Archive for January, 2020

Laanen 125 populairder dan Quote 500?

Friday, January 17th, 2020

Tja, hersenspinsels krijgen vorm wanneer de week vordert. Mocht ik met de Luim van 6 december vastleggen hoe de overbrugging met kerstboom in het midden van het water werd opgetuigd, zo vond j.l. zaterdag de aftuiging plaats:

Wederom met buurman Peter K. en Astrid actief op de plek des onheils. Maar eigenlijk was het ook een symbolische afsluiting van de oude kerst. En op een of andere manier werd dat “oude” de afgelopen week het thema, mede na het 100 jaar feessie van Tante Bep, en de 70e verjaardag party donderdag van vriend, schrijfheer en schilder Gerard Nelck. Zaterdagavond woonden Astrid en ik de reünie bij van de tak van haar moeder: Driehuis. Aangezien we hier over 11 kinderen praten, dan mag het geen wonder heten dat er van hen en de nazaten, plus de koude kant, maar liefst 68 aanwezig waren, van jong tot oud. Het werd onder leiding van Ome Dick een groot succes. Maandag mijn eerste aantreden weer bij ons gymcluppie, hetgeen de nieuwe knie opzienbarend goed volhield. Vanmiddag onze winterbijeenkomst bij lid Henk in de pittoreske bossen van Hilversum. Aangezien ik voor de muziek zorg, veel goud van oud:

Kijken of de twist er nog lekker uitkomt! Het leukste deze week overkwam me dinsdag. Na mijn fysio afspraak (krachttraining, fietsen en balanceren), kwam ik de lift uit en trof een groepje bejaarden (ouder dan ik dus) onder begeleiding aan, die ik beleefd “goedemorgen” wenste. Komt een lieve jonge begeleidster me achterna en vraagt: “mag ik u wat zeggen, meneer?”. Ik: “maar natuurlijk”. “U kwam net voorbij en u ruikt zo lekker”. Roze wolk! Meer dan “Van Gils” en een bedankje kreeg ik er niet uit, ik vond dit zo on Nederlands. In Californië was dit niet ongewoon, moet ik zeggen. Complimenteus zijn, bedoel ik. Toen bedacht ik me dat ik 125 mensen in mijn agenda heb opgetekend wiens leeftijden ik bij wil houden. Familie, vrienden en goede kennissen (en enige vijanden). Ik hou van statistieken en ook wanneer ik de 100-jarige (Tante Bep) er afschrap, evenals mijn 2-jarige kleinzoon, dan kom ik nog op een gemiddelde leeftijd van 58. Dat dit nog, kijkend naar mezelf, jeugdig lijkt komt door Astrids invloed, evenals de business vrienden. In de categorie 41 t/m 60 jaar scoor ik 45 agendamensen met een gemiddelde leeftijd van 51,8 jaar. De grootste groep vormt de ‘boomers’, 61 t/m 80, want daar scoor ik 59 agendamensen met een gemiddelde leeftijd van 70,8 jaar. Is dat erg? Welnee, want deze groep bevat een behoorlijk aantal mensen die al decennialang echte vrienden zijn, en niet alleen wanneer ik win! Enfin, wat gebeurt er in de tussentijd, wanneer ik al deze ‘belangrijke’ informatie verzamel, met de plek in mijn bed:

Doet me denken aan een liedje van Simon and Garfunkel (pietsie mijn tekst, raad maar welke het is): “I got up to write my Luim, when I came back to bed someone’s taken my place, Tinley, you’re breaking my heart….”. Woensdag is-ie er weer: aflevering 42 van ‘uit de Amerikaanse school geklapt’.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 41

Tuesday, January 14th, 2020

BBQ, vuur en Gary. De grote verhuizing van België naar Californië gaat plaatsvinden. De breuk met aannemer CIC wordt overwogen. Weer een inbraak, maar met onverwachte verdachte.

Tegen half vier parkeer ik de 300M in het court, deftig woord voor doodlopende straat van goed gesitueerden, waar Gary met aanhang in Walnut Creek woont. Ruim huis, met nog ruimere tuin. Moet ook wel, want schoonmoeder is ook ingetrokken. Gary heeft een aantal gasten, en zo te zien aan de wat rood aangelopen gezichten, en te horen aan de luidruchtige conversaties, zijn die al een tijdje aan het ‘boozen’. De Superbowl is dan ook één van de grootste sportgebeurtenissen van het jaar, zo niet het grootste. Dit jaar wordt het gehouden in Miami, waar het drie uur later is.

Grote favoriet de Denver Broncos, die ook vorig jaar gewonnen hebben. Maar, grappig genoeg, de football is niet echt rond, dus wie weet. Wedjes worden aangegaan en mensen leggen mij, de buitenlander, vriendelijk uit hoe het spel in elkaar steekt, terwijl Gary rondgaat met zijn specialiteit: ‘frozen Margarita’s’. Nadat niemand minder dan Cher Amerika’s volkslied, The Star-Spangled Banner, uit volle borst heeft gezongen, breekt de game los. Dat is te zeggen, met veel onderbrekingen vanwege spelhervattingen, gelardeerd met commercials die maar liefs $1,6 miljoen per 30 seconden kosten. Het is ook niet echt een ‘game’ omdat bij rust de Broncos al met 17-6 leiden. Terwijl iedereen gefixeerd is op Gloria Estefan tijdens de halftime show, gaat Gary vlees op de BBQ gooien en wenkt mij om mee te gaan. Gary staart in het vuur dat oplaait door druipend vet, en dan barst hij los: “they’re fucking me, Pete, left and right. Full Sail all over again.” Jezus, daar komt hij weer met z’n Full Sail syndroom aan. Gary vervolgt: “Eckart let Bram do the work, fucking Pontius Pilate.” Ik probeer Gary uit te leggen dat een aandelenpakket als zodanig een gift zou zijn, dus belastbaar. “I don’t give a fuck, let them handle it,” is het antwoord, terwijl hij een forse slok van zijn Margarita neemt. Met Eckart heb ik besproken dat de 12% van Ex’pression die Gary en ik mogen verdelen wat mij betreft zeven voor Gary en vijf voor mij mag zijn. Die troefkaart speel ik nu uit. “What about it, Gary?” Gary mokt, omarmt me en mompelt “you’re a saint, bro.” Op dat moment komt Debbie, zijn wat spichtige echtgenote, een dringend beroep op ons doen om ons temidden van de anderen te begeven, liefst met het vlees. De wedstrijd is gelopen en eindigt met een 34-19 overwinning voor de Broncos. Voor mij is het afwenden van de mini Ex’pression crisis belangrijker, en als zodanig neem ik ook afscheid, met wellicht een Margarita te veel in mijn systeem. Maandagmorgen word ik wakker met een soort van steen in m’n maag. Wellicht komt het door de taken die ik nog voor de boeg heb voordat ik komende donderdag in het vliegtuig stap om de familie op te halen. Daarnaast nog een ‘dog and pony’ show voor de San Francisco Chronicle. Belangrijk om tijdens dat interview weer helemaal ‘on top of our game’ te zijn. Weg met dat spinrag in m’n hoofd; aan de bak. Het interview met de ‘Chronicle’ loopt als verwacht, evenals de fotosessie. Wat Gary en ik ook hebben, wanneer showtime aanbreekt gooien we alles van ons af en leveren daadwerkelijk een toppresentatie af. En dan de ommezwaai naar de bouwvergadering waar je op moet passen niet genaaid te worden waar je bijstaat. Godzijdank weet Dennis Stearns hier en daar de geoffreerde bedragen met enige tienduizenden te verminderen. Driftig met z’n potlood tekenend geeft hij aan waar bespaard kan worden. Eigenlijk legt hij daarmee de vinger op de zere plek, CIC drukt als het ware geld door overal de duurste oplossing te kiezen. Na afloop van de bijeenkomst praten Dennis en ik wat bij. “What if…….”, Laat ik een stilte vallen. Dennis kijkt me nieuwsgierig aan. Ik vraag hem op de man af of hij in staat is het project over te nemen. “Yes Peter,” antwoordt hij zonder aarzelen, “I’ve got the manpower and the skills.” Dat hij de kunde had, daar was ik van overtuigd, van de mankracht wat minder. Uiteraard begrijpt hij dat ik een en ander met “Nederland” moet overleggen, maar ook net zo goed dat we geen ‘bullshitters’ zijn en zeggen wat we menen. Ik worstel me door alle sores heen en tijdens de lunch die Gary en ik voor de 25e verjaardag van Nadine Storyk arrangeren bij TheTownhouse, duh, leg ik triomfantelijk de San Francisco Chronicle op tafel; weer een werelds artikel.

We raffelen de lunch af omdat de KLM vlucht 606 tien over vier vanaf SFO vertrekt, en die wil ik voor geen geld missen. De spanning aan de andere kant van de oceaan moet even groot zijn als bij mij, nu we als familie deze grote stap gaan maken. Met haastige hugs neem ik afscheid nadat het taxibusje naar SFO zich gemeld heeft. Omdat ik maar twee nachten in Nederland verblijf, voordat we met ons vijfjes vertrekken, ga ik conform de Cliff Richard song ‘Travelin’ light’. Geen gezeik met inchecken van bagage en in Schiphol er gelijk uit. En zo soepel verloopt de reis ook, cognacje voor het slapen gaan, filmpje en we zijn er alweer. De zaterdag voor vertrek nemen we ’s ochtends afscheid van de oma van Astrid, kleine oma gedoopt wegens haar geringe lengte, en inmiddels de 80 gepasseerd. Daarna rijden we door naar Toon en Riet, de ouders van Astrid, waar we de nacht zullen doorbrengen. Maar ook goed voor de jongens om oma en opa innig gedag te zeggen. De avond heeft iets onwerkelijks, het heeft iets weg van een afscheid zonder terugkeer, hoewel Astrid duidelijk drie jaar heeft bedongen. Opa maakt z’n gebruikelijke grapjes en de jongens kunnen er wel hartelijk om lachen, en doen gewoon gek mee:

Helaas heeft het allemaal iets geforceerds dat we niet kunnen doorbreken. De nacht brengt met veel gewoel ook niet echt soelaas en uiteindelijk zijn we blij dat het moment is aangebroken dat we daadwerkelijk afscheid kunnen nemen. Tranen vloeien, dat wel. Budget technisch is besloten om met British Airways via Londen naar San Francisco te vliegen. De jongens verkneukelen zich al aan boord van BA 431 om de lucht in te gaan. Helaas, de ‘captain’ maakt bekend dat er vertraging is wegens ijsvorming op de vleugels, hetgeen uiteraard verholpen dient te worden. De stewardess bezweert ons dat de vlucht naar San Francisco vanuit Heathrow door ons gehaald zal worden. Aangekomen op Heathrow worden we gemaand om haast te maken omdat het boarden reeds geruime tijd aan de gang is. En dat valt niet mee op dat immens grote vliegveld, met drie jongens waarvan de jongste twee is. Buiten adem aangekomen bij de gate zien we tot onze opluchting het vliegtuig staan dat ons zal vervoeren naar San Francisco. Echter, verklaart de bazige grondstewardess, “the gate is definitely closed”. “But, but……”. Er helpt geen gemaar aan, we kunnen niet mee en moeten maar op kosten van British Airways een nachtje in Londen blijven. Dat pikken we niet en na een hoop heen en weer discussie worden we op een vlucht naar Los Angeles gezet, waarna we daar een lokale vlucht naar San Francisco kunnen nemen. Na alle trammelant wordt dat een lange vlucht, waarbij Bo-Peter en Kaj zich middels spelletjes nog kranig kunnen houden. De tweejarige Ivar daarentegen is tegen de tijd dat Los Angeles binnen bereik komt, zodanig moe en narrig dat hij niet meer te controleren is. Terwijl ik hem probeer in toom te krijgen, schopt hij met een onverhoedse beweging een heel dienblad uit de handen van een passerende stewardess. Zo’n moment dat je heel even jezelf weg kunt pieken. Het komt goed, we landen en bereiden ons voor op de laatste vlucht van het etmaal. Aangezien we uit moeten checken in het eerste de beste vliegveld dat in Amerika wordt aangedaan, wachten we op onze negen koffers die we ingechecked hebben. Helaas, die zijn niet meegekomen. De dienstdoende British Airways grondstewardess probeert ons ervan te overtuigen dat we niet verder kunnen zonder die koffers. Nu breekt de pleuris echt uit, hoewel ik tot dusver redelijk evenwichtig alles heb doorstaan, breek ik nu los. Het sorteert effect, we kunnen verder en de koffers zullen doorgestuurd worden naar het appartement in Emeryville, waar we de eerste nacht door zullen brengen. Zeven uur later dan gepland komen we uiteindelijk in Emeryville aan, waar de jongens vol geestdrift een eerste controle door alle kamers doen om vervolgens als blokken in slaap te vallen. Astrid en ik besluiten om een kleintje whiskey te nemen ter afsluiting van dit tumultueuze etmaal en nemen ons voor nimmer meer via via naar San Francisco te vliegen. Aangezien het lampje op de telefoon blinkt, ten teken dat er een ingesproken boodschap is, besluit ik daar uit nieuwsgierigheid naar te luisteren. Het is Gary: “listen up Pete, another burglary took place”. Net wat ik nodig had, weer een inbraak. Maar de bom moet nog komen: “we feel it’s an inside job, let’s discuss tomorrow”. Iemand van de binnenkant wordt dus verdacht, dat maakt de hoofdpijn nog groter.

Volgende week: wie wordt verdacht van de inbraak? De breuk met aannemer CIC is een feit. Full Sail begint een proces tegen Ex’pression.

Achter de gordijnen (van binnen naar buiten)

Friday, January 10th, 2020

Daar zou je een beetje depri van kunnen worden; je opent de gordijnen en dan is het ’s ochtend buiten net zo donker als binnen! En dan komen ze tevoorschijn, de krenten in de pap van die week, de lichtpuntjes zogezegd. Allereerst de 100e verjaardag vanTante Bep, de jongste zus van mijn moeder:

En wat werd het feessie gezellig afgelopen zondag in Café Restaurant Kaandorp, gelegen aan de Maas, met uitzicht op de Willemsbrug. Inderdaad, Rotterdamser kon het niet! Tante Bep was op haar best, declameerde Goethe, zong een duet met een Franse zanger en herkende iedereen nog. Het was ook een waar genoegen om alle ‘verloren’ neven en nichten weer eens een keer te zien, en dit keer bij een heugelijke gebeurtenis! Laat Ome Henk me nu het trouwboekje van zijn ouders (mijn grootouders) hebben nagelaten, omdat ik nogal bewaarderig ben. Astrid heeft hiervan een collage gemaakt waarvan Tante Beps geboorte inschrijving een onderdeel van uitmaakte:

Tante Bep op 6, mijn moeder op 3 en Ome Henk op 4. Op 1 Tante Cor en op 5 Tante Beps tweelingzus Tante Jet. Ik herinner me deze zachtaardige tante, Bep dus, als streng toen ik nog een jochie was. Dat brengt je weer tot jezelf: hoe heeft zij mij zien opgroeien. Welnu:

Bovenaan toen en nu, daaronder de verjaring, of zo u wilt, de verharing. Een tikje Elvis of Cliff, een snufje Beatles en de rijpwording, hoewel mijn moeder altijd zei dat een man nooit ouder wordt dan 12. Ook werd ik nog zakenman, ondanks Boudewijn de Groots “…..maar liever dat nog (voetballer) dan het bord voor de kop van de zakenman”. En nu een tevreden semi pensionado in Loosdrecht, met Astrid aan mijn zijde en kinderen verspreid over Nederland en de Verenigde Staten. Heeft Tante Bep mijn ontwikkeling ook zo gezien? Ga ik haar nog een keer vragen. In mijn ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ saga die ik elke woensdag publiceer, schreef ik j.l. woensdag het volgende: 13 januari 1999 “Plotseling valt ons oog op een geparkeerde pick up truck waarin wat beweegt. Argwanend naderen we het voertuig, waar achter de ruit plotsklaps het slaperige hoofd van een jonge man verschijnt die zich beleefd voorstelt: “Brian Johnson, gentlemen, I drove three days ago from Detroit to be here on time for my class tomorrow.” De verbazing moet van onze gezichten af te lezen zijn omdat hij niet in ons systeem voorkomt. Maar wat een doorzetter!” Daarna vermeldde ik nog dat ik blij was dat ik hem de volgende dag verfrist uit het toilet zeg komen. Heeft deze jongeman (21 jaar later!) het vertaald en gaf hij op facebook de volgende response:


Brian Johnson
Nice… “Glad to see him coming from the toilet, refreshed”…
I imagine I was pretty stinky after three days in my truck. I am very happy you and Gary welcomed me into the school. Thank you Peter.

Hij kon zich voorstellen dat hij behoorlijk stonk na drie dagen in zijn truck te hebben gereden. En hij bedankt ons dat we hem tot de school hebben toegelaten. Nou, dan kunnen die gordijnen voor wat mij betreft wel open, een zonnestraal vindt altijd zijn weg!

Brian Johnson in Contra Costa Times 9 januari 2000

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 40

Tuesday, January 7th, 2020

Viering van de openingsdag met studenten loopt enigszins uit de hand. CIC wordt onder curatele gezet. De student die drie dagen aan een stuk reed vanaf Detroit.

Dag één, met de eerste 46 studenten, verloopt als verwacht mag worden: hier en daar ontbreekt een document of een handtekening ter onderbouwing van de financiering. Zo goed als mogelijk onder de omstandigheden verhelpen we het of schuiven het door naar later. Het is feest, zo voelt het, en we besluiten ter viering van dit eerste hoogtepunt om alle studenten mee te nemen naar Kimball’s East, de populaire jazz tent in Emeryville. Aanbeveling van John Gooding, grote man op de achtergrond in Emeryville. Trots toonde hij me een toegangsbewijs uit 1991 van een optreden van de vermaarde Dr. John dat hij bijwoonde.

Uiteraard gaat er een luid gejuich op na deze mededeling, waarbij we de studenten verzoeken om een identificatie bewijs mee te nemen om aan te tonen dat ze minstens 21 zijn. Anders geen bier of wijn, iets anders schenken we budget technisch niet. Het wordt inderdaad een feest, en het loopt enigszins uit de hand omdat wij in onze euforie meedoen. Studenten onder de 21 hebben hun oudere studiemakkers overgehaald om drankjes voor hen te bestellen. Levensgevaarlijk voor ons als school. Je zou op de eerste dag je licentie kunnen verliezen wanneer zo’n ‘under age’ jochie dronken in Emeryville wordt aangetroffen. Rond een uur of tien besluiten we er dan ook een eind aan te maken, hetgeen nogal wat verontwaardigd gesis en gefluit teweeg brengt. In de tussentijd hebben we een aantal potentiële ‘trouble makers’ gedetecteerd die we op het matje gaan roepen. Misschien toch niet zo’n goed idee, dit partijtje, of zoals het bekende Amerikaanse gezegde luidt: ‘no good deed goes unpunished’. Dinsdag 12 januari komt sneller dan gedacht! Met name ons onderhoud met aannemer CIC vereist een helder hoofd. Na een intensieve twee uur met Debbie Fleser en Ed Brady onderhandeld te hebben, besluiten we $1 miljoen achter de hand te houden voor eventuele controversiële discussiepunten. Tevens zal ik me bij elke bouwvergadering laten assisteren door een deskundige op het gebied van architectuur en studio’s, zodat we de kosten in de hand kunnen houden. Tevens, als snoepje van de week, voeg ik bij mijn rapportage dezelfde dag een afschrift van het artikel dat we in Amerika’s vooraanstaande muziekblad Billboard hebben.

We mogen ons echt wel op de borst slaan door dit nu reeds bereikt te hebben, terwijl het echte werk nog moet beginnen: het plaatsen van afgestudeerde studenten in banen, want daar staan we ons op voor ten opzichte van andere opleidingsinstituten. Wel besluiten we in een ingelaste management team bijeenkomst om de reglementen aan te scherpen, en hier en daar een gele kaart uit te reiken aan studenten die menen dat Emeryville het equivalent van party town is. Vroeg in de avond maak ik kennis met de man die me gaat assisteren bij de bouwvergaderingen: Dennis Stearns, een studiobouwer uit Novato, bevalt me gelijk. Zo’n man van de gestampte pot en regelrecht uit het lied van James Taylor ‘I’ve seen fire and I’ve seen rain’. Hij heeft alles wel een keer meegemaakt en is met zijn achter het oor geschoven potlood sneller dan het CAD/CAM programma van John Storyk. “Peter, let’s have a drink to celebrate our collaboration, making sure we control both CIC and Storyk,” besluit hij onze bijeenkomst. Vreemd, hij noemt Storyk in één adem met CIC, dat kan geen toeval zijn. Nadat alle stof van de woensdag neergedwarreld is, lopen Rob Gibson, Gary en ik rond elf uur naar de parkeerplaats om ons weegs te gaan. Plotseling valt ons oog op een geparkeerde pick up truck waarin wat beweegt. Argwanend naderen we het voertuig, waar achter de ruit plotsklaps het slaperige hoofd van een jonge man verschijnt die zich beleefd voorstelt: “Brian Johnson, gentlemen, I drove three days ago from Detroit to be here on time for my class tomorrow.” De verbazing moet van onze gezichten af te lezen zijn omdat hij niet in ons systeem voorkomt. Maar wat een doorzetter! “I will enroll tomorrow, gentlemen, and if you will excuse me, I’ll have a bit more sleep.” Lacherig nemen we afscheid, wat een perfect einde van de dag. Donderdagmorgen begint weer lekker met een geinig artikel in ‘Mixdown’, waarin Storyk een en ander uitlegt en Gary en ik poseren alsof dat onze dagelijkse bezigheid is.

Het doet me ongelooflijk veel goed om Brian Johnson van een toilet te zien komen, waar hij zich opgeknapt heeft, om hem vervolgens te zien verdwijnen in het klaslokaal waar het initiële Digital Visual Media programma gegeven wordt. Daar krijg je nog eens een golfje motivatie van. Waar ik geen motivatie van krijg is de stroom aan documenten die José Quan, hoofd administratie, me voorlegt. Slordig en onduidelijk. Nadat ik als het ware het rode potlood heb gebruikt, verontschuldigd hij zich nederig en belooft beterschap. Hebben we hem niet voldoende gescreend? Toch maar weer eens naar z’n aanbevelingsbrieven kijken. Vrijdag is het zover en kan ik de sleutels ophalen van onze woning in Walnut Creek. Even huishoudelijk nu, en vooral nauwkeurig, want anders krijg ik klapjes van Astrid! Opmeten van de raampartijen en de keuken. Om er zeker van te zijn dat er bij het toekomstige ophangen van gordijnen geen te korte of te lange zijn, meet ik het drie keer op. Inderdaad, dit is niet mijn sterkste kant! Vervolgens ervoor zorgen dat ik een social security nummer krijg, want zonder besta je niet. Daarna mijn rijbewijs aanvragen en zoveel school informatie verzamelen als mogelijk. Maandag de 18e wordt (deels) Martin Luther King Jr. Day gevierd, maar zal ook Bram Zwagemaker ons verblijden met een bezoek, waarbij hopelijk onze aandelen geregeld gaan worden, inmiddels gewijzigd in stock options, en de deal met Arne Frager en The Plant afgewikkeld. Frans van Mackelenberg lijkt meer en meer naar de achtergrond te worden gedrongen. Het diner bij, waar anders, The Townhouse met Arne en Bram loopt zeer voorspoedig, de twee hebben een ‘click’, met name ook omdat joviale Bram vriendelijkheid en vertrouwen uitstraalt. Dat dit verkeerd geïnterpreteerd kan worden is menigeen al overkomen, maar nog niet in Californië. De tijd zal het leren. Er wordt een vervolgafspraak gearrangeerd voor woensdag om het karwei af te maken. In alle haast besluiten Gary en ik om een ‘gala’ foto te schieten met de eerste aangenomen stafleden en adviseurs, waarbij ‘natuurlijk’ niet iedereen bij aanwezig kon zijn:

Het plezier straalt er af, zeker weten! Het gesprek met Bram Zwagemaker over onze stock options loopt niet echt gesmeerd omdat Gary stug vasthoudt aan een afspraak met Eckart over aandelen, niet opties. Bram gooit er allerlei technische belastingtermen tegenaan die Gary als ‘baloney’ bestempelt, onzin dus. Omdat Arne Frager aangekondigd is, kap ik de conversatie af met de mededeling om het laatste woord daarover met Eckart te hebben die aanstaande zondag binnenvliegt, na zijn trip naar Silent Planet in Florida. Mokkend stemt Bram in, waarschijnlijk omdat zijn brei aan informatie niet de juiste overtuigingskracht had. Het gesprek met Arne daarentegen loopt als een trein, met als resultaat dat we menen een en ander binnen vier weken afgerond te kunnen hebben. Donderdag de 21e vertrekken Bram en ik naar Orlando om daar het technische deel van de overeenkomst met Silent Planet af te ronden, waarna Eckart vrijdag en zaterdag voor wat betreft de afronding er een ‘klap’ op kan geven. Tijdens ons diner met Loyd en John-Erik bij ‘The Colony’ blijkt dat er daadwerkelijk geen hobbels meer genomen dienen te worden. Ex’tent zal na het nemen van de juridische ‘mumbo jumbo’ voor 40% eigenaar van Silent Planet zijn, en we hebben er dan weer een familielid bij. Alles gaat van een leien dakje, Eckart geniet van de bijeenkomsten met de Silent Planet boys en hun frisse geesten. Tijdens het ontbijt hoort hij me uit, ook over de stugheid voor wat betreft de houding van Gary ten aanzien van de opties. “Eckart,” breek ik hem af, “ik ben er niet bij geweest, en Gary is er 100% van overtuigd dat jij hem aandelen hebt toegezegd.” Eckart haalt geïrriteerd z’n schouders op: “Bram moet dit maar regelen, ik ben er niet voor de details,” besluit hij de discussie. Eén ding is zeker, ik moet niet als een buffer tussen Eckart en Gary terecht komen. De zondag is wederom een eindeloze reispartij van Orlando naar San Francisco, en hoewel het tijdsverschil van drie uur niet veel lijkt, gaat het je op die korte trippen toch opbreken. De week vliegt voorbij en wordt besloten met een mooi artikel in de Oakland Tribune:

In mijn wekelijkse rapportage, zondag 31 januari, kan ik gewag maken van de voortgang met Silent Planet en The Plant, alsmede de verbazing bij de pers dat onze studenten al na ruim twee weken een film aan het schieten zijn. ‘Ongelukkigerwijs’ zit in elk plot wel een oudere man, dus raad maar wie daar als figurant voor gevraagd wordt?! Juichend, ook qua toon, dat we al 29 studenten voor maart ingeschreven hebben en 5 voor mei. Maar het belangrijkste is Eckarts uitspraak dat we de school moeten bouwen als gevisioneerd, om het zo ‘the greatest school in the world’ te maken. En dat voor een gehoor van studenten en staf. Ik kan m’n geluk niet op. De e-mail is na ‘send’ onderweg en ik stap in mijn Chrysler 300M die ik gisteren bij de dealer heb opgehaald. De rit gaat naar Walnut Creek waar ik Superbowl XXIII tussen de Denver Broncos en de Atlanta Falcons ga bijwonen bij de Platt familie. Veel op met American Football heb ik niet, maar de Superbowl is een spektakel van de eerste orde. De halftime show heeft sterren als Stevie Wonder en Gloria Estefan op het programma. Smullen! Ik zie niet uit naar het vuur dat Gary me ongetwijfeld aan de schenen gaat leggen betreffende zijn toegezegde aandelen. Eckart heeft hem in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk gemaakt dat Bram dit afmaakt. Gary is des duivels. We zullen wel zien waar het schip strandt.

Volgende week: BBQ, vuur en Gary. De grote verhuizing van België naar Californië gaat plaatsvinden. De breuk met aannemer CIC wordt overwogen. Weer een inbraak, maar met onverwachte verdachte.

A day at the ranch, fueled by Ryanair

Friday, January 3rd, 2020

Eindhoven 28 december 2019: wat een geluk dat Astrid uit voorzorg speciale assistentie had aangevraagd in verband met het nog niet geheel naar behoren functionerende linkerbeen. Nadat we als een soort kudde naar de betreffende uitgang werden verordonneerd (een uur vertraagd), kreeg ik vanwege die assistentie een stoel aangeboden naast de twee dienstdoende ticket controleurs. En die zeiden iets tussen hun breedsprakige conversatie door dat m’n oren op volle ontvangst zette: “ja, Ryanair verkoopt budget reizen, dan krijg je ook een budget behandeling”. Zo, die hakte er in, en hoewel niet geheel ten onrechte, leek het me niet de taak van de twee heren om dat zo luid ten gehore te brengen. Omdat de Boeing 737 dicht bij de gate stond, ben ik voor de zekerheid er maar met Astrid als lieve pakezel heen gehobbeld. Stel je voor dat die rolstoel ook budget is…… Portugal was super, met heerlijk zonnig weer. Wanneer je aankomt op de JJJ Ranch, met de gelijknamige JJ Johns Boulevard, dan weet je dat er over je gewaakt wordt:

Al rondscharrelend, uiteraard moest ik blijven oefenen, zag ik achter me de tevreden gastheer en gastvrouw aan hun glaasje nippen, en dan voel je zowel de warmte van de Portugese zon als de gastvrijheid.

Voordat we naar Freek en Oscar in Lagos vertrokken de 30e, beleefden we een heerlijke warme dag waar, sorry Marja en Astrid, muziek een hoofdrol speelde. We speelden heel wat muziek af op Jan’s favoriete AMI jukebox, terwijl Astrid van de zon genoot aan de rand van het zwembad.

Mijn oog viel op wat goede B-kantjes van de 100 selecties in de jukebox, die ik dan ook intoetste. En of het daaraan lag weet ik niet, maar wel is zeker dat er plotsklaps een doodse stilte viel. Ook even tussen Jan en mij, en wat Jan ook probeerde, no go. Gelukkig dat er nog twee Wurlitzers waren. Hierover later meer. De volgende dag de trip naar Lagos dus, waar we uiterst hartelijk door Freek en Oscar ontvangen werden in hun Casa da Papoilas.

V.l.n.r. Freek, Oscar, man die een zonnebril nodig heeft, en Astrid

Na hun prachtige woning ‘geïnspecteerd’ te hebben, met een bijbehorend openingswijntje, stelde Freek voor om aan het strand van een lokaal drankje te genieten terwijl Oscar op de bestelde loodgieter zou wachten. Het genieten werd bewaarheid, de loodgieter echter niet, hetgeen niet ongebruikelijk schijnt te zijn in Portugese kringen. Dat was het moment dat het Trio Portugesa een dansje inzette (soort van).

We kregen er geen Oscar voor, maar het plezier was er niet minder om. Over Oscar gesproken, die had een heerlijke maaltijd bereid waarin konijn een hoofdrol speelde. De rest van de avond vulde zich met veel anekdotes, aangevuld met whisky. Wat een combinatie! Voordat we de volgende dag de pas er weer inzette naar Silves, namen we als echte ouwe makkers afscheid: hugs and kisses. Oudjaar op de JJJ Ranch werd in eerste instantie gevierd onder een stralende zon, waarbij aanvankelijk ook de dochter des huizes, Nathalie, en haar partner Paul bij aanwezig waren, alsmede vrienden Eric en Joyce. Alles ging van een leien dakje met muziek uit Wurlitzer I, tot ik wat titels op Wurlitzer II intoetste. NIETS! Wederom oorverdovende stilte. Het werd toch nog een gezellige avond en om elf uur vierden we het eerste nieuwjaarsfeestje, omdat Nederland een uur voorloopt, en daarna Portugees nieuwjaar, met vuurwerk in de omgeving. Omdat deze Luim qua aantal woorden uit de hand gaat lopen, wil ik wel kwijt dat we gezellig nog even in Silves centrum gezeten hebben, en dat dit plaatje ter afronding de sfeer in de JJJ Ranch qua diversiteit goed weergeeft:

Tenslotte (1) moet mij van het hart (1) dat de warme Portugese assistentie op het vliegveld van Faro me zeer raakte, daar kunnen ze in Eindhoven nog een puntje aan zuigen. Hart (2), speciale dank aan Astrid die met alle bagage zeulde. Topvrouw. Tenslotte (2): woensdag is-ie er weer, aflevering 40 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. De Luim wenst u tenslotte (3) een fabeltastisch 2020! Oh ja, Ryanair was op de terugweg op tijd, met vriendelijke bemanning. Hulde!