Kijk er maar naar Minister Dekker

Hoe vindt u dat, zo vlak voor uw ogen? Kijken zonder te zien?

Niet dat u me het type lijkt dat daardoor emotioneel geraakt wordt, maar toch! Wellicht zit er ergens bij u toch zoiets als een gevoelige snaar. Maar ja, 8 weken een motie naast je neer leggen terwijl Jaitsen Singh wegrot in Vacaville (Californië, zodat u weet waar te zoeken), getuigt niet bepaald van enige empathie. Na het geblunder door de decades heen, lijkt enige spoed op z’n plaats voor deze arme ziel. Verras me met een positieve response in plaats van weer zo’n achterbakse uitweg smoes. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Helaas moet ik ook concluderen dat de verplichting die de Tweede Kamer toevoegde aan de motie, ook met voeten getreden wordt. En niemand van dezelfde kamer die ook maar aan de bel trekt. Rare jongens en meisjes die volksvertegenwoordigers (vrij naar Asterix en Obelix). En nu wat leuk nieuws. Tussen de baby regen door togen Astrid en ik van de week op pad. Allereerst naar het pittoreske Volendam. Niet al te druk, wel veel oosterburen. En voor mij een lekkere palinglunch, vakkundig vastgelegd door Astrid:

Je zou het kunnen beschouwen als een ‘Dekker’ lunch: zo glad als een paling, daarna wegspoelen met een glaasje chardonnay. Vervolgens door naar Monnickendam, alwaar wij na het nodige rondcirkelen toch nog een parkeerplaats vonden. Leuk, niet echt opwindend, op een lokale Monnickendammer na, die op zijn fiets gezeten de halve straat blokkeerde en ons toeschreeuwde om anderhalve meter in acht te nemen. Gewoon genegeerd, gekkies vind je overal. Astrid pikte vervolgens een zonnestraaltje mee naast de plaatselijke monnik.

Wat die honkbalknuppel daar doet is me een raadsel, maar ik denk dat het zijn slagbeurt was. Vervolgens door naar Amsterdam Noord om de pas betrokken studio van Ivar te bewonderen. 23 jaar, maar goed voor elkaar. Vervolgens naar ‘Plek’ met z’n drietjes, strand aan het IJ en veel moois daarbij. Daar moest op…….

Wees gerust, Astrid zat aan het stuur, en na Ivar afgezet te hebben ging de reis voort naar Beinsdorp, onder de rook van Amsterdam. Daar kwamen we om de pas aangelegde jeu-de-boules baan te bewonderen in de tuin van m’n oudste zoon Rick en schoondochter Liesbeth. Grootmoedig als Rick is, liet hij de eer aan grootmeester Klaas om de Luim te sieren met zijn bal:

Trouwe lezers begrijpen dat het nog heel gezellig werd, maar nog belangrijker om te weten is dat wij in één dag meer plezier hadden dan Jaitsen Singh in de laatste 36 jaar. Misschien begrijpt Minister Dekker nu beter waarom er haast bij is. Jaitsen heeft een zoon, twee kleinkinderen en sowieso een zus, Sieta, die met hand en tand voor hem strijdt. Kom op Sander, gooi je ballen in de strijd. En mocht je willen weten wat voor moeite het kost om een bedrijf in den vreemde op te zetten, dan kun je a.s. woensdag je verheugen op aflevering 73 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 72

Een student die niet blij is met Gary en dat anoniem laat weten. Kerst en oud en nieuw met familie en bekenden. 2001 breekt aan zonder arbeidsovereenkomst.

20 december breekt in alle rust aan, maar die rust wordt wreed verstoord door een furieus binnenstormende Gary. Terwijl hij een print-out op mijn bureau smijt, ploft hij neer in één der gastenstoelen.

Al lezende hoor ik Gary mompelen, “I’ll get that little anonymous motherfucker.” Dit komt van een studentenforum en de kritiek is niet misselijk. De boze student sluit af met ‘very concerned student’. Gary raast nog even door, waaruit ik distilleer dat z’n grootste frustratie is dat de student hem ‘ignorant’ heeft genoemd. Ik durf niet te gissen of hij onkundig of onwetend heeft bedoeld. Het maakt Gary nog bozer dat ik er zo rustig bij zit. “How come you’re sitting there like a fucking ice pack,” vraagt hij boosaardig. Eigenlijk moet ik erom lachen, maar dat lijkt me niet het juiste moment, dus vraag ik Gary wat er van dat verhaal klopt. En dat vind ik toch wel zorgelijk, met name ook dat een tegoedbedrag van $2000 voor een programma waar hij ontheffing voor kreeg, nog niet uitbetaald is. Gary vindt dat de student hem dat ook persoonlijk had mede kunnen delen. “Gary,” antwoord ik rustig, “that student is afraid, watch how you address me!” Gary mompelt wat, waarna hij zonder mij een antwoord te geven m’n kantoor verlaat. Ik neem me voor het studentenforum voortaan als eerste in de ochtend te lezen. Dit mag niet aan mijn aandacht ontsnappen. M’n andere aandachtspunt blijft hoe ik die creatieve Gary meer in balans kan krijgen. Ik besluit om voor onze ‘Xmas party’ van vrijdag een rondje ‘Townhouse’ met hem te doen onder het genot van een ‘Manhattan’ voor Gary en een ‘Rodney Strong’ voor mij. Grotendeels breek ik dan wel door bij hem. Af en toe voel ik me echt een dompteur. Aan het eind van de dag wipt Jan Abbing nog even aan, die ik voor het gemak ook maar J.J. blijf noemen, om de resultaten van de ‘mastering’ met me te delen. Daarnaast toont hij me vol trots de print voor de ‘cover’ van zijn eerste CD:

Nou, dat mag er zijn, en datzelfde geldt voor de kwaliteit van de songs. Lang leve de Ex’pression geluidstechnici. De titel “nothin’ wrong with me” is verleidelijk genoeg om de CD namens mij naar alle boardmembers te sturen. Maar dit terzijde. Ik stel J.J. voor om de rest van zijn enthousiasme te bewaren voor de rit naar Walnut Creek. Zo vliegen de uren voorbij en breekt er een nieuwe dag aan. Astrid gaat m’n oudste zoon Rick met gade Imelda en eerste, nieuwbakken kleinzoon Rico ophalen van SFO, waarbij het spannendste voor onze jongens is dat ze oom zijn geworden. Opwinding zit in kleine pakketjes. Zelf zit ik de ‘salesmeeting’ voor, waarbij ik vol trots alleen maar kan constateren dat de intake voor februari over budget is. Ik feliciteer Yee Ju en haar ‘crew’ en dring erop aan om morgenavond ten volle te genieten van de Ex’pression ‘Xmas party’. Thuisgekomen begroet ik de kakelverse ouders en kleinkind Rico. Uiteraard moet er een foto komen van de drie generaties:

De drie omes zijn inmiddels aan het kleine neefje gewend en spelen elders met wat vriendjes. Nadat we erop aan hebben gedrongen niet al te vroeg toe te geven aan de slaap, komt rond 9 uur de man met de hamer langs en zoeken ze gedrieën als familie de gastenkamer op. Astrid en ik bespreken nog eerste kerstdag, de dag dat ze 35 wordt. Het leek een goed idee om wat sleutelmanagers van Ex’pression eveneens uit te nodigen, en uiteraard ook de familie Platt. ‘The things we do for love!’. Vrijdag begint langzaam met een gezamenlijk familieontbijt waar de diverse activiteiten besproken worden. Uiteraard wordt er met bevreemding gesproken over het gegeven dat de Ex’pression ‘Xmas party’ alleen voor personeelsleden gegeven wordt. Ofschoon dat algemeen opgaat, probeer ik geduldig uit te leggen dat het een soort verbroedering is tussen collega’s die elkaar overdag amper zien. Wanneer ‘the old ball and chain’ erbij is, valt dat in het water. “The old.. wat?” “Eh, de partner,” herstel ik me. Het valt op dovemans oren. Het feest begint om half zeven en duurt tot tien uur, hetgeen ook niemand van Nederlandse afkomst gelooft. Het zij zo. Voordat ik naar Ex’pression ga doe ik bij ‘The Townhouse’ een therapie sessie met Gary. Hij een ‘Manhattan’ op James Bond wijze, ik m’n reguliere chardonnay. Na wat ‘fucks’ en ‘shits’, blijkt toch de kern van de zaak onze arbeidsovereenkomst te zijn, of eigenlijk het ontbreken daarvan. De anonieme student was de druppel voor mijn heetgebakerde President, zijn officiële titel. Hoewel ik als CEO zijn meerdere ben, probeer ik zoveel mogelijk op basis van consensus te werken. Nu doorbreek ik dat en vertel hem dat ik me daarvoor verantwoordelijk acht, dus dat hij alleen via mij kritiek kan uiten. Uiteindelijk staan we qua standpunt op één lijn. En dat laatste geeft de doorslag. Gary bestelt nog een ‘Manhattan’ en knikt instemmend. Bij Ex’pression neem ik voordat het feest begint nog even de post door en stuit op een foto van Eckart en mij die uit ‘De Bosschuur’ komt. Gemaakt toen we uit de meeting van ‘The Plant’ kwamen en buiten een beetje dolden:

Zo te zien had ik Eckart bijna zover om te tekenen. Dikke pret, dat deed me goed.

Meyer Hall is feestelijk aangekleed en de jongens van het licht hebben voor ideale sfeerverlichting gezorgd. Het feest komt langzaam op gang, er wordt wat afgekwaakt, maar na een paar cocktails en wat snacks begint de in-house band van onze instructeurs te spelen. Dat brengt enthousiasme teweeg bij de collega’s. Uiteindelijk krijgen ze de veteraan onder de ‘sound professors’, Dave Bell, zover dat hij zijn versie van ‘Mustang Sally’ op de bühne brengt. Maar liefst twee keer. Grote hilariteit. Gary en ik besluiten de party met een enthousiasmerende speech, waar we heel duidelijk laten blijken dat we grote stappen maken, maar er nog lang niet zijn. De kwaliteit van onze studenten en de banen die ze krijgen zijn ons voortbestaan. “Do you get that,” vuurt Gary de collega’s aan, en nogmaals, en nogmaals. “Enough you guys, go home safely and enjoy the holidays, if not at Ex’pression,” besluit ik met een knipoog. De groep is uitgelaten en sommigen gaan met collega’s naar huis om daar het feest voort te zetten. De dagen naar de kerst dobberen familie technisch gezapig voort, en de 24e wensen we J.J. een goede reis en dito verkoop met zijn CD. Het is kerst, de jongens hebben hun kadootjes uitgepakt onder een gezamenlijk “scheuren, scheuren”, en zijn er genoeglijk mee aan het spelen. Astrid is hartstochtelijk toegezongen met “Happy Birthday to you” en is inmiddels in de keuken met de diverse snacks bezig. Wellicht niet hoe ze zich haar eigen verjaardag had voorgesteld. Maar, als teamspeler weet ze als geen ander hoe zo’n party verbroederend werkt. En dat het werkt is een zekerheid.

V.l.n.r.: Ed Niskanen (CFO), Astrid, Karen Wertman (Marketing Manager), Naughty Kaj, die vond dat baby Rico best voor baby Jezus kon spelen, en Debbie Platt, vrouw van. Uw barman nam de foto.

Redelijk uitgeput gaan we de nacht in, maar wel voldaan. De week voltrekt zich rustig, met twee dagen afronding bij Ex’pression, en vervolgens luiden we het jaar uit. Zonder vuurwerk, dat is verboden hier. Met onze eigen uitgebreide familie, de Platt familie (ja, ja) en Ed Niskanen met partner Jay wordt het knus. Terwijl de jongens van Platt en Laanen met sterretjes hard aan het rondlopen zijn, toasten we op een nieuw jaar. 2001 ligt uitdagend voor ons, dat geldt voor alle aanwezigen.

Volgende week: nog steeds geen arbeidsovereenkomst. Het eerste ‘Open House’ al op de eerste zondag van het nieuwe jaar.

Minister Dekker, schaam je toch!

Wat zou die 45-jarige #Minister #Dekker nu denken?

“Ach, wat zijn 7 weken wanneer je al 36 jaar bromt”, zie je hem denken. Maar, weet jij veel wat zo’n jonkie op een hoge post denkt. Eén van Dekkers stellingen: “Ik zet me graag in om waarborgen te bieden tegen willekeur en machtsmisbruik”. Het waarborgen van dat ‘machtsmisbruik’ is hij even vergeten, zodat hij een motie van de Tweede Kamer aan z’n laars kan lappen. En natuurlijk zijn z’n ambtenaren naarstig op zoek naar een steekhoudende afwijzing. Na 7 weken melden ze bij Dekker dat alle in hun ogen legitieme afwijzingen al door de ministeries van Justitie & Veiligheid en Buitenlandse Zaken gebruikt zijn. Dekker meent nu dat dood laten bloeden de beste strategie is, immers, tot dusver is er maar één haantje die er naar kraait, plus wat meelopers. Big deal. Daarom: alleen massaal delen kan Jaitsen vrij krijgen! #FreeJaitsenSingh In niet gerelateerd nieuws werd in Rotterdam de bond van kubus bewoners, onder bezielende leiding van Ivar, opgeheven. Mede bewoner Alp uit Azerbeidzjan gaat zijn master studie doen in Amsterdam, terwijl de Noor Toby naar Berlijn vertrekt. Met Toby en studiemakker Vlad uit Moldavië werd een zwanentocht gehouden op de Loosdrechtse Plassen. Zo kreeg een uniek verbond van vier jaar een passend slotakkoord.

Ivar zelf, hier aan het roer met Toby op de uitkijk, verhuist a.s. maandag voor werkzaamheden naar Amsterdam. Is dichter bij het ouderlijk nest, hetgeen ook een makkelijke opstapplek wordt naar Sparta. Infecties nemen toe, ook nu bij twee Spartanen, daarom hou ik me gedekt en bereid aflevering 72 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ voor. Blijf ajb voorzichtig en gezond, ik hou af en toe m’n hart vast wanneer ik al die lijf aan lijf beelden zie. Heel fijn en wat minder warm weekend wens ik jullie. P.S.: Ik hoop dat het duo Biden/Harris die walgelijke Trump 3 november goed op z’n falie geeft!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression years – 71

Q4 2000 taferelen tot kerstmis.

Eckart bezocht ons in september, vergezeld van een nieuwe Ex’tent ster, Femke Groothuis geheten. Ze kwam over als een ‘smart cookie’ en is belast met het finaliseren van onze arbeidsovereenkomst, alsmede het juridisch en fiscaal aftimmeren van de ons toegezegde stock options. Gary foetert er flink op los, en geef hem eens ongelijk. “Peter, it’s a crying shame, it’s mid October, we’ve got class 5 graduating and the guys at the top still don’t have their contracts. This stinks,” besluit hij met een wegwerp gebaar. Ik beloof hem Femke te bellen en maan hem tot kalmte. In zo’n bui is Gary tot alles in staat, weet ik onderhand. Inmiddels staat bij ons thuis de laatste ‘Open House’ sessie voor de deur, hetgeen betekent dat alles zo onpersoonlijk mogelijk gemaakt dient te worden, en wij ons niet mogen vertonen.

De boys vinden het prima, vooral ook omdat we meestal bij Applebee’s eindigen voor de hartige hap. Na dit laatste ‘Open House’ worden de enveloppen met de biedingen geopend, en wordt de winnaar bekend gemaakt. Normaal gesproken het hoogste bod, gekoppeld aan door een bank gegarandeerde financiering. Zelf verheugen we ons over het gegeven dat we 1 november onze droomwoning zullen betrekken. Daarop vooruitlopend heeft Astrid al enthousiast een koperen plaque laten vervaardigen:

Het is ook nog eens Ivars vierde verjaardag en Allerheiligen. Zo, dat kan geen toeval zijn! 31 oktober is de officiële ‘walk through’, en na wat op- en aanmerkingen tekenen we de papieren en kunnen we er morgen in. Rond het zwembad lopend, voelt het toch voor een eenvoudig in Rotterdam opgegroeid jochie het waarmaken van de ‘American Dream’. Ons eerste nieuw gebouwde onderkomen:

De verhuizing loopt vlot en Astrid is in staat om tegen de avond al wat leefbare plekken te creëren. Niet veel later wordt de door Eckart geschonken palmboom geplant, alsmede het grasveld aangelegd. Trots welt in me op wanneer ik aan kom rijden en de Chrysler op de oprit parkeer.

Maar, absoluut geen tijd om op de lauweren te rusten, er komt weer een boardmeeting aan! Eckart en Bram arriveren de 14e. Om het makkelijk te maken op verschillende vluchten. Ach, misschien mogen ze niet samen vliegen. Het circus begint te draaien, er zijn afspraken gemaakt met Waveframe en The Plant. Morgenavond viert Bram z’n verjaardag en Jane Metcalfe dient ook nog ergens ingepland te worden. En zo rollen we na een wirwar van meetings op de boardmeeting af. Vreemd, ofschoon we meenden in het oog van de storm beland te zijn, verloopt de meeting zelf in serene rust. Natuurlijk incasseren we hier en daar wat bijtende aan- en opmerkingen van Bram, en worden we belerend toegesproken door Eckart, maar we verkeren voortdurend in een fase van pais en vree. The Townhouse is als gebruikelijk het natuurlijke eindpunt van de dag. Gezeten naast Bram, en twee chardonnay’s verder, vraag ik hem abrupt hoe het zit met onze twee jaar over de datum zijnde ongetekende arbeidsovereenkomsten. “Daar beslist de OLO volgende week over,” is Brams korte antwoord. “OLO, wat is dat nou weer,” vraag ik verbaasd. Bram grijnst, “zo heeft Eckart ons managementoverleg genoemd, Ouwe Lullen Overleg.” Hij voegt eraan toe dat Femke Groothuis ons aanspreekpunt blijft wat dat betreft. Het wordt een vrij korte diner bijeenkomst, hetgeen me goed uitkomt. Veel om over na te denken. 29 november stuur ik een e-mail naar Femke met de mededeling dat de OLO nu wel eens een ei gelegd zou moeten hebben. De volgende dag krijgen we deze positief verbijsterende e-mail binnen:

Weliswaar met als slotregels dat we meer kapitaal hebben aangesproken dan geraamd, en dat daardoor onze stock options verwaterd zijn, maar ergens ziet het er toch uit als waardering. Gary 2% meer stock options voor al zijn initiële werkzaamheden: prima, dat gaat zeker ‘peace of mind’ betekenen voor dat opgewonden standje. Femke sluit lief af met “best wishes & big kisses”. Eén ding is zeker, het brengt zo tegen het eind van het jaar heel wat rust teweeg in huize Laanen. Helaas, de arbeidsovereenkomst saga is nog niet beëindigd, het lijkt erop dat bij HQ de ‘Bosschuur’ een en ander kwijtgeraakt

Gary kreunt in ongeloof, “where did this section go, like WE lost it two years ago!” Ik bestudeer m’n agenda: de 21e komt oudste zoon Rick aan met vrouw Imelda en Rico, m’n eerste kleinzoon. De 22e vieren we kerstmis met de Ex’pression crew, en ik moet er zeker voor zorgen om op Astrids verjaardag, eerste kerstdag, zorgenvrij en blijmoedig acte de présence te geven. Tevens er voor zorgen dat J.J. Johns de 24e vertrekt met een mooi afgemasterde CD in z’n bezit. Ik plan een paar dagen tussen kerst en oud en nieuw in om het jaar af te ronden. “Let me deal with Femke, Gary, and obviously I will copy you on everything I propose,” leg ik hem rustig voor. “Sure Pete, but it feels like there is something going on they don’t want us to know,” meent Gary. Nadat ik hem heb verzocht eens te stoppen met al die complot theorieën, begin ik Femke te beantwoorden. Na enig heen en weer gepingpong schrijft Femke de 19e dat er nog maar één zaak afgehandeld dient te worden: een ‘confidentiality agreement’. Ik voel me goed, we zijn er bijna. “Not so fast,”zeggen ze hier, Gary, stil tot dat moment, reageert ’s middags:

Daar komt hij nu mee. De vraag dringt zich op waar hij mee bezig is, buiten Ex’pression. Wanneer ik Gary later op de middag tracht te bereiken, is hij reeds naar huis vertrokken. Dat zijn van die momenten dat je enigszins mismoedig de deur van je kantoor achter je dicht trekt en comfort zoekt in je auto. Daar word ik overspoeld met kerstmuziek, zender na zender, uiteindelijk stem ik in met John Lennon: “And so this is Christmas”.

Volgende week: een student die niet blij is met Gary en dat anoniem laat weten. Kerst en oud en nieuw met familie en bekenden. 2001 breekt aan zonder arbeidsovereenkomst.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 70

Het doorslaggevende schrijven van Derrick de Kerckhove. Spanning of de zelffinanciering werkt.

De opgebouwde spanning voor deze dag loopt in The Townhouse uit m’n lichaam als een ballon die tijdens het opblazen losgelaten wordt. Na m’n derde chardonnay lijkt het me beter om de ploeg achter te laten omdat de verleiding groot is om deze dag te vieren tot….. Ja, eigenlijk tot de volgende boardmeeting. Komt nog bij dat je niet door de Highway Patrol in kennelijke staat aangehouden wilt worden. Moet ik erbij zeggen dat je hier eigenlijk alleen aangehouden wordt wanneer je zig-zag rijdt of wanneer er een mankement aan je auto zichtbaar is. Bovendien komt het ook verantwoordelijk over, bedenk ik me, terwijl ik iedereen met een schouderklopje bedank. Vanonder zijn borstelige wenkbrauwen kijkt Eckart me na en roept me toe dat het er eindelijk echt professioneel uitzag. Sneer of compliment, ik ga voor het laatste en roep hem bij de uitgang “love you too, Eck,” toe.

Vanaf nu gaat het anders. Enerzijds wegens problemen met WordPress, anderzijds omdat ik me dien te concentreren op het comprimeren van de voorgaande 69 episodes, plus de episodes die nog volgen, zodat er een handzaam boek kan verschijnen. Nu daveren we op 3000 pagina’s af. Daarnaast worden de -echte- karakters gecompliceerder en de conflicten groter. Dat dien ik zo objectief mogelijk in geschrift te vangen. Om iedereen toch in de ‘loop’ te houden, publiceer ik elke week documenten en foto’s uit periodes die leiden tot het einde van deze saga. Kan iedereen z’n eigen verhaal maken. Als toegezegd de reactie van Derrick de Kerckhove:

Wat een toejuichingen: “rich and exciting”. “stunning”, “fabulous”, om naast je schoenen van te gaan lopen. Ik wacht op binnenstromende complimenten van de Nederlandse bazen…..helaas. Privé gaat alles naar wens, de jongens genieten met name van het spannende pad van ons huis naar hun elementary school:

Mei 2000: Bo-Peter, Kaj en Ivar onderweg naar Indian Valley School in Walnut Creek.

De zelffinanciering is een succes:

Helaas worden in de ‘hot’ Emeryville huizenmarkt, mede onder druk wegens de komst van Pixar, onze studenten de wacht aangezegd. Alarm!

Het grote VPRO gids artikel is uitgekomen op 22 juli 2000, maar liefst 6 pagina’s en tevens de voorpagina!

Volgens Gary heeft Eckart hier een ‘hard on’ van gekregen. Spijtig genoeg gaat mijn ‘claim to fame’ in Nederland verloren omdat Gary’s foto boven mijn naam prijkt:

Artikel met een hoog impact gehalte, wat dat betreft is Eckart echt een magneet. We worden een ‘household’ naam na organisatie van de tweede MB5 bijeenkomst:

Weer een smash hit! Inmiddels hebben we al een ‘Open House’ of drie achter de rug. Men kan nu op ons eerste Amerikaanse huis in Walnut Creek bieden.

We hebben voor de gelegenheid het hekwerk wit laten verven omdat de makelaar heeft beweerd dat een ‘white picket fence’ helpt met de verkoop. Ben benieuwd.

Volgende week: gebeurtenissen 4e kwartaal 2000.

Wederom een onwillige minister

Mensen, zie onderstaand, dit is een bericht van ruim één maand geleden. Enig resultaat?

In mijn Luim van 26 juni j.l. sprak ik reeds mijn grote twijfel uit over de snelheid waarmee dit behandeld gaat worden, zeker ook naar aanleiding van het ‘verzet’ van minister Dekker. Heeft Dekker wat te veel naar de gebeurtenissen in de Verenigde Staten gekeken, waar de wil van het parlement ook met voeten getreden wordt?! Of kan z’n VVD hart het niet opbrengen zich voor een Nederlander van Surinaamse afkomst in te zetten? Vooruit maar, we zullen hem wat ruggensteun geven en daarmee het ambtenarencorps ontlasten, ervan uitgaand dat die nog steeds aan het bestuderen zijn en niet in de gaten hebben dat de ministeries van V&J en BuZa ook een Singh dossier hebben. Onderstaand in chronologische volgorde de cruciale gebeurtenissen toen het spannend begon te worden. November 2015 Minister Koenders (BuZa) heeft plotsklaps ondersteuning gegeven voor Singhs gratie aanvraag. Strategie: Minister Schultz (Infrastructuur en Milieu) bezoekt Californië in november en in haar slipstream zal Consul Generaal Hugo von Meijenfeldt persoonlijk de brief van Minister Koenders aan gouverneur Brown overhandigen. Helaas, er wordt geen passende datum gevonden en het bezoek gaat niet door. December 2015 Het Ministerie van Veiligheid en Justitie wenst Singh niet terug. Keurig gebaseerd op regeltjes, dat wel! Was getekend: Minister van der Steur. Januari 2016 CG Hugo von Meijenfeldt: “Het meest krachtige signaal zou afkomstig zijn van onze minister-president Marc Rutte. Hij is van plan 31 januari 2016 in San Francisco aan te komen en op die dag of vlak daarna een ontmoeting te hebben met governor Jerry Brown”. Februari 2016 MP Mark Rutte heeft de zaak niet met Gov. Brown besproken.

Even dacht ik Rutte en Brown hebben een deal gemaakt inzake Singh

Rutte vraagt naderhand in een brief (verkregen via een WOB procedure) er aandacht voor:

Stevig lakwerk, dat wel. Saillant detail: ambassadeur Henne Schuwer heeft een en ander besproken met een assistent (!) juridische medewerker. Nimmer is dit opgevolgd vanuit “Den Haag”. Maart 2016 Kamervragen waar minister Koenders vage antwoorden op geeft. April 2016 – September 2016 Diverse briefwisselingen en klacht bij de Nationale Ombudsman, knip- en plakwerk response van BuZa. Oktober 2016 Bezoek Singh, grote teleurstelling over nieuwe Consul Generaal Gerbert Kunst. December 2016 BuZa geeft antwoorden (soort van) aan Ombudsman. Lijkt nergens op. Klacht ingediend. Januari 2017  De Nationale Ombudsman ligt in bed met BuZa, immers zij zijn akkoord gegaan met hun antwoorden die in de klacht van bijna 8 maanden geleden aangegeven zijn als nonsens. Weer tijd verloren. Februari 2017 https://www.bnr.nl/nieuws/internationaal/10318218/als-er-niet-snel-iets-gedaan-wordt-eindigt-hij-in-de-kist

Reactie van BuZa op het verhaal: Het ministerie laat weten dat Consul Generaal Gerbert Kunst afgelopen donderdag nog op bezoek is geweest. En ze ondersteunen het gratie verzoek. Ze ontkennen dus dat hij 12 jaar niet is bezocht. Minister Dekker, zo kan ik nog jaren doorgaan, inclusief diverse dignitarissen, maar de teneur is hopelijk duidelijk. Van belang is dat alle regels al uitgewoond zijn, ze worden keer op keer herhaald. Vergeten wordt het duidelijke falen van de overheid toen het erom ging tijdens de procesvoering. Kort en goed minister Dekker, zet die onwillige houding van u af en verplaatst u zich eens in het leven van de onschuldige gevangene Jaitsen Singh. Is moeilijk wanneer je 45 jaar bent. Toen zat Singh al 7 jaar vast! Kortom, zoals wij in Rotterdam zeggen, niet lullen maar poetsen, jullie hebben immers alweer 5 weken verloren laten gaan. Laat één der ministers eens de ballen hebben om gouverneur Gavin Newsom van Californië te BELLEN om gratie te bepleiten. U weet het, Black Lives Matter, ook dat van Singh die op 75-jarige leeftijd toch al niet veel benzine meer in de tank heeft!

ACTIE! Ik vraag het niet vaak, nu wel, dus svp DELEN!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 69

Drukbezochte boardmeeting, gevolgd door een rumoerig diner in The Townhouse. Derrick de Kerckhove geeft een beslissend commentaar.

Woensdag. Morgen is de boardmeeting en vandaag ‘vieren’ we ook de 61e verjaardag van de onvindbare Eckart. De afspraken die ik vanmiddag heb met overnamekandidaten, worden samen met Bram gevoerd. “Oh what joy,” neurie ik voor me heen. Eerst maar eens uitvogelen wat boardmember De Kerckhove met het McLuhan instituut uitspookt. Brams uitspraak over diens gewicht bij Eckart tolt nog door m’n hoofd. De zoekmachine ‘Ask Jeeves’ geeft me al behoorlijk wat informatie. Marshall McLuhan, de Canadees naar wie het instituut vernoemd is, werd beroemd in de zestiger jaren met zijn studies over de invloed van de massamedia op denkpatronen en gedrag. De Kerckhove is zijn assistent geweest en draagt nu zijn gedachtengoed verder uit. Ook heeft De Kerckhove minimaal twee boeken geschreven: ‘The skin of culture’, een verzameling essays over de nieuwe electronische werkelijkheid en ‘Connected intelligence’, een boek over nieuwe media en cognitieve processen. Geen wonder dat Eckart hem erbij heeft gehaald. De foto op de achterkant van het laatste boek geeft de indruk van een vriendelijke man.

Het is niet zo dat nu de slogan ‘alle ballen op Derrick’ van kracht is, maar op speciale aandacht kan hij rekenen. Uiteraard breng ik Gary op de hoogte van mijn bevindingen, die prompt besluit om onze voortgang betreffende een ‘bachelor’s degree’ ruime aandacht te geven. “Nudge, nudge, wink, wink,” voegt hij er met een knipoog aan toe. Helaas meldt Rob Korver zich af, hetgeen weliswaar jammer is voor het Sky Radio belang, maar tijdmatig wel goed uitkomt. Met Bram sleep ik me door twee taaie besprekingen met Waveframe en Isle of Kokolat, twee bedrijven die hopen op financiering van Eckart, maar te maken krijgen met Bram. En dat is andere koek. Ik ben er eerlijk gezegd niet helemaal bij, hoewel het fileerwerk van Bram zeker aandacht verdient. Voor zover ik kan constateren verlaten beide entrepreneurs ongeschonden ons pand, zij het met een bonzend hoofd, volgestopt met opdrachten voor de volgende ronde. Bram is in vorm, opwarmer voor morgen? “Zo, die hebben we geknipt en geschoren,” brengt Bram er monter uit. Even monter antwoord ik huiswaarts te gaan, waarbij ik aanneem dat hij waarschijnlijk Eckart wel ergens gaat treffen. Schot in de roos, maar verder zwijgt Bram als het graf. Wanneer Woody er al is, dan wordt het een wietfestijn. Zolang ze niet bij Ex’pression wat dan ook voor geestverruimend spul gebruiken, zal het me verder een biet zijn. Ik zwaai Bram gedag en verheug me op een gezellige avond met de boys, Astrid, en Jan en Marja. Astrid onthaalt me alsof we elkaar in weken niet gezien hebben, zij weet als geen ander wat er bij een Ex’pression boardmeeting in deze fase op het spel staat. In wezen onze verblijfsvergunning in Amerika. Geen Ex’pression, geen werkvergunning voor deze jongen. Voor de rest laat ik me overspoelen door enthousiaste verhalen van de jongens over school en de komende honkbalwedstrijden. Jan (J.J.) vertelt vol vuur over de vorderingen bij de opnamen van zijn eerste CD, die hij “Nothing wrong with me” gedoopt heeft. Voor aanstaande zondag is er een family brunch gepland met producer Scott Mathews. Het voelt weldadig aan, evenals de koele lakens waar ik me vroegtijdig onder begeef om fit te zijn voor wéér een cruciale boardmeeting. Zes uur ’s ochtends gaat de wekker en sluip ik naar de badkamer om de rest van de huisgenoten niet te wekken. Ik voel me goed, strijdvaardig. Zachtjes druk ik een kus op Astrids voorhoofd, nadat ze me slaperig veel succes heeft gewenst. Walnut Creek ben ik binnen een minuut of wat uit. Aangekomen op Highway 24 zet ik voor de zoveelste maal Europe’s ‘Final Countdown’ op, en zing het luidkeels mee. Ook dat voelt als een opkomst van gladiatoren in de arena.

Dramatisch? Natuurlijk, maar heerlijk om jezelf op te peppen. Even voor half acht parkeer ik mijn auto bij de achteringang van Ex’pression, waarna ik de halve school doorloop naar mijn kantoor. Gedurende die minuten kan ik genieten van de bezigheden van studenten in de diverse studio’s, maar ook van de studenten die slapend in de gang liggen, waar ik voorzichtig langs manoeuvreer. 24/7 baby! Ex’pression voelt aan als mijn tweede ‘home’. Nu zorgen dat ik het vasthoud. Tegen een uur of acht zeilt Gary binnen met een triomfantelijk “you didn’t expect me that early, did you?”. In alle eerlijkheid, nee. Zo vroeg is Gary er nooit, maar dit keer begrijpen we zonder te praten dat het duo Gary/Peter vandaag een presentatie van wereldformaat neer moet zette, zodat we niet meer van kwartaal naar kwartaal hoeven te leven. Negen uur is er een meeting met CFO Ed Niskanen, Bram en mij. Bram stelt veel vragen die hout snijden en maakt behoorlijk wat aantekeningen. Om tien uur verontschuldig ik me omdat ik de salesmeeting voor ga zitten. De salesreps, onder leiding van Yee Ju Lin, geven hun suspects, prospects en gescoorde studenten door. “Yee Ju,” vraag ik, “what is the bottleneck why we are losing so many prospects?” Ik moet weten waarom de conversie van prospect naar gecontracteerde student zo laag is. “Financing,” is haar korte antwoord. Omdat we nog niet geaccrediteerd zijn, kunnen studenten nog geen aanspraak maken op overheidsleningen. “We’re working on it,” verzeker ik de reps. Vervolgens vertel ik ze over de gesprekken met CEO Steve Breitbart van TFC, een onderneming die privé leningen verstrekt aan studenten die kredietwaardig zijn of ouders of familieleden hebben die garant staan. Met een soort van ‘yell’ sluiten we de bijeenkomst strijdvaardig af. Inmiddels druppelen de boardmembers binnen en worden deels door Eckart en Bram welkom geheten. Gary doet een toer met o.a. Derrick de Kerckhove, die de school nog niet fysiek aanschouwd heeft. En Gary kan dat als geen ander, ere wie ere toekomt. Klokke drie opent Eckart de vergadering en vraagt in een kort betoog zich af waarom met alle PR en alle succesvolle Open Houses, we toch achterblijven met het aantal gescoorde studenten en derhalve de cijfers. Hier hebben Gary en ik ons op voorbereid en we geven een duo show, ondersteund met de nodige slides en bijval van de program directors, die zijns gelijke niet kent. Met name de ontwikkeling van het web design programma krijgt veel bijval van, zoals we hoopten, Derick de Kerckhove. De middag golft heerlijk op en neer tot er een pauze volgt, waarna Bram het woord wil nemen. Wat krijgen we nu weer? Tijdens de pauze heeft Doreen op mijn bureau een artikel gelegd waarin verkondigd wordt dat Emeryville niet angstig is dat software reus Sybase wegtrekt naar het 40 kilometer verder liggende financieel gunstiger Dublin. Wij, Ex’pression, worden in één adem genoemd met Pixar als uitblinkers die hen vervangen. Als slagroom op de taart een Gary en Peter interview, met goede foto.

Als de sodemieter laat ik Doreen 20 kopieën maken die ze vervolgens verspreidt op de zitplaatsen van de boardmembers en onze staf. Alle blikken gaan naar HopeSpadora, supermakelaar in dienst van Sybase en ‘last moment’ door Eckart voor ons board gestrikt. Hope beroept zich stoïcijns op haar geheimhoudingsplicht. Terwijl de boardmembers verrukt naar het artikel kijken, lijkt Bram er zich niet om te bekommeren wanneer hij het woord neemt. “This morning I checked in depth all figures with CFO Ed Niskanen, because I was also puzzled by the low conversion rate,” om vervolgens aan mij te vragen waaraan ik denk dat het zo laag is. Kortweg antwoord ik: “financing.” Tot mijn stomme verbazing houdt Bram vervolgens een betoog dat erop neerkomt dat we zelf die studenten gaan financieren. Omdat, Bram stopt even ter vergroting van het effect, “in essence we have empty seats anyway, everything we collect is icing on the cake.” En zo simpel is het, door studenten te financieren om lege plekken te vullen, kost ons dat niets en levert dus uiteindelijk extra financiën op. Wanneer ze natuurlijk aan hun verplichtingen voldoen, denk ik er stilletjes achteraan, en niet blijven zitten. Maar, dit ga ik niet bederven. “Brilliant,” roepen Gary en ik in koor, en uiteindelijk is dit de doorbraak die we nodig hebben. Bram leunt vergenoegd achterover, en Eckart sluit de vergadering met de mededeling dat ons een heerlijk slotdiner wacht bij The Townhouse. Ik bedank Bram die kortweg zegt, “had je niet verwacht hè, ouwe rukker?” Ik accepteer het als een ‘man’ en in mijn kantoor breng ik razendsnel een opgeluchte Astrid op de hoogte. Weg van Ex’pression doet de aanblik van wederom een soort van thuishaven weldadig aan.

Aldaar aangekomen zorgt Woody ervoor om naast Eckart aan de lange voor ons gereserveerde tafel te zitten, met één oog op de bar, om eventueel vrouwelijk schoon onmiddellijk te ‘spotten’. Gary en ik plaatsen ons tegenover Eckart, met Derrick de Kerckhove strategisch tussen ons. De programmadirecteuren worden strategisch tussen de overige boardmembers geplaatst. Vrij luid vragen we Derrick wat zijn indrukken waren. Derrick maakt van zijn hart geen moordkuil en praat in superlatieven over Ex’pression. Eckart luistert mee en zegt slechts: “put it in writing, Derrick, once you’re back in the office.” Derrick zegt dat toe, nu kunnen we alleen maar hopen dat hij zijn uitspraken ook in geschrift waarmaakt.

Volgende week: het doorslaggevende schrijven van Derrick de Kerckhove. Spanning of de zelffinanciering werkt.

Corona verjaardag en andere perikelen in tijden van aanpassing

Onze oudste zoon Bo-Peter vierde z’n 29e verjaardag ver van zijn familie in het prachtige natuurreservaat Yosemite Park. Het waarom was natuurlijk de onmogelijkheid om het in stedelijk Californië te vieren, waar het aantal Corona infecties inmiddels de 400.000 ruim gepasseerd is en iedereen verplicht is buiten een mondkapje te dragen. Dus huurde hij met een miniem aantal trouwe vrienden en broer Kaj een blokhut net buiten Yosemite Park. Binnen het park is het namelijk mega duur. Onderstaand plaatje, tijdens een hike in het park voor één der vele watervallen in dit oogverblindende natuurgebied, geeft wel aan dat het een uitstekende keuze was.

V.l.n.r. Vriend, Bo-Peter, Kaj, Michelle (verloofde Kaj) en Tiphanie (vriendin Bo-Peter)

Of er in de blokhut alcoholhoudende dranken geschonken werden, was op het moment van publicatie van deze Luim niet bekend. Het schijnt er wel gezellig aan toe te zijn gegaan. Hoewel wij ook wonen in een soort vakantiegebied, wordt onze vloeibare achtertuin soms wreed verstoord door ongewenste boot ‘indringers’. Tijdens mijn vele observatiemomenten heb ik een drietal types geïdentificeerd. De verdwaalde toerist, die denkt dat er bij ons aan het einde een doorgang is naar….ja, waar naar toe? De nieuwsgierige, die langzaam met z’n bootje naar binnen komt varen en als het ware wanneer je aan het ontbijten bent het beleg van je brood kijkt. En als derde de vliegvisser die tergend langzaam binnen komt varen en mocht hij voor jouw raam beet hebben, op z’n gemakkie de verworven buit in z’n net tracht te krijgen. Het is bijna hetzelfde effect wanneer mensen een vaste tuin binnen komen fietsen om eens gezellig naar binnen te loeren. Het meest problematische bij ons is echter dat men aan het einde moet keren. Dan merk je pas hoeveel koekenbakkers voor het eerst een bootje bemannen! Welnu, ter test hebben een aantal buren (ik verraad niet wie) een boei neergelegd met het verbod om in dit privé water binnen te varen. Succesvol, echter geen schoonheidsprijs. Daarnaast raakte de boei in vrije heen-en-weer bewegingen na loslaten van een touw. Buurman Peter en gade Jolanda hebben dit vrouw- manhaftig gerepareerd, en dat heb ik vastgelegd:

Na deze test zullen functionele borden aan de kop geïnstalleerd worden, zodat iedereen weer ongestoord tevreden achterover kan leunen. Eendracht maakt macht, dankzij samenwerking van alle bewoners van ons waterhofje. Oudste kleinzoon Rico (20) zat voor studiewerkzaamheden vast in het Portugese Coimbra omdat hij met z’n auto Spanje niet meer in kon. Laat hij daar nu een leuke Spaanse vriendin tegen het lijf lopen. Die moest natuurlijk aan opa en ‘oma’ voorgesteld worden. Ter voorverwarming had ‘oma’ Astrid een lekker maaltijdje klaargemaakt. Opa had voor de feestvreugde “Che Sara” van José Feliciano in de jukebox gezet, een lekker Spaanstalig nummer. Het maaltje ging er bij Elena goed in, maar van “Che Sara” had ze nog nooit gehoord. Ver voor haar tijd, en bovendien schijnt Mexicaan Spaans hier en daar nogal af te wijken van hoog Spaans. Goed bedoeld toch?! Maar wel leuk hoor om die jeugdige verliefdheid te aanschouwen. Corona of geen Corona, a.s. woensdag komt aflevering 69 van ’Uit de Amerikaanse school geklapt’ uit. U bent gewaarschuwd! Psssst…….1 meter en 50 centimeter blijft gewenst!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 68

De Laanens in Las Vegas. De met spanning tegemoet geziene boardmeeting wacht op de komst van Eckart. Nederlandse cowboy J.J.Johns schittert in Emeryville en een boardmember wordt gescreend vóór de boardmeeting.

Na de gebruikelijke Ex’pression plichtplegingen op vrijdag, en instructies aan Jan (J.J.Johns) en Marja, die op de jongens passen, nemen Astrid en ik om zes uur Southwest vlucht 595 vanaf Oakland naar Las Vegas. Ik heb ons vroeg ingecheckt omdat Southwest niet aan stoeltoewijzing doet, wie het eerst zich aanmeldt, staat in de eerste rij die opgeroepen wordt. Lijkt krom, maar het werkt wel omdat je nu zelf de stoel kan kiezen die je het best bevalt. Omdat wij voor het weekend geen extra bagage bij ons hebben, voorin dus, om er als eerste uit te zijn. Tijdens de vlucht spijker ik Astrid bij over de tweede boardmeeting. De presentaties zijn tot in de puntjes doorgenomen en wanneer Eckarts vrienden alias boardmembers tevreden zijn, dan is Eckart dat ook. Gary en ik zijn de mening toegedaan dat Eckart de ‘nasty’ vragen overlaat aan Bram, maar ook hij schijnt op dit moment de weg te kiezen van stroop in plaats van azijn. “Dus schatje,” sluit ik af, “we concentreren ons nu op ons weekend Las Vegas.” Astrid moet lachen om Gary’s uitlating over scheiding. Astrid en ik besloten namelijk in een romantische bui om te hertrouwen in Las Vegas. Officieel heet dat ‘renewing your vows’, dat vanwege ons 12 ½ jarige jubileum. Na landing in Las Vegas, je ziet de beroemde en beruchte strip al liggen, zijn dit de eerste geluiden die we horen wanneer we uit de luchtbrug komen: ‘ding-ding-ding-ding’. De hoge tonen en de gokautomaten kun je niet missen omdat je er dwars doorheen moet om bij de uitgang te komen. Moet ik zeggen dat het toch iets van opwinding teweeg brengt, je hoort het Elvis als het ware al zingen: ‘Viva Las Vegas’. Buiten wacht ons de shuttle van Hotel & Casino Monte Carlo, waar we het weekend door zullen brengen, en waar ook de ‘wedding chapel’ gevestigd is. Morgen eerst voorbereiding met een ‘pastor’ en dan een paar uur later de ceremonie. Geestig is dat er Nederlandse getuigen bij zullen zijn. Astrids tante Laura en neef Bob zijn op een rondtoer door Californië en besloten spontaan naar Las Vegas te rijden toen ze van ons plan hoorden. Na onze kamer aangedaan te hebben, verzuchten we bij een cocktail dat dit wel even een aangename pauze is van de Ex’pression ‘roller coaster’. Zaterdagmorgen kan de dienstdoende ‘pastor’ in Hotel Monte Carlo niet geloven dat we onze beloftes willen hernieuwen wegens onze ‘Copper Marriage’. We overtuigen hem en vragen ons af of het hem wel iets kan schelen. Zoals ze daar zeggen: “money talks, bullshit walks”. Teruggekomen op onze kamer genieten we van onze ‘in-room’ lunch en steken ons vervolgens in feestelijke huwelijkskledij. De ‘wedding chapel’ oogt feestelijk, de ‘pastor’ naar behoren. De ‘pastor’ begint met “Peter and Astrid are here to renew their vows because of……..” Daar stopt hij even om er toch nog een zin uit te persen die als het ware eindigt in een vraagteken: “……..because of their 12 ½ year marriage.” Tante Laura en neef Bob kunnen er wel om gniffelen en ik mag daarna van de ‘pastor’ de bruid kussen:

Uiteraard kunnen neef Bob en tante Laura na die monsterrit niet ontbreken op de staatsiefoto!

Bubbels mogen natuurlijk niet ontbreken, en daar genieten we volop van. Tante en neef nemen afscheid met de belofte om over een week ons nogmaals in Walnut Creek te bezoeken. Astrid en ik brengen de avond door bij een goochelshow in het hotel, waar we ons niet al te veel van voorstellen. Echter, nu volwaardige auto’s schijnbaar gewichtloos over ons hoofd scheren, komen we op die gedachte terug. Wanneer we even na twaalven vermoeid op de rand van het bed onze schoenen uittrekken, kunnen we niet anders constateren dat het een topdag was. Zondagmorgen brunch buffet, natuurlijk langs een rij imposante gokautomaten gekomen, waar oudere dames tot onze verbazing met hun creditcard in de 25 cent slotmachines gokken. Hoeven ze er geen geld in te gooien! Vervolgens de strip op. Heerlijk om zo rond te kijken naar al die types die al dan niet beroepsmatig in ‘Vegas’ rondhangen. Je kunt overigens ook nog door Elvis Presley in den echt verbonden worden.

We varen met een gondola in ‘The Venetian’ en bewonderen de fonteinpartijen bij de ‘Bellagio’. Daarna kopen we wat glitter prullaria voor de jongens om zo te verzekeren dat we echt aan hen gedacht hebben. We zijn er stellig van overtuigd dat je na een dag of wat Las Vegas zo overloopt van de indrukken dat je een week nodig hebt om bij te komen. Voor ons geldt dat we een vlucht om half zes hebben die ons weer terugbrengt naar onze bloedjes van kinderen en een wat minder krankzinnige wereld. Hoewel dat laatste me weer terugbrengt naar de boardmeeting van aanstaande donderdag. Alles loopt op rolletjes en tien voor zeven landen we keurig in Oakland. Even na acht zijn we thuis en worden bedolven onder liefhebbende zonen. Kaj heeft inmiddels gitaarles gekregen van Jan en geeft zijn versie van ‘Tom Dooley’ weer. Nadat we hen met veel moeite het bed in hebben gekregen, krijgen we van Jan en Marja een update van de ‘recording’ sessies. Jan is lyrisch over producer Scott Mathews en Ex’pression engineers Armando Guzman en John Scanlon. Hij vertelt aan welke nummers gewerkt wordt, en krijgt ook een kick van nummers met een titel als ‘I’ll never always love you anymore’. Goed om te horen, maar ons bed lokt, ook al omdat morgen de aftelrace naar de boardmeeting begint. Voor de laatste updates check ik m’n PC nog even om daar een e-mail van Bram uit te vissen. De boodschap is duidelijk, of ik hem dinsdagavond vijf voor negen op kan halen van het vliegveld van Oakland, waar hij vanuit Orlando aankomt. “Zeker,” mompel ik, “the things we do for love”. Niet zo gek, dan kan ik gelijk peilen hoe hij de boardmeeting ingaat. Jan en Marja blijven nog even op, Astrid en ik duiken ons bed in. Grappig hoe je met warme relaties uit het verleden in contact blijft. Rob Korver bezoekt Ex’pression dinsdag in zijn hoedanigheid van Chief Engineer Sky Radio. Wil ook wel eens weten wat die ‘ouwe’ daar allemaal heeft helpen opzetten. Rob leerde ik mid 80’er jaren kennen bij Radio Ronde Venen, lokale radiozender voor Mijdrecht, Wilnis en Vinkeveen. Hij als technicus, ik als stem voor satire en sport.

Rob Korver in volle actie in ‘the eighties’

Rob’s carrière is als een raket gestegen, en dat verbaast me niets. Wie weet kunnen we via hem stageplekken voor onze ‘sound’ studenten regelen. Overigens heb ik bij de radio ook Astrid leren kennen, maar dit terzijde. Helaas arriveert Rob laat dinsdag, even voordat ik Bram op moet halen. Na een vluchtige introductie, jaren niet gezien, niets veranderd, spreken we af om woensdag het gesprek voort te zetten. Er is me veel aan gelegen om Bram in de juiste stemming de boardmeeting in te schuiven. Wanneer Bram met een grijns van oor tot oor vanaf de peukenbak bij de aankomsthal naar de auto loopt, denk ik, het zit wel goed. Van de ‘Silent Planet’ boys, die hij in Florida bezocht heeft, begreep ik dat ze een vruchtbare bijeenkomst hebben gehad. Bram gooit z’n ‘travelling light’ koffertje achterin en begroet me alsof we beste vrienden zijn. “Eckart dit keer niet meegekomen,” vraag ik hem op de man af. “Nee, die komt morgen aan,” antwoordt Bram, zonder aan te duiden waar hij vandaan komt. “Oh ja, of je de Sebring met sleutels erin voor de deur in Berkeley wil parkeren,” voegt hij er achteloos aan toe. “Dat ga ik met Astrid regelen, dan kan ze met mij mee terugrijden.” En in één adem voeg ik daar aan toe dat mijns inziens alles pico bello voor de boardmeeting geregeld is. “Ja, nou ja, het is in ieder geval op tijd aangeleverd,” zegt Bram, zonder ook maar enige vorm van goed- of afkeuring te laten blijken. Vervolgens laat hij het onderwerp los door te vragen hoe het met Astrid en de jongens gaat. Voordat we het weten zijn we in Berkeley aangekomen en ben ik geen cent wijzer geworden. Bram pakt z’n koffertje van de achterbank en voor hij in het huis verdwijnt, geeft hij als het ware een waarschuwing of een goed advies af: “concentreer je op het nieuwe boardmember, de man van het McLuhan Instituut, beschouw die als Eckarts barometer.” Naar huis rijdend neem ik me voor om dat boardmember, Derrick de Kerckhove, grondig na te gaan.

Volgende week: drukbezochte boardmeeting, gevolgd door een rumoerig diner in The Townhouse. De VPRO gids komt op bezoek voor een uitgebreid interview. Derrick de Kerckhove geeft een beslissend commentaar.

Een Laanen ‘special’ week afsluitend met Trump

Na twee geannuleerde vluchten van ‘scheisse’ Lufthansa, was het de beurt aan KLM partner AirFrance om onze jongste zoon veilig van Costa Rica naar huis te brengen. Nou ja huis, Parijs dus. Daar zouden Rick en Liesbeth op vliegveld Charles de Gaulle Ivar opwachten om hem veilig naar de ouderlijke woning in Loosdrecht te brengen. Maar eerst de spanning of de vlucht daadwerkelijk plaats zou vinden. Volledig geboekt, dus daar geen probleem. Dan de vrees dat Ivar wellicht wat koorts had opgelopen en geweigerd zou worden. Temperatuur opgenomen, geen probleem, boarden maar! Het eerste voorzichtige gejuich gaat op in huize Laanen. Zondag landt vlucht AF 4147 rond 11.30 in Parijs. Rond 12.30 krijgen we van Liesbeth een filmpje door van Ivar, met mondkapje, die opgelucht de aankomsthal binnenkomt en vraagt of hij hen aan mag raken.

Het dappere trio gaat op pad en dankzij de ‘tracker’ die Rick gebruikt, kunnen we hun rit volgen tot aan huis. En dan begint een rit van circa 5 uur, die we net zo intensief volgen als indertijd de jacht op de beroemde moordenaar O.J. Simpson. Op de A2 aanbeland zet Astrid de oven op 180 graden, en na het oversteken van de brug bij Loenen aan de Vecht, over de Vecht, gaan de bitterballen erin. Kijk dat is nog eens thuiskomen. Na het emotionele welkom, inclusief bubbels, worden de krokante ballen aangevallen. Ivars droom na ruim drie maanden vast te hebben gezeten in Costa Rica, komt uit! Gisteren vierde onze oudste, Bo-Peter, zijn 29e verjaardag ver weg van ons in Yosemite Park.

Bo-Peter met grootste fan Tinley en Laanen wapen.

Gelukkig was ter verhoging van de feestvreugde vriendin Tiphanie aanwezig, alsmede broer Kaj met verloofde Michelle. En dan is Yosemite Park niet de slechtste plek om een verjaardag te vieren, waarbij ik aanneem dat de broers ook de nodige sfeer verhogende drankjes ingeslagen hadden. Om de Laanen vreugde af te maken, slaagde kleinzoon Felix met vlag en wimpel afgelopen donderdag voor zijn HAVO diploma.

Hij zet zijn studie voort in iets wat met ‘fiscaal’ te maken heeft. Fraudeurs opgelet! Toevalligerwijs (koffie) was mijn oudste broer Hans met gade Cintha gisteren bij ons, en op enig moment kwam het op internationalisatie bij de Laanens. Immers, hun dochter Sylvia is getrouwd in Griekenland en derhalve hebbe ze Griekse kleinkinderen, waarvan de helft in NL woont en de andere helft in Griekenland. De vriendin van Bo-Peter is een Française, de verloofde van Kaj is een Amerikaanse. Ivars relaties omspande diverse nationaliteiten, laatstelijk Italiaans. Oudste kleinzoon Rico komt a.s. maandag zijn Spaanse vriendin aan opa en ‘oma’ voorstellen. Die twee zijn met elkaar in contact gekomen tijdens zijn studenten uitwisseling programma in Portugal. Mijn punt is dat de Laanens een voorbeeld zijn van integratie, hetgeen met het oog op de chaos in de Verenigde Staten ook wel eens genoemd mag worden. Trump, die de V.S. voor schut zet in de hele wereld, heeft niets van al zijn huwelijken met buitenlandse vrouwen geleerd. Integendeel, het lijkt wel of hij de rest van de wereld kwalijk neemt dat ze allemaal mislukt zijn. Neemt niet weg dat a.s. woensdag wederom een aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ op de digitale deurmat ligt. #68, poeh, poeh! Blijf op afstand en gezond, ook dit weekend, ook de komende weken.