Category: Uncategorized

Het was weer eens zo’n week. Allereerst het overlijden van Jan Lenferink (80), de gastheer van de vermaarde TV show RUR, dominant in de 80-er en 90-er jaren. Op de kop af 39 jaar geleden mocht ik daar ‘optreden’ als vertegenwoordiger van de honkbalbond, met name om te praten over het verlies van ruim vier ton bij het WK honkbal in Nederland, in 1986. Daarnaast een software demonstratie van Book One, een revolutionair filmediting programma van uitvinder Samuel Meyering (Rolykit). De andere gasten waren Carrie Tefsen, de gevestigde entertainment ster, en Herman Finkers, de opkomende cabaretier.

(Foto genomen van de TV). De uitzending werd voor mij onvergetelijk omdat ik wegens een opmerking van Carrie Tefsen het voorgenomen huwelijk tussen Astrid en mij in de ether kon slingeren. Jan Lenferink stelde het huwelijk als vraag centraal, waarop Carrie Tefsen meldde ‘dat se dat echt niet sag sitte’. Toen was het mijn beurt: ‘in plaats van kaarten…….’, je begrijpt het, geginnegap alom. Het leuke was dat Lenferink oprecht geïnteresseerd raakte in Book One en er best wel in wilde investeren. Hij stuurde me daar nog een alleraardigste ansichtkaart over:

Helaas stak uiteindelijk grootaandeelhouder Willem van Kooten (Joost den Draaijer) daar een stokje voor, maar dat is een heel ander verhaal. En dan gisteren het verhaal dat Jaitsen Singh, na 42 jaar gevangenschap in de V.S., in Nederland aangekomen is. Jammer dat we het uit de krant moesten vernemen, maar blij over deze upgrade voor hem in de penitentiaire inrichting Haaglanden. Van jong tot oud zijn we met hem bezig geweest, dat wel:

Hoewel 81, hopen we dat hij er, met dank aan zijn advocaat Rachel Imamkhan, toch nog een aantal gelukkige jaren aan toe kan voegen. En afgelopen woensdag, de 11^e, konden we 2 van mijn 5 jongens feliciteren met hun verjaardag. De jongere werd 44 terwijl oudste zoon Rick 60 voor z’n kiezen kreeg. ‘Wat, ben jij al zo’n oude vader’, hoor ik menigeen in verbazing uitroepen. Nee, nee, ik ben jong vader geworden en prijs me gelukkig na al die jaren nog zo’n geweldige band met Rick te hebben. In het spoor van zijn vader viert Rick vanavond zijn kroonleeftijd uitbundig, met als thema muziek. Dus een vriendelijk verzoek om je te kleden als een artist die je adoreerde of een muziekstroming uit jouw tijd, dus van Elvis Presley, Rock and Roll, tot Harry Styles. Omdat Astrid en ik als een setje gaan, kan ik dus niet Elvis Presley (RIP 42) meer zijn:

Mmmm…..zonnebrand wat ongelijk ingesmeerd. De vraag hoe Astrid en ik ons uitdossen, blijft ons hardnekkig achtervolgen, nee, niet Gert en Hermien of Saskia en Serge. Maar we geven niet toe, vanavond de ontknoping, volgende week de foto’s. Over getallen gesproken, gisteren was het vrijdag de 13^e en tot mijn verbazing merk ik dat veel mensen daar toch nog een zekere angst voor hebben. Wij hebben dat absoluut niet, sterker nog; onze woonstek heeft als adres Eendengat 13. De Luim sluit ik vandaag vreedzaam en liefdevol af, er is immers al genoeg ellende in de wereld. Woensdag bezochten Astrid en buurvrouw Carla Alpaca Langeslag, ‘de Alpaca beleving van het groene hart’.

Daar hield ik wel een sleutelhanger van Alpaca wol aan over. Rest mij jullie ‘Happy Pi-dag’ (3,14) te wensen, want zo speciaal is 14 maart!

Johnny & Rijk, Spaan & Vermeegen, Barend & Van Dorp, Van Kooten & De Bie, allemaal vermaarde duo’s, maar niet van WK niveau, zoals Kok & De Boo. Kok & De Boo zijn de Bonnie & Clyde van de schaatswereld, iedere sprinter berovend van de illusie dat ze recht hebben op goud. En dat zo kort na hun succesvolle optreden tijdens de Olympische Spelen in Milaan. Ik ben zwaar onder de indruk van die twee. Niet dat het gevoel van succes mij onbekend is; zoals bijvoorbeeld winst bij het jaarlijkse ‘grand pool’ evenement in Concord, Californië:

Mijn Nemesis, de vervaarlijke Fred van Buiten uit Menlo Park, Californië, moest keer op keer het onderspit delven. In de nadagen van mijn carrière, en inmiddels teruggekeerd naar Nederland, wist hij me vorig jaar tot zijn uitzinnige vreugde te verslaan. Onderstaand Fred ‘the winner’, die sportief voor de pers z’n vreugde onderdrukt.

Het uitverkochte en kolkende Hippo in Hilversum hield me nog lang op de been, maar uiteindelijk ging de oude eik neer. Overigens heb ik mijn keu aan de wilgen gehangen, uitdagingen worden niet meer aangenomen. Inmiddels is mijn managementbureau aan de slag gegaan om het project Kok & De Boo, ‘voor al uw schaatssuccessen’, een degelijke basis te verschaffen voor hun verdere leven. Minus 15%, dat wel. Nu we toch bij sport zijn; vinden jullie ook dat er in de eredivisie zo uiterst middelmatig gevoetbald wordt? Laat ik me beperken tot m’n eigen cluppie, Sparta Rotterdam uit 1888, en zo speelden ze ook. Uit bij Heerenveen, ook gestreept, maar dan blauw. Na een half uur had ik echt de neiging om te schreeuwen dat de gasten met die rode rumbonen op hun shirt, de tegenpartij was. En dat niet elke bal erin kan gaan, maar dat tussen de palen al een beginnetje is. Laat staan dat voorzetten best kniehoogte mogen overschrijden. Overigens heb ik dat volgens Astrid ook geschreeuwd. De minst slechte won. Het blijft dus gokken met Sparta en hoewel dit alweer een tijdje geleden is, blijf ik erin geloven!

Woensdagavond togen Astrid en ik naar Van Stal in Amstelveen voor de eerste cursusavond (theorie) hoe om te gaan met het dagelijks leven van onze hond, Mila dus, de prikkels van de stad of omgeving en hondentaal. Eigenlijk ook opvoeding van de baasjes en met name mij, de zwakke schakel. Mijn naam is echter haas. Tot mijn opperste verbazing vond ik (wij) het hartstikke interessant, niet in het minst vanwege de geanimeerde docent. Twee voorbeelden, en misschien zeg je ‘ach man, dat wist ik allang’. Kan me niet schelen. Mila heeft de neiging drollen, tot onze grote afschuw, heerlijk te vinden. Om te voorkomen dat ze er een hap van neemt, zetten we onze hakken stevig in het zand wanneer ze de lijn uit onze handen probeert te trekken van verlangen naar deze bruine lekkernij. Is normaal hondengedrag, kijken ze af van hun moeder die de kooi schoonmaakt (eet) wanneer de puppy’s kakken. Afleiden is de boodschap. Of dat ze begint te grommen wanneer een onzer buren, 30 meter verder over het water, verschijnt. Met of zonder hond. Een raadsel voor ons, maar nu niet meer. Zijn hond, een labrador, zwemt graag en wanneer hij te ver gaat, wordt hij door z’n baasje terug geschreeuwd. En daar is puppy Mila afgelopen zomer enorm van geschrokken. Is haar bijgebleven, dus associeert ze de buurman met angst, hoewel die een hondenman is. En zo waren er nog wat voorbeelden die ons inzicht gaven wat er zo al leeft in Mila’s koppie. Nu volgen twee praktijk uren met hond, weer een theorie avond, gevolgd door twee praktijk avonden. Jammer dat Astrid verzuchtte dat mijn ouders met mij ook zo’n cursus hadden moeten doen. Mijn naam blijft haas.

Na afloop van de Olympische Winterspelen viel ik in een donker gat, het zo succesvolle, spetterende oranje was van de buis verdwenen, huldigingen daargelaten. Ik moest me in iets anders vastbijten, iets waar ik nog nimmer vat op had gekregen. Plotseling, tijdens een klein glaasje Seagram’s VO (Canadees), mee neuriënd met ‘Laughter in the rain’ van de recentelijk overleden Neil Sedaka, schoot het me te binnen: waar komt die eeuwige behoefte aan muziek toch vandaan? Ik ben opgegroeid met automatisering (IT) en bij alles wat ik deed was muziek een hulpmiddel, zowel bij lief als leed. Zo kon het gebeuren dat ik 5 jaar een stuk management deed voor Loïs Lane en Managing Director werd voor Arcade in Düsseldorf, met grote artiesten als Alan Parsons en Chicago. Alan Parsons nodigde ons uit om backstage een borreltje te komen drinken na een optreden in Paradiso, hetgeen we met veel plezier aanvaard hebben:

Het ‘kijk eens naar het vogeltje’ werd met geproeste vrolijkheid door Alan en mij uitgevoerd. Persoon links van mij wegens privacy (AVG) weggestuft. Had mooier gekund, maar ik blijf m’n eigen verstand gebruiken in plaats van AI. Echter, het bracht me niet bij het ‘waarom’, oftewel waar het vandaan kwam. Terug naar 1945, het jaar van mijn verwekking toen ‘Er hangt een paardenhoofdstel aan de muur’ van de Kilima Hawaians de hit van het jaar was. Nee, dat kon het niet zijn. 1946 dan, het jaar van mijn geboorte. Wat zegt de Chinese kalender over het jaar van de Hond: mensen geboren in dit jaar staan bekend als betrouwbaar, eerlijk, vriendschappelijk en loyaal, maar kunnen ook scherp uit de hoek komen. Dat komt me bekend voor, maar heeft niets met muziek te maken. Zou er nog iets anders zijn dat op mijn geboortejaar slaat? Op een dag, om precies te zijn afgelopen maandag, sloeg het in als een bom: als gewoonlijk, tijdens het inkloppen van belangrijke informatie op mijn PC, had ik de internetzender op NPO5 staan, het station van de ‘Gouwe Ouwe’ van de publieke omroep. Mijn geboortejaar bleek identiek te zijn aan het ontstaan van de ‘Arbeidsvitaminen’, het programma dat van maandag tot en met vrijdag uitgezonden wordt en waarvan het formaat veelal bepaald wordt door aanvragen van mensen/afdelingen uit bedrijven. Dat verklaart alles, ik ben dus geboren in ‘Het jaar van de Arbeidsvitaminen’, ‘music from the get go’! Een zucht van opluchting ontsnapt me, nu begrijp ik ook des te beter het thema van het (kroon) verjaardagsfeest van oudste zoon Rick over twee weken: ‘muziek door de decennia heen’, en het zou sfeer verhogend zijn wanneer je als zodanig uitgedost verschijnt. Dat is ons niet vreemd, zoals je kunt zien hoe Rick en ik als zodanig ooit tijdens een rockfeest verschenen:

Dat is nou het leuke van dat zoekwerk; zoals je kunt zien is het bij Rick ook met de paplepel ingegoten. De appel en de boom, u weet wel!

Intens meelevend met de Nederlandse Olympische deelnemers, ontkom je er niet aan om hun leed en vreugde te delen. Neem bijvoorbeeld de 1500 meter schaatsen voor mannen op donderdag. Na de fenomenale rit van de geplaagde Joep Wennemars (China kruising), die ‘en passant’ het Olympisch record scherper stelde, zagen we pa Wennemars een kuitenflikker van jewelste maken. Maar helaas, een drietal hard(er)rijders wrongen zich tussen hem en een bronzen medaille. Immense teleurstelling en boosheid was van zijn gezicht te scheppen. Immers, hij was vanwege de China kruising van een zekere medaille beroofd op de 500 meter en nu, vanwege een loting die hem zeer ongunstig gezind was, gedoemd om een scherpe tijd te zetten, zonder aanknopingspunt. Ik kon me helemaal in hem verplaatsen. Daar tegenover stond de staat van opperste vreugde van Kjeld Nuis, die op 36-jarige leeftijd voor de derde Olympische Spelen op rij zich in de medailles schaatste. Twee maal goud, nu brons. Brons dat voor hem de wereld betekende. Jawel, goud waard, inclusief Kjelds betraande ogen, en die had ik ook. Vrijdagmorgen begon voor mij ook als een Olympische medaille toen ik mijn naam genoemd zag bij een plaatsing op LinkedIn van een van de eerste studenten bij Ex’pression College in Californië. Voor de zuiverheid heb ik het niet vertaald: “I found a glossy print from college: The Expression Center for Mew Media (Expressions College). Thank you, Peter Laanen for always making yourself available. I started out as a member of the very first class, Class#1 …. Those were some special times, indeed.” Die eerste klas startte 11 januari 1999, na een blitz campagne, en de student, James Cordova, startte in het animatie programma. Na hem blozend bedankt te hebben, stuurde ik hem de volgende foto:

Dit jack was een cadeau voor elke student die bij ons afstudeerde en bracht bij een liefdadigheid veiling in 2000 $500 op. Het bod kwam van een lokale makelaar die, zo te zien op de foto, het toch eigenlijk wat aan de prijzige kant vond. James reageerde als volgt: “Peter Laanen, you were, and still are a huge part of what’s going on. You made a big imprint on all of us. I keep that jacket safe and sound :0) Ja, ik heb dat Jack ook nog, en het is niet te koop! Heel eerlijk, dit lijkt op borstklopperij, en dat is het misschien ook wel een beetje, maar 20 jaar na mijn vertrek dit nog te mogen vernemen is zoals ik mijn legacy graag zie, daar kan geen lintje of ridderorde tegenop. Vrijdag eindigde met een gouden toetje aangeboden door de shorttrack mannen op de aflossing, met de uber vrolijke gebroeders Van ’t Hout, en Antoinette Rijpma-de Jong op de 1500 meter. Die rooie Antoinette, die vroeger zo gepest werd! Dat is nog eens lekker ‘puh’. Daarnaast heeft ze ook nog een stichting opgericht ter bescherming van kinderen die continu gepest worden. Dat noem ik legacy van de bovenste plank. One hit wonder Arne Jansen kan met zijn ‘Meisjes met rode haren’ in ere hersteld worden.

Dat brengt me bij iemand die van Hero naar Zero viel. Waarschijnlijk ver onder nul; Andrew Mountbatten-Windsor. Van held tijdens de Falkland oorlog naar Zero bij Epsteins seks crime gang. Wijlen Queen Elizabeth draait zich in haar urn om bij het absorberen van al dit nieuws over haar lievelingetje. Laten we maar zeggen dat we niemand deze legacy gunnen, hoewel ik bang ben dat nog heel wat ‘namen’ hetzelfde lot wacht na verdere openbaring van de Epstein files. Dan kan ik afsluiten met het volgende spreekwoord; ‘Al is de seks crimineel nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel’. Blijf bij de les Trump………………

Waarom moest ik gelijk aan deze song denken toen ik las dat de Noorse kroonprinses Mette-Marit nogal betrokken was bij de seks pedo Jeff Epstein. Had het te maken met de zin ‘would you marry me anyhow’ toen ze als eenvoudige burgervrouw met kroonprins Haakon omging en al nauwe banden met Epstein had? Over één zinnetje hoefde ze zich geen zorgen te maken; ‘would you have my baby’, want die had ze al. De toen 4-jarige Marius Borg Høiby kwam als koekoeksjong het Noorse koninklijke nest binnen. De nu 29-jarige Marius brengt inmiddels zijn dagen door in de rechtbank waar hij beschuldigt wordt van maar liefst 38 misdrijven, waaronder verkrachting en handel in drugs. Dat deed me gelijk aan een Nederlandse kraker denken; ‘Het zal je kind maar wezen’. Maar goed, Morten Borg, één van de aan drugs gerelateerde scharrels van Mette-Marit is de biologische vader van Marius, die even voordat hij de gevangenis inging dit voor elkaar kreeg. Je vraagt jezelf af hoe zij door de koninklijke ‘keuring’ kwam, die Prins Haakon moet wel smoorverliefd op haar geweest zijn.

Het geluk spat ervan af bij deze foto! Bij de meerderheid van het Noorse volk is ze niet bepaald populair en wordt ze zeker niet gezien als een toekomstige koningin. De Luim volgt het op de voet. Nog een geval van ‘n ‘op de klippen gelopen huwelijk’ van adel met burger is de voorgenomen scheiding van ‘onze’ Formule 1 Prins Bernhard jr. met Annette Sekrève. Natuurlijk in goed overleg en met wederzijds respect, enz. Bas van der Schot van de Volkskrant beeldde Bernhard jr., zoekend naar een onderkomen, puik uit:

Natuurlijk weten we allemaal dat deze ‘stenen’ Prins genoeg onderkomens heeft, maar zie het als een geestelijke zoektocht. Het geeft je te denken of het zogenaamde gearrangeerde huwelijk geen betere oplossing is. ‘En de liefde dan’, hoor ik menigeen me toeblaffen. Mijn antwoord: ‘dat komt mettertijd, daar waarbij het in de scheidingsgevallen verdwijnt’. Enne, ouders weten toch wat goed is voor hun kind?! Lekker woke of wat? Even iets anders, recent krijg ik de ene na de andere aanbieding op mijn eenmanszaak ‘The Brand’. Klaarblijkelijk schijnen meerdere ‘Private Equity’ bedrijfjes zeer geïnteresseerd te zijn in een toko met een semi pensionado op leeftijd. Enig idee hoeveel miljoen ik zou moeten vragen? Heb ik weer, in navolging van al die niet deugende miljardairs weer in verleiding gebracht. Brengt weer zo’n liedje in mijn hoofd; ‘If I were a rich man’. Het gebeurt spontaan, maar één ding weet ik zeker, praktisch alle steenrijke mensen die ik in de loop der jaren heb leren kennen, hebben dat bereikt door veelal meedogenloos te zijn. Maar goed, mochten miljarden mij ten deel vallen dan, koop ik de Washington Post van die Trump kontlikker van een Jeff Bezos.

Hij kocht de krant indertijd om het van de ondergang te redden, nu vernietigt hij vrije meningsuiting. Ik weet niet waar dit heen moet, maar ik zou zo zeggen pluk het kleine geluk nu je het nog hebt!

Er zijn programma’s die ik liever niet bekijk, Astrid daarentegen wel. Zoals bijvoorbeeld Dr. Pimple Popper, die ze meegenomen had uit Californië (kanaal TLC). Mannenbroeders, ik weet niet hoe jullie erover denken, maar voor mijn gevoel vinden de meeste vrouwen het heerlijk om mee-eters en dergelijke fenomenen uit te knijpen. Astrid valt in ieder geval in die categorie, en ik vrees dat ze de techniek van Dr. Pimple Popper heeft overgenomen (niet geschikt voor jeugdige lezers):

Wanneer ik me scheer en ik zie Astrid in de spiegel m’n rug bestuderen, dan weet ik wel hoe laat is. Maar goed, vangt ze bij mij veelal kleine vissen, dan past de vangst van Dr. Pimple Popper in de categorie XXL. Een voorbeeld:

Lust u nog peultjes? Een ander programma in de categorie geneeskunde, op BBC One, heet ‘Call the midwife’, oftewel ‘bel de vroedvrouw’. Daar sluit ik me soms bij Astrid op de sofa aan omdat het een Engelse serie is met goede casting, een goed plot, en typisch Engelse humor. Het speelt zich af in Londens verpauperde wijk East End gedurende de 50’er en 60’er jaren. Het deel dat ik wat minder vind zijn de bevallingen. Aangezien in die tijd de ruggenprik amper werd toegepast, gingen de bevallingscenes gepaard met hartstochtelijke kreten van pijn die door merg en been gaan. Pas dan begrijp je waarom het goed is dat mannen, kleinzielig als ze zijn, geen baby’s krijgen. Ja, ik spreek voor mezelf, want wat wil het geval, ik ontwikkelde een bultje midden op m’n rug, pal op m’n ruggengraat. Aangezien ik volgende maand m’n jaarlijkse check-up bij de dermatoloog heb, wuifde ik ongeduldig Astrid af wanneer ze een Pimple Popper beweging maakte. Tot dat…….het bultje de omvang kreeg van een golfballetje en begon te ‘dragen’. Nederig vroeg ik Astrid er even naar te kijken. Aan haar gemompel te horen was het niet best en ze stelde voor de druk eraf te halen door er wat gaatjes in te prikken. ‘Ja’, kreunde ik bij voorbaat. Dat ging nog wel (volgens mij), maar daarna moest er wat vuil uit verwijderd worden en dat deed ongelooflijk veel pijn, hetgeen ik verbaliseerde a la ‘call the midwife’. Astrid, die o.a. met schotwonden te maken had als paramedic in Californië, was niet onder de indruk.

Hier afgebeeld met collega en zoon Kaj.

Ze instrueerde me een afspraak te maken met onze huisarts die volgens haar waarschijnlijk anti biotica toe zou dienen. Muziek in mijn oren; geen geknijp meer. Zo gezegd zo gedaan, ik heb een geweldige huisarts, tevens voetballiefhebber. Allereerst gaf hij een compliment voor het voorwerk van Astrid, met dien verstande dat de prikgaatjes niet voldoende waren en dat hij het abces open zou snijden. ‘Verdoving’, piepte ik. ‘Ja, maar het zal niet veel helpen vanwege de infectie’, antwoordde hij monter. ‘Oh’, was het enige dat ik uit kon brengen. Na het sneetje werd het restantje vuil eruit gehaald en tandenknarsend (held outdoor) kon ik toch op enig moment een hartgrondig ‘shit’ niet voorkomen. Toen de procedure voltooid was (de hemel ging open) vroeg ik hem wat er mis was met de pijnloze anti biotica kuur. ‘Het natuurlijke proces heeft de voorkeur’, was het korte antwoord. ‘Logisch’, beaamde ik schaapachtig. Vervolgens schreef hij een briefje voor Astrid, nu benoemd tot assistent, wat er gedaan moest worden:

Het ziet er na de eerste twee spoelingen goed uit en, zoals ik altijd zeg, leve het natuurlijke proces. Even een vrolijk, wraakachtig, slot. Gisteren luisterde ik naar de groep Foreigner en één zin bleef in m’n hoofd steken: ‘you’re as cold as ICE, willing to pay the price’. ‘The price’ die Trump moet betalen voor zijn Gestapo politie (ICE) heet Pimple Popper. Z’n hele leven (en daarna, voor de zekerheid) zal hij door die vingers achtervolgd worden die door geen enkele detector opgemerkt kunnen worden. Het omgekeerde dus van ‘wie goed doet, goed ontmoet’.

Zo kon het gebeuren dat ik na mijn euforische zondagavond, veroorzaakt door de sensationele overwinning van Sparta in de laatste seconden tegen Feyenoord, me afvroeg waar ik mee bezig was op die gedenkwaardige zondag 26 maart 2000, toen Sparta voor het laatst in De Kuip won. Zoals de trouwe lezer weet, heb ik mijn agenda’s gearchiveerd sinds 1974:

Dus even bladeren naar de week van 20 maart 2000. Eén ding is zeker, we woonden al ruim een jaar in Californië, in het pittoreske Walnut Creek. Enige melancholieke momenten maken zich van me meester terwijl ik m’n activiteiten van die week doorneem; o.a. ‘Orientation Day’ van hongerige studenten die zich willen werpen op een gedegen scholing in ‘sound, animation’, of ‘gaming’. Ons ‘total immersion’ credo slaat aan. Dan, op de dag dat Boukhari voor Sparta in De Kuip de winnende tegen Feyenoord scoort (1-2), lees ik in mijn handschrift ‘Rico geboren’, nota bene m’n eerste kleinzoon! Maar……die is de 27^e geboren. De 9 uur tijdsverschil moet me parten hebben gespeeld. Ik constateer dat ik daags erna, nadat ik mijn roes heb uitgeslapen, een en ander gecorrigeerd heb. Wel is het vermelden waard dat het leek of we (Sparta) Rico hebben toegestaan om Feyenoord fan te worden, evenals zijn vader Rick. Een zoenoffer dus, maar dan na de daad. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat we wel hebben getracht om hem in z’n jeugd te verleiden met een echt kasteel:

De Sparta ‘look’ stond hem goed, maar na een babbeltje met Johan Cruijff, koos hij definitief voor Feyenoord.

Het zij hem vergeven, het blijft uiteindelijk je oudste kleinkind. Wat ook geestig is om te vermelden dat voorafgaand aan de wedstrijd Rick me vanuit zijn auto belde, onderweg naar De Kuip, vergezeld van Ivar, onze jongste en die-hard Sparta fan. Na wat jennen over en weer werd naar mijn prognose gevraagd. Uiteraard moet dat winst voor Sparta betekenen, dus 1-2. Maar, voegde ik er aan toe, doelpunten van Mito en Van Bergen. Waarom is dit zo significant, vraagt u zich af. Welnu, die scoren bijna nooit, laat staan in één wedstrijd. Deze keer dus wel! Iedereen die daar op gewed zou hebben met €1 zou simpelweg €100.000 gewonnen hebben. Helaas, wederom werd deze pseudo Nostradamus niet geloofd. Ik moest en zou er een foto bij vinden die met een groep Spartanen in De Bosselaar getuigt van opperste vreugde. Voilà!

In de linker bovenhoek is Ivar ook aanwezig. Nog een leuk feit, naast broer Rob, uiterst links, staat tweede kleinzoon Felix die we in het Spartakamp hebben kunnen houden. Tel je zegeningen. Overigens hadden we deze pot voetbal ook de ‘Revenge of the Dog’ kunnen noemen. Dat zit namelijk zo, bij een vorige gelegenheid, een jaar of wat geleden, hadden onverlaten onze lieve Tinley uitgerust met een Feyenoord shawl.

Haar hartstochtelijke janken ging ons door merg en been. We hebben het hen vergeven, maar niet vergeten en ziedaar, postuum is de rekening alsnog vereffend. De wedstrijd heb ik in m’n eentje bekeken, maar volgens Astrid, die zich aan de keukentafel teruggetrokken had, deden mijn gejuich, gefoeter en gegrom denken aan een heel legioen. Heerlijk toch dat je op latere leeftijd een ‘one man army’ genoemd wordt. Wel is duidelijk dat, net als in de gezondheidszorg, bij voetbal geldt dat elke seconde telt, want zo ging de winnende treffer erin; de laatste seconde.

Nadat de tranen over het verscheiden van DGG (Dutch Game Garden) waren gedroogd, het afscheid groots gevierd en het belangrijkste jaarlijkse evenement, Indigo, gegarandeerd werd in Rotterdam, bleef de vraag wat te doen met de gigantische hoeveelheid documenten, video’s, presentaties en publicaties die de ontwikkeling van games in Nederland illustreren. De resterende vier DGG Mohikanen, JP van Seventer (CEO), Christel van Grinsven (Operational Manager), Tim Laning (Boardmember) en ik (Chairman) hebben het afgelopen jaar, buiten subsidie en accountant afwikkelingen, zich daarmee bezig gehouden, met name de eerste twee. Het grappige is dat toen Astrid en ik 14 december 2024 de expositie van ‘50 jaar Simplisties Verbond’ bij Beeld en Geluid bezochten, we het erover hadden hoe geweldig het moest zijn om net zoals Van Kooten en De Bie daar vereeuwigd te worden. Uiteraard kon ik het niet laten om me door Astrid vast te laten leggen als mijn held, de Juinense wethouder Tjolk Hekking, die daar ongeduldig op de burgemeester wacht:

Hoe ongelooflijk mooi dat de ‘legacy’ van DGG nu ook opgenomen is bij Beeld en Geluid, hetgeen gisteren uitgebreid in de pers ter sprake kwam. Het resultaat vertaalt zich als volgt: ’Beeld & Geluid neemt het archief van de Dutch Game Garden op in de collectie. Met het tekenen van de schenkingsovereenkomst stelt Beeld & Geluid zeventien jaar aan Nederlandse gamegeschiedenis veilig. De collectie biedt een unieke blik op de opkomst van de vaderlandse game-industrie’. Om een en ander officieel vast te leggen togen JP, Christel en ik dinsdag naar Beeld en Geluid ter plechtige ondertekening van de bijbehorende documenten met directeur Eppo van Nispen tot Sevenaer:

v.l.n.r. Eppo, Christel, JP et moi

Moet ik erbij zeggen dat het kantoor van Eppo een jongensdroom is die alleen door een grote man gerealiseerd kan worden. Jammer dat ‘onze’ Tim er niet bij kon zijn, die was met zijn fantastische gamebedrijf Grendel voor een belangrijke demonstratie (chirurgie) in Californië. Eppo beklom inmiddels een stoel en in zijn op Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club band gestoelde stofjas, gaf hij een inspirerende humoristische speech, waarin hij voor de goede orde nog eens herhaalde waarin onze nalatenschap terecht is gekomen: ‘Beeld & Geluid archiveert alle vormen van media, van tv- en radio-uitzendingen tot podcasts en van internetsites tot games, om deze unieke Nederlandse media-collectie ook voor toekomstige generaties toegankelijk en raadpleegbaar te houden. En jullie hebben een fantastische job gedaan als DGG met het creëren van een broedplaats voor Nederlands game-talent’.

Een en ander werd plechtig gevierd met een glas 0,0 champagne, waarbij ik me nu pas realiseer wat een fantastisch slot dit is van mijn (verlengde) rol als chairman van DGG. Een geluksvogel, dat ben ik.

Vorig jaar werden 883 jongens opgezadeld met de populaire naam Noah, afkomstig uit het Hebreeuws. Ervan uitgaand dat dit al het 7^e jaar op rij is, kan eenvoudig gesteld worden dat de betekenis ervan, ‘rust, troost of vrede’, weinig impact heeft gehad. Wellicht komt dat omdat de tegenhanger, oftewel de minst populaire naam, Donald is (bron: Laanen Research). Ook praat men erover als de meest gehate naam (sorry Donald Duck). Op zich staat Donald (in het Gallisch) voor ‘wereldleider’, en dat is Trump ook gaan geloven, een echte narcist waardig. De populairste meisjesnaam was Noor, met 705 aangiftes. Leuk dat Noor een Arabische afkomst heeft en ‘licht’ betekent. Een mooie tegenhanger van Noah. Met een beetje fantasie kun je je voorstellen dat Noor er met de Noorderzon vandoor ging, en Noah met zijn zelfgebouwde ark als de donder er achteraan. Dit soort hersenspinsels borrelden op toen ik vanmorgen vroeg de voordeur opende en naar buiten keek, om vervolgens Mila te verleiden alvast een plasje in de tuin te doen. Helaas, toen ze het Groenland winterscenario aanschouwde, trok ze zich haastig terug. Oh, Groenland, dat doet me weer aan die bullenbak van een Trump denken. Duidelijk is dat hij op niet al te lange termijn het wereldtoneel in een dwangbuis zal verlaten.

Angst bekruipt je wanneer je bedenkt hoeveel schade hij voor die tijd nog kan aanrichten. Maar goed, waar wilde ik heen met al die namen? 1912; wat was toen de populairste jongensnaam? Mijn vaders geboortejaar bracht dezelfde namen voort als de mijne: Jacobus, Petrus en Johannes. Mijn vader werd in de wandelgangen Koos genoemd, mijn roepnaam werd Peter, en daar ben ik mijn moeder nu nog dankbaar voor. Roepnamen bestaan niet meer; je heet nu precies als aangegeven; Liam, Luca of Robin (m/v) en Lieke, of Mila (v/h). Wel zo duidelijk. Mila? Juist, onze knuffel doodle, geen heldin in de sneeuw.

Hier voorzichtig verkennend. Moet ik zeggen dat ik ook als een bejaarde schuifel wanneer ik haar uitlaat, om te voorkomen dat ik niet op m’n gezicht ga op de spekgladde ondergrond. Ik bedenk me dan altijd hoe ik weer overeind moet komen. M’n twee kunstknieën laten me weinig ruimte om soepel overeind te komen. Voor m’n geestesoog komt er dan een buurman voorbij die vraagt hoe het gaat. ‘Gaat wel’, mompel ik dan, ‘was een lange wandeling, ik rust een beetje uit’. Je merkt dat de kou me te pakken krijgt, hetgeen mijn beslissing beïnvloedde om morgen af te zeggen voor de wedstrijd Sparta-Heracles. Hopelijk wordt broer Rob niet boos op me. Heimelijk hoop ik dat de wedstrijden afgelast worden, zoals gisteren reeds het geval was. Eén keer heb ik op de tribune gezeten met lichte vorst en een gezellig oostenwindje, het heeft tot maandag geduurd voordat ik definitief ontdooid was. Nee, ik doe mijn naam Petrus, ‘de rots waarop Hij zijn kerk zou bouwen’, geen eer aan. Mila wel: ‘ze straalt liefde, vriendschap en zachtheid uit’. Dat laatste geeft me aanleiding om terug te grijpen naar een gelukkig moment met Astrid op de piste van Northstar in Californië:

The (happy) End.