Archive for the 'Uncategorized' Category

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 29

Tuesday, October 1st, 2019

De filmster en Ex’pression. Familie op bezoek. Als klap op de vuurpijl de bijeenkomst van de Planning Commission in wiens handen de toekomst van Ex’pression ligt.

Wat is het heerlijk wakker worden met de wetenschap dat je voorlopig drie jaar aan iets moois mag gaan bouwen! Uiteraard hangt de bijeenkomst van de Planning Commission, precies over een week, nog steeds als een grote dreigende schaduw boven ons. Gezegd dient te worden dat de eerste twee gesprekken die Gary en ik gevoerd hebben met de individuele commissieleden uiterst positief verlopen zijn. Bij Ex’pression aangekomen bereid ik de mensen, die we tot dusver hebben aangenomen, voor op Eckarts bezoek. Met name zijn directheid adresseer ik, omdat het simpelweg door Californiërs als lomp beschouwd kan worden. Craig Deonik haalt wat misprijzend zijn wenkbrauwen op, maar zegt niets. Je ziet hem denken ‘weirdo millionaires’. Eckart is Eckart, excentriek of niet, we moeten voort, geen tijd voor dat soort filosofische overwegingen. De presentatie bij Chiron, de biotech maatschappij en grootste werkgever in Emeryville, voor de Chamber of Commerce loopt gesmeerd. Ik voel me alsof ik op kerosine draai, ik vlieg. Diverse leden, aangevuurd door Executive Director Alan Barr, beloven ons volgende week bij te staan wanneer er over ons lot beslist wordt. Eckart heeft inmiddels zijn eerste interview afgelegd en samen met Gary wacht hij me op in The Town House. Daar genieten we niet alleen van de maaltijd maar ook, soms struikelend over onze woorden, over wat ons allemaal de komende week te wachten staat in de aanloop naar de Planning Commission bijeenkomst. Eckart is zeer in zijn sas met het geheel, hetgeen waarschijnlijk ook voortvloeit uit het goed verlopen interview met de San Francisco Business Time. En het moet gezegd, ze hebben er een goed artikel van gemaakt.

Wat een mooier begin van de vrijdag kan je hebben dan wanneer Mr. Wintzen stralend voor het in ijltempo vervaardigde Ex’pression bord de voorpagina siert?! Eckart is daadwerkelijk in z’n sas, hetgeen blijkt uit de complimenten waar hij onnatuurlijk ruimhartig mee strooit. Ruime aandacht lijkt ook voor deze toch zo sobere multimiljonair als ‘speed’ te werken. En het zal niet bij dit interview blijven! Terwijl Eckart zich bezig houdt met de creatieve geesten van Silent Planet, spoed ik me naar Oakland Airport om oudste zoon Rick en vrouw Imelda op te halen. Het doet me goed ze weer te zien, ik heb een dineetje gepland en een voorstelling van de succesvolle musical ‘Stomp’ geboekt, waarbij zo’n kleine twee uur met ritmisch gestamp van bezems, stokken en wat van dies meer zij een programma wordt afgedraaid.

Dat heeft ze op zeker goed wakker gehouden! Ze weten ook dat ze de komende dagen veelal hun eigen weg moeten zoeken, zeker met Eckart ‘in town’. Het weekend kent op zondag een hoogtepunt wanneer Eckart met Gary en mij recording studio The Plant bezoekt, waar eigenaar Arne Frager de toer der toeren geeft. Eckart is zwaar onder de indruk. De lunch met ster architect John Storyk verloopt eveneens naar wens, waarbij Gary en ik figureren terwijl deze twee grote ego’s clashen. Heerlijk om geen speelbal te zijn in deze discussie. Beide heren schijnt het te amuseren, narcistisch als ze ongetwijfeld zijn. Maar, gesteld dient te worden dat alle PR die zij kunnen genereren alleen maar in het voordeel van Ex’pression kan zijn, dus Gary en ik gooien nog wat olie op het vuur der enthousiasme. ’s Avonds heeft Gary ter ere van Eckart een feestje georganiseerd in Walnut Creek, waarbij het ons aan niets ontbreekt. Eckart lurkt tevreden aan z’n Sierra Nevada biertje en oogt als het tevreden hoofd van ons gezin. De week van de waarheid is aangebroken. De maandag is volgepropt met activiteiten, Eckart neemt deel aan het gesprek met CIC, de aannemer, waarbij hij natuurlijk zijn zegje doet over ‘groene’ materialen. Vervolgens een plezierig onderhoud met Kappi Hommert, de eventplanner, die de komende tijd behoorlijk voor ons aan de bak moet. Omdat Birgitta daar reeds een stempel van goedkeuring voor heeft afgegeven, is alles wat zij presenteert een schot voor open doel. Strategisch gezien hebben we Eckart geweerd van de bijeenkomst die we hebben met de voorzitter van de Planning Commission, de laatste die we mogen hebben. Gary en ik willen geen enkel risico nemen dat Eckart deze laatste ontmoeting verknalt door een opmerking als “why do we need so many fucking parking spots?”. Die parkeerplekken vraag hebben we hem al een paar keer tegen makelaar Gary Breen horen zeggen, maar op dit moment kunnen we het absoluut niet gebruiken. Ook mijn argument dat dit de wet is, gaat er niet altijd bij hem in. Wij gaan, enthousiast als altijd, het gesprek in en menen gescoord te hebben. De bijeenkomst met de staf verloopt zeer naar wens, Eckarts woorden gaan erin als een aflaat in een ouderling. Waarschijnlijk hebben ze nog nooit zo dicht bij een multimiljonair gezeten, aanraakbaar zelfs! Bij de borrel doen ze allemaal hun zegje, waarbij Eckart smakelijk vertelt dat hij in Nederland helemaal niet in een grote Amerikaanse pooierbak rijdt, maar een Renault Clio. “Renault what?”. Ik laat ze een foto van een dergelijk karretje zien:

Ze kunnen het niet geloven, maar Eckart stijgt in hun achting. Ik vertel er maar niet bij dat de geluidsinstallatie erin waarschijnlijk meer gekost heeft dan de Clio. Geweldige bijeenkomst. Dinsdagochtend verschijnt Woody Harrelson bij Ex’pression met in zijn gezelschap z’n fixer Joe Hickey, alsmede advocaat en hennep fan David Frankel. Woody is zeer onder de indruk en grapt dat hij zich onmiddellijk als student aan wil melden, waarna we hem meetronen naar The Town House voor een uitgebreide lunch. Daar wordt hij onmiddellijk herkend, en halverwege de lunch maakt hij aanstalten om met een der aanwezige dames te verdwijnen. Dat voorkomt Eckart, hij wil voordat hij vanmiddag vertrekt van Woody horen dat hij bij Ex’pression aan boord komt. Onder het genot van een joint wordt daartoe besloten en Eckart laat zich vervolgens, na een uitbundig hug sessie, met Woody en zijn ‘posse’ naar San Francisco International Airport vervoeren. De studio owner’s party die we in ons gebouw organiseren gaat grotendeels aan me voorbij, dat is te zeggen, ik functioneer op de automatische piloot want morgen is de bijeenkomst van de Planning Commission, en dat weegt zwaar op m’n maag. Maar gelukkig is dit Gary’s wereld, en die straalt dan ook. Donderdag 24 september, 17.00: Makelaar Gary Breen, Gary en ik komen bijeen om gezamenlijk de bijeenkomst bij te wonen. Iedereen die toegezegd heeft ons te steunen is er: grote zakenman John Gooding van GUS, Hope Spadora van Sybase, Executive Director Alan van de Emeryville Chamber en diverse zakenlieden. De spanning is echt om te snijden. De presentatie van de City of Emeryville is zo goed onderbouwd en wordt zo helder gebracht dat er geen speld tussen te krijgen is. Gary en ik kijken elkaar verheugd aan, de droom wordt omgezet in realiteit. De voorzitter kijkt de zaal in en is van plan de bijeenkomst af te sluiten. Na een moment van stilte wordt het woord gevraagd door Toby Taylor van The Martin Group; mijn hart slaat een slag over. “What the fuck,” zeggen Gary en ik als één stem. Taylor begint met de City te feliciteren voor het uitmuntende werk dat ze hebben verricht. De slijmbal. Vervolgens richt hij zich tot de leden van de Planning Commission en meldt met droge ogen dat Ex’pression zo’n goede aanwinst is voor Emeryville. Ongelukkigerwijs ziet hij niet hoe Ex’pression economisch haalbaar is, laat staan dat ze de parkeer aangelegenheid kunnen financieren. Hij adviseert de leden om de financiële handel en wandel van Ex’pression na te gaan. Het bloed stijgt naar m’n hoofd van woede en ik beheers me tot het uiterste. Na even tot rust gekomen te zijn -Gary fluistert nog “what a fucking moron”- staan Gary en ik op en pareren zijn loze argumenten, met name het parkeerprobleem, waar een dure studie aan besteed is. Hope Spadora van Sybase komt na ons aan het woord en verklaart dat we een echte aanwinst voor Emeryville zullen worden, en dat Sybase ons voor een langere periode 51 extra parkeerplaatsen ter beschikking zal stellen. De voorzitter sluit het vraag en antwoord deel af en begint te discussiëren met zijn collega leden. Doodse stilte en woedende blikken, en niet alleen van ons, worden gericht op Toby Taylor. Iedereen weet dat The Martin Group er alles aan te doen is om alsnog het Sybase gebouw in bezit te krijgen.

Volgende week: het besluit van de Planning Commission. De Audio Engineering Society (AES) verwacht een grootse receptie bij ons in een zo goed als leeg gebouw. De loco burgemeester van Emeryville komt op bezoek.

Zo’n week waarop ik wat weddenschapjes had moeten afsluiten!

Friday, September 27th, 2019

Laten we eerlijk zijn, wie een leuk bedrag gezet zou hebben op de weddenschap dat Sparta na 7 speelronden boven Feyenoord zou staan, had nu een vette bankrekening gehad. Maar één troost Feyenoorders: jullie staan bovenaan…….in het rechterrijtje. Ik vraag me af wanneer ze aan de stam onder Stam gaan zagen. Voor wat betreft de echte Feyenoord supporters; wij Spartanen weten als geen ander hoe ’t voelt wanneer JOUW team zo onderuit gaat. Oudste zoon Rick kreunde vanuit een kletsnatte kuip: “erger kan het niet worden”. Houdt moed Rick en medesupporters (nee, ik heb Rick niet onterfd), zorg dat je Robert Eenhoorn aan boord krijgt.

De pas 19-jarige Robert Eenhoorn scoort tijdens het gewonnen EK 1987 tegen Italië

Iemand die zo’n sliding maakt gaat door muren om succes te behalen! Waar ik ook op gewed zou hebben, is de after service van Gall en Gall, of liever gezegd het ontbreken daarvan. Nee, laat ik het zo zeggen, het tegemoetkomen van een goede klant, en dat ben ik! Wat wil het geval, sinds geruime tijd krijg je bij de slijterij een handvat aan een doos of zak van tape. Eerst was ik daar bang voor (logisch toch) en ondersteunde de doos of zak. Dat bleek niet nodig. Afijn, eerverleden week haalde ik in Hilversum een viertal flessen heilig water en, u begrijpt het, de tape begaf het. Het was al ongelooflijk dat slechts één fles bezweek, de in aanbieding zijnde fles Smirnoff. Terwijl de doos langzaam bezwangerd raakte van de wodka, die daarna wegsijpelde op straat, en mensen een soort van lacherig me aankeken, maakte ik na de meeste scherven verwijderd te hebben bij de auto een foto:

Uiteraard besloot ik Gall en Gall te informeren; niet te sommeren:

Gisteren heb ik bij Gall en Gall Kerkelanden, Hilversum, een viertal flessen gekocht.

Keurig in doos, draagtape aangebracht.

Draagtape begeeft het, zie bijgaande foto.

Gelukkig brak alleen de fles waar we het minst van drinken: Smirnoff wodka.

 

Dit is nog niet eerder gebeurd, maar wellicht verdient het aanbeveling om de klanten te waarschuwen toch maar de doos te ondersteunen?

Zie maar wat u ermee doet.

 

Na wat heen en weer gepingpong kreeg ik 10 dagen later het volgende antwoord:

Beste Peter,
Ontzettend vervelend dat dit is gebeurd, excuus hiervoor. Ik ga dit zeker intern doorgeven zodat mijn collega’s dit onder de aandacht kunnen houden. Mocht je verder nog vragen of feedback hebben dan is dit altijd welkom. Bedankt voor de melding en fijne dag!
Met vriendelijke groet,
Thierry Liems
Medewerker Gall & Gall klantenservice

Die weddenschap zou ik ook dus gewonnen hebben. Helaas deelt Gall en Gall mijn overtuiging niet dat je een goede klant wenst te behouden middels een kleine tegemoetkoming, zonder druk daartoe. Astrid kon het niet geloven, servicegevoelig als zij is. Het is nog goed dat wodka geen geur afgeeft! Wat deed het goed dat, na wat oproepen daartoe, onze oudste zoon Bo-Peter zijn sponsordoel voor de marathon van New York bereikt heeft. Iedereen die ik niet persoonlijk bedankt heb, bij deze, ik weet wie jullie zijn!

Nu nog 4 uur lang gemiddeld 10 kilometer lopen, dan komt het allemaal goed!

Over wedden gesproken, wedden dat a.s. woensdag aflevering 29 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ weer digitaal genuttigd kan worden!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 28

Tuesday, September 24th, 2019

België. De trip van Eckart. De olifant in de kamer: de vergadering van de Planning Commission donderdag 24 september.

“Meneer Laanen, meneer Laanen,” hoor ik heel in de verte. Geruststellend rood brengt me terug in de wereld van Martinair. “Uw ontbijt, we landen over ruim een uur.” Aan mijn gelukzalige glimlach merkt ze dat dit me veel goed doet. Ik dank haar en begin aan het ‘oké’ omeletje. Niet zozeer het, laten we eerlijk zijn, matige vliegtuigontbijt veroorzaakte die stralende lach, maar het gegeven dat ik de stal kan ruiken. Kwart over een landen we, waarna ik me geroutineerd door de Schiphol formaliteiten werk. Godzijdank wacht Astrid me al op in de aankomsthal. Na de knuffels en elkaar diep aankijkend, komt de eerste ontgoocheling, Eckart verwacht me a.s. maandag op Kasteel Moersbergen. Daarnaast word ik geacht woensdag alweer de terugreis naar Oakland te maken. Enerzijds vanwege mijn noodzakelijke aanwezigheid bij Eckart’s trip naar San Francisco, anderzijds omdat filmster Woody Harrelson Ex’pression aandoet. Eckart wil hem bewegen om Advisory Boardmember bij Ex’pression te worden. Eckart en Woody staan bekend als ‘groene’ mannen en hennepliefhebbers. Ze kennen elkaar vanuit die hoek. Woody rees als ster in de soap ‘Cheers’, en later in films als ‘White men can’t jump’ en ‘Natural born killers’.

Ofschoon ‘Rock and Roll’ hier wel op z’n plaats is, is deze inkrimping van mijn trip wel behoorlijk zuur, en ik gooi er dan ook een hartgrondig “what the fuck” uit. “Is het wel verstandig om de geplande visites van het weekend door te laten gaan,” opper ik. Astrid, ‘trooper’ als ze is, meent van wel. Aangezien we niet weten hoe lang we nog in België zijn, in afwachting van de definitieve aanbieding, zou uitstel weleens afstel kunnen worden. Thuisgekomen in Lommel word ik door het kleine geteisem aangevallen en verdwijnen alle problemen, zorgen en uitdagingen even naar de achtergrond. Hoe gezellig is het om weer eens met z’n allen van een avondmaaltijd met kruimige aardappelen, prinsessenboontjes en een bal gehakt te genieten. Een delicatesse na al het Amerikaanse voer dat ik de afgelopen tijd tot me genomen heb. Na nog een spelletje met de boys gaat het licht uit, en laat Astrid me alvast de echtelijke sponde opzoeken. ’s Ochtends vraag ik me af hoe ik me uitgekleed heb, en hoe het komt dat alles keurig op z’n plek ligt. Ik ken het antwoord, dankzij een sinds jaar en dag opgebouwde routine sta ik, ongeacht mijn fysieke en geestelijke gesteldheid van dat moment, op de automatische piloot. Een gift, bedenk ik spottend. Nu wacht ons in Mol bij de internationale school een intake gesprek met ene Mrs. Sjöström, waar Astrid en ik als het ware haar dienen te overtuigen dat onze jongens daar een plekje verdienen.

Rustiek ogend lig het voor ons. Astrid heeft zich terdege voorbereid, en daarnaast ook de resultaten van de Engelse school in Düsseldorf aangeleverd. Appeltje eitje zogezegd, en simpeler dan we ons gedacht hadden. Weer een horde genomen. Een soort van opgelucht rijden we terug naar Lommel, weer een stukje onzekerheid uitgewist. ’s Avonds gaan Astrid en ik naar het centrum om een hapje te eten en even rustig de toekomst te bespreken. Ik ga ervan uit dat Eckart me maandag een voorstel doet, en wil er zeker van zijn dat Astrid en ik op dezelfde lijn zitten. Drie jaar, dat is de tijd die we in eerste instantie overeenkomen om in Californië te blijven. Ondersteuning bij het vinden van een degelijk en veilig onderkomen in een gebied waar het onderwijs goed en betaalbaar is. Een jaar opzegtermijn, zodat we niet verrast kunnen worden, mocht er iets fout gaan. Ondersteuning bij het verkrijgen van de noodzakelijke visa. We hebben ons huiswerk gedaan! De laatste patatten worden verorberd en tevreden keren we huiswaarts. De zaterdag is een soort van reünie met oude vrienden Martin en Yvon, sinds dansles 1962 en gezamenlijk cabaret.

Peter, Martin & Yvonne in speciaal optreden MF Blaricum 1994

Countryzanger JJJohns en vrouw Marja Abbing, met wie Astrid en ik samenwerkten in onze Loïs Lane periode, voegden nog meer gezelligheid toe. Het werd een uiterst genoeglijke avond eindigend in zang en soms onbedaarlijk gelach. Zondag, even na een uur, komen oude strijdmakker Jos Kuijer en diens veelbesproken vlam Patty Harpenau ons met een bezoek vereren. Grinnikend moest ik toen ze binnenkwamen weer aan de column denken die ik indertijd geschreven heb over roddelbladen onzin, o.a. over de ex van Jos, niemand minder dan Tineke Verburg, in samenhang met de ‘schilderes’ Patty Harpenau:

Neem nou “Weekend” over Patty Harpenau, Jos Kuyer en Tineke Verburg, ik citeer:

“Toch nam Tineke het Jos destijds enorm kwalijk dat hij verliefd was geworden op Patty Harpenau. Hij was niet meer welkom thuis, en toen Jos zijn persoonlijke spullen kwam halen had zij deze alvast in de tuin gezet (onjuist). Toen Jos de dozen openmaakte, ontdekte hij dat Tineke uit pure woede de knoopjes van zijn overhemd had geknipt! (onjuist) ‘Ik heb gehoord dat je nieuwe vriendin zo goed kan naaien,’ voegde ze Jos boos toe…(onjuist)”. Vrienden, daar heeft Tineke nu eenmaal te veel klasse voor.

Waarom weet ik hier het fijne van? Simpel, Tineke had alle spullen bij ons thuis in Hilversum gedumpt, inklusief een originele Harpenau die in huize Kuyer/Verburg niet meer welkom was. Die knoopjes waren er inderdaad afgeknipt, echter door een vriendin die genoemde tekst, op een blaadje geschreven, toegevoegd had. Een iets ander verhaal, toch?! Nou zeggen we natuurlijk, ja, hallo, we praten hier wel over “Weekend”.

In ieder geval hebben wij er een echte ‘Harpenau’ aan overgehouden!

Jos, relaxed als altijd, maakte er een gezellige middag van, maar Patty gedroeg zich onnatuurlijk aardig, en gevoelsmens als Astrid is, schuurde dat. Het werd zo uiteindelijk toch een enigszins geforceerd aardige middag. Moet ik erbij vermelden dat mijn hoofd ook al bij het belangrijke gesprek met Eckart morgenmiddag was. Laten we eerlijk zijn, bepalend zowel zakelijk als privé voor de komende jaren. Eckart houdt van mensen die op tijd zijn, net als ik, en ik meld me dan maandag ook stipt om half een bij secretaresse Daan, die me olijk weet te vertellen dat de broodjes ook op me wachten. Eckart is in een goede bui, hoera, en legt me hun voorstel voor om de komende jaren als CEO van Ex’pression Center for New Media te functioneren. “Nou, wat denk je ervan, jochie,” bast hij. Ik moet zeggen dat de meeste punten die Astrid en ik besproken hebben reeds ingevuld zijn. Hulde! Geen problemen met de details, waarna Eckart me een dikke zoen geeft ten teken dat we een deal hebben. Hij toont zich ook verheugd dat we officieel op de rol staan voor onze gebruiksvergunning bij de City of Emeryville, met gunstige aanbeveling:

“Succes pik, ik zie je donderdag in Emeryville,” besluit hij, en begeleidt me naar de uitgang. Enigszins licht in m’n hoofd van opwinding over de dingen die komen gaan, spoed ik me terug naar Lommel. Ook Astrid is uiterst verheugd over wat er besproken is, waarna we besluiten er een glaasje op te drinken, en ook alvast wat plekken op de kaart van Californië te prikken om eventueel te wonen. Na een glaasje of wat wordt het dolle pret omdat plaatsen als Walnut Creek, waar Gary nu woont, of Hercules en Pleasant Hill ons alleen al qua naam aantrekken. Oh, hoe heerlijk is het om weer concrete toekomstplannen te smeden, en hoe jammer dat de dag van vertrek ook weer zo snel aanbreekt. Woensdag 16 september brengt Astrid me, hopelijk voor een van de laatste keren, naar Schiphol, en nemen we met een traan en een lach afscheid van elkaar. Ik check in en vol goede moed vertrek ik naar de gate van Martin Air 801, waar vervolgens mijn geduld zeer op de proef wordt gesteld. Uur na uur wordt de vlucht verder vertraagd, je kent dat wel, zo van hoop doet leven, terwijl de graad van chagrijn oploopt. Uiteindelijk vertrekken we na een kleine 7 uur vertraging naar Oakland. Stemming beneden peil. De rood gerokte stewardess in Star Class voelt het feilloos aan, ze herkent me, rijkt me een cognacje aan en glimlacht ter verontschuldiging. Ach, tenslotte kan zij er ook niets aan doen. Toch?! Even na half elf ’s avonds touch down in Oakland. Gelukkig geen heisa met immigration of customs, en zo rol ik de taxi in op weg naar ons appartement. Alsof ik de hemel betreed, zo stap ik de woonkamer binnen. Home is where the heart is, ik heb er twee. Morgen haalt Gary Eckart op in San Francisco omdat hij KLM vliegt. Zelf ga ik Ex’pression als nieuw lid presenteren bij de Emeryville Chamber of Commerce tijdens hun maandelijkse bijeenkomst, ditmaal bij Chiron. Ik raak eraan gewend, gaat het door m’n hoofd, al wegzakkend in een diepe slaap.

Volgende week: de filmster en Ex’pression. Familie op bezoek. Als klap op de vuurpijl de bijeenkomst van de Planning Commission in wiens handen de toekomst van Ex’pression ligt.

Nog één keer gas geven mensen!

Saturday, September 21st, 2019

Omdat we nog maar één keer kunnen scoren: vanavond tijdens Sparta-RKC, voor zo’n 10.000 toeschouwers, komt deze oproep op een halve pagina in het Sparta programmablad:

De petitie dient om het Ministerie van Justitie en Veiligheid, bekend van Minister ‘Thailand’ Grapperhaus, te bewegen om Jaitsen Singh na 35 jaar gevangenschap naar Nederland terug te brengen. Niet iedereen kan erbij zijn op ons Kasteel, dus…… Klik_HIER_en_teken_de_petitie  Laten we proberen Singh uit zijn wrede omstandigheden te halen, om hem zo nog wat gelukkige jaren in Nederland te bezorgen! Inzake niet gerelateerd voetbalnieuws vraag ik me af welke zangpartijen PEC Zwolle trainer John Stegeman over zich heen gaat krijgen na zijn dronkenmansrit. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat Ria Valk een nieuwe versie van deze carnavalskraker uit gaat brengen:   Dronken-geweest    Je moet er wel op klikken! John is in ieder geval gewaarschuwd, en kan zijn borst natmaken! Over drinken gesproken, eens in de zoveel maanden bezoek ik de besloten bijeenkomst in de privé pub van zoon Rick:

Inderdaad, de Beinse Zot. Met een tiental buren/vrienden schalt de jukebox de hele avond, waarbij de muziek uitgekozen is door degene die de catering verzorgt. Mag ook wel, want er gaat heel wat doorheen. Rick zorgt dat alle 45 toerenplaatjes, inclusief labels, keurig geordend in de jukebox staan. Het meelallen gaat door tot ruim na middernacht, moppen en anekdotes schieten heen en weer over de stamtafel, en kameraadschap viert hoogtij. Dat er ook stevig gejend wordt, mag geen naam hebben. Prachtig, tot het moment dat de morgen aanbreekt en er nog een Luim vervaardigd dient te worden. Uiteraard kan ik mijn trouwe lezers niet tekort doen, dus geen gezeur, zeurtjes zijn er al in overvloed! Vanavond de kraker Sparta-RKC dus. Bij winst vergroot Sparta de marge op de rode lantaarndrager tot 10 punten, en dat is niet misselijk. Maar, de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat in het rechterrijtje alles mogelijk is en dat de top van de linkerkant schier onmogelijk te verslaan is. Een kwestie van (kies het bijbehorende ABBA liedje), maar hier een hint: €€€€€€. Zondag breng ik Astrid naar Eindhoven vanwaar ze een Ryanair vlucht neemt naar Thessaloniki om daar met onze jongste spruit een aantal dagen door te brengen. Ivar komt maandag binnenvliegen uit Turkije, waar hij met de opa van een studentenvriend en nog wat makkers een eilandentrip per boot heeft gemaakt. Het joch lijdt wat af! Tinley en ik gaan er het beste van maken.

“Oh wat heerlijk om een paar dagen met die zwakke schakel van een baasje door te brengen,” lacht ze bovenstaand. “Daar kan nog wel een extra stukje worst vanaf.” Inderdaad, ze kent me door en door! Maar één ding is zeker, ze mag graag met me naar een potje voetbal kijken, en dat noem ik pure winst!

En natuurlijk is-ie er a.s. woensdag weer, de 28e aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. Zegt het voort, zegt het voort!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 27

Tuesday, September 17th, 2019

De e-mail van Eckart. De weg naar de nieuwe vergadering van de Planning Commission is geplaveid met hindernissen. De aanloop naar België.

Ik wil niet zeggen dat ik de e-mail uit de handen van Joey ruk, maar het komt er wel op neer. Twee pagina’s, helemaal volgeschreven. “Wow,” mompel ik. Joey en Eric blijven nieuwsgierig mijn reactie afwachten, maar ik wuif ze ongeduldig naar de andere kant van het gebouw, uit mijn zicht. Eckart begint met de verklaring dat wanneer mensen binnen zijn organisatie met elkaar knokken, hij sterk de mening is toegedaan dat het niet alleen zijn probleem is, maar ook zijn fout. “Nou, nou,” breng ik uit, dat had ik niet verwacht. Ik raas door de woorden heen en sla flarden op als ‘gebrek aan duidelijkheid’, ‘conflicterende situaties’, ‘beslissingen nemen’, enzovoort. Eckart neemt de verantwoordelijkheid op zich over dit gebrek aan duidelijkheid. Noem het maar luiheid van mij, zo stelt hij, om nooit met het team samen te hebben gezeten om de rollen en verantwoordelijkheden te bepalen. Klagerig plagerig stelt Eckart dat hij, Koning Dyslexie, nu de prijs moet betalen door thuis met één vinger zo’n lange e-mail te moeten schrijven.

Terwijl ik rap door de regels heenga, is het eerste dat me opvalt de wijze waarop de sluwe vos iedereen op z’n plek zet, en gelijktijdig even demonstreert hoe hijzelf zaken doet. Dawn wordt nogmaals officieel vermeld als algemeen raadsvrouw voor zijn investeringsvehikel Ex’tent, vooral ook, voegt hij er fijntjes aan toe, vanwege haar met advocaten overspoelde land. “Dat is natuurlijk vanuit mijn standpunt bekeken”, zo stelt hij, “een Nederlander die in z’n eigen land een miljarden bedrijf bestiert zonder amper een advocaat nodig te hebben”. Voor mijn geestesoog zie ik Eckart al vergenoegd achterover leunen. Het nog even aandikkend, stelt hij in Nederland meer dan 50 kantoren gehuurd te hebben zonder ooit een advocaat erbij betrokken te hebben. Gary, die inmiddels naast me staat, mompelt sarcastisch: “what a giant of a man!” Dawn, die klaarblijkelijk geklaagd heeft bij Eckart over het gegeven dat Gary en ik haar rekeningen wat aan de hoge kant vinden, wordt ook nog even op haar nummer gezet. “Tussen haakjes, Dawn”, zo begint hij, “ik was degene die in eerste instantie opmerkte hoe gigantisch de juridische rekening aan het oplopen was, en niet Gary of Peter”. Gary en ik zeggen praktisch simultaan: “put it in your pipe and smoke it, Dawn.” Veel gebezigd de laatste tijd, het equivalent van het Nederlandse ‘die kun je mooi in je zak steken’. Daarna gaat Eckart over tot verdeling van de rollen en geeft hij mij als interim CEO zowaar veel vrijheid. Uiteraard dienen juridische zaken met Dawn doorgenomen te worden. Dat lijkt me geen probleem. Eckart besluit zijn opstel met de zin dat hij zich min of meer ziet als de vader wiens kinderen aan het vechten zijn, kinderen die hij liefheeft. “All you need is LOVE” schrijft hij enigszins ‘over the top’ ter afscheid. In de ‘rollercoaster’ waarin we nu zitten is het voor Gary en mij de normaalste zaak van de wereld om elkaar emotioneel quasi wenend in de armen te vallen. De enige manier om bij zinnen te blijven! We weten dat hiermee te werken valt, waarbij alles wat we nu doen gericht moet zijn op het binnentrekken van de gebruiksvergunning van het gebouw. 24 september wordt erop of eronder, dat beseffen we ons meer dan ooit! Baldadig besluiten we om de ‘fun’ geheim agent foto, die we een aantal weken geleden in San Francisco hebben gemaakt, op te blazen tot posterformaat en in de entree van de lobby te hangen:

Hikkend van de lach gaan we ‘back to reality’, het was goed om even de spanning van ons af te schudden. Terug naar de werkelijkheid betekent de komende dagen bijeenkomsten met de architect, offertebesprekingen met de aannemers en sowieso afspraken met onze onderverhuurder SendMail. Niet te vergeten de afspraken die we met de diverse leden van de Planning Commission moeten maken om het proces onderweg naar 24 september te oliën. In ieder geval lossen we het parkeerprobleem op wanneer we de huurovereenkomst met SendMail inkorten, dat levert ons 55 parkeerplekken op. Maar vandaag verhuizen we naar ons nieuwe gebouw, en ook Eric zal daar onder supervisie van Joey behulpzaam bij zijn. Craig Deonik heeft tijdelijk 8 telefoonlijnen geregeld en met het vele meubilair dat Sybase heeft achtergelaten komen we voorlopig goed uit. Heerlijk! Tussen de afspraken door ontruimen we ons kantoortje in Doyle Street en voelen ons aan het eind van de dag super gemotiveerd, maar ook wat stijfjes. Zaterdag ga ik met Eric naar het Sausalito Film Festival, lekker ontspannen in een zonovergoten entourage. Een echte vader-zoondag. Zondag laat ik Eric genoeglijk uitslapen en wandel naar ons kantoor aan de overkant om mijn Weekly Update te produceren. Comfortabel in mijn eigen kantoor, waar ik al het een en ander ter onderbreking van het vele wit aan de muur getimmerd heb.

Peter bezig met het uitschrijven van een check.

Ik besluit een sterk dramatisch opening statement maken. Een soort van Rocky in de gelijknamige boksfilm. Waar ik mee wil beginnen in het Engels, schrijf ik voor mezelf eerst in het Nederlands op: ‘We stonden in de rode hoek, onder de gordel geslagen, en keken de scheidsrechter vol ongeloof aan. We schudden ons hoofd en gingen door met de wedstrijd, een wedstrijd die Ex’pression erkenning zal brengen en uiteindelijk de overwinning’. Bluf? Zekerheid heb je nooit, maar mocht het niet uitkomen, dan zal dat wel als zodanig beschouwd worden, en ik weet wie als eerste met de bijl klaar zal staan.

Wow, dat ziet er op papier krachtig uit! Ik moet zeggen dat er weer eens een liedje in me opwelt, wanneer ik dit zo teruglees: ‘I’ve got a tiger by the tail’ van Buck Owens. En hoe die tijger heet, dat weet ik ook! Het verheugt me tevens om te melden dat we in principe een overeenkomst hebben met CIC, de door John Storyk aanbevolen kwaliteitsaannemer. Tevreden sluit ik de computer af en begeef me terug naar het appartement, waar ik een geeuwende Eric aantref. Hij heeft het meer dan naar z’n zin, meldt hij. Dat doet goed. We rommelen door de dag heen en halen om half vijf Pete Bandstra en z’n vrouw op bij de Holiday Inn. Pete is overgekomen uit Florida en is de beoogde Digital Visual Media Director. Ze hebben de afgelopen dagen de omgeving afgestruind om een goede woonplek te vinden, en nu gaan we ons opmaken voor een van Gary’s fameuze BBQ diners in Walnut Creek. Ze zijn onder de indruk van zowel Ex’pression’s potentie als de Californische energie. Uiteraard ouderwets gezellig als altijd bij Gary en Debbie, terwijl zijn kleine jongens zich geïnteresseerd met Eric bemoeien. Na een avond waar toekomst geschilderd wordt, rijden we terug naar Emeryville en leveren de Bandstra’s bij hun hotel af. Een nieuwe week wacht ons. Dat is te zeggen, het is Labor Day, een van die weinige vrije dagen in Amerika. Na mijn ontbijtsessie met de Bandstra’s, die nog steeds zeer geïnteresseerd zijn, breng ik Eric naar Oakland Airport. Na hem geholpen te hebben bij het inchecken, kijken we elkaar goed in de ogen en weten dat het een waardevolle anderhalve week was. Met een kus nemen we afscheid. Enigszins beteuterd rij ik terug naar kantoor om nog wat administratieve noodzakelijkheden te verrichten. De dinsdag wordt gevuld met zoveel meetings dat ik smacht naar de vlucht morgen naar huis. Onze managementteam meeting loopt uit en wordt verder uitgesteld naar vijf uur vanwege een bouwvergadering, met daarnaast nog een tiental telefoontjes ter verhoging van de feestvreugde. Voordat ik de gang naar vlucht 801 van Martinair kan maken nog een vergadering over de status van airconditioning, en met de aannemer over de te hoge offerte. Ik kan mijn geluk niet op wanneer mijn hoofd het kussentje raakt in Star Class. Een goede week België zal me goed doen, zeker de warmte van ons gezinnetje.

Volgende week: België. De trip van Eckart. De olifant in de kamer: de vergadering van de Planning Commission donderdag 24 september.

9/11: Hoe ik het beleefde

Friday, September 13th, 2019

11 september 2001: op een normale zonnige Californische morgen vertrek ik om 06.15 van huis om bij Ex’pression, ‘the best place in the world to work for’, mijn taken als CEO uit te oefenen. Nauwelijks op Highway 24 aanbeland onderbreekt mijn favoriete nieuwszender KCBS het reguliere nieuws om te melden dat in New York een tweede vliegtuig in een van de Twin Towers is geramd. Ademloos luister ik naar het verslag, waarna ik Astrid bel om haar te zeggen dat ze de TV moet aanzetten omdat er iets vreselijks aan de hand is in New York. Op de automatische piloot rij ik Berkeley in om een ‘short cut’ naar Emeryville te nemen. Tijdens mijn rit rolt de ene na de andere verschrikkelijke boodschap uit de luidsprekers van de geluidsinstallatie. Met tollend hoofd parkeer ik de auto en loop bij Ex’pression binnen. Omdat Ex’pression een 24/7 school is, dag en nacht aan de bak dus, is er nog een behoorlijk aantal studenten die half huilend, half elkaar troostend rond de TV in de kantine geschaard zijn. Iedereen heeft wel familieleden of vrienden in New York, dit is Amerika, land van de onbegrensde mogelijkheden. Terwijl de TV onheil blijft weergeven, proberen we de normale gang van zaken te hervatten. Dat valt niet mee. Onze personeelszaken dame, Andromeda geheten, weigert over de Bay Bridge te reizen, hoewel die nu net als de Golden Gate Bridge bewaakt wordt. Zo suddert de dag door en tegen zessen besluit ik de rit naar huis te maken. Terug op Highway 24 schieten de tranen in mijn ogen wanneer  vaderlandslievende Amerikanen, zoals onder weergegeven, solidariteit met hun land verklaren en medeleven met hun landgenoten in New York.

Zeer emotioneel om mee te maken, en dat deel ik ook met Astrid en de kinderen. Vanaf dat moment bewaar ik de krantenverslagen, zoals ik wel meer doe tijdens historische gebeurtenissen. Uiteraard pakken die uit:

Het ongeloof dat zoiets in eigen land kon gebeuren, valt door alle media niet in woorden te vangen. En dan natuurlijke de schuldigen. Welnu in de dagen na 9/11 wordt er één uiteraard uitgelicht:

Osama bin Laden staat op Amerika’s lijst van meest gezochte mensen: levend of dood! Een predikant in San Francisco zegt niet ten onrechte dat Amerika ‘never, ever’ ooit nog hetzelfde zal zijn. Moet ik wel kwijt dat ze het met Trump niet eenvoudiger hebben gemaakt, maar dit terzijde. De rest van de week werd gekenmerkt door routineus alles te doen wat gedaan dient te worden, maar 9/11 beheerste alles, van de zoektocht naar een nieuw personeelspersoon tot de 10e afstudeerklas op vrijdag de 14e, inclusief onze pokeravond

dezelfde vrijdag, waar vrij lusteloos met fiches gesmeten werd. De schrik was groot toen dinsdag bleek dat sterarchitect John Storyk gemist werd, die onderweg was naar Los Angeles, het eindpunt van een van de vluchten die eindigde in de Twin Towers. Woensdag kregen we het verheugende bericht dat zijn vlucht, de volgende naar Los Angeles, in alle chaos uitgeweken was naar New Orleans. Aangezien na die verschrikkelijke dinsdag al het luchtverkeer verboden werd, voor hem geen mogelijkheid om naar ons te reizen, maar ook communicatie bleek de eerste dagen moeizaam te verlopen. Kortom een week die nimmer uit het geheugen gewist zal worden, dat is zeker!

Let op, woensdag alweer de 27e aflevering van ‘Uit de

Amerikaanse school geklapt’, waar dit eigenlijk beknopt ook al een voorbode van was.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 26

Tuesday, September 10th, 2019

Oorlog met Dawn Cardi. Eckart als vredestichter. De methode om de Planning Commission te overtuigen.

Het felicitatiegesprek met Astrid over ons 11-jarig jubileum verloopt stroef. Eigenlijk hebben we te veel lokale problemen aan ons hoofd om aan feestelijkheden te denken. We hebben in ieder geval het vooruitzicht dat ik over een kleine twee weken weer in het land ben, en we dan gezamenlijk de resterende zaken aan kunnen pakken, zoals de internationale school voor de kinderen. Ietwat bedrukt nemen we afscheid van elkaar. Ik loop naar de inpandige garage van het appartement om de groene Van op te halen. Daar tref ik een tweetal mannen aan die geïnteresseerd de vele teksten aan de zijkant bestuderen. “Good morning, gents, you like it?” open ik. De oudere man, begin 50 schat ik, legt uit dat ze aan het uitvogelen waren wat voor soort onderneming dit was, en waar gevestigd. “But, let me first introduce ourselves,” vervolgt hij. De oudere man stelt zich voor als Ed Niskanen, werkzaam in de accountancy, en zijn jeugdige Latijnse ‘room mate’ als Jay Hooker, nog studerend bij de Academy of Art University in San Francisco. Het film- en TV programma, voegt hij er nog aan toe. Nadat ik enthousiast de plannen inzake Ex’pression heb uitgelegd, springt Ed er als het ware bovenop: “exactly the kind of company I’d like to work for.” Ik leg hem uit dat we nog in opbouw zijn, maar dat ik zijn CV tegemoet zie. Of ik even mee kan lopen om het gelijk mee te nemen, ze wonen namelijk in hetzelfde blok als ik. 10 minuten kunnen er nog wel vanaf voordat ik op weg ga naar Oakland Airport, dus dat doe ik. Binnen gekomen valt mijn blik op een portret van Ed en diens ‘room mate’ Jay.

Ed Niskanen zittend, staand Jay Hooker

Hey, welcome to San Francisco, city of love! “No drinks, gotta go, we’ll talk,” haast ik me naar de Van met Ed’s CV in een dikke envelop. Wie weet?! Oakland Airport: even over half een ‘s middags komt Eric vermoeid, maar verheugd, op me af. Na alle gebeurtenissen een emotioneel iets waar ik niet 1-2-3 mee om weet te gaan. Hij vertelt honderduit over de trip, maar ook dat er een heel leuke stewardess bij was. Het mannetje in hem ontwaakt! Of heb ik dat met al mijn gereis gemist? In ieder geval vindt hij de groene Van geweldig. Naar het appartement rijdend wijs ik hem het Oakland A’s stadion aan, maar ook het ‘home’ van de matig presterende Golden State Warriors, hét basketbal team van de Bay Area. Bij het appartement aangekomen is hij bijna ingedut, maar dat weet ik te voorkomen. Terwijl Eric zich opfrist en zijn (Gary’s) slaapkamer op orde brengt, begin ik alvast aan mijn weekly update. Ik besluit simpel te beginnen, dus niet met het vuurwerk rondom de Planning Commission en de aanvaring met Dawn Cardi. Daar slaap ik nog een nachtje over.

Eric komt opgefrist uit de badkamer en ik laat hem kennis maken met Joey, de stiefzoon van Duke Zaffery. Joey is niet veel ouder dan Eric, maar heeft zijn rijbewijs en dient momenteel als manusje van alles; boodschappen hier, boodschappen daar. Ze noemen dat hier een ‘Gofor’. Oftewel luisterend naar alle opdrachten die beginnen met ‘go for…..’. Geestig. Die twee zijn even onder de pannen, en morgen gaan we naar een KMEL Jam concert in het Shoreline Amphitheater in Mountain View. Hip hop en R&B, niet slecht. Okay, nu even een omschrijving van het hoe en wat van de Planning Commission:

Nu ik het geschreven heb, komt als het ware de knoop in mijn maag weer terug. Nu het geval Dawn Cardi. Ik wil duidelijk maken dat ze de advocaat van Eckart is en dat het mijn taak is om alles in goede banen te leiden. Kortom; ik wens niet door haar bekritiseerd te worden, dat laat ze maar aan Eckart over. Daarnaast dient ze te beseffen dat wanneer er geen gebouw is, de school er op zeker niet komt. Vervolgens haal ik de volgende quote aan om de zaak duidelijk te maken: “Vraag een advocaat of accountant nimmer om zakelijk advies. Ze zijn getraind om de problemen te vinden, niet de oplossingen”.

Ik begrijp dat ik nu op dun ijs ben, maar de andere kant van de medaille is dat wanneer we hierheen verhuizen het duidelijk moet zijn hoe de verhoudingen liggen. Het gegeven dat ik eraan toegevoegd heb Dawn te respecteren zal goed doen, maar voordat deze zaak geklaard is annuleer ik de conference call van dinsdagmorgen met Dawn en Frans. Ik heb trouwens genoeg van die ‘pak slaag’ sessies. Het goede nieuws bewaar ik voor de afsluiting:

Namelijk het goede nieuws dat we vrijdagmiddag van het bureau kregen: de licentie is goedgekeurd en halverwege volgende week in ons bezit. Inderdaad, wie een weddenschap af zou hebben gesloten dat de schoollicentie van het bureau eerder zou komen dan de gebruiksvergunning, zou een klauw met geld gewonnen hebben. Tevens de aandachtspunten voor Eckarts bezoek, beginnend 18 september. ‘Het applaus zien we graag tegemoet’, maar deze ietwat sarcastische zin verwijder ik even snel als geschreven.

Tevreden rijden Eric en ik zaterdagmiddag naar Mountain View om het KMEL Jam spektakel mee te maken. Na wat rondgerij zien we toch nog kans de Van een beetje opvallend te parkeren. Goede PR! De VIP-kaarten brengen ons naadloos naar onze KMEL dame: Jennifer Louie. Ze ontvangt ons met veel égards en laat ons weten dat Mariah Carey ieder moment verwacht wordt. Eigenlijk is ze de enige die we echt kennen van de artiesten line-up. Ook moet me van het hart dat ik voor het eerst voel hoe het is een minderheid te zijn; we zijn blanke pitjes in een in hoge mate donker getinte menigte. Niet beangstigend, maar een echte gewaarwording. Eric vindt het allemaal geweldig en schijnt niets te merken. Ondanks dat het niet mag, lukt het me toch nog in het geniep een plaatje te bemachtigen van Mariah Carey tijdens haar optreden:

Een uurtje later houden we het voor gezien en karren we via de 101 weer terug naar Emeryville. Ook daar is onderweg heel wat over te vertellen. Geboorteplaatsen van alle groten van de techindustrie in Palo Alto, Menlo Park, Redwood City enzovoort. Uiteraard vallen namen als Apple en de terugkeer van Steve Jobs, Hewlett Packard en de garage waarin ze begonnen zijn, Oracle en wat van dies meer zij. De tijd vliegt voorbij, evenals het weekend.

Klaarblijkelijk heeft Gary, zonder mij erbij betrokken te hebben, een brief naar Eckart gestuurd over de hele situatie. 1 september reageert Eckart namelijk met een e-mail:

Gary gelooft dat zonder Dawn’s ondersteuning Ex’pression niet zou bestaan. Nou, nou, bedenk ik me, en dat na al die ‘bitch’ uitlatingen. Gary kiest dus eieren voor zijn geld. Maar ook stelt hij dat hij van mij houdt, en dat hij de mening is toegedaan dat Ex’pression in z’n huidige vorm niet zou bestaan zonder mijn inbreng. Eckart gaat deze twee regels kopiëren en naar Dawn sturen, maar ook met de boodschap dat tot nader order er geen contact gezocht dient te worden met Gary en mij, Hetgeen andersom ook geldt. Eerst wil hij met ons individueel praten voordat we gezamenlijk weer communiceren. Eckart neemt eventuele consequenties voor zijn rekening. Je leest op afstand de bezorgdheid van z’n gezicht af:

Eckart sluit af met ‘very big hugs and kisses’. Voorwaar, niet misselijk. Uiteraard zijn we zeer benieuwd naar het vervolg. Wel kijk ik Gary vragend aan: “why the hell, didn’t you tell me?” barst ik uit. Dan is Gary op z’n best: “c’mon Pete, you never would have allowed me to praise you.” Hij heeft een punt, waarschijnlijk had ik inderdaad gevonden dat het aan mij gerichte compliment een beetje te veel van het goede was. Maar, ik moet er wel om lachen: “c’mon mofo,” doe ik lekker straattalig mee, “let’s have a drink before we meet Hope Spadora.” We knopen er maar gelijk een lunch tegenaan in ons ‘eigen’ Town House’. Ook daar roeren ze de trom ter ondersteuning van Ex’pression’s plannen! De bijeenkomst met Hope Spadora is uiterst bemoedigend, Sybase staat 100% achter ons en zullen ook fysiek aanwezig zijn en steun geven bij de vastgestelde vergadering van de Planning Commission op 24 september. Helaas kon het niet eerder omdat we op aanraden van City Manager John Flores eerst een-op-een gaan praten met drie leden van de Planning Commission. Wettelijk mag niet meer, maar het geeft ons wel de mogelijkheid om onze plannen in detail uiteen te leggen. En ze te overrompelen met onze kennis en dito enthousiasme, en niet te vergeten de voordelen voor de Emeryville gemeenschap! Woensdag 2 september beginnen we eindelijk met de verhuizing naar ons eigen gebouw. Weer zo’n dag van opwinding, een echte mijlpaal. Tot Joey komt aanlopen met Eric, en van verre luidkeels roept dat hij een e-mail van Eckart voor me heeft. Iets in me schreeuwt dat ik vandaag alleen behoefte heb aan goed nieuws. Komt dat ook?

Volgende week: de e-mail van Eckart. De weg naar de nieuwe vergadering van de Planning Commission is geplaveid met hindernissen. Een korte week in België.

Een oorwassing gevolgd door weldadige balsem

Friday, September 6th, 2019

Makkelijk zat te verklaren, Ajax op bezoek om het verschil in kwaliteit, ook vertaald in €€€, aan te geven. Maar we heersten toch mooi het eerste kwartier, zodanig dat Ziyech een bal van de lijn moest halen. Ha! Maar het mooiste deel was het gesprekje na afloop met mijn kleinzoon, die me vergezelde in plaats van broer Rob: “Opa, waarom klapt het publiek nu de wedstrijd is afgelopen, en worden de spelers toegezongen? Ze hebben toch verloren!” Opa: “Jochie dat is een gelukkie, die les wilde ik altijd kwijt, je bent in Rotterdam, dus bij verlies maar wel geleverde strijd, is er niemand die je iets verwijt”. A la Zuiderzeeballade (voor de ouderen onder ons). Welnu, die redenering viel helemaal in goede aarde. Respect, ook voor opa! Over ouderen gesproken (de balsem dus), maandag weer onder bezielende leiding van juffrouw Olinda een lekker begin gemaakt met de oefeningen van ons sportkluppie, oftewel De Gezelligste Sportclub, ook wel de Gympies genoemd volgens de voorkaft van een aan mij gepresenteerd fotoboekje:

Onder eindverantwoording van lid Dorothea, linksonder met gulle lach, boden ze me dit aan ter gelegenheid van het einde seizoenfeestje, tevens verjaardagbijeenkomst, 1 juli j.l. En hoe treffend werd mijn liefde voor Sparta na al mijn ontboezemingen (tot ze er gek van werden) op de laatste pagina weergegeven:

Er werd zelfs gecontroleerd of onder A5 in mijn jukebox wel het Spartalied is ondergebracht! Maar, men had natuurlijk in de gaten dat wat ik beloof om te organiseren, ook nog eens een keer waargemaakt dient te worden. Dat werd dan ook duidelijk vastgelegd!

Serieus bezig met een belangrijke taak, dat kan je wel aan Astrid overlaten. Terecht in het zonnetje gezet! Meerdere malen reeds verklaard: kluppies (Sparta en ‘De Gezelligste’) voor het leven! Over ‘voor het leven’ gesproken, dat kan je ook zeggen over de straf die Jaitsen Singh uitzit, daar heb ik vele Luimen aan gewijd, om maar van de vele misstanden niet te spreken. Ook privé bracht het zelfs malheur, maar dit terzijde. Nu heb ik twee weken geleden geschreven dat mijn rol uitgespeeld is, maar toch wil ik jullie aandacht vragen voor de petitie die momenteel door PrisonLaw gevoerd wordt om Singh terug naar Nederland te brengen. Klik hier op https://petities.nl/petitions/breng-de-74-jarige-singh-terug-naar-nederland?locale=nl en onderteken de petitie, niemand verdient dit lot, laat staan wanneer je onschuldig bent!

Overigens, wie heeft er naar Nederland Duitsland gekeken? Ik was echt heel benieuwd hoe onze twee miljoenenboys, te weten Frenkie de Jong en Matthijs de Ligt, het zouden doen. Met name de laatste, gezien de genadeloze kritieken op hem in Italië. Welnu, buurman Peter, die zijn voetbaluren dramatisch aan het opkrikken is, en ik gingen er eens echt voor zitten, maar konden van de eerste 45 minuten niet echt genieten. De tweede helft bracht ons de opwinding waar we zo naar verlangden, zeker op Duitse grond. Zelfs Astrid vond ons enthousiasme aanstekelijk. En Frenkie en Matthijs? Dat komt goed, neem dat maar van mij aan!

En, zoals altijd de herinnering om niet te vergeten dat a.s. woensdag alweer de 26e aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ digitaal tot jullie komt. Er valt weer heel wat te beleven!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 25

Tuesday, September 3rd, 2019

The Martin Group probeert ons een loer te draaien. De hearing van de Planning Commission donderdag 27 augustus overschaduwt de hele week.

Zaterdagmorgen haal ik Birgitta en Jack op om ze naar Oakland Airport te brengen. Onderweg praten we nog intensief over de Grand Opening. Het moet een versie worden van het wilde westen. Gasten komen per trein aan op de bestaande rails in Emeryville, en worden onderweg beroofd. Daarna doemt ons gebouw op als een oud houten fata morgana uit het verleden. Binnen zullen ze terecht komen in het analoge tijdperk om vervolgens naar het digitale tijdperk geleid te worden. De Beatles als analoog startpunt, om daarna geleid via mega grote schermen, die elk een deel van die geschiedenis weergeven, stap voor stap naar het digitale heden. De gasten dienen zich te verkleden als cowboys en cowgirls om het spektakel compleet te maken. Eén detail, mwah, dit hele spektakel wordt door hen begroot op $400.000, en daar is geen budget voor. Birgitta gaat Eckart bewerken, die is immers altijd in voor zulke chartbusters. We nemen vol warmte afscheid van elkaar. Een band is gesmeed die tot grote resultaten kan leiden. ’s Middags op kantoor borduren we hier op verder met de Silent Planet boys, waarna we hen uit dineren nemen bij het ons zo vertrouwde Town House. De immens grote Loyd heeft geen gebrek aan zelfspot, hij begrijp dat wanneer hij in het gangpad van een vliegtuig verschijnt, iedereen denkt: “oh no, not next to me”. Het is wat, zo’n grote meneer. Het wordt niet al te laat, ik zie kans om m’n update te vervaardigen, en ook nog eens over te faxen.

Daarna word ik in slaap gewiegd door mijn vriend Jack D. Maandagochtend wordt de MT meeting geannuleerd omdat we met de Silent Planet boys foto’s gaan schieten voor onze brochures. Opnames in ons naakte gebouw, alsmede van Gary en mij in San Francisco, ter geruststelling van bezorgde ouders, grappen we, zodat ze weten dat we werkelijk bestaan. We nemen een aantal op de baai om er een moment van ontspanning in te brengen, en de San Francisco Bay te promoten. Gary stelt zich gaarne ter beschikking:

Gary relaxed aan de Berkeley kant van de San Francisco Bay

Vervolgens nestelen we ons bij het California Academy of Sciences, een museum en research instituut. We proberen zodoende ‘chill’ en wetenschap in één adem te presenteren. Ondanks dat we bij tijd en wijle huilend van het lachen de diverse poses aannemen, hangt toch de spanning van de hoorzitting van de Planning Commission in de lucht. Vandaar dat ik de eer heb om bij de Academy te poseren, omdat ik volgens Gary te veel beren op de weg zie!

Peter bij de Academy met de Planning Commission in z’n hoofd

Ook maken we nog een ‘fun’ geheimagent poster voor later.    ’s Avonds samen met Loyd en John-Erik van Silent Planet een BBQ op z’n Gary’s in Walnut Creek. Dat betekent dat er grote steaks op het rooster worden gelegd die, wanneer ze de medium status bereikt hebben, op borden worden gekwakt om vervolgens met A1 saus te worden gekwast. Voeg daar een baked potatoe aan toe, en de maaltijd is compleet.

Mocht de steak niet smaken, dan zorgt de A1 saus er in ieder geval voor dat je daar niets van merkt! Maar de temperatuur, de geur van het echte buiten zijn, de kwinkslagen over en weer, alsmede motiverende discussies, maakt de avond niet alleen genoeglijk, maar ook waardevol. Rond als een tonnetje rij ik later op de avond de Silent Planet boys naar hun hotel, waarna ik moe maar voldaan ons appartement betreed. Weer een dag dichter bij de bevrijdende Planning Commission zitting. Dinsdag wordt een dag vol formaliteiten die nu eenmaal benodigd zijn om een echt bedrijf te besturen, en of dat nu verzekeringen zijn of de salarisadministratie, het moet staan voordat we ‘live’ gaan. Even na vier wordt een kopie van een fax van de Martin Group aan mij overhandigd, welke gericht is aan de City of Emeryville, met kopieën naar de Planning Commission. M’n maag draait een kwartslag.

De slijmerige toon waarmee ze ons prijzen, hoe ze zelf hun bod voor het Sybase gebouw ingetrokken hebben wegens het gebrek aan parkeerplaatsen, maar ja, dat laatste geldt ook voor de nieuwkomers van Ex’pression. Uiteindelijk komt het erop neer dat Ex’pression op deze manier geen gebruiksvergunning verleend mag worden.

Gary ontploft: “Pete, remember how those motherfuckers wanted to have a good neigbor like us,” schreeuwt hij het uit. Jazeker, wij zijn de buren die iedereen wel wil hebben. Zo voert The Martin Group dus strategisch oorlog. Weer een lesje geleerd. Gary en ik nemen de fax regel voor regel door en zijn de mening toegedaan dat het gros van de problemen die The Martin Group opvoert door ons bij de Planning Commission is ingebracht. We voelen ons wat geruster, in tegenstelling tot het onderbuikgevoel. Het verdwijnt die avond niet, integendeel. En zo breekt donderdag 27 augustus aan. Ik besluit om in het appartement te blijven om nogmaals in alle rust het papierwerk door te nemen, zodat niets me kan verrassen. Ik kan me niet concentreren, het lijkt wel of er een ijsklont in m’n maag ligt die niet wil smelten. Half twaalf begeef ik me naar de Holiday Inn, waar ik ben uitgenodigd voor een spreekbeurt tijdens de lunch van de Emeryville Chamber of Commerce. Een soort van Kamer van Koophandel, maar dan door en voor lokale bedrijven. Het valt goed, zeer goed zelfs en ik kan op massale steun rekenen, verzekert Executive Director Alan Barr me. Dat voelt goed, en opgewekt wandel ik later naar Powell Street waar ik om half zeven Gary tref voor de hoorzitting van de Planning Commission. We nemen plaats en zien een aantal familiaire gezichten. Een uur verstrijkt, nog een uur gaat traag voorbij, en onrustig schuifelen we op onze zittingen. De ijsklont in m’n maag is terug. Na drie uur zijn we aan de beurt. Opgelucht. Dat laatste gaat snel voorbij nadat een en ander wordt voorgelezen zonder ons vragen te stellen. Sterker nog, ze sluiten de openbare zitting en vragen ons aanwezig te blijven. Tot onze stomme verbazing, en stijgende woede, weigeren ze om ons aan te horen inzake de simpele zaken die ze ter tafel brengen. Witheet zijn we. Afsluitend verplaatst de voorzitter onze zaak naar de zitting van 24 september, waarbij we een aantal zaken dienen uit te diepen die in onze ogen grotendeels beantwoord zijn, of simpelweg toegelicht hadden kunnen worden. Bij ons vertrek kunnen we ons niet inhouden en bijten hen toe of ze soms onder druk gezet worden door The Martin Group. “What a fucked up city,” gooit Gary eruit. Ook ik kan me niet inhouden: “I guess you want us to move to Berkeley, don’t you?”. City Manager John Flores ziet er bijna net zo gedemotiveerd uit als wij, en voert ons met zachte hand naar buiten. Hij stelt voor om een afspraak te maken hoe we het beste de zaken ten goede kunnen keren. Gary en ik rijden naar het appartement en tieren even hard als we drinken. Gary besluit te blijven slapen. Goed idee. Dan belt Dawn om te vragen hoe het afgelopen is. Even is het stil nadat we haar in detail geïnformeerd hebben, en dan barst ze los: “I told you, didn’t I? NEVER EVER buy that building without CUP.” Ze raast nog enige tijd door over de niet als conditie gestelde gebruiksvergunning, en hoe ze ons heeft gewaarschuwd. Een kille woede bouwt zich op, en het loopt zo hoog op dat ik haar driftig wegdruk.

Peter witheet aan de telefoon

Dawn belt nog een aantal malen, maar we nemen niet op en laten haar in haar sop gaar koken. Onze tirades worden geblust door de drankjes die we ingenomen hebben, en morgenochtend zeven uur wacht ons een gesprek met Eckart, waar we reikhalzend naar uitzien. NIET! Wat wordt het snel zeven uur! Verfomfaaid wachten we op Eckarts belletje, hetgeen op de minuut binnenkomt. Twee ongeschoren koppen kijken elkaar aan en Gary en ik toasten met twee mokken koffie. Let the games begin. Eckart is tot onze grote verbazing uiterst meevoelend en spoort ons aan om de leidraad van City Manager John Flores te volgen. Onze schorre stemmen geven waarschijnlijk ons leed door, hetgeen we ook zo voelen. Eckart sluit af met een welgemeend: “you guys came this far, I’m sure you’ll finish the job.” En dat is waar, we zijn al zover gekomen dat deze hobbel ook genomen kan worden. Tot onze stomme verbazing heeft Eckart met geen enkel woord gerept over Dawn Cardi. Ik ben ervan overtuigd dat ze echt wel contact hebben gehad. In ieder geval zal ik een en ander vermelden in mijn weekly update. Dan daalt iets anders in, het is 28 augustus, de dag waarop Astrid en ik 11 jaar getrouwd zijn. Moet bellen. En dat niet alleen, vandaag komt zoon Eric van 16 om half twaalf aan in Oakland, die moet ik wel ophalen. Wellicht eerst maar even opfrissen en die rasp uit m’n stem proberen te halen. Gary belooft naar kantoor te gaan, zodat ik kan doen wat ik moet doen. Allereerst Astrid bellen om haar te informeren over de situatie, én te feliciteren.

Volgende week: Oorlog met Dawn Cardi. Eckart als vredestichter. De methode om de Planning Commission te overtuigen.

De week van ‘Herinnert u zich deze nog’!

Friday, August 30th, 2019

Vanavond geven Astrid en ik acte de présence bij een receptie ter gelegenheid van het 90-jarige bestaan van de lokale Vinkeveense voetbalclub.

Eén van de gebeurtenissen deze week die vele herinneringen met zich meebrengen. Allereerst omdat ik daar wijlen mijn schoonvader Toon Gruter leerde kennen, ver voordat ik kennis maakte met Astrid. Toon was dé concierge van Vinkeveen, maar ook dé grensrechter van Hertha. Immers, hij werd een legende door zijn perfectionering van het roemruchte ‘club in nood, vlag omhoog’. Daarnaast stond hij lijnrecht tegenover mij toen indertijd Hertha moest kiezen welk vlaggenschip van de vereniging prioriteit zou moeten krijgen: zondag 1 of zaterdag 1, dat een klasse hoger speelde. Ik hoor het ‘m nog zeggen: “gaat die hufter de zaterdagafdeling steunen”. Zondag won het, en ik ging met mijn onderneming zaterdag 1 sponsoren:

Naast mij rechts de legendarische voorzitter Harry van Genderen, aan mijn hand een zeer jeugdige zoon Eric

Wrok? Totaal niet, tot het laatste moment vrienden gebleven, wel kan ik me voorstellen dat hij veel verdriet gehad zou hebben nu de prioriteit van Hertha bij zaterdag 1 ligt. Tja, zaterdagavond wil de jeugd uitgaan, onthouding, zoals in mijn tijd (sprak opa), is er niet meer bij! Hertha, de club waar ik afbouwde en in 1980, in de altijd lastige uitwedstrijd tegen NITA 2, mijn knieschijf brak. Ook hier een uitlating van elftalleider Willem Spijker om in te lijsten. Terwijl ik met brokstukken zwervend in mijn rechterknie opkrabbelde, sprak hij de gedenkwaardige woorden “laten we het tot de rust aanzien, wellicht kan je nog door”. Niet dus. Uiteindelijk heeft ploeggenoot Cees Zaal me na de wedstrijd op z’n rug genomen en naar huis getransporteerd in zijn auto. Hertha, nog vele herinneringen, niet alleen van een meter bier of een broodje bal, maar ook van hechte kameraadschap. Hopelijk rijdt Astrid vanavond terug! Dan mijn oudste vriend en vriendin in dienstjaren, sinds dansles 1962/1963, Yvon en Martin Corsten, ouders van wereldberoemde DJ Ferry en getalenteerde Robbert. Een uitnodiging:

Dan is geen kattenpis; het kan dus wel! En niet alleen dansles, maar ook gezamenlijk cabaret, eetpartijtjes, en diepe vriendschap. Maar ook feesten met een thema:

Martin als Asterix en Yvon als Wilma (uit de Flintstones)

Vriendschap voor het leven! En dan hebben we donderdagavond nog:

Lubbers De Jong-grachtentocht

Aanvang donderdag 29 augustus om 17:00 uur bij Café ’t Smalle, Egelantiersgracht 12, 1015RL Amsterdam

Grote man Peter Keijzer van dit prachtige Tech PR bureau had een mooie verscheidenheid aan mensen uitgenodigd, o.a. de grondlegger Bert Lubbers, niet alleen briljant ICT journalist indertijd, maar ook de man die in 1988 mijn Luimenboek introduceerde, met tekeningen van de groten uit die periode van mijn broer Rob, die niet veel goeds met mij voor hadden.

En zo genoten Astrid en ik al rondvarend van menig anekdote en mooie mensen. En van het verzorgen van de inwendige mens had voornoemde heer Keijzer ook kaas gegeten. Vele schalen met lekkernijen werden door ons van ‘klandizie’ voorzien. Voor velen ook een quasi reünie om van te smullen. En nu willen twee van die oud journalisten met me mee naar een Sparta wedstrijd, hoe mooi is dat?! Gaat zondag niet lukken: UITVERKOCHT! Oude tijden herleven ook hier, nr. 3 tegen nr. 4 van de competitie, zij het dat Sparta nr. 3 is, en Ajax nr. 4! Nou ja, na zondag weten we meer over de nieuwe stand. Woensdag is het weer zover: aflevering 25 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’. De spanning hangt in de lucht, ik kan er zelf niet van slapen! Fijn weekend.