Archive for the 'Uncategorized' Category

En daar ging de linkerknie!

Friday, November 15th, 2019

Een jaar na de rechterknie moest de linker er ook aan geloven, en inderdaad goed weergegeven door Knudde voor wat betreft mijn voetbaltoekomst:

Mijn behandeling bij Bergman Clinics te Naarden was super, net als vorig jaar. In de opstelling van medisch team Laanen was dan ook geen enkele wijziging: never change a winning medical team. Na onze trip naar China, waar nog zo’n 100 kilometer aan de teller toegevoegd werd, is de linkerknie na de operatie opgenomen in de Knee Hall of Fame als ‘meest uitgewoonde knie’. Ofschoon ik stijf rechts ben, schoot ik er ook weleens links mee:

Wie deze foto genomen heeft verdient ook een onderscheiding. Mij links te ziens schieten is even zeldzaam als Van Hanegem met zijn rechter pantoffel. Doet me denken aan een oud liedje: “Jochie dat is een gelukkie, ik was dat prentje jaren kwijt……” Inzenders met de juiste titel van het origineel krijgen bovenstaande foto gesigneerd in hun brievenbus. En voor mensen die denken dat een knie nooit in een liedje voorkomt, heb ik een verrassing: troubadour Jaap Fischer! Op z’n Utregs: “Kijk want Luïgi het z’n knietji In ‘t verbànd. Ja, Luïgi het z’n knietji in ‘t Verband. En ook al zie je dat bedeen Daarom hindert ‘t geen een, Want Luïgi schiet fantastisch met z’n andere been” Waarom dwaal ik zo af? Eigenlijk wil ik iedereen bedanken die me net na de operatie en de afgelopen week met frisse teksten opgebeurd heeft. Uiteraard ook de buren die onze geliefde Tinley uitlaten. En Astrid natuurlijk, die alle pillen bijhoudt die ik in moet nemen ter voorkoming van infectie en pijnbestrijding. Als kers op de taart dient ze me ook (met plezier) 4 weken lang een injectie in mijn buik toe (plek zat) ter voorkoming van trombose. En dan moet ik 4 maal daags oefeningen doen die de spieren weer terugbrengen naar hun originele positie. Daar kan niet mee gesmokkeld worden omdat fysiotherapeute Monique dat nauwlettend opmeet. Gisteren 85 graden buiging van de knie, dat moet volgende week 90 zijn. Strekking van het been: kan beter. Pijn? Stel je niet aan. Zo, ook weer gehad. Als het goed is, ziet het er achter de pleister als volgt uit:

Mooi toch?! Met een beetje geluk kan ik over 4 weken weer autorijden, dus tot die tijd moet ik bezocht of gehaald worden. Bij dat laatste denk ik aan lunch (hint). Ik moet zeggen dat wederom gebleken is hoe creatief je om kunt gaan met het aantrekken van spullen ondanks dat één ledemaat niet echt medewerking verleent. Dat geldt voor sokken, je in bed manoeuvreren, maar vooral douchen, waarbij je het betreffend onderdeel ter bescherming omwikkelt met folie. Ik denk erover een cursusboek te schrijven, hoewel het moeilijk is om aantekeningen te maken wanneer je aan het worstelen bent met een broekspijp. Kan ook zijn dat ik puur onhandig ben. In ieder geval gaan we dapper door en a.s. woensdag komt aflevering 34 van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ weer in de digitale brievenbus. Lekker met dat koude weer!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 33

Tuesday, November 12th, 2019

Team Ex’tent vervangt Frans van Mackelenberg. Martinair vliegt niet meer, dus nu met de KLM naar San Francisco.

Zaterdag 17 oktober 1998: best een beetje weemoedig verlaat ik op Schiphol de Martinair kist. Immers, dit is voorlopig de laatste trip met Martinair, want die vliegen in de winterperiode niet naar Californië. De in rood uitgedoste dames en heren zijn me ‘zeker weten’ goed van dienst geweest. Vrijdag terug met KLM blauw; ben benieuwd. Geroutineerd snel ik door de bezige Schipholmeute, waarna ik oog in oog kom te staan met een stralende Astrid. Blij me weer te zien. Gelukkig maar. Na ons uit de parkeergarage gewurmd te hebben, begeven we ons op weg naar Lommel. Onderweg duizend en een dingen te bespreken, onder anderen ook over mijn afspraak op Kasteel Moersbergen dinsdag met de naar voren geschoven Bram Zwagemaker, Eckarts CFO bij BSO Origin. De ‘ambtenaar’ Van Mackelenberg is vervangen door de ‘houthakker’ Zwagemaker. Dan zal ook mijn aanstelling definitief gestalte krijgen. Zwagemaker kennende zal hij gemaakte afspraken naar beneden trachten te onderhandelen. In ieder geval weet ik wat voor vlees ik in de kuip heb. Thuisgekomen in Lommel word ik bestormd door de bijna twee jaar oude Ivar, Kaj van zes en Bo-Peter die trots als zevenjarige, dus als oudste, de rust bewaard en als laatste op me springt. Maar wel met overtuiging!

Ivar, Bo-Peter en Kaj

Uiteraard zijn hun eerste blikken gevestigd op mijn handbagage, waarin ze verwachten echte Amerikaanse kadootjes aan te treffen. En ze worden niet teleurgesteld! Terwijl zij met hun electronische ‘bliep’ en ‘beep’ speelgoed bezig zijn, trekken Astrid en ik een plan de campagne, alsmede een fles Fleury open. Tijdmatig pas ik me tegenwoordig simpel aan op de locatie waar ik me bevind. Wel zo makkelijk! We gaan door het pallet aan gasten die we de komende dagen sociaal ontvangen, alsmede de punten van bespreking met Bram Zwagemaker. Tevens geeft Astrid nog even duidelijk aan niet meer dan drie jaar in Californië te willen blijven. Daar stem ik schoorvoetend mee in onder het motto ‘wie dan leeft, wie dan zorgt’. Belangrijk punt is ook het percentage aandelen dat Eckart ons heeft toegezegd, alsmede de ondersteuning bij het verkrijgen van een huis. Spannende dagen weer. Het weekend vliegt voorbij en voordat ik het besef meld ik me bij Kasteel Moersbergen voor het gesprek met Bram Zwagemaker.

Joviaal komt hij met grote stappen op me af, slaat me op de schouder en meent dat het geen toeval kan zijn dat onze paden elkaar weer kruisen. Ik ben op m’n hoede, zoveel vriendelijkheid beklemt me. Zeker van deze man. En ja hoor, belastingtechnisch dienen de aandelen stock options te worden, wil hij de opzegtermijn terugbrengen tot drie maanden, en van verhuisvergoeding wil hij al helemaal niets horen. “Eckart ook nog aanwezig?” vraag ik verbaasd. Eckart is echter in geen velden of wegen te bekennen! “Hoeft ook niet,” bromt Bram, “dat is nu mijn pakkie aan.” Van Mackelenberg moest het veld ruimen omdat zijn aanpak onzakelijk was. “Veredelde boekhouders zijn er dertien in een dozijn, dus wieberen,” somde hij het kort op. We gaan er even stevig voor zitten en komen na ruim een uur tot een overeenkomst, weliswaar afwijkend van datgene wat met Eckart overeengekomen was, maar niet slecht. Note to self: wederom gebleken dat bij een gentlemen’s agreement, de gentleman de dupe wordt, dus voortaan gelijk op schrift zetten. We nemen kortaf afscheid, waarbij Bram nog wel mededeelt dat hij ons zeer binnenkort komt bezoeken, waarna ook The Plant en Silent Planet op z’n lijstje staan. En dat ik mee moet. “Moet?” pareer ik. “Ja, ben je nou CEO of niet?” krijg ik voor m’n kiezen. “Is goed, is goed,” mompel ik terwijl ik de deur haastig achter me sluit. “Wat een kuttekop,” mompel ik nog bozig al aansluitend bij de file op de A2. Via Eindhoven is het al snel weer arriveren in Lommel, waar ik de gemaakte afspraken deel met Astrid. “Dus je hebt er een jaar opzegtermijn uitgesleept?” vraagt ze positief verbaasd. “Was ik al overeengekomen met Eckart, en daar heb ik stevig aan vastgehouden. Weet jij wat er al dan niet kan gebeuren.” Instemmend knikt ze, avontuur is prachtig, maar sommige zekerheden zijn mooi wanneer ze ingebouwd kunnen worden. Donderdagavond, daags voor mijn vertrek, gaan we met de kinderen in Lommel uit eten, ook om Ivars tweede verjaardag te vieren waar ik helaas 1 november niet bij kan zijn. We vertellen de jongens wat de plannen zijn voor de komende maanden, hetgeen een opgewekte stemming teweeg brengt. Bo-Peter en Kaj hebben het helemaal niet naar hun zin op de internationale school in Mol en vinden het Amerika verhaal wel heel interessant. Ivar vindt alles goed wat de grote broers aanspreekt en joelt dapper mee. Zo breekt al snel de dag van vertrek aan. Afscheid van de jongens is als altijd zuur, en ik ben blij dat ik nog ruim een uur met Astrid heb op weg naar Schiphol. Het gesprek gaat in flarden, we hebben al zoveel besproken en weten dat het nu op daden aankomt. Helaas zullen de meeste verhuisactiviteiten wederom op het bordje van Astrid terechtkomen. “We doen wat er gedaan moet worden,” neemt ze met een kus afscheid van me. Dat stelt me gerust. KL605 wordt geacht me veilig naar San Francisco te brengen, en dat gebeurt ook. KLM-blauw is weliswaar geen Martinair-rood, verschil economy star class, maar wel zeer dragelijk. Het verkeer naar San Francisco op de 101 is ‘killing’ en het duurt ruim twee en een half uur alvorens ik de sleutel in de deur van het appartement steek. M’n tweede ‘home sweet home’. Merkwaardig hoe snel een mens went. Zondag breng ik grotendeels door op kantoor om de berg weg te werken die daar op me wacht. Ah, Eckarts gezicht staart me aan van de voorpagina van de San Francisco Business Time. Dit vervolgverhaal zal hem goed doen:

Voorts veel waar aandacht aan besteed dient te worden, maar m’n aandacht wordt getrokken naar een memo van Gary. Pete Bandstra, de beoogde Director van het Digital Visual Media programma heeft nog een item toegevoegd aan de waslijst van wensen en eisen die hij toch al bij ons had neergelegd om hem van Full Sail los te weken. Of we maar het verlies op z’n huis willen compenseren mocht dat bij verkoop ontstaan. Een GVD ontsnapt me, de inhalige bastaard wil echt het onderste uit de kan en bederft ook nog eens m’n zondag.

Volgende week: Krijgt Gary z’n zin door Pete Bandstra binnen te halen? Inmiddels hebben al meer dan 20 studenten ingeschreven. Op jacht naar mensen bij het San Francisco Institute of Art. Halloween bij The Plant.

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 32

Tuesday, November 5th, 2019

Geeft Eckart het ‘okay’ voor de $100.000 ten behoeve van The Plant? CIC gaat in twee shifts werken om de verbouwing te versnellen. Een eerste bedrijf meldt zich aan om overgenomen te worden. Een bekende uit Duitsland. De eerste student officieel aangemeld.

Zondag 11 oktober 1998: heerlijk om in alle rust met muziek van Chicago op de achtergrond -één van m’n Arcade CD’s- de weekly update te maken. Het voelt goed om te melden dat John Storyk het behaagd heeft om de definitieve tekeningen aan te leveren voor de bouw van de studio’s. Zo voelt het wel aan bij deze zich als coryfee gedragend figuur. De tekeningen kunnen nu getoetst worden aan de plaatselijke verordeningen. Tja, het opzetten van een onderneming als Ex’pression bestaat niet alleen uit ‘glitter & glamour’! Met een beetje geluk kunnen we binnen twee weken met de bouw starten. Gisteren hebben we in San Jose met een stand deelgenomen aan het door Microsoft gesponsorde evenement ‘Silicon Planet ban aids’, hetgeen met de door ons ingehuurde krachten in oranje jumpsuits een groot succes werd. Ook werd ons een samenwerkingsverband aangeboden door het California Recording Institute, dat Ex’pression eerder al gebrandmerkt had als de aanstormende Godzilla van de onderwijs industrie. Daarna nog een hapje gegeten met Gary en Debbie Platt, die ik daarvoor opgehaald had in Walnut Creek. Gary werd na een paar drankjes nogal vrijpostig, hetgeen zijn vrouw zichtbaar ergerde. Het is me duidelijk, na zo’n zes maanden met hem gewerkt te hebben, dat hij telkens probeert bandbreedtes niet alleen te rekken, maar ook te breken, hetgeen vertraging kan opleveren bij de voortgang. De andere kant van de medaille is dat onze ‘good cop, bad cop’ voorstelling bij de inkoop van apparatuur enorme kortingen oplevert. Monitoren die hap. Tevreden print ik de weekly update en fax het naar Dawn, Frans, Eckart en Gary.

Volgende week staan gesprekken te wachten met Arne Frager, die gespannen afwacht of hij de $100.000 lening van Eckart tegemoet kan zien, de gebruikelijk meetings, etc., maar ook het bezoek van de Duitser Karl Bode, die met zijn zoon Marc ons komt bezoeken en die ik graag als de allereerste student van Ex’pression wil inschrijven. Dat zou echt een beloning zijn na ons gesprek tijdens het gala in Stuttgart, begin april. Ook moeten, ja moéten, we de bevestiging krijgen via Dawn Cardi dat we de benodigde cashflow, om precies te zijn één miljoen dollar, binnen 14 dagen tegemoet kunnen zien. Dat wordt weer met de strooppot werken! Grijnzend zie ik Dawn al aankomen met een koffertje cash, waarna ze eist dat ik het één voor één natel:

Geen probleem hoor, Dawn! Dan vrijdag mijn zoveelste trip terug om van alles en nog wat te regelen met Eckart, en de voorbereidingen te treffen voor onze verhuizing van België naar Californië. Nee, saai wordt het voorlopig niet! Naar ons appartement lopen betekent slechts de straat oversteken om bij de Emery Bay Apartments te komen, waar ik een fles Kendall Jackson chardonnay opentrek en wat balletjes gehakt in de microwave zet. Om er nog op uit te gaan heb ik echt geen puf meer. Soms mis ik het familie gevoel enorm. Na een halve fles chardonnay ebt het wat weg. Geen tijd voor zelfmedelijden gozert, spreek ik mezelf op z’n Rotterdams moed in. Maandag wordt hier en daar Columbus Day gevierd, maar daar hebben we even maling aan. 11 januari 1999 verwachten we de eerste ploeg studenten en dat zal en moét gehaald worden. De management team meeting reflecteert dat; er hangt spanning binnen de aanwezige teamleden. We beginnen met Pete Bandstra, de beoogde Director voor het Digital Visual Media programma, die vanuit Florida inbelt. In plaats van te beginnen over de voortgang van het curriculum van het programma, begint hij voor de zoveelste keer over wat hij nodig heeft aan financiën om naar Californië te verhuizen, en daar krijg ik goed de schijt over in. Geen nieuws over het curriculum? “Thanks Pete, talk later to Gary about this.” Gary gaat gelijk in de verdediging en meldt dat Pete een “good guy is”. Na Gary nogmaals ingeprent te hebben dat we minder dan drie maanden hebben tot D-Day, gaat hij op zijn manier tekeer tegen Duke Zaffery over het Sound Arts programma. “You heard the man Duke, three months and still not too much digital, all analog.” Duke schudt z’n manen ter instemming en gaat er niet tegenin. Hij kent Gary veel te goed van Full Sail en weet dat het op zo’n moment geen zin heeft om de storm nog meer aan te wakkeren. Craig Deonik, die nog geen student gescoord heeft met zijn team, zit er als een ongelukkige boeddha bij, zeker qua postuur. In ieder geval kan hij aantonen dat er veel prospects in de pijplijn zitten. We weten dat we qua planning heel krap zitten, en dat we elkaar nodig hebben. Dus gaan alle handen op de tafel wanneer we opbreken en sluiten we af met een gezamenlijk “let’s fucking do it”. We kunnen ons nu geen zand in de motor veroorloven. Dinsdagmiddag lunch ik met Gary voor een een-op-een bij The Townhouse. “Gary you and I must act as one,” probeer ik hem aan z’n verstand te peuteren. Wanneer wij niet als een eenheid opereren, dan voelt de rest dat aan en komt met allerlei excuses waarom iets niet gelukt is. Gary knikt onwillig. Ik weet dat hij Pete Bandstra ook aan wil trekken om Full Sail pijn te doen, omdat hij daar onvrijwillig is vertrokken. Dat boeit mij totaal niet, Full Sail is zes uur vliegen van ons verwijderd, totaal geen concurrentie dus. We gaan als een eenheid terug naar kantoor, zij het met wat blauwe plekken. So what?! Woensdag komt de langverwachte e-mail van Dawn Cardi binnen; het miljoen zal binnen veertien dagen op de bankrekening staan en de lening van $100.000 aan Arne Frager ten behoeve van The Plant is goedgekeurd. Een verheugde Arne komt bijna door de telefoon heen. “You da man Peter, and Eckart is a genius.” Voor mijn geestesoog zie ik een instemmende Eckart:

Oh well. Donderdag worden we bezocht door de Duitse vader en zoon Bode, die ongelooflijk onder de indruk zijn van het nogal kale gebouw, maar vooral van het verhaal en bijbehorende tekeningen. Nadat ik ze in het Duits begroet heb, hetgeen Gary “grandstanding” vindt, geef ik het woord aan Gary die bloemrijk verkondigt welk een briljante apparatuur we aangekocht hebben en hoe de studenten daar te allen tijde gebruik van kunnen maken. Marc Bode, niet gewend aan een dergelijke ‘rode tapijt’ behandeling in Duitsland, valt als een blok voor deze aanpak en wordt officieel onze eerste student. Na de formele afhandeling troon ik vader en zoon mee naar The Townhouse voor een ere diner. Mijn inmiddels wat verroeste Duits gaat weer met sprongen vooruit. We nemen warm afscheid van elkaar en ik beloof pa Karl goed voor zijn zoon te zorgen. 11 januari 1999 zal onze eerste student, Marc Bode, met hopelijk vele tientallen anderen trots ons dan aangepaste gebouw betreden. Het eerste schaap is over de brug! Nu nog even de stafmeeting van vrijdag voorbereiden alvorens ik m’n vertrouwde Martinair vlucht naar Amsterdam neem. Vrijdag 16 oktober: inmiddels is de staf aangegroeid tot negen, met nog drie onderweg. Vandaag is het van belang dat we daadwerkelijk als een team werken, dat er vooral niet naar elkaar geschreeuwd mag worden, ook al is de drukwijzer inmiddels in het rode vlak terecht gekomen. Belangrijk ook om alles wat er over Ex’pression geschreven wordt voor de annalen te bewaren, zoals het een echte school met grandeur betaamt. Ons mission statement wordt vervaardigd en zal al onze doelstellingen, normen en waarden weergeven. “Everybody in?”, “Everybody fucking in?!!!”. Iedereen is in vuur en vlam en met stevige hugs achter de kiezen begeef ik me op pad naar Oakland Airport voor mijn vertrouwde Martinair vlucht. Gary, die me brengt, geeft me een zijdelingse blik van verstandhouding: “we’re a team buddy,” roept hij me achterna wanneer ik in de terminal verdwijn.

Volgende week: Team Ex’tent vervangt Frans van Mackelenberg. Martinair vliegt niet meer, dus nu met de KLM naar San Francisco. Halloweengruwel bij The Plant.

Rare jongens, die Chinezen!

Saturday, November 2nd, 2019

Maanden uitgekeken naar onze China trip, en 16 oktober was het zover. Ook nog eens onze eerste georganiseerde groepsreis! We waren dan ook zeer benieuwd. Allereerst met Swiss naar Zürich (Kloten) om vervolgens in grofweg 10 uur naar Beijing (Peking mag ook) gevlogen te worden. En daar maakten we kennis met onze medereizigers en de reisleider.

Interessante groep en pedante reisleider. Die had klaarblijkelijk naar de leeftijden van de meeste deelnemers gekeken en vervolgens geconstateerd dat hij wel de belerende meester kon uithangen. In de bus nam hij voetstoots aan dat de meesten van ons niet echt op de hoogte waren van het reilen en zeilen van Facebook. Overigens geblokkeerd in China. De meeste mensen in deze groep waren waarschijnlijk bereisder dan de reisleider en konden derhalve een licht sarcastisch lachje niet onderdrukken. Daarna gaf hij wat informatie over zaken die we met de bus passeerden alsof dat niet in Nederland bestond (vangnetten bij nieuwbouw voor het stof en QR codes). Het is aan het eind van de rit redelijk goed gekomen, maar daar heeft hij hard aan moeten werken. Hoogmoed………. De groep bleek uiteindelijk van een samenstelling zoals je bij elke groep mag verwachten: de gulzigen die altijd haantje/kippetje de voorste zijn, en als eerste de tafel bezetten om zodoende het meeste voedsel op hun bord van het roterende tafelblad te kiepen.

Die glazen zijn overigens niet gevuld met appelsap, maar met Chinees bier van 2,5%. De groep herbergt voorts ook een aantal keurige mensen (die best af en toe goed uit de hoek konden komen) en vervolgens de mensen met wie je klikt. Die dus niet deugen, hoor ik mijn trouwe lezers al mompelen. Niets is minder waar, we noemen dat kleurrijk! China dus. Wat een vat vol tegenstrijdigheden. Modern aan de ene kant, armetierig aan de andere kant. Oftewel BMW, Audi, etc……….

 

Vergeleken met de gewone man die uitgeput op z’n brommer onder de waslijnen aan het slapen is.

In de verte de flats die bij honderdduizenden in het Chinese landschap neergesmeten worden. Wel makkelijk: één architect! Overigens zijn dit nog de rijkeluisversies. Het wonen kan ook anders:

Er is zoveel te vermelden dat één blog niet voldoet. Aan de andere kant moet het ook niet te langdradig worden. Opvallende zaken? Het gerochel dat links en rechts opklinkt. Het gegeven dat je overal gefotografeerd wordt door de overheid. Denk aan oversteekplaatsen, snelwegen, treinstations, etc. En, via de visumaanvraag weten ze al bijna alles over jou en je partner! Vrijwilligers die in groten getale de peuken van de straat met een pincet oprapen, of het bezoek aan de befaamde muur dat bijna tot een soort van Disney evenement is verworden:

Vervolgens zit je in een high speed trein die met ruim 300 km door het Chinese platteland snelt:

Ziet er uit als een vliegtuig, is het niet. Aangezien veel Chinezen wonen in huizen of flats zonder tuin, gaan ze in hun vrije tijd naar een park om daar lekker een kaartje te leggen:

En dan schakelen we nu met Astrid op de voorgrond naar het super moderne Shanghai:

Met zoveel prikkels in mijn geplaagde hoofdje onthoud ik me van eindcommentaar. Wel wil ik kwijt dat we a) aan het eind van deze werkvakantie zeer naar huis verlangden en b) dat de boerenkool met worst er als manna inging. Woensdag wederom een aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’ (#32) en donderdag bekom ik een nieuwe knie. Sympathie en aanverwante betuigingen kunt u naar het bekende adres sturen!

“Uit de Amerikaanse school geklapt”. Een overzicht.

Tuesday, October 29th, 2019

Goed om na te kijken en de draad weer op te pakken! Aflevering 1 begint bij het archief in maart 2019.

1: “Een school opstarten in Amerika was wel het laatste waar Peter Laanen aan dacht op het hoogtepunt van zijn carriere”

2: De andere kant van de medaille is uiteraard de potentie die aan deze uitnodiging kleeft; een zakelijke uitdaging in mijn droomstad San Francisco.

3: Hubbelrath perikelen

4: Het einde bij Arcade, een mini drama

5: Peter wordt ruw uit z’n gedachten getrokken en spanning bij Eckart’s discipelen

6: Alle ballen op Peter, en wat gebeurt er in Rotterdam?

7: Het bijzondere diner bij Eckart en spreadsheet reparatie in een gewelf van Kasteel Moersbergen.

8: Een faalscenario, de Full Sail ervaring als ‘undercover’ en San Francisco, here we come!

9: Levert een muziekgala in Stuttgart ons de eerste (Duitse) Ex’pression student op, en gaat Gary het bijltje erbij neergooien na zijn aanvaring met Eckart?

10: Houden we Gary in huis en nare persoonlijke gebeurtenissen.

11: Heeft Gary een megaband gemist? Gaan Gary en Peter voor een onderhoud van 15 minuten 6 uur vliegen?

12: Hoe gaat in godsnaam dit onderhoud bij het bureau aflopen, Eckarts 59e verjaardag, en de ziekenhuisbezoeken

stapelen zich op.

13: Sybase speelt om de knikkers, zeker niet om het spel, en komt Craig Deonik aan boord?

14: Gaat de deal met Sybase wel of niet door, en Gary en Peter werken koortsachtig aan de applicatie voor het bureau.

15: Gaat The Martin Group dwarsliggen, en loopt het bezoek aan het bureau in Sacramento wel goed af?

16: Gary en Peter arriveren bij ‘The Bureau’ in Sacramento – Peter moet vervroegd terug naar Nederland.

17: De eerste fase voor PR wordt aangepakt: ‘Rolling Thunder’ gaat kamerbreed in Californië uitgerold worden. Wat brengt de discussie met de bouwer van Pixar?

18: Wellicht gaan we een betere deal met Sybase maken, en een verdrietige periode in het verschiet.

19: Ma’s einde nadert tijdens het WK voetbal 1998. Torpedeert Dawn Cardi het contract met Sybase?

20: De begrafenis gevolgd door de Martinair vlucht naar Californië. De eerste verjaardag van Peter zonder familie. Mega deal voor verhuur deel Sybase gebouw.

21: Wat?! Laat Ex’tent ons zonder geld zitten? Belangrijke onderhandelingen met SoftImage. Gaan we aandelen nemen in een gerenommeerde studio?

22: De kas is leeg! Arne Frager licht zijn aanbod toe. Voorlopig kunnen we nog niets aan het gebouw doen. Tijdnood! Parkeerplaatsen tekort volgens de City of Emeryville.

23: Money, money, money…..komt Ex’tent eindelijk over de brug? Nog even doorpersen. Martinair: ik ga van ze houden.

24: Einde vakantie in zicht. Martinair wacht op me. Spanning en route naar de hoorzitting van de Planning Commission inzake onze gebruiksvergunning: de dood of de gladiolen! Lijkt wat ‘over the top’, maar niet geheel bezijden de waarheid.

25: The Martin Group probeert ons een loer te draaien. De hearing van de Planning Commission donderdag 27 augustus overschaduwt de hele week.

26: Oorlog met Dawn Cardi. Eckart als vredestichter. De methode om de Planning Commission te overtuigen.

27: De e-mail van Eckart. De weg naar de nieuwe vergadering van de Planning Commission is geplaveid met hindernissen. Een korte week in België.

28: België. De trip van Eckart. De olifant in de kamer: de vergadering van de Planning Commission donderdag 24 september.

29: De filmster en Ex’pression. Familie op bezoek. Als klap op de vuurpijl de bijeenkomst van de Planning Commission in wiens handen de toekomst van Ex’pression ligt.

30: Het besluit van de Planning Commission. De Audio Engineering Society (AES) verwacht een grootse receptie bij ons in een zo goed als leeg gebouw. De loco burgemeester van Emeryville komt op bezoek.

31: De spanning voor de presentatie leidt tot een uitwisseling van onaangename woorden. Onze Ex’pression stand wordt bestormd tijdens de AES exhibition. We charmeren vice mayor Nora Davis.

“Uit de Amerikaanse school geklapt”, de hoofdpersonen tot nu toe.

Tuesday, October 22nd, 2019

 

Eckart Wintzen, volgens eigen zeggen een zakenman die er als een hippie uitziet, maar ook het groene geweten van Nederland en apostel van de breedband. Zijn vermogen, vele honderden miljoenen volgens insiders, heeft hij vergaard door zijn geesteskind BSO (Bureau voor Systeem Ontwikkeling) te laten fuseren met Philips, oktober 1995. Niet vies van een goede joint en bij tijd en wijle wat knorrig.

Gary Platt is buiten zijn educatie background (co-founder Full Sail) een ‘somebody’ in zijn wereld. Hij heeft gewerkt met Chicago, Prince, Bon Jovi en vele anderen. Zelfs slaagde hij erin de beroemde basketballer Shaquille O’Neal tot (een soort van rap) zingen te brengen en naar platina status te stuwen. Niet vies van een goede joint en bij tijd en wijle nogal ‘hyper’.

Dawn Cardi, Eckarts ‘fucking New York lawyer’, zoals hij haar introduceert. Is niet vies om een extra uurtje te schrijven. Bewaakt Eckart als een bull terriër.

Craig Deonik begint als sales- en marketing manager. Een ietwat gezette marketing veteraan. De man weet absoluut waar hij over praat, ofschoon het onderbuikgevoel niet positief reageert. Komt hij de kerstdagen door?

Jane Metcalfe, beroemde mede-oprichter van Wired Magazine. Eckart probeert haar als boardmember bij Ex’pression aan boord te krijgen.

Woody Harrelson, groot geworden als bartender Woody in de soap ‘Cheers’ en talloze films, waaronder ‘Natural Born Killers’ en ‘White men can’t jump’. Eckart en Woody staan bekend als ‘groene’ mannen en hennepliefhebbers.

Duke Zaffery is met Gary meegekomen van Full Sail en is een geluidsbeest. Hij gaat als Director van het Sound Program aan de slag. Duke ziet eruit als een rocker en geniet van knalharde solo’s van snerpende gitaren.

Sterarchitect John Storyk garandeert ons dat welk scenario we ook kiezen, een januaristart geen probleem zal zijn. Storyk werd op slag een ‘naam’ na zijn eerste opdracht in 1969, toen hij gevraagd werd om voor Jimi Hendrix een studio te bouwen.

Hope Spadora, Vice President Real Estate, Design, Construction and Facilities van Sybase. Ze wordt afgeschilderd als een ‘tough cookie’, een harde onderhandelaar. Ontpopt zich tot een van onze grootste fans tot….

Arne Frager mag er ook zijn. Zijn studio, ‘The Plant’ in Sausalito, is beroemd geworden vanwege de beroemdheden die daar opgenomen hebben. Wat te denken van Prince, Mariah Carey en Whitney Houston? Meer? Fleetwood Mac, Aretha Franklin, Metallica en Santana.

City Manager van Emeryville John Flores. John is een creatieve en charismatische man die al heel wat goeds voor Emeryville heeft bewerkstelligd. Ook een steunpilaar voor Ex’pression.

Wacht, we hebben er een vergeten! 

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 31

Tuesday, October 15th, 2019

De spanning voor de presentatie leidt tot een uitwisseling van onaangename woorden. Onze Ex’pression stand wordt bestormd tijdens de AES exhibition. We charmeren vice mayor Nora Davis.

Nerveus voor hetgeen te gebeuren staat ben ik om half elf al op kantoor, hoewel de AES receptie pas om 13.00 begint, voorafgegaan door een half uur inloop. Binnen een uur sla ik drie mokken zwarte koffie naar binnen. Er mag gewoon niets mis gaan, we hebben hier vet op ingezet, mede vanwege de aanwezige pers. Alles dreigt te kloppen, de diverse ruimtes zijn volledig van het daglicht afgeschermd, de fluorescerende tape licht fantastisch op in het pikkedonker met de speciale belichting, en Duke Zaffery bemant reeds het geluidsboard dat we voor de omstandigheden in het centrum van het gebouw ‘geparkeerd’ hebben. Met het aantal decibellen dat hij potentieel kan produceren kunnen we de muren er uitblazen. “Sweet going, Peter,” grijnst Duke. Duke ziet eruit als een rocker en geniet van knalharde solo’s van snerpende gitaren.

Iets klopt er niet, het loopt tegen twaalf en de man die als hoofdattractie ‘the amazing glowman’ in het pikkedonker dient te spelen, is er nog steeds niet. “Where the fuck is Gary,” bijt ik een verbouwereerde Nadine Storyk toe. Dit is zo’n moment dat ik hem wel kan ‘killen’, dit is niet de eerste keer dat hij iets vergeet, zich verslaapt of iets simpelweg verloren heeft. Terwijl de gasten de lobby binnendruppelen, sluipt Gary via de achteringang naar binnen met een schuldige blik in z’n ogen. Hij ontwijkt me en huppelt z’n kantoor binnen om zich in het glowman pak te hijsen. Heef-tie godverdomme nou vanmorgen nog aan z’n klassieke Ford Mustang liggen sleutelen, gaat het door m’n hoofd. Die smerige handen liegen er niet om. Ik laat hem met rust, we hebben nu geen tijd voor onderling gekibbel. Het is 13.00 en de gasten wachten ongeduldig in de lobby. Gary heeft nog 10 minuten nodig en ik besluit de gasten een introductie te geven over Eckart, ‘how Gary met Eckart’, mijn insteek en al doende geeft Nadine mij een teken dat Gary klaar is. Met mijn beste omroepstem kondig ik hem aan: “Ladies and Gentlemen, meet the amazing glowman.”

Alle lichten gaan uit en de gasten worden via een fluorescerend pad naar station 1 gebracht terwijl Gary ‘the Amazing Glowman’ naar voren danst in zijn met lichtjes uitgedoste pak. Er klinkt een oorverdovend tromgeroffel en een stem van boven kondigt “Studio Neve” aan. De spotlights geven aan hoe groot de studio gaat worden en Gary geeft uitleg over akoestiek, kanalen, faders, Storyk design en van alles wat in hem opkomt. Hij is op z’n best! Eén trap voor z’n ballen en hij gaat als de gesmeerde bliksem, mijmer ik als bezemwagen van de groep bezoekers. Als hoogtepunt hebben we de Studer studio, die de ‘top of the bill’  moet worden van digitale opnames en akoestiek. Een studio waar qua grootte ook opnames voor een volledig orkest plaats kunnen vinden. Gary gooit er nog even alles uit wat hij heeft. Terwijl hij verdwijnt in het langzaam opgaande licht, krijgen we een daverend applaus. Nu iedereen ziet hoe groot het is, en leeg, op Duke met z’n console na, beseffen ze ook wat we qua bouw nog voor de boeg hebben. De receptie die volgt is één lofzang, met hier en daar een kritische noot. “You’ll never make it on time.” Dat zullen we nog wel eens zien, pareren we. Op dit moment kan niets ons deren. Gary kijkt me triomfantelijk aan, zo van ‘zie je wel’. Ik zeg niets, wetend dat Gary bij tijd en wijle kort zal moeten worden gehouden, ondanks zijn bruisende ideeën. Maandagmorgen weer vroeg aan de bak om Vice Mayor Nora Davis te begroeten en wederom een ‘dog and pony’ show op te voeren.

Nora is ook burgemeester geweest van Emeryville, een rol die om het jaar door een ander raadslid ingenomen wordt. En zeer geïnteresseerd in het wel en wee van haar ‘little city’. Ze is niet alleen onder de indruk van het gebouw, maar met name ook de rol die we in de gemeenschap willen spelen en onze bezorgdheid voor het milieu. Opgewekt nemen we afscheid, waarna Gary en ik ons spoeden naar het Moscone Center, waar we een stand hebben tijdens de AES expositie. Iedere keer weer sta ik verbaasd met welke nonchalance men onze ‘give aways’ van de stand plukt. Koekjes met ons logo erop en de persinformatie, inclusief tekeningen, vliegen de tasjes van verzamelaars in. Diverse journalisten bezoeken ons nadat ze gehoord hebben van onze ‘amazing under construction’ super school. Sommige kleine scholen willen met ons samenwerken omdat ze de mening toegedaan zijn dat ze door ons van de aardbodem geveegd zullen worden. Daar hebben we totaal niet over nagedacht, totdat iemand het had over ‘the big gorilla in town’. Wow, zo hadden we onszelf nog niet bekeken. Leveranciers daarentegen staan in de rij om zaken met ons te doen. We maken gebruik van onze positie als ‘the cool place to work’ om nog wat mensen aan te nemen, en zijn voor de helft qua vacatures ingevuld. Inmiddels zijn voor de toegang van het gebouw ook de staf batches geproduceerd.

Men meent me in ieder geval tot 2005 erbij te betrekken. Geestig. Laat Astrid het maar niet horen, daar had ik net drie jaar mee afgesproken! Wie dan leeft…… Dunsdag is een belangrijke dag, allereerst sluit ik een deal af over studentenfinanciering met Steve Breitbart, een gezette grote Joodse man die een bedrijf beheert, TFC geheten, die dat tot in de perfectie beheerst. Joviaal en prettig. Dan volgt het allerbelangrijkste gesprek omdat daar de haalbaarheid van onze startdatum, 11 januari 1999, besproken wordt. Met Ed Brady en Debbie Fleser van aannemer CIC aan de ene kant en architect John Storyk aan de andere kant, zullen Gary en ik de planning bespreken, haalbaarheid van vergunningen en, niet geheel onbelangrijk, het budget. Van meet af aan loopt het gesprek niet en door alle ‘maren’ en ‘mitsen’ dreigt de startdatum ernstig in gevaar te komen. Gary ontploft: “what the fuck you guys thinking you’re doing?” Gelardeerd met een lading krachttermen geeft Gary aan dat dit “fucking impossible” is. Nadat ik Gary gekalmeerd heb, besluiten we om te bezien hoe we met overwerk en sneller indienen van de aanvragen een en ander kunnen bespoedigen. Inderdaad zijn al onze persuitingen en het werven van studenten gericht op 11 januari 1999! De week vordert gestaag en donderdag 1 oktober zijn Rick en Imelda, aan wie ik weinig tijd heb kunnen schenken, terug in Emeryville. Gelukkig heb ik die avond tijd voor een fijn ‘onder ons’ diner bij Skates-on-the-Bay aan de baai in Berkeley. Het voelt goed. ’s Middags breng ik ze naar Oakland Airport en na wat innige omhelzingen begeef ik me terug naar The Townhouse om een gesprek met Gary en Arne Frager af te maken inzake een lening van $100.000 als aanbetaling van een nieuw console en ter uitbreiding van zijn studio. Van het benodigde bedrag van $500.000 kan hij zelf $400.000 ophoesten vanwege te ontvangen gelden van Metallica. Eckart heeft dit reeds toegezegd, hetgeen ik bevestig aan Arne, maar voor de zekerheid toch maar even bij Eckart toetsen.

Daarna haastje repje door naar de champagne receptie van de Emeryville ‘celebration of the arts’. We hebben ons al behoorlijk in de Emeryville ‘hustle and bustle’ gewurmd. We zijn een factor aan het worden om rekening mee te houden.

Volgende keer: Geeft Eckart het ‘okay’ voor de $100.000 ten behoeve van The Plant? CIC gaat in twee shifts werken om de verbouwing te versnellen. Een eerste bedrijf meldt zich aan om overgenomen te worden. Een bekende uit Duitsland. De eerste student officieel aangemeld.

TERING, wat een week!

Saturday, October 12th, 2019

T

Trump die na een telefoontje met de volgende letter Amerikaanse troepen terugtrekt uit Syrië en de facto de Koerden op een serveerblaadje aanbiedt aan Turkije. In dit geval heeft de Koerd z’n werk gedaan, dus de Koerd kan gaan. Vervolgens biedt hij aan om, na de eerste slachtpartij, om voor mediator te spelen. Zoiets als de dief die vrede wil stichten in de vete tussen de heler en diens slachtoffer. Vandaar onderstaand de waarde van hoe tegenwoordig het Amerikaanse “m’n hand erop” beoordeeld wordt.

E

Erdogan, die de hele wereld voor het blok zet en van plan is de Koerden voor eens en voor altijd van de aardbol te vegen. Hij gebruikte T als zwakste schakel van de wereldorde om dit te bewerkstelligen. Trumptower Istanboel is een blijvertje. Dat was een ‘high five’ met Trump waard:

R

Rusland, de lachende derde. Leveren afweergeschut aan Turkije, dadelijk gas aan het Westen (tegen de wil van Trump), hebben natuurlijk compromitterend materiaal over Trump en steunen Iran. Hoe heet die winnaar ook alweer?

I

Internationale verontwaardiging. Een heleboel gepraat terwijl meer dan honderdduizend mensen op de vlucht zijn en er al minstens honderd gesneuveld zijn. Vele duizenden zullen volgen. Valt onder de noemer ‘veel geschreeuw maar weinig wol’, ook al klinken de (Turkse) geluiden anders.

N

NAVO. Een organisatie van elkaar steunende landen die opgericht is op 4 april 1949. Na al schade te hebben opgelopen door Tr…. ach laat maar, lijkt de organisatie momenteel op een vergaderende machteloze organisatie waar bescherming ver te zoeken is, en waar bureaucratie hoogtij viert.

G

Genocide. Geen mooi woord om TERING mee te eindigen, maar helaas wel gepast. Wanneer dit zo doorgaat eindigt het net als de doem van het Derde Rijk. De kunstvoorstelling die Astrid en ik woensdag in Den Bosch bezocht hebben in het Design Museum sprak wat dat betreft boekdelen. Huiveringwekkend hoe de Nazis met behulp van kunst alles tot in detail in werking hadden gezet. De volgende cartoon is daarom zo treffend omdat de wereldgemeenschap altijd om een ‘STOP’ vraagt (of eist) wanneer het kwaad reeds geschied is.

Droevige Luim, maar mooier kan ik het niet maken. Ja, je zou van TERING Sering kunnen maken wanneer je Sparta erbij betrekt en die vervelende T vervangt:

Maar dat is eigenlijk te flauw voor woorden, Feyenoord is al genoeg gepest. Maar Sering is een plant die bekend is om zijn aantrekkelijke, zoetgeurende bloemen. Toch nog iets om ‘leuk’ het weekend in te gaan. De komende zaterdagen doet De Luim verslag uit China, kijken wat daar speelt! Broer Rob en gade Mariette bewaken het fort (en Tinley). In goede handen dus! En woensdag……..’Uit de Amerikaanse school geklapt’ 31 natuurlijk. Toch nog iets om naar uit te kijken!

“Uit de Amerikaanse school geklapt” – The Ex’pression Years – 30

Tuesday, October 8th, 2019

Het besluit van de Planning Commission. De Audio Engineering Society (AES) verwacht een grootse receptie bij ons in een zo goed als leeg gebouw. De loco burgemeester van Emeryville komt op bezoek.

Gary en ik zitten als bevroren op onze stoelen, wachtend op de vragen die ons ongetwijfeld gesteld gaan worden. En die komen ook. Tot onze opperste verbazing heeft geen der vragen ook maar iets van doen met de bedenkingen die Toby Taylor oplepelde. Na een aantal, in onze ogen simpele vragen beantwoord te hebben, gaat de voorzitter over tot stemming. Het is zo’n moment dat me zomaar, uit het niets, doet denken aan zo’n dramatische trouwscene in een film, waarbij op het laatste moment iemand roet in het eten komt gooien. Zoals in The Graduate, waar Benjamin, Dustin Hoffman dus, als een gek op de ramen van de kerk tikt om de huwelijksceremonie te versjteren, nadat de priester de volgende woorden heeft uitgesproken: “indien iemand hier aanwezig bezwaar heeft dat deze twee met elkaar trouwen, spreek nu of zwijg voor altijd”.

Ik weet ook niet waarom op zo’n cruciaal moment zulke gedachten me overvallen, maar het gebeurt. Nu is Toby Taylor niet bepaald Dustin Hofmann, maar hij streeft wel hetzelfde effect na. De voorzitter besluit tot een mondelinge stemming, en je kunt daadwerkelijk een speld horen vallen. Na de eerste “aye”, volgen de overige “ayes” in staccato, hetgeen betekent dat de Planning Commission onze plannen unaniem heeft goedgekeurd. Het gevoel van opluchting is niet te beschrijven. Van de publieke zitplaatsen worden allerlei felicitaties naar ons geroepen. Met geen pen te beschrijven! Gary valt me in tranen om de hals terwijl we omringd worden door eenieder die ons een goed hart toedraagt. En je gelooft het niet, Toby Taylor komt ons feliciteren. “Well guys, you pushed it through, congrats, we’ll see how things are progressing.” Hij gaat dus onze voortgang in de gaten houden, de gluiperd. Met een stalen gezicht bedanken we hem en voegen hem nog toe dat een goede buur beter is dan een verre vriend. Taylor glimlacht ijzeren heinig, geeft een slap handje en glipt het gebouw uit. City Manager John Flores komt ons met een lach van oor tot oor geluk wensen, gevolgd door een rits notabelen. En daar is Hope Spadora, gevolgd door John Gooding en onze eigen mensen Craig Deonik en Duke Zaffery. Het voelt zo goed! Uiteindelijk eindigen we, waar anders, in The TOWNHOUSE, waar we nog net niet het licht uitdoen.

The TOWNHOUSE is een begrip voor ons succes aan het worden!

Vrijdagochtend om 8 uur MT meeting, waarbij we nogmaals vol vreugde de avond doornemen, alsmede de nederlaag van The Martin Group. Nadat ik kond heb gedaan van mijn ‘Graduate’ flits, zegt Gary dat hij op dat moment een hit voorbij hoorde komen: ‘When the lights go out’ van de groep Five. Ik vond het al met al een moeilijke zomer, ga ik de muziekquiz aan, en voer de hit ‘Cruel Summer’ van Ace of Base op. Grijnzend van meligheid gaan we maar niet verder en sluit ik de MT meeting af. Wel besluiten we nog laat in de middag een champagne toast op de toekomst uit te brengen met de mensen die reeds op de payroll staan. Zelden heb ik me met meer plezier aan de weekly update gezet dan nu. Heel eerlijk, ik kan het niet laten, begin ik met een “weet je nog”…… Al was het alleen maar om Dawn Cardi te narren!

Na het échec van 27 augustus schreef ik immers: ‘We stonden in de rode hoek, onder de gordel geslagen, en keken de scheidsrechter vol ongeloof aan. We schudden ons hoofd en gingen door met de wedstrijd, een wedstrijd die Ex’pression erkenning zal brengen en uiteindelijk de overwinning’. Victorie kraait hier toch wel van het papier af, mijmer ik! Tevens kan ik vol trots melden dat we Pete Bandstra gecontracteerd hebben als Director voor ons Digital Media programma, alsmede per 1 oktober een salesrep. Tevreden leun ik achterover, maar dat duurt niet meer dan een ‘split second’ omdat Gary alweer voor mijn bureau danst. “Techtour with the AES guy, Bubba,” roept hij me toe, waarbij hij aangeeft dat ik nader tot hem sta dan verwacht. Uiteindelijk wilde hij naast zijn rol als President ook CEO worden, een rol waar Eckart hem ongeschikt voor verklaarde, en die ik nu bekleed. Wellicht hanteert hij het motto dat het beter is om te werken met de duivel die je kent, dan een onbekende. Zijn enthousiasme is een soort van ontroerend, en in dit geval terecht. Hij heeft samen met Duke Zaffery een geweldig plan uitgedacht om zondag voor de AES gemeenschap een indrukwekkende show te geven in een nagenoeg leeg gebouw. Het gaat een licht- geluidshow worden, waarbij op de vloer geplakte fluorescerende tape de omvang aangeeft van de te bouwen studio’s en labs. Gary zal gekleed in een pak propvol genaaid met lichtbrekende staafjes in het pikkedonker de presentatie doen. Duke gaat het geluid arrangeren, en daarbij moet je niet denken aan een boombox! Zaterdag is de grote AES show in het immense Moscone Convention Center, in het hart van San Francisco. Al wandelend vanaf de parkeergarage naar het gebouw, vraag ik argeloos hoe die naam tot stand is gekomen. Nou, dat is een verhaal waar je niet 1-2-3 op rekent. 20 jaar geleden is de toenmalige burgemeester van San Francisco, George R. Moscone, vermoord door David White, een ontstemde voormalig supervisory board member, die had getracht terug te komen op dat board. Niet dus. Samen met de burgemeester werd Harvey Milk doodgeschoten, de eerste openlijke homo in het gemeentebestuur. Tevens gezicht van het beroemde Castro district in San Francisco, waar de LHTB gemeenschap haar domicilie gevonden heeft. Zelfs nu nog gaat de mare rond dat juist daarom deze moordpartij plaats heeft gevonden, met Moscone als toevallig slachtoffer. Weer iets geleerd! De show is wat je ervan mag verwachten, het walhalla voor elke geluidliefhebber. Garyland, zal ik maar zeggen!

Is dit geen snoepje?! Een Neve AMS 55 48 kanalen recording board. Gary loopt er kwijlend omheen. Ik vind het helemaal prima en leer een hoop mensen kennen. Maar ook wil ik weten hoe de opknapbeurt van onze entree eruit ziet voordat morgen onze grootse presentatie plaatsvindt. Ook al omdat het toch een beetje ‘de nieuwe kleren van de keizer’ is, er staat immers nog amper apparatuur. Terug dus naar Emeryville. Zodra we onze eigen allee indraaien zien we gelijk de opmerkelijke metamorfose die heeft plaatsgevonden. De grauwe buitenkant heeft plaats gemaakt voor een fris uitnodigende “do come in”.

Gary en ik kijken elkaar aan en beseffen dat ook deze opfrisser weer een nieuwe stap naar succes betekent. We vinden allebei dat dit toch wel de ‘shit’ is. Ook het ‘total immersion’ bord zal weliswaar veel vragen uitlokken, maar de betekenis totale onderdompeling zal voor ‘onze’ studenten betekenen dat datgene wat ze het liefste doen, geluid of animatie, zullen ademen, eten, drinken en 24/7 zullen beleven. En zo breekt zondag aan. Beetje nerveus, we hebben ons ook wat op de hals gehaald door al die geluidshaantjes uit te nodigen voor een grootse presentatie, die voornamelijk gebaseerd is op fantasie, geluid, en het ontbreken van licht. Daarnaast hebben we ons nog wat op de hals gehaald door vice mayor Nora Davis uit te nodigen op maandagmorgen. Om 8 uur zullen wij onze standpunten toelichten met betrekking tot de richting van Ex’pression, onze omgang met de lokale gemeenschap en milieu aspecten. In ieder geval aan werk geen gebrek.

Volgende week: de spanning voor de presentatie leidt tot een uitwisseling van onaangename woorden. Onze Ex’pression stand wordt bestormd tijdens de AES exhibition. We charmeren vice mayor Nora Davis.

De joker die echt aanzet tot geweld

Friday, October 4th, 2019

Toen dit Fake Time Magazine cover Trump als clown op de voorpagina plaatste, juli 2017, was dat ‘alleen’ maar met de vraag wat gevaarlijker is; zijn onwetendheid of zijn incompetentie. Ook de wijze waarop hij de Trump familie schaamteloos verrijkte werd aangestipt. Daar voegden ze nog als vraag aan toe of Amerika’s 25e amendement toegepast zou moeten worden. In het geval van Trump betekent het dat hij afgezet zou moeten worden wegens geestelijke tekortkomingen.

En hoewel deze cover inderdaad fake bleek te zijn, heeft de tijd geleerd dat men er niet veel naast zat. Ik heb al eerder gezegd dat wanneer een van onze boys zou vragen om een voorbeeld te geven van een man die absoluut het slechtste vertegenwoordigt als mens, mijn antwoord ‘TRUMP’ zou zijn. Nu komt de volgende ‘JOKER’ aan bod, de gelijknamige film:

Daar is heel wat over te doen. De film moedigt geweld aan, zal in de V.S. nog meer massale schietpartijen tot gevolg hebben, aldus menig criticaster. Alhoewel voor zowel games als films bewezen is dat dit niet het geval is, blijft het een heet hangijzer. Vraag het mij! Er is er maar één die geweld aanmoedigt: hij zit in het Witte Huis, 1600 Pennsylvania Ave NW, Washington, DC 20500. Schrijf maar dat hij professionele hulp nodig heeft. Of ga even langs, hij heeft altijd nieuw vlees nodig om tegen te schreeuwen. Overigens, gisteren onderweg in de auto beluisterde ik op NPO1 zo’n Amerika expert die het geniaal vond van Trump om Joe Biden aan te vallen. Ik heb even de auto aan de kant gezet om hier van te bekomen. Om de arme ziel te helpen geef ik hem onderstaand het handboek dat Trump hiervoor gebruikt:

Graag gedaan NPO1! VOETBAL: het moet mij als Spartaan van het hart dat Feyenoord het verdraaid goed heeft gedaan tegen Porto. Eigenlijk hebben alle deelnemende Nederlandse clubs deze week hun visitekaartje afgegeven in Europa. Vanavond ben ik weer op Het Kasteel te ‘bewonderen’ wanneer Sparta aantreedt tegen FC Twente. Broer Rob neemt familie mee uit die contreien. Dat kan bij Sparta. Niemand van de tegenpartij wordt van de tweede ring gegooid zoals bij sommige clubs. Komt nog bij dat wij geen tweede ring hebben. HET WEER: er zijn veel moppen over het weer: “wanneer doen we ’t weer” is er een van. Hier moet je het voorstuk bij bedenken, dat wel. Mij doet het weer niets, ik zit lekker aan m’n bureautje te werken, muziekje erbij, de regen klettert tegen de ruiten, gezellig toch?! Moet natuurlijk niet al te lang duren, want nu reeds is de afstap van de ark naar de steiger 10 cm. toegenomen. Niet genoeg voor een extra treetje, maar toch. HORECA: woensdag bij De Toerist in Spaarndam genoten van een heerlijke lunch met paling en gefrituurde mosselen. Zakenvriend Fred de Bok, bekend van de chemievrije brandblusmiddelen, en even over uit Californië, had me gastvrij als altijd uitgenodigd.

Echt zo’n café/restaurant naar m’n hart, waar nog de nostalgische geur hangt van “toen was geluk heel gewoon”. In die stemming ben ik ook naar huis gereden! Gisteren met Astrid en buren Yvette en Leendert van een heerlijke dis genoten bij Taveerne de Danne in Breukelen:

Wederom een authentieke eetgelegenheid, en een avond om bijna een strik omheen te doen. Dat is te zeggen, het personeel had het zo druk dat je ze fysiek moest stoppen om iets gedaan te krijgen. Jammer, dat haalde de jeu er toch een beetje af. Maar, wat er in zo’n dikke twee uur al niet te bespreken valt. Jeminee. En ook nog eens lekker heen en weer met de Tesla van Leendert. Niet te vergelijken met mijn Nissan Note, maar dat heb ik Leendert wel heel duidelijk gemaakt.

Woensdag weer suspense bij alweer de 30e aflevering van ‘Uit de Amerikaanse school geklapt’.