Archive for February, 2020

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 46

Tuesday, February 18th, 2020

Het is nog slechter dan in eerste instantie aangenomen. Een eerlijk verslag naar Eckart, Nederlandser kan het niet.

De week begint met de reguliere vergaderingen, weliswaar standaard, maar nu hangt er een sfeer van “we’ve got to make it”, toewerkend naar de binnenkomst van de mei studenten komende donderdag. Het uiteindelijke aantal studenten op dat moment effectief gerealiseerd, zal ons de weg wijzen naar een nieuwe realiteit. Donderdagmorgen worden de ‘newbies’, de nieuwe studenten dus, op de gebruikelijke hartelijke wijze ontvangen, toegesproken, waarna ze vervolgens de ‘wall of fame’ tekenen. Iedere keer weer een opwindend moment; hun grote avontuur is begonnen. Maar nadat de kruitdampen van registratie zijn opgetrokken, blijkt dat we maar liefst 40% onder het begrote aantal zitten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat mijn binnenkomst bij de salesvergadering met een soort van angstige stilte begroet wordt. Bij Amerikaanse bedrijven zouden koppen gerold zijn, maar zoals het er nu uitziet zal de kop van Craig Deonik de enige zijn die gaat rollen. Ik stel de reps op hun gemak, ga nogmaals de nieuwe procedures met hen door en hamer erop dat we met de huidige 3.600 contacten in ons systeem er zeker meer uit móeten halen. Vertrouwen, dat is het enige dat nu telt. Nogmaals herhaal ik dat we nu zelf qua verbouwing en qua sales in de ‘driver seat’ zitten, maar dat eerlijkheid qua rapportering nu geboden is. “Everyone with me?” besluit ik op harde toon. En iedereen toont zich één, en hoewel dit enigszins overdreven klinkt in Nederlandse oren, werkt het hier. Ik dwarrel wat door het gebouw, onderweg studenten groetend die me dierbaar zijn geworden. Een hele overgang naar het Open House van de elementary school van Bo-Peter en Kaj die avond. Het gaat er lief aan toe en de jongens hebben zich moeiteloos aangepast. Dat voelt goed en maakt het wat eenvoudiger om de poeplap te trekken voor diverse schoolbenodigdheden. Astrid geeft aan welke behoeften het grootste zijn, zij is immers ook actief bij de school als vrijwilliger. Tevreden lopen we huiswaarts de heuvel af, terwijl ik Astrid deelgenoot maak van het op het oog eerste dramatische resultaat van vandaag. Tegelijkertijd stelt de sfeer als door mij geschetst bij Ex’pression haar op ’t gemak. Oók het gegeven dat Gary volledig aan boord is, aangevuld met de gunstige mare die over ons verspreid wordt in de Bay Area. We besluiten de avond gezellig als gezin, rond de tafel met een glas van elk wat wils. Dinsdag de 18e worden Gary en ik ’s middags door Arne Frager uitgenodigd om de nieuwe studio te bewonderen, en wat een plaatje is het! En wie zou er niet muziek willen opnemen in zo’n prachtige studio in het even mooie Sausalito?! Arne meldt nog dat in de Marin Independent Journal de tweede week van juni een artikel verschijnt over de studio en de inbreng van Eckart. Voor de zekerheid informeren we Arne dat indien Eckart niet persoonlijk aanwezig is, er uitsluitend modelfoto’s van hem verspreid mogen worden. “Huh,” gorgelt Arne. Ik log in en geef Arne een voorbeeld:

“Right,” haalt Arne z’n schouders op, “whatever, Eckart will be here anyway.” Weer wat geleerd, Eckart bezoekt Arne zonder ons te informeren. Gary en ik praten er de hele weg terug naar Walnut Creek over, en ik besluit hem te informeren dat ik Eckart in het Nederlands aan ga schrijven. “You don’t trust me, Pete,” klinkt het verontwaardigd. Ik leg Gary uitbundig uit dat het nu meer dan ooit van belang is dat Eckart pal achter ons staat, en hoe beter door mij te verwoorden in mijn rol als CEO, én in het Nederlands. Een soort van mokkend legt Gary er zich bij neer, maar tegen de tijd dat we Walnut Creek naderen is hij weer ‘all smiles’. ’s Avonds mag ik me van de kinderen nog even terugtrekken om een belangrijk document te versturen naar de grootste baas. Waar te beginnen? Echter, nu ik eenmaal bezig ben vloeien de zinnen als het ware op het beeldscherm aaneen:

Het ei is gelegd, opgelucht leun ik achterover, en hoewel ik benieuwd ben hoe Eckart zal reageren, doet het me op dit moment niet zoveel. Niet uit arrogantie, maar uit de zekerheid dat we er alles aan hebben gedaan onder de omstandigheden om tot dit momentum te komen. Vanaf nu gaat de weg omhoog, zo voelt het. Nadat ik donderdag de 20e aanmoedigingsbeurzen heb uitgereikt aan de Napa High School, kom ik bij Ex’pression erachter dat Nadine Storyk van de aardbodem verdwenen lijkt te zijn. Ongerust. Vrijdag komt er een ziekmelding harerzijds, hetgeen enerzijds opluchting brengt maar anderzijds een stemmetje dat zich afvraagt of er wat anders speelt. Als dochter van John zal het niet al te eenvoudig zijn om alle kritiek aan te horen die door Gary en mij gespuid wordt. ’s Avonds thuisgekomen laat ik Bo-Peter en Kaj een poster zien van het zaterdag evenement van KFOG, het radio rockstation dat solliciteert naar onze commercials:

Of ze zin hebben om met papa daar heen te gaan? Een driewerf “yes” volgt, waarbij ze nog niet weten dat er een VIP uitnodiging aan ten grondslag ligt! En dat is lekker hoor, VIP parking, backstage behandeling en dat alles op de prachtige Embarcadero van San Francisco. De jongens kijken hun ogen uit en genieten met volle teugen. Ze begrijpen best dat van alle speeltjes en miniatuurtjes die ze bijeen gerausd hebben, ook het een en ander naar de kleine Ivar moet. Uitgeput en deels doof van de megaspeakers keren we weer huiswaarts, waar Astrid inmiddels begonnen is aan de voorbereiding van de housewarming party die we zondag gepland hebben voor de Ex’pression manschappen. Van Gary komt nog de boodschap dat zijn getuigenis inzake Full Sail goed verlopen is. “Zo,” merk ik tegen Astrid op, “dat betekent morgen weer een zorg minder.” En daar kan je staat op maken, Gary en Debbie maken ruim voor de overige Ex’pression gasten hun entree en verrassen ons met een mega fles champagne. Nadat eenieder binnengedruppeld is, doe ik een welkomstwoordje en is het feesten geblazen. Wat me wel opvalt is dat Nadine, opmerkelijk fris, Gary ontloopt. Ik wijs mezelf terecht, ik zie weer eens beren op de weg. Nou ja, de laatste 12 maanden waren dan ook geen ‘bed of roses’, om maar eens met Queen te spreken. Ergens in m’n achterhoofd dreunt iets van een gesprek volgende week met CIC President Marty Wilson over de uitstaande $900.000, maar dat berg ik vergezeld van een fikse slok chardonnay op tot morgen.

Volgende week: we hebben een ‘sexual harassment’ zaak aan onze broek en een gesprek op het scherpst van de snede met CIC President Marty Wilson. Inzet: $900.000.

Weer zo’n week als een pijp kaneel!

Friday, February 14th, 2020

Het begon eigenlijk al toen de inkt van de vorige Luim net opgedroogd was. Zaterdagavond zouden we met goede ex-buren, maar vrienden gebleven, Chris en Marianne Groeneveld naar een optreden gaan van de als een komeet opkomende comedian Kasper van der Laan. Blijkt de komeet even aan de grond gebleven wegens ziekte.

Balen. Opgelost door een van onze traditionele filmavonden bij ons thuis in te lassen: Jersey Boys. Boeiende film over het leven van 4 Seasons zanger Frankie Valli, die zich ontworstelde aan het gangster milieu, Geslaagd! Vervolgens veroorzaakte een winderige Ciara de afgelasting van het duel Sparta-ADO op zondag. Dan ziet zo’n weekend er plotsklaps heel anders uit. Trouwens, de boom bij ons op de hoek waar ik met Tinley wandel ook:

Gelukkig stond er laat op de middag een borrel bij buren Leendert en Yvette op het programma. Geslaagd! Maandag een geslaagd trainingsuurtje bij de ‘Gezelligste Sportclub’, maar vervolgens moest trainingsmaatje Chris z’n auto ter APK keuring aanbieden, hetgeen betekende dat de door Ketel1 gesponsorde evaluatie niet plaats kon vinden. Jammerlijk. Dinsdag een dubbele ‘Oh, oh, Den Haag’ dag. ’s Middags in Den Haag in de kapel van St. Petrus Banden toespraken ter ere van de te vroeg overleden Joep van der Wiel, voetbal en honkbal makkertje, waarna diens ter aarde bestelling volgde. Het napraten in Het Vreedehuis leverde, zoals gebruikelijk bij dit soort aangelegenheden, mooie herinneringen op, maar ook stoere verhalen van de Graaf Willem II-VAC voetballers die elkaar in sommige gevallen tientallen jaren niet gezien hadden. Verdrietig en mooi.

Het ironische is dat ik tijdens een onderlinge erewedstrijd (1975) bij ‘De Graaf’ als nieuwkomer door Joeps broer Aad ter begroeting behoorlijk op de achillespees geraakt werd! Een band met de Fam. Van der Wiel van 45 jaar! Trainer Cor de Jong windt er doekjes om.

’s Avonds traden de Hagenezen van FC Den Haag op het Kasteel aan tegen Sparta. Heb ik voor de buis bekeken. Nadat ik me uit m’n zondagse kleren gehesen had, ontbrak me de zin om juichend Sparta aan te vuren. Het deed me ondanks dat enorm goed dat Sparta dankzij een 4-2 overwinning FC Den Haag 10 punten achter zich liet. Lekkâh, zoals ze in Den Haag zeggen. Woensdag plaatste ik ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ nummero 45, en net als alle keren daarvoor herleefde ik de emoties van toen. Misschien moet ik er maar mee stoppen, bedacht ik me heel even. Geen optie, we zullen doorgaan. Donderdag m’n laatste fysio therapie, exact 14 weken na de operatie. Schouderklopje voor mezelf. ’s Avonds met m’n oude consiglieri Joop van Dort bij ons thuis naar zijn cluppie gekeken dat uit tegen Heerenveen speelde. Tegen het eind van de wedstrijd bij de stand 0-1 voor Feyenoord (daar, ik durf het eruit te gooien) moest ik zijn hand vasthouden omdat Feyenoord zwaar onder druk kwam. Gelukkig voor de sfeer hielden de Rotterdammers van de linker maasoever stand. En voor dat we het wisten werd het Valentijnsdag. Gode zij dank hielden die dag baby’s zich koest en zo konden Astrid en ik genieten van een heerlijke lunch bij Het Drechthuis aan de Drecht. De nare uitsmijter van de week is natuurlijk dictator Trump.

Let op mijn woorden mensen, dit heerschap is gevaarlijker en besmettelijker dan Corona, en dan bedoel ik niet het bier. De wereld is in gevaar omdat niemand dit monster kan of wil stuiten. Iedereen die dit negeert hallucineert. Genoeg hierover, heb een groots weekend en ‘geniet’ a.s. woensdag van #46.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 45

Tuesday, February 11th, 2020

Beschuldigingen van Full Sail inzake Gary. De onzekere toekomst van Craig Deonik. We hebben meer cash nodig.

We hebben Arne specifiek om die brief gevraagd, zodat we te weten komen hoe Full Sail de buitenwacht informeert over Gary.

Heftig hoor, wanneer je het zo leest: ‘ontslagen wegens marihuana gebruik gedurende schooluren, waar de studenten weet van zouden hebben’. En hoewel ik denk dat Full Sail een en ander aangedikt heeft, zit er natuurlijk een kern van waarheid in, Gary gebruikt bij ons ook, zij het stiekempjes buiten, voor zover ik weet. En van Eckart heeft hij niets te vrezen, die doet gezellig mee. Terwijl Gary en ik ons op weg begeven naar een bijeenkomst met High School graduate adviseurs in Walnut Creek, vraag ik het hem op de man af: “Gary, answer me, what’s up with Full Sail’s accusations?” Gary kreunt een beetje: “it’s a gray area, Pete, you know I take a puff once in a while, however, outside of Ex’pression, like I did at Full Sail.” Als een gewond dier kijkt hij me aan. Af en toe een trekje dus, buiten Ex’pression, zoals vroeger bij Full Sail. Ik besluit hem het voordeel van de twijfel te gunnen, maar laat hem dat ‘buiten Ex’pression’ met z’n hand op het hart beloven. Op dit moment kan ik niet meer gezeik gebruiken. De presentatie loopt als altijd op rolletjes en waarschijnlijk krijgen we van deze adviseurs alle High School diploma boys en girls die artistiek zijn of geen zin hebben in boekhouden of iets dergelijks. Is goed, ze hebben in ieder geval ouders die geen leningen nodig hebben. Gary’s humeur is helemaal ten goede gedraaid en hij vraagt me te stoppen bij een benzinepomp. Nadat hij terug in de cabine komt, gooit hij een artikel op m’n schoot. “Latest greatest from the San José Mercury News, baby,” kraait hij het uit.

Het kan inderdaad niet op, nu nog zwarte cijfers presenteren, temper ik zijn optimisme. Maar Gary is niet te stuiten: “cheer up, Pete, just a matter of time.” Na deze gedenkwaardige woorden zet ik hem bij z’n huis af, waarna ik me voorbereid op een interview met ene Ed Niskanen, die al mondeling gesolliciteerd had in de parkeergarage van het appartement. Hij zag onze groene Van, vroeg naar onze business en uitte luchtigjes dat hij bij Ex’pression wilde werken. Zijn ‘room mate’, die in San Francisco bij The Academy of Art studeert, zag er ook wel brood in. Aangezien de cijfers die José Quan presenteert slordiger en slordiger worden, kan ik wel een goede accountant gebruiken. Niskanen is een zachtmoedige New Englander, weet waar hij over praat, en is niet te beroerd om aan te geven dat hij en student ‘room mate’ Jason een stelletje zijn. Nederlanders kun je dat toevertrouwen, stelt hij. We nemen afscheid, waarbij ik hem toevoeg dat hij in het voorportaal staat, maar nog eventjes dient te wachten. Niet veel later, wanneer ik de nieuw aangeleverde cijfers van José Quan doorneem, besluit ik hem daadwerkelijk te vervangen, dit kan echt niet. Er klopt geen reet van, echt ongelooflijk! De dagen vliegen voorbij, waarbij het heelal soms stilstaat, zoals vrijdagmorgen 7 mei. Craig Deonik verzoekt me te spreken vóór de brainstorm sessie die ik met alle salesreps belegd heb. Bijna murmelend meldt hij tegen een burn-out aan te zitten en dat hij ergens in juli geopereerd zal worden, hetgeen een maand of drie herstel zal vergen. Tevens verzoekt hij tot die tijd vrijgesteld te worden. Eigenlijk wil ik hem ontslaan, maar heb het hart niet. Het helpt natuurlijk dat de vrijstelling tevens betekent dat er geen salaris uitgekeerd zal worden. Ik sta op en wens Craig “all the best”. Met hangende schouders verlaat hij mijn kantoor. M’n onderbuik vertelt me dat dit weleens de laatste keer zou kunnen zijn dat we elkaar gesproken hebben. De brainstorm sessie met het sales team begint stipt om drie uur, ze kennen me inmiddels. De mededeling dat Craig Deonik de komende maanden niet actief zal zijn, wordt met een soort van schouderophalen geaccepteerd. Dat ik hem zal waarnemen valt goed, nu het thuisfront nog enthousiasmeren. In ieder geval komen we met aandachts- en actiepunten die middag. We moeten meer aandacht besteden aan onze website, 10.000 hits per week die 20 relevante e-mails opleveren is een mismatch. Search engines moeten meer aandacht krijgen. We gaan een video/cd-rom van de school produceren. Betrek Gary en mij erbij wanneer ouders hun kinderen vergezellen. Gary gaat met de salesreps meelopen, zodat ze meer kennis van de hardware, software en het curriculum opdoen. Geestdriftig sluiten we de sessie af, de salesreps hebben er weer geloof in, mede omdat Gary en ik dat hebben, en het ook uitstralen. Aangezien we voor overig documentatie additioneel foto materiaal dienen te produceren, besluiten we dat aansluitend te doen. Gary, Duke Zaffery, Rob Gibson en ik laten ons in diverse poses vastleggen, en ja, dan breekt ook de meligheid aan, en moet de non tech guy absoluut van de rode knop afblijven!

Achter mij v.l.n.r: Duke (sound arts), Rob (visual media) en Gary (President)

’s Avonds gaan Astrid en ik buiten de deur dineren, zodat ik haar in alle rust kan informeren over wat er zoal gaande is. Ze beseft donders goed dat de kwestie Deonik extra inspanning vereist, maar maant me tot kalmte wanneer ik me voorneem om de komende maanden om 07.30 bij Ex’pression te beginnen. Ze vindt 12 uur per dag wel zat. Gelukkig draaien de kinderen op school goed mee, hetgeen een hele geruststelling is. Ook is ze erachter gekomen waarom onze woning de enige is met een etage. “Er heeft een brand gewoed waarbij een dode gevallen is,” meldt ze droogjes. Navraag heeft haar geleerd dat de makelaar dat eigenlijk had moeten openbaren. “Vind je dat eng?” vraag ik wat overbodig, gezien haar O.K. achtergrond. “Nah, in ieder geval hebben we daardoor het hoogste huis,” sluit ze het onderwerp luchtigjes af. Ik besluit om de zaterdag te gebruiken om alle sales documenten tot in de puntjes door te nemen, om zodoende suspects en prospects van elkaar te scheiden. “In ieder geval,” zo verzeker ik Astrid, “hebben we dan de zondag vrij en kunnen we met de jongens relaxed het verjaardagspartijtje van Alex Platt bijwonen.” De jongste van Gary zal dan z’n 7e verjaardag vieren. Tevreden over onze openhartige diner ‘sessie’ keren we huiswaarts, het is goed zo. Zaterdag aan mijn bureau val ik van de ene schrik in de andere; ‘zekere’ studenten blijken al vele weken geen teken van leven te hebben gegeven, ‘geboekte’ studenten die volgende week donderdag moeten beginnen, hebben hun aanbetaling nog niet voldaan, en zo gaat het in hoog tempo door. Naar adem happend zak ik achterover in mijn bureaustoel. Dit vereist een totaal andere aanpak. Mijn eerste maatregel zal zijn om elke dag met de salesreps samen te zitten vóór dat ze een toer doen met potentiële studenten, al dan niet met hun ouders. Volgende week, beloof ik mezelf, ruim ik die hele augiusstal op! Tevens zal Craig Deonik, de veroorzaker van deze puinhoop, niet meer terugkeren. Gek genoeg voelt het goed, waarschijnlijk omdat de gevonden problemen niet structureel zijn, dus oplosbaar. Wel neem ik me voor om Eckart in het Nederlands, en zonder kopieën, na de intake van de mei klas te informeren over de gecorrigeerde gang van zaken, daar heeft hij als vriend en financier recht op. Zondagmiddag twee uur melden we ons bij de familie Platt. De twee Platt boys en onze jongens vinden elkaar onmiddellijk en maken binnen no-time in hun zwembroek de ruime tuin onveilig. We lokken ze even naar binnen, nu ze nog redelijk schoon zijn. Tijd voor een foto:

Van links naar rechts: Alex, Preston, Bo-Peter, Kaj en Ivar

Mooi stel bij elkaar. Terwijl we de boys weer de tuin injagen, komt Gary aandraven met zijn ‘signature’ margaritas, zout op de rand van de glazen en niet al te zuinig met tequila. “Olé!” roepen we in koor, “here’s to Alex!” Zachtjes pratend informeer ik Gary over de gang van zaken, en die is niet zuinig waar het Craig Deonik betreft: “fire the son of a bitch,” gromt hij kwaadaardig. “Let’s not kill him, Plattski, right now he doesn’t cost a dime.” Dat laatste kalmeert Gary, immers, ik doe nu het werk van Deonik voor hetzelfde geld, en dat kan me geen moer schelen. Het project Ex’pression móet en zal slagen. Punt.

Volgende week: het is nog slechter dan in eerste instantie aangenomen. Een eerlijk verslag naar Eckart, Nederlandser kan het niet.

Tijdens een presentatie zoemt mijn iPhone gebiedend

Friday, February 7th, 2020

Woensdag was ik als boardmember van de Dutch Game Garden aanwezig bij presentaties van afgevaardigden van de Utrechtse incubator families, gericht op de aanwezige leden van de Provinciale Staten van Utrecht. Aangezien al deze partijen afhankelijk zijn van overheidssubsidies, is het van groot belang om aan te tonen dat de winst achteraf gerealiseerd wordt door jonge bedrijven die door de incubators (soms financieel) gesteund en gehuisvest zijn. Gedurende een interessante presentatie van een startup krijg ik een speciale zoem, oftewel iets dat gelijk aandacht vraagt. De boodschap: “Hallo Peter, Joep is vannacht om 02.00 rustig ingeslapen”. Schok. 21 januari bezocht ik hem in Den Haag en leek hij nog wel zo’n twee maanden te hebben. We spraken over voetbal (Graaf Willem II-VAC), honkbal (Haarlemse Honkbalweek), waar hij hielp bij de VIP boxen, en eenieder die we gezamenlijk kenden. Mooie momenten. Ik schreef erover in mijn Luim van 25 januari. Joep, 67 jaar geworden, rust zacht, met dank aan broer Dick. Wel doorgaan nu. Na de presentaties deed het me deugd om aan de ‘Tovertafel’ te staan met de Fractievoorzitter van de VVD, André van Schie.

De Tovertafel Original is een speelse zorginnovatie die ouderen in de midden- en late fase van dementie met elkaar en met hun omgeving verbindt en beweging stimuleert. De mooie spellen zijn specifiek voor de doelgroep ontwikkeld en kunnen zowel zelfstandig als onder begeleiding worden gespeeld.

De ‘Tovertafel’ is begonnen bij de Dutch Game Garden, inmiddels gehuisvest in het centrum van Utrecht met 50+ personeelsleden en in de tussentijd zijn er meer dan 3.500 exemplaren verkocht. Niet alleen wat ik bovenstaand schreef over ‘winst achteraf’, maar ook nog eens een maatschappelijk probleem veraangenaamd. Beter voorbeeld kun je niet hebben. Vervolgens nog wat prettige gesprekken gevoerd bij de netwerklunch van de Dutch Game Garden, maar daarna moest ik weg, even bijkomen van alle impressies, en met name het bericht over Joep. Terug naar het leven, vandaag is kleinzoon Felix 18 jaar geworden. Mijn Sparta kleinzoon, die ik uit de Feyenoord jatten van oudste zoon Rick heb geweekt:

Rick beweert dat het mijn schuld is dat hij van Feyenoord is. Vanwege de scheiding is hij namelijk in Rotterdam Zuid opgegroeid. Zal wel. In ieder geval binnen onze familie geen twisten over wie de club van Rotterdam is (Sparta). Van harte Felix, kies het juiste cadeau van de verjaardagskaart! Over Rick gesproken, samen met hem, Liesbeth en Astrid zondag bij Loetje in Breukelen gegeten. We doen niet meer aan verjaardagscadeau’s, maar doen etentjes. Ook goed voor de saamhorigheid. Lekker gesopt joh!

Overigens kwamen broer Rob en ik die dag net terug uit Enschede, waar we zaterdag de laatste 10 minuten tegen FC Twente de bietenbrug opgingen. Dan lijkt zo’n kleine twee uur terugrijden plotsklaps veel langer! Hoewel, eerlijk gezegd, de ontvangst bij Marte en Peter in hun riante boerderij was perfect, en dankzij een whiskietje of wat kwamen we de nacht goed door. Geheimpje: die Rob snurkt joh! Morgen gaan we goedgemutst, storm of geen storm, de thuiswedstrijd tegen het in degradatie gevaar verkerende ADO tegemoet. Rood-Wit gaat nooit verloren! En niet vergeten: a.s. woensdag #45 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 44

Tuesday, February 4th, 2020

Het late nieuws is niet goed. We prepareren een seminar met als thema ‘de toekomst van de muziek industrie’. Gezien het geringe aantal vrouwen in onze industrie organiseren we een ‘Women in media’ dag. Gary soms labiel, soms super talent.

Fronsend, niets ziend, kijk ik in de ruimte, bedenkend dat die kortademigheid van Craig dus niet uit de lucht kwam vallen. En hoewel het absoluut niet zeker is dat hij in die positie blijft, is het nu een aderlating. “Peter, wie was dat, en wat kijk je bezorgd,” vraagt Astrid met een onderzoekende blik in haar ogen. “Craig Deonik, hij moet binnen afzienbare tijd twee hartkleppen laten vervangen,” antwoord ik kort. “En wat betekent dat voor jou,” vraagt Astrid, die zich niet met een kluitje in het riet laat sturen. “Eh…..wat taken van Craig overnemen, die moet het wat rustiger aan doen,” beken ik. “Nog meer op je bordje, je kijkt toch wel uit, ja,” moppert ze. “Lieverd, morgen komen Rick en Imelda, en daar gaan we wat gezelligs van maken,” sluit ik het onderwerp af. Rick, mijn oudste zoon, gaat prima om met z’n halfbroertjes, die hij als vol in zijn hart gesloten heeft. Zodra Rick en Imelda zaterdagmiddag in Walnut Creek arriveren, wordt Rick ‘gearresteerd’ door Bo-Peter en Kaj voor een potje ‘twister’ in de voortuin, binnen de ‘picket fence’, het hekwerk als welvaartssymbool van de Amerikaanse middenklasse.

Om ‘twister’ te spelen moet je behoorlijk lenig zijn, dus kijkt Rick het nog even aan! Zondag nemen Rick en Imelda de BART, eigenlijk een soort metro, naar San Francisco, hetgeen mij de tijd geeft om thuis op m’n gemak de zaken op rij te zetten. Omdat er zo weinig vrouwen in de tech business zitten, hebben wij het op ons genomen om een seminar dienaangaande te organiseren. Gary heeft hoogstpersoonlijk een 30 seconden commercial ingesproken, en professioneler kan het niet. Zo jammer dat hij geweldige momenten afwisselt met uitbarstingen wanneer iets hem niet bevalt. Het zou zoveel makkelijker samenwerken zijn wanneer er wat evenwicht in zijn dagelijkse routine zou komen. Helaas, minder studenten in het eerste kwartaal dan gepland, desondanks zullen we voor 30 juni het eerste miljoen aan dollars binnen geharkt hebben. Minder studenten onder andere wegens een vader die weigerde mede te tekenen voor een lening van zijn zoon, een student die beide enkels brak, een studente die geen onderdak kon krijgen en van haar moeder niet bij mannelijke studenten mocht wonen, en zo ging het nog even door. Tja, wellicht moet Craig, eh, ik dus, de regels voor acceptatie nog wat aanscherpen. Komende week verwachten we een Duits persgroep die vol verwachting de school der scholen komt bezoeken. ‘Never a dull moment’, dat is zeker. Rumoerig komen de drie jongens binnenzetten die buiten met hun vriendjes hebben gespeeld en nu wachten op de terugkeer van Rick en Imelda. Zodra die vol indrukken van San Francisco terugkomen, worden ze aan de keukentafel geposteerd om een potje ‘mens erger je niet’ te spelen. Ik verzacht hun ‘leed’ met een glas chardonnay uit Napa Valley, en drink gezellig mee, dat wel. Astrid ziet het tafereel vol genoegen aan, harmonieuzer kan het niet. Tussen alle buien door komt Eckart met Monique Dontje, zijn hartsvriendin, binnenvliegen om in de Bay Area zijn 60e verjaardag te vieren. Ik ga ze 16 april ophalen van SFO, waar ze met de KL605 aankomen.

Ze hebben er zin in en praten honderd uit in mijn ordinaire Chrysler bak. Het enige dat tussen hen in staat is de babywens van Monique, immers, de biologische wekker tikt. Eckart heeft er absoluut geen behoefte aan en zwijgt het onderwerp dood. Het is materie waar ik me absoluut niet in begeef als zijnde degene die op z’n 50e nog vader werd, en tot groot genoegen. Ik zet ze af in Berkeley en beloof Eckart morgen op te halen voor de ‘women in media’ dag. Eckart is wat brommerig in de morgen, maar klaart op zodra hij Jane ontwaart. De dag breekt aan en ondanks de reclame die we gemaakt hebben, en grote namen in de panels als bijvoorbeeld Jane Metcalfe van Wired Magazine, toch te weinig vrouwen die acte de présence geven. Zo krijgen we natuurlijk nooit genoeg vrouwen in de business. Gary en ik hebben wel meesmuilend opgemerkt dat de vrouwen die bij Ex’pression studeren waarschijnlijk nog nooit zoveel aandacht in hun leven hebben gekregen. Voor de mannelijke studenten worden ze met de dag mooier. ’s Avonds wordt Eckarts verjaardag met veel fanfare in San Francisco gevierd. Silent Planet pakt uit met een geweldige multi media presentatie, Gary gooit er een humoristische speech uit, terwijl Birgitta van Loon de regie stevig in de hand houdt. Wederom een hoogtepunt waar Eckart met volle teugen van geniet. Maandagavond, Eckarts werkelijke verjaardag, doen we het nog eens dunnetjes over en dinsdag sluiten we af met een Rolling Stones concert in San José, waar Eckart halverwege in slaap valt. Geestig genoeg blijft het Duitse verleden leven in Californië. 22 april wipt mijn voormalige Arcade secretaresse Sandra aan op kantoor, vlak voordat ze in Berkeley het jawoord gaat geven aan haar verloofde Michael Bergfort. De goedkope ceremonie, omdat het in Duitsland nog eens dunnetjes over wordt gedaan.

Maar, dat is niet alles, de jurist Michael Bergfort is ook sinds drie maanden ons hoofd personeelszaken. Ik bedoel maar! Helaas moet ik in mijn weekly update chagrijnig weer gewag maken van het feit dat de benodigde gelden niet tijdig overgemaakt zijn. Heel eerlijk gezegd begint het me de strot uit te hangen, maar ik hou het nog netjes. Ook het door ons geplande grootse MB5 evenement, hetgeen staat voor Music Business 2005, de toekomst daarvan dus, staat op de tocht. Grote namen hebben reeds toegezegd om deel te nemen. Tevens een publiekstrekker die Ex’pression nog meer cachet zal geven. Iets dat weer vreugde baart is dat ondanks het gegeven dat de Telegraaf niet bepaald Eckarts favoriete krant is, hij er toch een artikel uit heeft weten te slepen, media gevoelig als hij is.

Misschien hebben ze uit wraak z’n voornaam verkeerd geschreven, opper ik tegen Gary. Die kan dat wel waarderen, ondanks dat de zaak Full Sail versus Ex’pression aan hem knaagt, alsmede het gegeven dat hij Storyk als architect aan boord heeft gebracht, waardoor we nog steeds die factuur van CIC ad $900.000 aan onze kont hebben hangen. Bijkomende narigheid is dat Gary daardoor meer en meer een joint opsteekt om te kalmeren. En dat ruik je soms in de hele school! De hoeveelheid interviews die we de afgelopen weken hebben gegeven, zowel op TV als met kranten geeft wel aan hoe Ex’pression de gemoederen bezig houdt. Aan ons om het allemaal waar te maken. De voortgang bijeenkomst met CIC betreffende de uitstaande $900.000 loopt stroef, Debbie Fleser en Marty Wilson houden bij hoog en bij laag vol dat ze uitgevoerd hebben wat John Storyk ontworpen heeft, en dat is de basis voor hun slotrekening. Wij zijn de mening toegedaan dat we een verschil hebben van $500.000, en zo gaan we slechtgehumeurd uiteen. Het bezoek van de Duitse TV producer Jürgen Hohmann, een oude bekende uit de Arcade tijd, en Goetz Kiso, manager van André Rieu, heeft als doel om Ex’pression te betrekken bij een grote tournee die ze aan het voorbereiden zijn voor André Rieu. We zijn vereerd, en Gary is zelfs trots op me omdat ik de gasten in het Duits verwelkom. Moet erbij gezegd worden dat het gros van de Amerikanen geen woord buiten de deur spreekt! Maar helaas, wederom hebben we een student moeten verbannen wegens gewelddadige neigingen en grove taal. Het viel niet mee om hem buiten de deur te krijgen. Maandag 3 mei wordt me een brief ter hand gesteld van Arne Frager, de grote man van The Plant Studios, waarin hij voor de advocaten een weergave geeft van uitingen van een Full Sail leidinggevende over Gary, en dat liegt er niet om.

Volgende week: beschuldigingen van Full Sail inzake Gary. De onzekere toekomst van Craig Deonik. We hebben meer cash nodig.