Laanen, ik wil……” De hele santekraam legt ze voor en uit. “Nou mevrouwtje, dat gaat niet lukken,” sprak de man van BIG kordaat. “Ja maar,” probeerde Astrid, “wanneer ik mijn diploma’s naar BIG stuur, dan hoor ik welke cursussen ik moet nemen om wel bevoegd te zijn.” Zucht aan de andere kant. “Mevrouwtje, dan komt dat op mijn bureau terecht, dus wordt het niets.” Verbluft hangt Astrid op, nou ja, ze klikt op het rode telefoontje. Niet uit de weg te slaan betreedt ze vervolgens het kraampad (Doula was ze al), haalt haar diploma’s in recordtijd en voila: een prachtige #44 in 2019 is het resultaat:

Stralende moeder van #44, Astrid en mooitje #44

Dus: bloemen voor die vrouw (oh ja, ze is 1e kerstdag ook nog jarig)!

Heineken op de achtergrond heeft er niets mee te maken, maar alles met de losbol die dit ‘neergepend’ heeft! Kortom, beste mensen, zie je ergens haar bedrijfsauto voor de deur staan, dan weet je dat moeder en baby in goede handen zijn!

Let op! Aanstaande woensdag, kerst of niet, komt aflevering 39 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ digitaal binnen uw bereik. Zoals altijd; explosief en een lekker tussendoortje bij een eeuwigdurend kerstdiner! Fijne kerstdagen.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 38

Tuesday, December 17th, 2019

Het gesprek met Eckart dat Ex’pression moet redden. Visum perikelen bij het Amerikaanse consulaat. Kerstmis. De (afscheid?) party op 27 december.

Eckart en ik kijken elkaar aan, twee automatiseringsveteranen die elkaar te uit en te na kennen. Ik schraap m’n keel en begin één van mijn beste verkoopverhalen, maar wel een story met absolute waarheid. Immers alle krantenberichten, reacties van branche organisaties, medewerking van overheden, etcetera, hebben bewezen dat alle partijen onder de indruk zijn van het Ex’pression concept. Dat is iets dat ik met veel gloed kan vertellen, en Eckart knikt dan ook instemmend. “Nu het geld,” breekt hij me af na de zoveelste volzin. Voor mezelf heb ik de beslissing genomen dat in deze fase het met de vinger aanwijzen van schuldigen geen goede tactiek is, dus navigeer ik. “Heel eerlijk, Gary heeft $1,6 miljoen opgenomen in het budget, maar Storyk beweert bij hoog en bij laag dat hij het op $3 miljoen begroot had.” Even laat ik een dramatische pauze vallen. Eckart knippert niet eens met z’n ogen. Ik vervolg: “stel, de waarheid ligt ergens in het midden, dan is het echte tekort na vermindering van de besparingen en onderhandelingen rond het miljoen. Wanneer we de stekker eruit trekken, dan gaat het vele malen meer kosten.” Eckart is nog niet overtuigd. “Ik dacht dat jij ook uit die business kwam,” bromt hij. “Wacht even,” riposteer ik, “ik heb te maken gehad met artiesten die met een product uit een kant en klare studio kwamen, dit is niet mijn expertise. En”, voeg ik eraan toe, “elk specialisme is een samenzwering tegen leken.” Die kan Eckart wel hebben, hij ontbloot zijn prachtig gerestaureerde gebit, gemoduleerd naar het Richard Branson model, en grijnst wolfachtig. Plotsklaps, ik kan het niet helpen, doemt het beeld van Eckart 1.0 uit zijn BSO tijd op voor mijn geestesoog:

Wat een metamorfose! Eckart merkt mijn afwezige blik blik op en rondt onze sessie af. Terwijl hij vanonder zijn borstelige wenkbrauwen me strak aankijkt, spreekt hij me streng toe: “we gaan door Peet, wel wil ik dat je weet dat dit mijn grootste investering wordt vanuit Ex’tent, waar jij volledig verantwoordelijk voor bent.” M’n hart maakt een sprongetje van opwinding, ondanks de zware druk die hij op mijn schouders legt. “We’ll make it happen, Eck, hele fijne feestdagen,” sluit ik de deur van Kasteel Moersbergen achter me. Vederlicht loop ik via de ophaalbrug naar mijn auto, waarna ik snel naar Vinkeveen rij om Astrid op te halen. Om vier uur moeten we bij het Amerikaanse consulaat in Amsterdam zijn ter afronding van onze visa voor de Verenigde Staten. Ook heel spannend geweest, een groene kaart zat er nog niet in, maar Dawn Cardi heeft zich, ere wie ere toekomt, sterk gemaakt voor een E2 visum. Het is een zogenaamd investeringsvisum, dat later eenvoudiger toegang geeft tot een groene kaart, waardoor je ook vrijheid van arbeid krijgt. Onderweg spijker ik haar bij over het onderhoud met Eckart, en ook Astrid gloeit van opwinding over het avontuur dat ons te wachten staat. Voor het Amerikaanse consulaat kunnen we de lange rij wachtenden voorbij gaan omdat we een vaste afspraak hebben. Met een “how y’all doing,” worden we begroet door een Amerikaanse ambtenaar die ongetwijfeld ergens in de buurt van Alabama is opgegroeid. De formaliteiten nemen amper tijd in beslag omdat het Ex’pression businessplan, dat we in moesten dienen, gewag maakt van het Amerikaanse personeel dat aangenomen gaat worden en het kapitaal dat erin wordt gepompt. Vooral dat laatste spreekt aan. Opgelucht dat het achter ons is, rijden we druk alles besprekend naar Lommel, waar de jongens ons opgefokt van gekkigheid opwachten. Eindelijk zijn die ouders er weer!

V.l.n.r. Kaj (6), Ivar (2) en Bo-Peter (7)

Ze zijn door het dolle heen, iemand heeft ze vast en zeker te veel suikerhoudende drankjes gegeven! Nadat we ze gekalmeerd hebben, bespreken we met de kinderen de planning, laten de foto’s van onze komende behuizing zien en geven aan dat hun school een kilometer verder in onze straat, steil de heuvel op ligt. Ze moeten onbedaarlijk lachen om de plaatsnaam: Walnut Creek. In het spoor van Bo-Peter en Kaj lacht Ivar mee. Grote broers geven immers het voorbeeld! Astrid en ik bespreken nog tot diep in de avond de farewell party op de 27e. ‘And so this is Christmas’: kerst 1998 wordt gevierd bij Jan en Marja Abbing in Lommel, tevens vieren we Astrids 33e verjaardag. Jan treedt succesvol op onder de naam J.J. Johns, voor het merendeel in het country muziek vriendelijke België.

J.J. Johns in actie bij festival Lommel

Marja doet de boekingen en de administratie. In 1990 hebben we elkaar leren kennen gedurende mijn management activiteiten voor de toen razend populaire band Loïs Lane, waar Marja de boekingen voor verwerkte en Astrid de fanclub verzorgde. Makkelijk en relaxed, dat is het motto. Het haardvuur doet weldadig aan, de kinderen spelen een potje ‘Mens erger je niet’ en de volwassenen babbelen honderduit over muziek, mensen en natuurlijk…….Californië. Jan geeft de kinderen ook basis gitaarles op de wijs van ‘Tom Dooley’ van het Kingston Trio. En zo vliegt de dag voorbij. We nemen afscheid met de wetenschap dat we elkaar overmorgen weer zien, tijdens onze ‘Califonia farewell party’. De jukebox blèrt continu ‘California Dreaming’ van de Mamas and Papas terwijl familie, vrienden en goede kennissen binnenstromen op de 27e.

De 1958 Seeburg jukebox, die ik kreeg in Düsseldorf voor mijn 50e verjaardag.

Het is een party van herinneringen….”weet je nog van toen”, maar ook “we blijven toch wel in contact, toch?”. Astrid heeft ook nog mijn nichtje Petra uitgenodigd, alsmede Eric, een oud studiegenoot. Als goede daad bij ons afscheid, tracht ze deze twee erkende muurbloemen tot elkaar te brengen. En verdraaid, tegen het eind van de party ziet het er goed uit. Dat zou nog eens een mooie bijvangst van deze enigszins melancholieke dag kunnen zijn. Al dan niet onder de invloed wordt op hartstochtelijke wijze afscheid genomen, alles wat blijft is……eigenlijk een puinhoop. We laten de boel de boel en tollen ons bed in. De dagen slepen zich voort met een borrel hier en een dineetje daar. Niet onaangenaam, maar we worden geleefd. Oud en nieuw brengen we door in Vinkeveen bij Astrids ouders. De jongens voelen zich daar ook thuis en baden zich in de liefde van oma en opa. Verwend? Ach, mag geen naam hebben! Maandag 4 januari ben ik uitgenodigd voor een onderhoud met Frans van Mackelenberg, de al dan niet nog in functie zijnde geldmanager. 10 uur prompt meld ik me bij Kasteel Moersbergen. Duidelijk is dat we elkaar niet liggen. Het hele Ex’pression project heeft nooit zijn interesse of goedkeuring gehad, en dat laat hij blijken. Zijn manier van vragen is ronduit onaangenaam en op enig moment vraag ik hem op de man af of die vragen van hem vandaan kome of van Bram Zwagemaker. Van Mackelenberg kleurt bloedrood en weigert hier een antwoord op te geven. Ik besluit op te stappen omdat ik woensdag weer terugkeer naar San Francisco en de dagen erna alle hoofrolspelers ontmoet die me in staat stellen om alle kosten en besparingen op een rij te zetten. Met een sarcastisch “maak er wat moois van in 1999”, sla ik de deur achter me dicht. Wat een zakkenwasser! Enigszins geïrriteerd rij ik naar huis, en alleen de gedachte daaraan vrolijkt me alweer op. Het gezinsdiner daags daarna dient om de boys bij te praten.

De gourmetpannetjes komen op tafel en we leggen de jongens uit wat de plannen zijn. Allereerst dat ik vrijdag 5 februari terugkom, waarna we de zondag daarna als familie vertrekken naar ons nieuwe huis in Walnut Creek. Gegiechel. Dat ze in de tussentijd mama goed moeten helpen omdat ze er bijna alleen voor staat om de verhuizing te regelen. En, dat dit de kans van hun leven is om in zo’n mooi gebied als Californië te mogen wonen. De jongens vinden het geweldig en kunnen niet wachten tot het moment dat ze het vliegtuig kunnen betreden. Branieschopper Kaj, die net als opa het liefst in z’n hemd loopt, is wel benieuwd of die Amerikanen wel een beetje kunnen voetballen. Astrid ziet het aan, ze weet wat haar te wachten staat. Na alle vragen van de heertjes naar behoren beantwoord te hebben, sturen we ze naar bed en onder het genot van een afzakkertje bespreken we de laatste details. Woensdag nemen we hartstochtelijk afscheid, waarna ik geroutineerd alle formaliteiten op Schiphol afhandel om vervolgens aan boord te geraken van de KL605 naar San Francisco.

Volgende week: Sneeuw voorkomt de komst van een aantal studenten. Het ziet er naar uit dat we een grimmig juridisch gevecht tegemoet gaan met de aannemer. De eerste twee klassen gaan explosief van start.

Zaken afronden en evalueren, niets mis mee!

Friday, December 13th, 2019

Donderdag, bij de boardmeeting van de Dutch Game Garden (DGG), besefte ik eens te meer wat een gezegend mens ik ben dat ik bij zo’n bruisende, jeugdige organisatie iets van mijn decennia opgedane ervaring ‘kwijt’ kan. We keken terug op een jaar waar DGG als incubator weer heel wat betekend heeft voor jeugdige game ontwikkelaars. Maar ook een jaar dat de overheid overtuigd moest worden van het belang van DGG voor het ECO systeem, met name ook voor de stad Utrecht en de provincie. Na afloop van onze reguliere boardmeeting was het de beurt aan het aantal (minimale) stafleden en stagiaires om een woordje tot ons te richten, en ook dat was in sommige gevallen een echte ‘eye opener’. Met een biertje, een chippie en een glaasje wijn sloten we 2019 informeel af, waarbij een oud en nieuw prentje niet mocht ontbreken (heeft niets met nieuwjaar te maken).

Zonder wie dan ook maar tekort te doen, toch maar de twee drijvende krachten voorstellen: 4e van links JP van Seventer, Managing Director, en 4e van rechts Christel van Grinsven, Operational Manager.

Gisteren onverwacht met vroegere NBSO Houston collega Gérard Brikkenaar van Dijk het jaar uitgeluid middels een zeer onderhoudende en prettige lunch. Uiteraard van genoten bij mijn favoriete restaurant: Het Drechthuis, om de hoek, bij ons aan het water. Hoewel zijn komst naar Nederland van droevige aard was, hebben we er toch nog een zilveren randje aan kunnen geven. In ieder geval was er geen gebrek aan praatstof met het oog op alle bedrijven, delegaties en hoogwaardigheidsbekleders die we mochten ontvangen.

Gérard: “Hey Peter, ben je door die knieoperatie gekrompen?”

Het is dat we beiden nog een en ander te doen hadden, want tijd glipte als los zand door onze vingers. Overigens was het sowieso een vrijdag van belang, ondanks dat het de 13e was. Het waarom ligt in het gegeven dat ik als gevolmachtigde van een Amerikaanse vriendin de aankoop bij de notaris van haar tegenover ons liggende woonark af mocht ronden. Trots kon ik haar een e-mail sturen met een foto van de ontvangen huissleutels (net zo goed een kunstwerk als die banaan onder ducttape):

Lekker toch, om zo je buren zelf uit te kunnen kiezen! De vorige eigenaren wensten mij (!) geluk en namen na 43 jaar met weemoed afscheid van hun ark. Ook daar werd een tijdperk afgesloten. Naar het zich laat aanzien nemen we ook definitief afscheid van de Britten nu die namaak Trump (BoJo) de verkiezingen gewonnen heeft. Dit ook met dank aan dat rare kiessysteem, waarmee je de meerderheid kunt hebben qua zetels zonder de meerderheid aan kiezers. Overigens hebben de Amerikanen dat van de Britten overgenomen. Ben benieuwd hoe dit weer uit gaat pakken. God please save not only the Queen…… janken de Labour mensen. Fast forward naar a.s. woensdag wanneer aflevering 38 verschijnt van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Het doet me goed om veel bemoedigende commentaren en complimenten te mogen ontvangen. Ik ben ook maar een mens!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 37

Tuesday, December 10th, 2019

The shit hits the fan. Gary krijgt een inzinking gevolgd door een woede uitbarsting. Hoe zullen ze me op Kasteel Moersbergen vlak voor kerst ontvangen?

Sendmails Holiday Party wordt zondag 13 december als gourmet lunch aangeboden in het chique Lafayette Park Hotel. Dress code: casual elegant. Een soort van smoking dus, zonder stropdas. Een net pak heb ik wel, dus ga ik als zodanig op pad. Vreemd gevoel om als huisbaas binnen te komen, maar deze startup weet wel wat feestvieren is! Rond half drie wordt de champagne party opgebroken en begeef ik me enigszins tipsy naar het appartement. Deze zondag komt er geen productie van enige betekenis uit mijn handen, maar wel zie ik kans om een football game op de TV aan te gluren. ‘Onze’ Oakland Raiders op bezoek bij de Buffalo Bills. Lang hoor, zo’n drie uur, hinderlijk onderbroken door reclames na elke aanvalsactie of defensief hoogstandje. Tussendoor worden nogal wat spelers met karretjes geblesseerd afgevoerd. Gezond spelletje! En onze Raiders krijgen met een score van 44-21 ook nog behoorlijk op hun kloten. Maar die fans! Ze reizen met het team, winnen of verliezen, heel Amerika door. Beetje angstaanjagende types, dat wel.

De kranten voorspellen maandagochtend dat dit seizoen het vijfde op rij zal worden dat de Raiders de play offs niet gaan halen. Niet dat het me echt boeit, ik maak me meer zorgen over het bedrag waar aannemer CIC mee aan gaat komen deze week. Het zal me niet verbazen wanneer de overschrijding van het budget tegen het miljoen komt. Gary is er echter tijdens de management team bijeenkomst van overtuigd dat het niet meer dan een half miljoen zal zijn. Omdat we om elf uur voor een lezing bij de Napa New Technology High School dienen te zijn, zetten we de conversatie voort in de groene Ex’pression Van. Gary heeft Eckart recentelijk nog gesproken en is ervan overtuigd dat het bedrag van een half miljoen als zodanig geaccepteerd is. Gary kent de Nederlandse geest nog niet, ik ben er niet zo van overtuigd. Maar goed, performance time! Zoals gewoonlijk maken Gary en ik een overweldigende indruk op de High School studenten, die zich en masse aanmelden voor een open huis in 1999 in Emeryville. Met dit soort presentaties creëren we zogenaamde ‘feeder’ scholen voor Ex’pression. Immers, zodra ze eenmaal bij ons in het gebouw zijn, dan willen ze ook bij ons studeren. Op de terugweg, druk met Gary alle komende zaken doornemend, glijdt het prachtige wijnvallei landschap ongemerkt aan ons voorbij. Dinsdagmorgen vroeg hebben we een conference call met John Storyk, die in detail alle wijzigingen aangeeft, maar het onderdeel prijsconsequentie angstvallig mijdt. Dat laat hij aan aannemer CIC over, die daar vrijdagmiddag met ons een onderhoud over heeft. Dat drukt een beetje op de hele week, je neemt dingen waar, zoals het regelmatige absentie gedrag van onze van de Summit Bank overgenomen financiële manager die studentenzaken behartigt, maar registreert ze niet adequaat. Is ze niet ziek, dan moet ze wel naar een begrafenis. Moet wel een grote familie hebben, reageer ik sarcastisch naar Gary. Enfin, is voor latere zorg, immers, Californië is een zogenaamde ‘at will state’, oftewel je kunt zonder reden ontslagen worden. Donderdag doen we een speciale toer voor City Manager John Flores, die ons zo uitermate ter wille is geweest, gevolgd door het kerstdiner met onze kleine, doch eendrachtige groep, met uitzondering van de zieke financiële manager. De stemming is goed, overmoedig zelfs. Vrijdag 18 december klokke vier meldt CIC manager Debbie Fleser zich met de fixed price aanbieding, die mij vooraf al de kriebels bezorgt. Uitvoerig rept zij over de wijzigingen, de zwevende vloeren, de extra’s voor air conditioning, zodanig dat Gary na een half uur bijna schreeuwt: “cut the crap, what is the bottom line?” Fleser verblikt of verbloost niet en meldt koeltjes een bedrag van $4,6 miljoen, oftewel $3 miljoen meer dan oorspronkelijk begroot. We worden genaaid waar we bij zitten. Gary wordt eerst wit, dan rood en stormt mijn kantoor uit naar het zijne, waarna ik hem driftig op z’n toetsenbord tekeer hoor gaan. Zelf ben ik niet in shock, maar er wel dichtbij. Met samengeklemde kaken verzoek ik haar om morgen een conference call te beleggen, en vervolgens om het gebouw te verlaten, waarna ik Gary opzoek. Die heeft inmiddels een e-mail op poten naar Storyk gestuurd, met een kopie naar mij. Gary heeft het over ‘big trouble’, of de school nu nog wel haalbaar is, over beslissingen die onder andere Storyk genomen heeft die ons de das omdoen, ‘shitcan the whole school’, maar ook te behalen besparingen.

Gary sluit af met de zinnen dat Storyk hem verraden heeft met zijn expertise van 900 gebouwde studio’s, dat hij geen enkel excuus heeft en heel arrogant zelf besloten heeft dat rijke Eckart dit wel kan dragen. In zijn slotzin meldt Gary absoluut niet met Storyk te willen praten, maar mocht hij mij, Peter, willen bellen om te redden wat er te redden valt, dat Gary hem niet zal tegenhouden. Gary zit te trillen achter zijn bureau van ingehouden woede en ik verzoek hem kalm naar huis te gaan, zodat ik Eckart kan informeren. Gary omhelst me en fluistert “I hope this isn’t the last one.” Nou, dat hoop ik ook niet, we hebben net een huis gekocht. Ik neem plaats en maak me gedachten hoe ik nu het beste Eckart kan informeren. Allereerst besluit ik om sowieso Gary’s e-mail er aan toe te voegen. Ik schrijf over de potentieel mooiste school van het westelijk halfrond, zij het onbetaalbaar. Besparingen op te mooie plafonds, zwevende vloeren, toiletten die maar liefst op $35.000 begroot werden, en wat van dies meer zij. Maar, puntje bij paaltje moet ik tot de conclusie komen dat we toch $2,5 miljoen over budget zullen gaan. Ik pas het budget aan om meer studenten in te nemen, hetgeen over 5 jaar $1,5 miljoen extra oplevert. Aankoop van een school, hetgeen ons sneller accreditatie oplevert, alsmede een diploma programma. Na het contract van Storyk bekeken te hebben, ben ik bang dat we hem niet kunnen aanpakken. Mijn gedachten over de NY architect Storyk en de NY advocaat Cardi, verantwoordelijk voor het contract, hou ik maar voor me, deze zwarte Piet neem ik wel voor m’n rekening. Even over acht ’s avonds e-mail ik de informatie, met de wetenschap dat we elkaar sowieso volgende week woensdag bij Kasteel Moersbergen zullen treffen.

Tijd voor een straffe borrel. Ik sta in dubio om nog even uit te gaan, maar besluit m’n Jack on-the-rocks in het appartement te nemen, al was het alleen maar om niemand verder lastig te vallen. De Jack valt goed, en ik val in slaap op de bank. Zaterdagmiddag ‘high noon’ is de conference call met CIC principaal Ed Brady en Debbie Fleser. We komen na een verhitte discussie niet verder dan besparingen van een paar ton en besluiten maandag, de dag dat ik terugvlieg, weer bijeen te komen. De week wordt er niet beter op wanneer ik zondagmorgen vroeg word gewekt met de mededeling dat er is ingebroken bij Ex’pression. Uit gesprekken met de politie blijkt dat men zich via onze ruimte door de scheidingsmuur naar Sendmail heeft begeven. Zoals ik het nu kan bekijken missen we niets, zij het dat ze al onze sleutels, inclusief de master, hebben gestolen uit het kantoortje van de opzichter van de bouw. Onmiddellijk huur ik twee bewakers in en geef opdracht om het gebouw van nieuwe sloten te voorzien. Voordat ik besluit om mijn weekly update te maken, waar ik een helder hoofd voor nodig heb, besluit ik om bij Danny’s een snelle hap ontbijt te halen tussen de late dronkaards en ander randvolk. Op een vreemde manier brengt het me rust. In de loop van de middag stuur ik mijn rapport uit, waarbij ik alle problemen nauwlettend toelicht. Naast de te behalen besparingen, wijs ik er ook op dat we inmiddels met zuinigheid en onderhandelingen zo’n $550.000 bespaard hebben. Het dekt niet alles, maar dient vermeld te worden. De maandag bijeenkomst met CIC levert niet meer op dan de reeds besproken paar ton, en we besluiten de werkzaamheden te beperken tot het meest minimale, zodat we 11 januari met twee klassen kunnen beginnen. Mijn vlucht met KL606 naar Amsterdam is niet een van m’n vrolijkste, maar het zij zo. Om met de Four Seasons te zingen: ‘Big boys don’t cry’. Er zijn voldoende handvatten om het in de loop van de komende jaren goed te maken en de voorperiode bewijst het gelijk van een school met toekomst. Astrid ziet dinsdagmorgen bij aankomst aan mijn zorgelijke gezicht dat ik nog niet helemaal van alle commotie bekomen ben, hoe goed ik het ook tracht te onderdrukken. Ze zwijgt en laat me praten. In ieder geval wordt het die avond in Vinkeveen nog best gezellig bij m’n schoonouders. Twaalf uur woensdag meld ik me bij Eckart, die me als altijd met een brede grijns opwacht. “Zwaar kut jongen, ik weet hoe je je voelt.” Kan ik dat vertrouwen? Allereerst leg ik een artikel op tafel waar hij gunstig in geportretteerd staat. Daar houdt Eckart van.

“Vertel maar pik, hoe gaan we dit tot een goed eind, of laten we zeggen begin brengen?“ opent hij.

Volgende week: Het gesprek met Eckart dat Ex’pression moet redden. Visum perikelen bij het Amerikaanse consulaat. Kerstmis. De (afscheid?) party op 27 december.

Tante Bep wordt 100, en dat gaan we vieren!

Friday, December 6th, 2019

De jongste zus van mijn moeder (helft tweeling) gaat dat begin januari vieren. En ze is nog zo scherp als een scheermes, en leest nog zonder bril. Even terug in de tijd: maart 1959, Tante Bep en Oom Adrie vieren hun 12 ½ jarig huwelijk. In de voorste rij zitten v.l.n.r. ik zei de gek (mocht o.a. met sigaren rondgaan, zou je nu eens mee moeten aankomen), twee plekken naar rechts neef John (zoon van) en daarnaast broer Rob. Achter broer Rob zit Tante Bep, met links naast haar wijlen Oom Adrie.

Wat is nu zo bijzonder aan bovenstaande prent, behalve veel andere beminde en veel helaas niet meer onder ons zijnde familieleden? Welnu, goed 60 jaar later bezoeken broer Rob en ik juni j.l. de dan 99-jarige Tante Bep, waarbij neef John de serverende taken voor z’n rekening neemt (u weet wel) en Tante Bep fier verkondigt uit te zien naar haar 100 jaar feessie. Dat creëert onderstaand weer zo’n memorabel plaatje:

V.l.n.r. neef John, Tante Bep, broer Rob en de selfie man.

60 jaar later ‘and still going strong’! Gaat een prima partijtje worden in Rotterdam! Brengt me naar een ander partijtje, het 75-jarig bestaan van de NAVO. Lijkt ook net een familie met al dat gekibbel, waarbij ze ook roddelen over dat achterlijke neefje uit Amerika wiens naam we niet zullen noemen (Trump).

Macron: “Donald, het antwoord staat al op het bord”.

Wereldleiders waar je naar op zou moeten kijken. Helaas! Nu de Sint plaats heeft gemaakt voor de kerstman, kan ik met trots de overbrugging laten zien die beide zijden van het Eendengat met elkaar verbindt. Onderstaand ‘the making of’, waarbij men niet de gedachte mag krijgen dat buurman Peter K. zich een toeziende taak had toebedeeld, hij is namelijk een keiharde werker!

Maar, eerlijk is eerlijk, het avondresultaat mocht er wezen:

Vanwege mijn ietwat verminderde mobiliteit, heb ik toch een manier gevonden om thee met een cracker naar mijn beminde Astrid te brengen alvorens ze weer een baby rijker gezin te hulp schiet. De z.g. Samoerai methode (kinderen, probeer dit niet thuis):

De kruk zit stevig in de ceintuur, de linkerhand bevat kop thee met daarop de cracker, de rechterhand zorgt ervoor de leuning vooral niet los te laten. De eerste keer dat ik dit deed bezorgde Astrid bijna een beroerte, maar de lust naar heerlijk ochtend gepeuzel heeft de slag gewonnen. Helaas laat deze selfie geen verdere details toe wegens verzekeringstechnische risico’s. Het weer is niet om over naar huis te schrijven maar bezorgt toch dat knusse, tenminste, wanneer je niet buiten hoeft te zijn, van ‘buiten waait de wind rond het huis’, oftewel: ‘toen was geluk heel gewoon’. Althans bij mij. Heerlijk muziekje aan, beetje revalidatie, tussen de buien door Tinley uitlaten en wanneer Astrid van Baywatch eh…. Babywatch terugkomt een lekker glaasje wijn. M’n liefje wat wil je nog meer? Vanwege het gegeven dat we spaarzaam om moeten gaan met materialen, had ik mijn gymkluppie gevraagd om het been dat mij vorig jaar geschonken werd naar aanleiding van de vervanging van mijn rechterknie, wederom te gebruiken en alleen te laten tekenen door nieuwe leden of door hen die indertijd afwezig waren. Voila, zo geschiedde:

Het werd mij trots door gymmaatje Chris G. overhandigd tijdens onze evaluatie ronde. Dit was echt zo’n duizend + 1 dingen week, maar woensdag is er weer een serieuze aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’, #37: ‘When the shit hits the fan’. Zo, gooi die maar eens door het vertaalprogramma van Google!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 36

Tuesday, December 3rd, 2019

Afwikkelingen en verwikkelingen. De miljoenen vliegen ons om de oren vanuit de architect en de aannemer. We stevenen op een rechtszaak af.

De vlucht naar Amsterdam wordt opgetogen afgelegd want we hebben een ‘home’, en de zekerheid dat we de komende drie jaar in zonnig Californië door zullen brengen. Voeg daaraan toe de spannende uitdaging om iets nieuws van de grond af op te bouwen, dan valt te begrijpen dat de adrenaline voorkomt dat je ook maar één oog dicht doet. Maandag 23 november: we landen aan het eind van de morgen in Amsterdam en bevinden ons nog steeds in hogere atmosferen. Deze week moet er een worden van daadwerkelijk aanpakken, aangezien ik volgende week maandag alweer terugvlieg. Jetlag is een woord dat uit mijn vocabulaire geschrapt is. Na hartelijk afscheid te hebben genomen van Danielle en Aldert, begeven we ons op weg naar Lommel. Tijdens de rit bespreken we alles wat er gedaan dient te worden alvorens we naar Californië vertrekken, en hoe onze jongens te informeren. Nou, dat laatste viel mee, die springen vol enthousiasme bovenop ons na aankomst, en zijn meer geïnteresseerd in wat we mee hebben gebracht uit het verre Amerika. Dinsdag leg ik contact met onze eerste student, Marc Bode, over wat hij moet doen om 11 januari aan z’n eerste les in Emeryville te beginnen, en aan het eind van de dag krijg ik een alarmerend telefoontje van Gary Platt: “we still don’t have the fucking permit, Pete, we’re screwed and never make the January 11 start.” Ik stel hem gerust en beloof met alles wat ik in me heb om City Manager John Flores aan te schrijven en te vragen ’n oogje dicht te knijpen, en alvast een vergunning te verlenen voor de eerste twee klaslokalen. Ik zet me tegen het middernachtelijk uur aan het werk om een fax te vervaardigen die de meest hardvochtige bureaucraat moet doen smelten. Tegelijkertijd wil ik Gary een hart onder de riem steken. Ik haal alles uit de kast, speel in op nalatigheid, maar aardig, en ons belang voor Emeryville. In de nacht van 24 op 25 november fax ik met een diepe zucht de noodkreet naar de City of Emeryville, met een speciale kopie naar Gary.

Doodop zoek ik naast Astrid mijn plekje op en val in een loodzware slaap. Astrid heeft geopperd om voor de zussen en broer van mijn moeder een zogenaamde “Tante” dag te beleggen onder het motto ‘wie weet wat er de komende jaren gaat gebeuren met deze laat zeventigers en begin tachtigers’. Onder begeleiding van broer Aad en schoonzus Nel wordt het donderdag 26 november een buitengewoon aangename koffiemorgen, en advocaat met slagroom middag, waarbij menig anekdote de revue passeert. Ook dat geeft weer zó’n goed gevoel. Tijdens het bezoek van oudste zoon Rick en vrouw Imelda komt het bevrijdende telefoontje van John Flores: “Pete, we are granting you the official permit coming Monday, but allow you to start framing as early as tomorrow.” Ik kan de man wel kussen. We krijgen de vergunning maandag, maar kunnen morgen al beginnen met het framewerk! Champagne! Gary is daadwerkelijk in alle staten en wil op zijn beurt mij weer kussen. Het wordt een gezellige avond, waarbij Astrid me de laatste tijd niet zo opgewekt heeft gezien. De dagen vliegen voorbij, de jongens hebben duizend en een vragen over hun toekomst, en ik vraag ze om mama goed te helpen, immers, maandag 30 november is aangebroken, de dag van mijn vertrek en we hebben nog 69 nachten te gaan voor de ‘big move’. Schiphol, KL605, SFO, rit naar Ex’pression: het gaat in één flits aan me voorbij. ’s Middags rond drie uur kom ik op kantoor aan, de vlucht zelf wordt inmiddels door mij ervaren als een wekelijkse routine. Gary verwelkomt me met een hartelijke omhelzing en sleept me mee naar het eerste lokaal dat dat men aan het framen is:

Hoewel ik niet echt onder de indruk ben, vind ik het “terrific”. Craig Deonik komt met het goede nieuws dat we de 50 ingetekende studenten gepasseerd zijn. En goed nieuws hebben we nodig omdat met de vele wijzigingen en de slome aanlevering van tekeningen door John Storyk, de budgetoverschrijding dicht bij de $400.000 komt. Moet ik erbij zeggen dat hij en Gary wedijveren over punten en komma’s qua schoonheid van de akoestiek. Dat moet gestopt worden. Van Mackelenberg heeft weer eens de benodigde cash voor december niet overgemaakt. Voelt hij z’n einde naderen? Hoe dan ook, geld is ons bloed wanneer het op vooruitgang aankomt. In ieder geval hebben we voor onze staf 30 extra parkeerplaatsen kunnen huren bij buurman John Nady, weer een kopzorg minder. Donderdagmorgen word ik opgeschrikt door het tekeer gaan van de schuifdeuren in ons appartement. Onmiddellijk denk ik aan een inbreker en storm verward en slaperig mijn bed uit. Niets. Na alles onderzocht te hebben, pit ik nog een paar uurtjes en kom in de morgen erachter dat ik m’n eerste aardbeving heb meegemaakt. Sterker nog, dat elke aardbeving in Californië, net als het weer, dagelijks gepubliceerd wordt. Gary en ik worden geïnterviewd door de Metro Group en één ding is zeker, we zijn echte professionals! Sinterklaasdag breng ik in de weekly update een mix aan berichten naar Ex’tent, zowel optimistisch als realistisch, in de hoop dat ze het op de juiste waarde weten te schatten.

’s Avonds begeef ik me naar de residentie van de eigenares van de Summit Bank in Alamo, en gezegd dient te worden dat ik onder de indruk ben. Na een portier gepasseerd te hebben doemt het totaal in kerstsfeer uitgedoste ‘paleis’ van Shirley Nelson op. Adembenemend. Ze ontvangt me persoonlijk en stelt haar eerste Europese klant daadwerkelijk aan iedereen voor. Ik voel me een ‘somebody’ gedurende deze kerstreceptie. Ook honkbalicoon Joe Morgan, die voor zowel de San Francisco Giants als de Oakland A’s speelde, is ter plekke en is niet bepaald onder de indruk dat ik voorzitter was van de Koninklijke Nederlandse Base- en Softbal Bond. “Do they really play the game there?”, vraagt hij me in opperste verbazing. Hij vertegenwoordigt een liefdadigheid stichting die door de Summit Bank gesteund wordt. Een memorabele avond en hoewel Shirley Nelson me als een soort paradepaardje presenteert, voel ik me niet gebruikt. De management team bijeenkomst wordt herhaaldelijk onderbroken door het lawaai van de bouwvakkers, maar het voelt aan als kerstmuziek. Er wordt voortgang geboekt. Items als tekstboeken, bibliotheek inhoud en wat voor tapijt in de gangen, komen aan bod, maar Craig Deoniks mededeling dat de eerste twee klassen volgeboekt zijn, brengt een oergeluid teweeg dat het bouwlawaai overschrijdt. ’s Middag worden foto’s geschoten voor de diverse interviews. Rockstars! Enigszins misplaats voelen we ons zo, mede vanwege artikelen die links en rechts uitkomen.

En natuurlijk, het is kersttijd en in Amerika wordt dat met Christmas partijen uitbundig gevierd. Dus worden Gary en ik ook uitgenodigd bij jaarlijkse party van aannemer CIC. En natuurlijk wordt voor deze belangrijke klant de rode loper uitgelegd! Ik voel me er niet wel bij, zeker niet nadat ik verneem dat ze met het oog op de vele wijzigingen die Storyk heeft aangebracht inmiddels op nacalculatie werken. In mijn achterhoofd staat de teller van meerwerk inmiddels op een half miljoen. De cocktails smaken plotsklaps een stuk minder. Moeten we Storyk aanklagen? Of CIC? Dawn Cardi heeft ons de overeenkomst met Storyk gestuurd, eerst dat maar eens bestuderen. Wanneer dit zich zo voortzet, dan praten we dadelijk over een miljoen of meer. Zaterdag 12 december overzie ik het slagveld van de afgelopen week en besluit dat zo goed mogelijk vast te leggen in mijn weekly update.

Helaas kunnen we tegen Storyk, met het oog op het contract, niet al te veel ondernemen. Van belang is om volgende week uit te vogelen wat hij en Gary afgesproken hebben qua wijzigingen en verbeteringen. Dat hou ik nog even onder de pet. Morgen moet ik in ieder geval bij de kerstlunch met onderverhuurder Sendmail m’n cover ophouden, uiteindelijk leveren ze $17.000 per kwartaal op. Maar dat kan ik, ik ben immers Chief Executive Optimistic!

Volgende week: The shit hits the fan. Gary krijgt een inzinking gevolgd door een woede uitbarsting. Hoe zullen ze me op Kasteel Moersbergen vlak voor kerst ontvangen?