‘Drie maal drie is negen’, wie kent het niet?! De drie is voor mij een geluksgetal, niet alleen omdat het mijn geboortedag is, maar ook omdat het in iedere fase van mijn leven opduikt. Neem de afgelopen week, die gaat in Luim geschiedenis vereeuwigd worden als de ‘week van de drie’. Het begon allemaal zaterdagavond bij Sparta tegen FC Utrecht. Drie maal stonden de onzen achter, drie maal kwamen ze langszij:
Dat getuigde van moed en karakter, net als in een goed huwelijk. Goed begin van de Luimweek. Zondag: lunch bij Hans en Frietje in Loenen a/d Vecht op uitnodiging van kleinzoon Felix. Nog steeds voor mijn verjaardag (de 3e dus). Felix kan komen met vragen als ‘opa, wanneer ging het fout tussen u en oma’? Sinds zijn jeugd, hij is nu 24 (8 maal 3) mag hij elke vraag stellen die er in hem opkomt en ik kan rustig zeggen dat ik al heel wat indiscreets om mijn oren heb gehad. Kostelijk. Maandag lunch op uitnodiging van 3e kind Eric bij Wetterwille in Loosdrecht, ook nog voor mijn verjaardag. Genoten van een uitstekende lunch met uitzicht op de jachthaven, en gelijktijdig de problemen van de wereld besproken en opgelost. Dinsdag krijg ik een schok wanneer ik verneem dat Dolly Parton overleden is. Zondag 24 juli 2011: het enige concert dat Astrid en ik van haar bijwoonden in het Concord Pavillion, waar we praktisch om de hoek woonden.
Niet alleen zong ze fantastisch, maar ze was ook enorm geestig. Iedereen wist natuurlijk van de vele ingrepen die Dolly onderging om jeugdige Dolly te blijven. Op de vraag of Dolly’s man na al die tijd nog in haar geïnteresseerd was, antwoordde ze gevat dat dankzij die ingrepen haar husband elke maand een nieuwe Dolly kreeg. Elke bezoeker die bij ons thuis op het internet is geweest, weet dat hij/zij moet inchecken op ‘Dolly Parton Fan Club’. Maar goed, dinsdag haalt Rick, zoon #1, me op voor een partijtje pool bij Hippo in Hilversum. En, ojee, voor het eerst in jaren versla ik hem: 3-1 (best of five). Hij kon (en kan) het nog steeds niet geloven en stuurt me woensdagmorgen een plagerig appje dat ik me wel heel goed moet voelen. Middels onderstaande foto laat ik dat duidelijk blijken:
Grappig genoeg vorm ik met de mannen op wiens schouders ik zit, wijlen Eckart Wintzen en Gary Platt, het drietal dat verantwoordelijk was voor de start van Ex’pression College in Emeryville, Californië. Rick vat het sportief op. Woensdagmiddag doen een drietal vrienden onze ark aan voor een rondje Loosdrechtse Plassen. Hessel van Oorschot speelt een ‘bedenkelijke’ rol in de mini documentaire die Superconnectors onder het mom van een interview over me maakte:
Het werd een uitermate gezellige middag wil ik nog wel kwijt.
Alles klopte; de captain (dank Astrid), de gasten en het weer. Maar we moeten door om te voorkomen dat het een boekwerk wordt, uiteindelijk gaat het om de vrijdag, want daar komen alle cijfers bijeen. Drie maal drie is weliswaar negen, maar drie naast negen maakt 39, en dat is wat we gisteren gevierd hebben:
Ons 39-jarig huwelijk. Na gewoond te hebben in drie landen buiten Nederland (Duitsland, België en de Verenigde Staten) was het een waar genoegen om tijdens ons diner voor twee bij Porto in Oud-Loosdrecht te mijmeren over al onze belevenissen. Mila had de derde kunnen zijn, maar ja, ‘no dogs allowed’. Het laatste trio is hoop, geloof en liefde. Laat ik me tot het laatste beperken, want daar zijn drie mooie mannen uit voortgekomen. Kortom; een driewerf hoera voor een geslaagd huwelijk, op naar de 40!