Month: June 2026

“Last call for Mr. And Mrs. Van Buiten to check in at Dreamliner charter ‘The Brand’, coded EXCGSF”. Fred en Maria haasten zich naar de balie, waarna ‘The Brand’ stafmensen hen vriendelijk naar hun plaatsen begeleiden, temidden van kennissen, vrienden en andere bekenden uit de San Francisco Bay Area. De trip naar de ‘big party’ kon beginnen.

Faro, Portugal: terwijl Jan Abbing, gerenommeerde C&W zanger, nog wat op zijn gitaar tokkelt, trekt zijn vrouw hem aan zijn mouw en wijst hem op het vertrekbord waarop te lezen staat dat Dreamline charter ‘The Brand’ aan het boarden is en dat zij met prioriteit aan boord kunnen, zij hebben immers code ‘LL’. Jan, artiestennaam JJJohns, heeft zin in de ‘big party’, hij heeft er speciaal zijn versie van ‘Mandy’, winnaar bij de soundmix show, voor opgepoetst.

Leeds Bradford, Noord Engeland: “c’mon John, the big party isn’t waiting for you to show up late”, blaft de pittige Sue Arnold naar haar man, de IT sales wizard John Arnold. John haalt zijn schouders op, start zijn Lexus en opent ongebruikelijk hoffelijk het portier voor Sue. Sue schudt haar hoofd in ongeloof en mompelt “you slimy iguana”. Goedgemutst roept John haar toe dat ze bij het inchecken code ‘Sys’ moet intoetsen.

Düsseldorf, Duitsland: zenuwachtig tippelt de 84-jarige Moni Neudeck de vertrekhal op en neer. Ze vindt het ‘unglaublich’ dat ze prioriteit boarding heeft. “Noch nie passiert”, roept ze naar een willekeurige voorbijganger. “Vitaminchen”, dat is voor haar zeker, heeft haar een ticket verdiend voor de ‘big party’. De code, waar is de code? Met trillende handen haalt ze een verfomfaaid papiertje uit haar jaszak en verzucht “ARC”.

Schiphol, Amsterdam: de verkeersleider geeft me door dat de Dreamliner op het punt van landen staat en dat ik me naar het platform kan begeven, hetgeen ik schielijk doe. Ik voel me een beetje als Robert ten Brink wanneer er na de landing een golf van vrienden en goede kennissen vanuit de hele wereld mijn richting uitkomt. “Peter, Peter”, klinkt het naast me, “wat is er mis met de Dreamliner?”, wil Astrid weten. Het is warm, mijn T-shirt voelt klef aan, en één ding weet ik zeker; dat Nederland gewonnen heeft van Tunesië. En ook dat Ivar en ik tot een uur of vier nagebabbeld (‘proost’) hebben. Bij stukjes en beetjes komt de droom terug, ik besef dat mijn droom een voortzetting is van iets dat sinds jaar en dag in mijn hoofd sluimert; een ‘big party’, waarbij alle vrienden en warme mensen die we waar ook ter wereld hebben leren kennen, in een door ons gecharterde Boeing 787 (de Dreamliner) opgehaald worden.

Stoelriemen vast? De reis kan beginnen! Deze Luim is ook geïnspireerd met het oog op geliefden die je onderweg al dan niet definitief kwijtraakt. De mensen in deze Luim vertegenwoordigen iedereen, ook al hebben ze wellicht een streepje voor. Aangezien ik geen Bezos of Musk ben (Thank God), vindt de ‘big party’ alleen Luim technisch plaats, maar niet minder gemeend. Ter verduidelijking de periode in mijn/ons leven waar een en ander plaatsvond. Code EXCGSF staat voor de periode Ex’pression/Consulaat Generaal in de San Francisco Bay Area (18 jaar). De Van Buitens leerden we begin deze eeuw kennen tijdens een diner bij gemeenschappelijke vrienden, hetgeen uitmondde in een warme vriendschap, zodanig dat we hen onze kinderen toe zouden vertrouwen mocht ons een fataal ongeluk overkomen. Code LL staat voor Loïs Lane, waar we de Abbings hebben leren kennen (1990 en voorwaarts) als boekingskantoor. Jan (JJJohns) ook de man die onze kinderen gitaar leerde spelen. Code SYS staat voor Systime, het alternatieve computerpad dat wij kozen om te overleven (1976). John Arnold, indertijd Director of Sales, beschermde ons tegen de wanpraktijken van zijn eigen werkgever. Door de jaren heen konden we ook privé bij hen terecht. Code ARC staat voor Arcade, dat ik na de verkoop aan Wegener februari 1998 verliet. Moni Neudeck was onze kantine mevrouw die elke morgen trouwhartig me naast de koffie een bordje fruit bezorgde, inclusief twee halve hardgekookte eitjes, en dat monter aankondigde door luid ‘Vitaminchen’ te roepen. Nog steeds in contact, Astrid op de foto met haar tijdens een bezoekje bij haar, vier jaar geleden in Düsseldorf. Waar de ‘big party’ ooit plaats zal vinden, blijft een mysterie. Wellicht het hiernamaals? Hoe het ook zij, de Luim wil dat eenieder weet dat niemand in de massa ten onder gaat.

‘We’ll meet again’.

Heel eerlijk; ik was van plan een baal Luim af te roepen. Redenen genoeg: de hitte, de WK uitputtingsslag en als klap op de vuurpijl, bijna letterlijk, het noodweer van de afgelopen nacht. Maar in deze periode van mijn leven, waar ik toch al zo druk ben met ‘memories’, bleef deze kop in het krantje van The E’ville Eye, waar ik nog steeds op geabonneerd ben, in mijn hoofd rondtollen:

The Townhouse herbergt zoveel herinneringen uit mijn Ex’pression tijd, en nog vele jaren daarna, dat ik er een aantal met jullie wil delen. Emeryville, ingeklemd tussen Oakland en Berkeley heeft een geschiedenis die reikt van de Gold Rush tot de komende vestiging van Pixar. Het transformeerde van een gokstadje van twee vierkante kilometer, waar de sheriff zijn bruine envelop onder de tafel kreeg in het populaire Townhouse, tot een ultra modern voorstadje van San Francisco.

Dit alles tot grote jaloezie van Oakland’s burgemeester Jerry Brown, die aasde op ondernemingen als Pixar en Ex’pression. The Townhouse groeide uit tot ons clubhuis waar we iedereen voor een hapje en een drankje meenamen die wat voor ons betekende, zoals Alan Parsons:

Net als voor hem Jack Johnson, Tori Amos, Train, Foo Fighters en Bon Jovi, tekent hij hier de ‘wall of fame’. De barbaren (SAE) die later Ex’pression overnamen, schilderden er overheen. Alan was ook bij ons om een studio te dopen die naar hem vernoemd was. Een ander verhaal was Woody Harrelson, groot geworden als bartender Woody in de soap ‘Cheers’ en talloze andere films, waaronder ‘Natural Born Killers’.

Woody Harrelson in ‘Cheers’

Hoe Eckart Wintzen (onze financier en superfan) en Woody tot elkander gekomen zijn? Beide mannen zijn voorvechters van hennep en gretige liefhebbers van marihuana. Ook wilde Eckart dat Woody een rol zou gaan spelen bij Ex’pression. En dat gebeurde; Woody werd advisory boardmember en de studenten waren dol op hem. Tijdens een lunchsessie bij The Townhouse herkende een aantal vrouwen aan de bar hem en wisselden lokkende oogcontacten met hem uit. Op enig moment excuseerde Woody zich en kwam na een minuut of 45 als een spinnende kater terug, zonder opgaaf van reden. En wij? We acteerden alsof we het normaal vonden. The Townhouse was ook de plek waar een van onze advertenties werd vastgelegd voor de ‘sound department’:

Voor ons leek het gesneden koek omdat onze studenten sowieso allemaal ouder waren en de tekst voor zich sprak. Maar niet voor de accreditatiecommissie, die ons het bevel gaf deze uiting te verwijderen, waar wij schielijk gevolg aan gaven, accreditatie was immers goud waard. Uiteindelijk op het nippertje in mijn laatste jaar (2005) in de wacht gesleept. The Townhouse werd ook de plek waar verhitte boardmeeting sessies bij een drankje werden voortgezet, soms leidend tot een oplossing. Zoveel te vertellen, soms te weinig tijd of heeft het een kort geding tot gevolg. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik die oude brombeer (RIP 2008) best weleens mis. Onderstaand plaatje getuigt hiervan:

Je weet immers nooit wie een haar beter is.

Het is zo klaar als een klontje, om jubilea (kroonjaren) te vieren moet je ouder worden, met dien verstande dat je in leven blijft en je beperkt tot ronde getallen. We gaan 60 jaar terug naar 1966, toen ik mijn ’automatisering’ carrière begon bij het Amerikaanse leger in Rotterdam. Met ponskaarten wel te verstaan. Wanneer je ver van na die tijd bent, gebruik AI voor context. De IBM 407 accounting machine was het kloppende hart van het proces, die verslond dagelijks duizenden op bestemming gesorteerde ponskaarten.

Ten overvloede, de ‘407’ kon veel minder dan een hedendaagse iPhone. En was een tikkie groter. Wanneer je zo’n bak kaarten uit je tengels liet vallen, dan diende alles weer gesorteerd te worden, waarbij een schrobbering van Staff Sergeant Pritchett, hoofd Data Processing, onbetaald overwerk kon inhouden. Via een drietal kennisverrijkende automatisering omzwervingen meende ik 10 jaar later, 1976 dus, het beter te kunnen en richtte Multi Function Computers op. Een moedig drietal ging de strijd aan met Big Tech (ook toen al). De eerste order werd na een uitputtingsslag met IBM in de wacht gesleept. Gewoon, door waar we voor stonden in de praktijk te brengen:

‘Origineel waar hoor’, krijsen de Klisjeemannetjes in Café ‘De Sport’. ‘Spogt’ op z’n Haagsch. Maar goed, we moeten door. 10 jaar later, 1986 dus, MF wordt een ter beurze genoteerde onderneming. Alle werknemers profiteren mee. Vooruitlopend op deze fantastische ontwikkeling moest ik van tijd tot tijd het uithangbord voor MF zijn:

Ik ben dan op de helft van mijn huidig aantal levensjaren (rond getal). Even doorzetten nu, we koersen naar 1996. Onderweg pretprojecten; na o.a. de Honk- en Softbalbond, Loïs Lane en Ultifox jeugdvoetbal op WEDU (Florida) met Jos Kuijer, Geschäftsführer Arcade Duitsland. Even uitblazen nu, ik begin de pensioengerechtigde leeftijd te naderen. Het gezin Laanen vertrekt naar Californië (Ex’pression College,1999). 2006 gaat de boeken in als het jaar dat na het op het nippertje verkrijgen van de ‘green card’, bestempeld kan worden met ‘freedom’. We zijn immers niet meer afhankelijk van een werkvergunning. 2016: na een laatste full time job als International Trade Director voor het Netherlands Business Support Office (EZ) in San Mateo en San Francisco, keren we terug naar Nederland, waar het ouder worden een stuk prettiger is dan in de V.S. Zeker heden ten dage. 10 jaar dus alweer terug, met een kroonjaar verjaardag voor de boeg. Inderdaad, jullie hadden het al in de gaten, waar zijn al die mensen gebleven die ondersteunend waren en dit mogelijk gemaakt hebben? Allereerst dient gesteld te worden dat ik dan nog een viertal Luimen nodig zou hebben om dat een plek te geven. Maar, ze zijn zeker niet vergeten, sommigen waren de laatste 40 jaar van kapitaal belang, zoals bijvoorbeeld eega Astrid. Wanneer je de logistiek bekijkt van alle ‘bewegingen’ gedurende de vele tientallen jaren, zoals verhuizingen, organisatie partijtjes, maar ook de kinderen (sport, muziek) en in de tussentijd studeren om paramedic te worden, dan weet je genoeg.

Hier met onze zoon Kaj, die in haar voetsporen eveneens Paramedic werd, alsmede Firefighter (klinkt toch beter dan brandweerman). Dan kun je mij weliswaar als de motor beschouwen, maar is zij de noodzakelijke motorolie. En via haar wil ik alle mensen bedanken die gedurende de laatste 60 jaar van mijn werkzame leven van belang zijn geweest, zowel professioneel als emotioneel. Jullie weten wie jullie zijn. Naschrift: origineel waar, ik was echt niet van plan om wijsneuzerig over voetbal te schrijven, echter….. Nou ja, om kort te gaan, rond kwart voor vijf moest ik even een plasje plegen en bedacht me dat de wedstrijd V.S. – Paraguay nog wel een paar minuten te gaan zou hebben. Inderdaad, de stand was 3-1 en blessure (drinkoponthoud) tijd stond op +7. Welnu, in die 7 minuten heb ik meer genoten dan van al die voorgaande uren. Dat wilde ik even kwijt. Oh ja, het werd nog 4-1 en ‘onze’ Makkelie was scheidsrechter.

Om een aantal spelers onder de loep te nemen en tegen het licht aan te houden, dit op zeker tegen het zere been van bondscoach Ronald Koeman. Uiteindelijk had ik de ‘schwalbe’ al uitgevonden voordat Hölzenbein er de credit voor kreeg tijden de finale Duitsland – Nederland in 1974. Arme Wimpie Jansen. WK’s dus, bewust heb ik ze meegemaakt sinds 1958 toen Brazilië in en tegen Zweden wereldkampioen werd met een kwartet wonderspelers, waar ik me graag mee liet ‘vereeuwigen’.

Ja, inderdaad, volgens de Trump leergang van ‘narcisme is niet voor iedereen weggelegd’, dat wel. Live met Astrid heb ik de voorronde wedstrijden meegemaakt op Sicilië in 1990. Overigens gebeurde dit uit hoofde van mijn toenmalige job, opperhoofd van de Top Sports Groep. Rond de wedstrijden toerden we met het cruiseschip de Oriënt Express, volgeladen met ‘celebrities’, naar o.a. Malta om vervolgens op de dag van de wedstrijd Sicilië weer aan te doen.

De enige wedstrijd waar hommeles dreigde, tegen Engeland, werden we onder politiebegeleiding naar het stadion gebracht. Helikopters cirkelden dreigend boven ons. Dit had overigens niets met ons van doen, maar met Italianen die de Engelse fans wilden aanvallen om wraak te nemen voor het Heizeldrama van 29 mei 1985, waar na een aanval van Liverpool hooligans op Juventus fans 39 doden vielen, het gros van Juventus. Het gevaar school in het feit dat de Italianen zich verkleed hadden als oranje fans. Gelukkig niets gebeurd. In de wedstrijd ook niet; het bleef 0-0. Een zwak spelend Nederlands team speelde met 1-1 gelijk tegen Egypte (!), idem tegen Ierland. Nederland ging als beste van de nummers drie met de hakken over de sloot door naar de achtste finale en verloor daar van……..goed geraden, Duitsland (2-1). Rijkaard deelde vermakelijk een royale rochel uit aan Völler en kreeg nog rood. Al met al een zwak toernooi van onze trots, maar gelukkig was de sfeer op de Oriënt Express opperbest, hetgeen in de dankbrief van het Ajax bestuur bevestigd werd:

Maar goed, ik dwaal (behoorlijk) af. De spelers waar het om gaat: Memphis Depay, Frenkie de Jong, Virgil van Dijk en ‘last’ én zeker ‘least’, Wout Weghorst. Memphis: duidelijk uit vorm en duidelijk niet in conditie. Koeman moet toch wel radeloos zijn om hem als troefkaart in te zetten. Frenkie: stop met pirouetjes en risicoloze breedte passjes. Gebruik je talent, geef eens splijtende passes die tot doelpunten leiden. Scoor zelf eens een keer! Virgil: zo goed en nuttig geweest, nu wat te traag voor topvoetbal. Wellicht maakt hij dat goed door te scoren uit corners. Wout: tja……..laat maar. Misschien heb ik het allemaal mis en staat er een nieuwe oranjeheld op (Summerville) of laat Denzel Dumfries weer eens zien waarom hij onmisbaar is. Overigens schijnt men bij de NOS niet op de hoogte te zijn dat hij bij Sparta professioneel begonnen is. In ieder geval hoop ik vurig dat we nog weken van ‘ons’ Oranje mogen genieten. De eerste wedstrijd, tegen Japan, zal een goede graadmeter zijn, zeker ook omdat een vijftal van hen in de eredivisie uitkomt. Hoe het ook zij, we blijven ‘Oranje Boven’ zingen, want aan onze stembanden zal het niet liggen.

Zoals de ouderen zongen………