Ik kan niet eens even zorgeloos Liverpool aandoen

Even ter herinnering; de laatste Luim sloot ik af met dermatoloog Dr. Tupker. De foto na de behandeling laat ik niet meer zien uit angst dat de boeren een (boeren) martelaar van me maken. Uiteraard, net als onze driekleur, op z’n kop. Uit m’n ooghoek zie ik al de eerste tractor met mest ons tuintje verpletteren. Bij de les blijven nu; Dr. Tupker meldde opgewekt dat ik pas over een jaar terug hoefde te komen. Operatie geslaagd. Na mijn geruststellende mededeling dat hij naald en draad volgens pro bono assistent Astrid naar behoren gehanteerd had, sloot hij tevreden het gesprek af. Dito tevreden verorberde ik m’n bammetje met hagelslag.

Blij dus. Wat ik eigenlijk zeggen wilde is dat ik niet even weg kan gaan of agressieve boeren en Amsterdamse mannelijke corpsbal hoeren (klasse, die toekomstige leiders) beheersen de media. En aangezien ik het over de Liverpool trip met zoon Rick wil hebben, ga ik daar onverdroten mee door! Goed, na ons tegoed te hebben gedaan aan broodjes HEMA worst, die ondanks de warmte zeer goed smaakten, begaven we ons onderweg naar Hoek van Holland, alwaar de door stakingen geplaagde P&O veerboot op ons wachtte. Uurtje in de rij voor paspoortperikelen, waarna Rick behendig zijn luxueuze Audi dek 7 opdraaide. Vervolgens in de lift naar ons dek, en daar werd de toon gezet. Aangezien de lift op elk dek stopte, kon je er echt op wachten. Rick: ‘papa blijf van die knoppen af’. Ik, op zeurderige oude mannentoon: ‘kwil naar Hull’. Verbaasde blikken, wij lacherig. De cabine met twee bunkbedden, douche en toilet was schoon, daar was alles mee gezegd, maar voldoet voor een paar uur. Op onderzoek uit. Irish bar gevonden. Top! ‘Two Guinness, please’. Helaas, dus toch maar Heineken genomen. Na het casino bekeken te hebben en de duty free shop, hunkerde Rick naar een saffie en begaven we ons naar dek 12, het zonnedek. Volle bak vanwege de zwoele avond, maar Rick is niet voor één gat te vangen. Hij bespeurde twee goed uitziende laat veertigers aan een tafel voor vier en speelde zijn troef uit: moi. Of ze ruimte aan hun tafel hadden voor zijn slecht ter been zijnde vader. Om met Aldi te spreken; ‘tuurlijk wel’. Enige mensen, en ze kwamen ook nog eens uit Rotterdam! Sterker nog, aanhangers van Excelsior. Hoe verzin je het dat Sparta, Feyenoord en Excelsior fans aan één tafel zitten?! Dannis en Merieke bleken te gekke mensen te zijn en in minder dan ’n uur voelden we ons als het ware verwant.

Het paar was op weg naar hun studerende dochter in Wales. Ze vertelden ook vol vuur over hun sociale activiteiten in Kralingen. Rick kon het niet laten om met een quasi serieus gezicht te melden hoe hij zijn behoeftige vader op sleeptouw nam. Na de eerste lachbui vertelde hij dat dit zijn cadeau was voor mijn verjaardag in 2021, helaas uitgesteld wegens Covid en stakingen. Maar nu is de Laanenploeg op volle kracht onderweg naar Liverpool met een tussenstop bij vrienden in Leeds. Het was goed dat de bar sloot om 00.00 omdat we op dat moment onsamenhangende teksten aan het uitwisselen waren van o.a. Jaap Fischer (‘Hij was in de wieg gelegd voor cipier’). Top avond, wat een begin van de vakantie. Ondersteund door Rick (onvrijwillig) stommelden we gezamenlijk naar onze ‘ruime’ cabine om daar als blokken in slaap te vallen, totdat we ruw om 06.00 gewekt werden met de mededeling dat het ontbijt geserveerd werd. STOP! Zo wordt deze Luim te lang, wordt woensdag vervolgd met ons verblijf in Leeds en mijn verschrikte reactie op een uitlating van onze gids/chauffeur in Liverpool.

Briljante Rolls Royce bereden door een man met een wereld aan Beatles informatie en een behoorlijke ‘dirty mind’. En ja, ik vergat m’n buik in te houden (de schrik en fish ‘n’ chips).

Komt een man bij de dermatoloog

‘Veel te vroeg’, vond Astrid, terwijl ze me naar Dr. Tupker in het St. Antonius ziekenhuis in Utrecht vervoerde. En gelijk had ze, we waren zeker 20 minuten te vroeg. Maar goed, ik ben liever gespannen in het ziekenhuis dan thuis, waar ik snel geïrriteerd kan raken. Rond 08.30 kwam Dr. Tupker in vol groen chirurgenornaat me ophalen. Het snijden kon beginnen. Een klein uur later verliet ik de behandelkamer en zowel Astrid als wachtende patiënten werden niet teleurgesteld.

Mensen keerden het hoofd af en één man zei ‘zo die heeft je goed toegetakeld’. Mijn antwoord mocht er zijn; ‘moet je die chirurg eens zien’. Alle gekheid op een stokje, gedurende de 40 minuten op de behandeltafel had men mij het zo goed als mogelijk naar de zin gemaakt. Dr. Tupker herinnerde zich ons gesprek over het TV programma van Matthijs van Nieuwkerk met Rob ‘snollebolleke’ Kemps en vond het een goed idee om me tijdens het snij-, brand- en hechtwerk, door Charles Aznavour te laten begeleiden. Het werkte, m’n gedachten vlogen hippend en hoppend naar wat op dat moment in mijn hoofd opborrelde. Bij ‘Hier encore’, in het Engels door Aznavour vertolkt als ‘Yesterday when I was young’, dwaalden m’n gedachten naar de oefenwedstrijd van Sparta tegen m’n oude cluppie Steeds Hooger, waar ik m’n jeugd heb doorgebracht. Op YouTube had ik de beelden gezien; Steeds Hooger werd met 24-0 verpulverd. Dat betekende 1 doelpunt per 3 3/4 minuut! Ik voelde me plaatsvervangend beschaamd over het ‘makke schapen’ gedrag van de Steeds Hooger spelers. Vroeger, waar heb ik dat meer gehoord, rolden we onze mouwen op wanneer we tegen een club op niveau speelden, en kwam er een ‘over mijn lijk’ mentaliteit over ons. Zoals in 1973 bij Alexandria ‘66 toen we Faas Wilkes, één der beroemdste spelers van Nederland, alsmede één der eerste profs, als gastspeler in ons midden hadden:

Dit kunnen we gelijk terugkoppelen naar die knielende speler uiterst links (moi) en huidproblemen, veroorzaakt door de zon. Vooral niet insmeren, daar krijg je een lekker kleurtje van. Overigens ga ik met de knielende speler op de tweede rij, Koen Bulsing, 3 augustus lunchen. Dan vieren we ons jubileum: 50 jaar geleden, traden we gezamenlijk op in het eerste team van Alexandria ‘66. Mooie herinneringen, aangevuld met pittige anekdotes, zullen zeker over de tafel gaan. Inmiddels ging Dr. Tupker gestaag door en waarschuwde me dat er bij het dichtbranden van wat bloedvaatjes geluid geproduceerd zou worden. Niet alleen geluid, ik rook het ook, hetgeen me deed denken aan vloeipapier, en merkwaardigerwijs voerde me dat terug naar Corfu. Immers, onze tweedaagse reünie met Oval Racing aas Frans Wijsman en zijn gade Rizla, was nog niet benoemd. Oval Racing? Heel verhaal, maar wij sponsorden dat indertijd en bij het afscheid van Frans op zijn pensioengerechtigde leeftijd, maakte hij bekend zich definitief op Corfu te vestigen. Aanleiding voor een ‘herinnert u zich deze nog’:

Wel een mooi moment om wat tijd met hen door te brengen. Uiteraard konden we het niet voor ons houden: ‘Rizla, hoe kom je aan die naam?’. Toen zij geboren werd, legde ze uit, was haar vader zo blij dat hij haar zijn mascotte noemde, maar omdat hij daar z’n tabak inrolde, heeft hij haar als Rizla laten inschrijven. Waar verhaal, dat verzin je niet.

Daar hebben we er maar eentje op genomen, met Vitalades Beach als heerlijk décor. Toen ik al die meewarige gezichten in de spreekkamer zag, verlangde ik terug naar de behandelkamer van Dr. Tupker, al was het alleen maar voor muziek en blije beelden. Astrid nam toen de regie in handen en nam de enige juiste beslissing, ze pakte me bij de hand en kocht een saucijzenbroodje voor me. Toen ik daar gretig m’n tanden inzette, wist ze dat het wel goed zat. Die vrouw kent me door en door! Voor het overige een vrij rustig weekje, hoewel…. Dat bewaar ik voor volgende week wilde ik zeggen, maar dan ben ik met oudste zoon Rick in Liverpool (Beatles tour). Dus, zou ik zo zeggen, blader gerust terug naar oude Luimen of vraag dingen die je altijd al had willen weten. Oh ja, en smeer je volgende week goed in, Dr. Tupker zit niet op nieuwe klanten te wachten!

Pension Elena: fata morgana of nachtmerrie? Slot.

Even nadat ik in de groezelige WC m’n handen ontdaan had van de kleverige resten van de cornetto, zag ik Joop van D. in de zinderende hitte naar z’n huurauto lopen. Hij stapte in en voordat ik ook maar iets kon vragen riep hij me toe dat hij de meiden ging ophalen. Zonder me aan te kijken reed hij vervolgens langs me heen. Hem nastarend leek het wel of ik een groot pak op de achterbank zag liggen. Was dit echt of werd het veroorzaakt door een luchtspiegeling? Speelde de warmte me parten? Schouderophalend betrad ik weer het lege pension annex minimarkt.

Beetje desolaat zo, het leek me beter om onze kamer op te zoeken om daar Astrid op te wachten. Gewoontegetrouw pakte ik de leuning beet om m’n kunstknieën te ondersteunen op de weg naar boven. Nou dat viel niet mee, de metalen pijp was inmiddels gloeiend heet geworden. Ik ben niet zo van de vloekerige, maar nu floepte er een flinke uit. De eerste handeling op de kamer aanbeland betrof de airco, het best functionerende deel. Na een uur of twee diende Astrid zich aan. Ze vond het merkwaardig dat Joop van D. hen op moest halen van Mary de K., taxi’s genoeg. Ik vroeg alleen maar of er een pak op de achterbank lag. Ze begreep de vraag niet, en ik liet het erbij. ’s Avonds gingen we met z’n vieren uit dineren, alcoholvrije Joop van D. reed, en alras vonden we tussen de talloze restaurants aan de Ionische Zee er één die ons aanstond: Riverside geheten. Het was prima voedsel, zeker weten, zij het dat de aantrekkelijk geprijsde zeetong (€20) gold voor twee personen per tong. Toegegeven, toen ze ons de hele tong lieten zien, kon men spreken van een knoeperd, dus die €40 was welbesteed. De muzikanten die vervolgens ongevraagd het restaurant van muziek gingen voorzien (‘Nooit op zondag’) deden Astrid verzuchten dat ze in de laatste 35 jaar hun repertoire niet echt vernieuwd hadden. Tijdens het afrekenen kwamen we er tot onze verbazing achter dat we gade werden geslagen door cyberexpert Lex B. en diens vrouw Rolina. Reden zij in de auto die ons steeds hinderlijk volgde? Terwijl Astrid later op de avond de slaap der rechtvaardigen sliep, bracht ik de nacht al woelend door. Er klopte iets niet. Het werd er niet beter op toen Ana B. tijdens het ontbijt koeltjes mededeelde dat haar man tijdelijk uitgeschakeld was en hij ’s avonds helaas ook niet deel kon nemen aan het feestdiner. Met een rilling over m’n rug moest ik weer denken aan dat imaginaire pak op de achterbank, en hoe ik dat, zonder reden overigens, koppelde aan Rudi H. Inmiddels hadden internationaal uitgewaaierde Griekse familieleden van pensionhouder Mixalis zich vrij luid ingecheckt. Er werd een mengelmoes van Schots, Duits en Grieks gesproken. Heel verwarrend. Na een dag of wat leken er twee vrij kleine mannen te zijn die een luidruchtige hoofdrol speelden; een bebrilde ‘Duitse’ Griek die me aan de intrigant van Asterix en Obelix deed denken, en een kleine ‘Schotse’ gifkikker met een slechte dronk. Een giftige mix. Inmiddels werden we uitgenodigd om ons bij het groepje te voegen aan het strandje bij Elektra. Ik begaf me daar wat later heen, uitgerust met wat leesmateriaal. Na me moeizaam (gevaarlijk) naar beneden gewerkt te hebben, zag ik de meute liggen. Echter, een levensgevaarlijke trap zonder leuning, bestaande uit ongelijke mega brokken steen, met hier en daar een ontbrekend stuk, werd me teveel. Astrid bevestigde het gevaar. Ik besloot het daarbij te laten en van mijn boek te genieten bij een glaasje wijn, uitzicht op de baai en me gedachten te maken over de merkwaardige situatie die ontstaan was.

Er zijn mindere plekken om de balans op te maken! Met Astrid klauterde ik wat later weer naar boven om ons voor te bereiden op een maaltijd ‘ergens’ langs de kust. Inmiddels brak zaterdag aan en vernamen we dat Ana B. met haar man, Rudi H. dus, met Mixalis aan het stuur, onderweg was naar het vliegveld. Geen enkele kans gekregen om afscheid te nemen. Merkwaardig. ’s Middags verwachtten we oude vrienden die zich op Corfu gevestigd hadden, en vanwege de ‘oude koeien’ hadden we om 14.00 een tafel gereserveerd aan het water bij restaurant Panorama. Ze waren iets later en Astrid toog alvast onderweg om de tafel vast te houden. Ze was nog maar net weg toen Mixalis en Ana B. voor kwamen rijden. Mixalis begon allerlei pakken uit te laden die volgens Ana B., die zich op afstand aan mijn tafeltje nestelde, afkomstig waren van de groothandel die ze op de terugweg aangedaan hadden. Uitbundig vertelde ze hoe ze Rudi H. ingecheckt had en dat ze zich eigenlijk niet zo lekker voelde. We werden onderbroken door de komst van onze vrienden, waarna ze zich naar haar kamer begaf. Ook Ana B. zouden we gedurende ons verblijf op Corfu niet meer zien. Zondagavond besloten we samen met Lex en Rolina B. het afscheidsdiner van Joop van D. en Mary de K. op te luisteren. Op de keuze van de wijn na en het missen van wat bestellingen door de kelner, was het goed toeven aan de kust. Uiteraard kwam een en ander wel ter sprake, zij het beschaafd. De band met Lex en Rolina B. was inmiddels dermate kameraadschappelijk geworden dat we maandagavond bij ‘Elena’ besloten nog een afscheidsflesje te nuttigen, alsmede wat ouzo. De stemming bij het groepje internationale Grieken was gespannen, mede veroorzaakt door de kleine gifkikker, die te pas en te onpas het woord ‘fucking’ aan z’n zinnen verbond. Enigszins geamuseerd bekeken we het schouwspel, tot de bebrilde Griek ten tonele verscheen en de gifkikker hem aan wilde vliegen. Mixalis kwam tussenbeide en nam de bebrilde Griek mee naar de straat terwijl de vrouwen inpraatten op de gifkikker. De zaak leek gesust totdat Mixalis met de bebrilde Griek terugkwam en men met moeite de twee kemphanen van elkaar kon scheiden. Dat werd het moment waarop een vrouw van formaat, letterlijk en figuurlijk, uitgedost in een felgroene outfit het woord nam. Het woord, wat heet, alsof ze sprak via een megafoon. Ze ‘beloofde’ als dit zo door zou gaan om brillemans naar Duitsland te schoppen en gifkikker naar Schotland. Vervolgens sommeerde ze gifkikker, haar man, naar z’n kamer te verdwijnen. Tot onze verbazing gehoorzaamde hij schaapachtig, maar niet zonder brillemans nog even ‘fucking asshole’ toe te bijten. Ook gifkikker werd niet meer gesignaleerd. Ofschoon we af en toe ons lachen niet in konden houden, hielden we ons gezicht op stand ‘beleefd’. Rolina B. kwam met de suggestie dat ze wellicht onenigheid hadden gekregen over de verdeling van de opbrengst van een klus. Mixalis had met brillemans gesproken, schoot het door m’n hoofd, en Mixalis had Rudi H. samen met Ana B. naar het vliegveld vervoerd. Toeval? Hartelijk namen we afscheid van Lex en Rolina B., die gaan we zeker weer zien. Na de ‘horror’ rit met Mixalis en een vlotte check in op het vliegveld van Kerkyra, stapten we in een KLM kist met een Transavia bemanning, waarbij we ook geboekt hadden.

Alles ging naar wens en ik doezelde wat weg. Plotsklaps zat ik rechtop in m’n stoel, veroorzaakt door een hevige klap. De gezagvoerder heette ons van harte welkom in Rotterdam, het was dus een heftige landing. Zou die Transavia piloot gedacht hebben dat het toch maar een KLM leasebak was?! Wel schoot plotseling alles op z’n plek, ik was eruit. Normaal gesproken is dit het punt waarop ik naar volgende week verwijs, echter, om af te zijn van de vele mensen die me anders als het ware willen dwingen (soms met geld) om het vervolg te melden, bij deze de epiloog. Het was een bijzondere vakantie, dat moge duidelijk zijn. Een vakantie die vele interpretaties had qua gebeurtenissen, waarvan er een behoorlijk aantal ook daadwerkelijk plaats hebben gevonden. Een aantal heb ik met behulp van met name Astrid en Lex en Rolina B., bulderend van het lachen, nadere invulling gegeven. Even rechtzetten: Rudi H. zat in een vlucht naar Madrid, daarna hebben we hem niet meer getraceerd. Ana B. meldde zich bij haar broer na een uitgebreide yogasessie, en heeft zich inmiddels bij Rudi H. in Spanje gevoegd. Mixalis rijdt nog steeds alsof de duivel hem op de hielen zit, en eigenlijk is gifkikker de enige die spoorloos is. Inmiddels heeft Joop van D. zich gemeld als advocaat van brillemans. Stop, m’n fantasie gaat weer met me aan de haal. Moet ik zeggen dat een paar weken in een hoekje bij Pension Elena veel inspiratie oplevert. Eigenlijk is de moraal van dit verhaal dat wanneer je fantasie met je op de loop gaat, dit soort verhalen kunnen ontstaan. Hoewel, het had waar kunnen zijn. Griezelig toch?!

Pension Elena: fata morgana of nachtmerrie?

Dramatisering van een waar gebeurde vakantieweek! Deel 1: Pensionhouder Mixalis stond stipt vijf uur klaar om ons op de bloedhete laatste dinsdagmiddag van juni naar het vliegveld van Corfu te vervoeren. Hij deed dit op de gebruikelijke wijze; borden negerend die een maximale snelheid aangaven of ‘stop’, auto’s passerend met een bocht in het zicht dat naderend verkeer aan het oog onttrok, en zonder respect voor voortkruipend verkeer als daar zijn fietsers en voetgangers. Echter, voortrazend over de smalle kustweg, met de steile helling naar de Ionische Zee griezelig dicht aan mijn zijde, moest hij in de remmen toen plotsklaps een fors uit de kluiten gevelde boom hem de weg versperde. Wat te doen? Daar dacht onze ‘held’ geen moment over na, hij schakelde in z’n achteruit en reed vele kilometers op volle snelheid (herinner je die DAF-races nog?) naar een keerpunt. Astrid en ik keken rechts naar beneden, deden een schietgebedje en……..ontwaakten uit een nachtmerrie. Zo zou het verhaal moeten gaan, maar dit was realiteit en een kopie van de rit die we een week daarvoor maakten van Kerkyra naar pension Elena, met uitzondering van het achteruit rijden. De boomlange Mixalis leverde ons ook toen veilig af, zij het ‘shaky’.

Eén van de twee mannen die ons opwachtten (waarom eigenlijk?) was mijn ‘long time’ advocaat Joop van D., bezig aan z’n laatste actieve jaar. De ander kwam mij vaag bekend voor. Toen hij zich voorstelde als IE (Intellectueel Eigendom) autoriteit Rudi H., viel het kwartje, we waren verbonden op LinkedIn. Ze hadden onze vlucht gevolgd en vonden het leuk om ons welkom te heten namens de groep die hier de 70e verjaardag ging vieren van Spaans grootgrondbezitter Ana B. Na het uitwisselen van wat beleefdheden, liet Rudi H. nog wel even weten dat Ana B. zijn eega was. Eerst maar eens even opfrissen, meenden wij. Kamer 9 werd ons toegewezen en tot onze vreugde bleek die te voldoen aan onze reinheidnormen. De douche daarentegen leek gemaakt voor een persoon van middelmatige hoogte met een gewicht van maximaal 65 kilo. Met veel moeite wist Astrid me erin te wringen en kon de afspoelpret beginnen. Helaas bleef het toilet doorspoelen, maar ook daar wist Astrid via het indrukken van beide spoelknoppen een antwoord op te vinden. Groot pluspunt bij deze hitte: functionerende airco. Het voorstellen aan de groep, waarin wij als indringers gedoogd werden, kon beginnen. Joops vriendin Mary de K., vermaard globetrotter, met Dubai lange tijd als thuisbasis en vluchtige kennis van Roger Moore in Gstaad, kenden we al geruime tijd.

Joop van D. en Mary de K. later die week in Kerkyra

Een echtpaar in USA status (dochter en schoonzoon Ana B.) laten we vooralsnog buiten beschouwing, maar zeer interessant was het echtpaar B. Lex cyberexpert, broer van Ana B., en Rolina, partner van een cultuurkoepel. Al met al een intrigerende groep, en dat zou ook blijken. Het boottochtje op de Ionische Zee, daags erna, liep in eerste instantie op (zee) rolletjes. Wel vonden we het vreemd dat Lex en Rolina B. niet meegingen en ons uitzwaaiden als een soort ‘Last Farewell’. Maar goed, misschien zag ik spoken. De stemming was uitstekend en met uitzondering van Rudi H. en uw schrijverd, begaf eenieder zich te water.

Na de lunch zette de boot koers naar Notos Beach, waar Joop van D., Rudi H. en ik aan wal gingen. De dames koersten nog even door om elders aan wal te gaan, wellicht uit op lokale snuisterijen. Merkwaardig was dat zodra wij achtergelaten waren op land, aan boord de champagne rond ging. Rudi H. trok zich al excuserend vermoeid terug naar z’n kamer, waarna Joop van D. trakteerde op een cornetto. Al peuzelend aan de snel smeltende ijslekkernij konden we niet vermoeden dat dit de laatste keer was dat we Rudi H. in Corfu zouden zien. Volgende week deel 2: welke rol speelt Ana B. en waarom willen internationale Griekse familieleden van Mixalis in het pension met elkaar op de vuist gaan. Nog wel even vermelden dat het een zaligheid was om vanaf Rotterdam naar Corfu te vertrekken. Kan geen toeval zijn! En om rond het middernachtelijk uur warm in je eigen huis ontvangen te worden door broer Rob en schooonzus Mariette, is liefde zonder grenzen.